:: wikimiki.org ::

Saint-Escobille

Saint-Escobille

Saint-Escobille to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Essonne. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 429 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 36 osób/km² (wśród 1287 gmin regionu Île-de-France Saint-Escobille plasuje się na 847. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 283.).

Linki zewnętrzne

- Źródło danych: [http://www.insee.fr Insee]
- Mapy i zdjęcia satelitarne: [http://kvaleberg.com/extensions/mapsources/index.php?params=48_26_N_1_58_E_region:fr_type:city link do Wiki mapsources]
- Zdjęcie satelitarne: [http://maps.google.com/maps?ll=48.4333,1.9667&spn=0.1,0.1&t=k Google maps]
- Mapa: [http://maps.msn.com/(cgxnej455qpgxeu5vurxtejz)/map.aspx?&lats1=48.4333&lons1=1.9667&alts1=14®n1=2 MSN World Atlas] Kategoria:Miejscowości Francji Kategoria:Departament Essonne

Francja

Francja, Republika Francuska (France, République Française) – państwo położone w Europie Zachodniej, członek założyciel Unii Europejskiej. Graniczy z Hiszpanią, Andorą, Monako, Włochami, Szwajcarią, Niemcami, Luksemburgiem i Belgią.

Ustrój polityczny

Zobacz więcej: Ustrój polityczny Francji
- Prezydenci Francji

Podział administracyjny

Zobacz więcej: Podział administracyjny Francji Francja, jej część metropolitalna dzieli się na 22 regiony i 96 departamentów. Ponadto wyróżnia się departamenty i terytoria zamorskie oraz zamorskie zbiorowości terytorialne. Poniżej przedstawione są jednostki najwyższego szczebla podziału administracyjnego. Więcej informacji na temat jednostek podziału administracyjnego wraz z danymi statystycznymi znajduje się w artykule: Regiony administracyjne i departamenty Francji.

Regiony administracyjne

- Alzacja
- Akwitania
- Burgundia
- Bretania
- Centralny
- Dolna Normandia
- Franche-Comté
- Górna Normandia
- Île-de-France
- Korsyka
- Kraj Loary
- Langwedocja-Roussillon
- Limousin
- Lotaryngia
- Midi-Pyrénées
- Nord-Pas-de-Calais
- Owernia
- Pikardia
- Poitou-Charentes
- Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe
- Rodan-Alpy
- Szampania-Ardeny Obecny podział na departamenty jest kontynuacją podziału administracyjnego sprzed rewolucji francuskiej - do 1790 obecne departamenty nazywane były prowincjami. Po II wojnie światowej okazało się, że jednostki te są zbyt słabe. Dlatego w latach 70. XX wieku stworzono dodatkowy szczebel administracji tzw. regions des programmes, składające się z kilku departamentów. Ich zadaniem jest koordynacja polityki regionalnej. Francja ma rozbudowany system administracji swoich terytoriów zamorskich (DOM-TOM).

Departamenty zamorskie

- Gujana Francuska
- Gwadelupa
- Martynika
- Reunion

Zbiorowości zamorskie

- Majotta
- Polinezja Francuska
- Wallis i Futuna
- Nowa Kaledonia

Pozostałe

- Francuskie Terytoria Południowe
- Saint-Pierre i Miquelon

Geografia

Saint-Pierre i Miquelon
- Całkowita granica lądowa: 2 892,4 km
- w tym z:
- Andorą - 60 km,
- Belgią - 620 km,
- Hiszpanią - 623 km,
- Luksemburgiem - 73 km,
- Monako - 4,4 km,
- Niemcami - 451 km,
- Szwajcarią - 573 km,
- Włochami - 488 km,
- Długość wybrzeża: 3 427 km
- Zobacz: Wybrzeże Lazurowe (Riwiera Francuska), Côte d'Améthyste, Côte d'Argent, Côte de Jade, Côte d'Amour, Côte Sauvage, Côte d'Emeraude, Côte d'Albâtre.
- Najwyższy punkt: Mont Blanc 4 808 m n.p.m.
- Najniższy punkt: delta Rodanu 2 m p.p.m.
- Większe miasta: Paryż, Marsylia, Lyon, Tuluza, Bordeaux, Strasburg, Lille, Nicea
- Język urzędowy: francuski,
- Inne języki w użyciu: bretoński, prowansalski, baskijski, korsykański, flamandzki

Historia

Zobacz więcej: Historia Francji Zobacz też: Francuskie imperium kolonialne

Gospodarka

Zobacz więcej: Gospodarka Francji

Demografia

Zobacz więcej: Demografia Francji Demografia Francji] Demografia Francji]

Język

Językiem urzędowym we Francji jest francuski, posługuje się nim znaczna większość mieszkańców tego kraju, jednak poza nim istnieje wiele języków regionalnych:
- prowansalski - językiem tym (obecnie uważanym za dialekt francuskiego) posługuje się około 2 mln ludzi w południowej Francji ( Prowansja, Delfinat, Langwedocja)
- bretoński - mówi nim zaledwie 1/3 z 1,5 milionowej populacji Bretończyków zamieszkujących płw. Bretoński w zachodniej Francji
- alzacki - dialekt języka niemieckiego, posługują się nim germańscy Alzatczycy zamieszkujący Alzację we wschodniej Francji
- baskijski - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy Basków zamieszkujących prowincję Bearn
- kataloński - posługuje się nim kilkadziesiąt tysięcy Katalończyków zamieszkujących prowincję Roussillion w południowej Francji, przy granicy z Hiszpanią
- arabski - posługuje się nim około 3 mln imigrantów z Afryki Północnej, gł. w większych miastach oraz na lazurowym wybrzeżu
- flamandzki - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy ludzi pochodzenia niderlandzkiego, zamieszkujących północną Francję (obszar Calais i Artois)

Kultura

Zobacz więcej: Kultura Francji
- Literatura francuska
- Malarstwo francuskie
- Muzyka francuska
- Kino francuskie
- Aktorki francuskie
- Francuska kuchnia

Zobacz też:

- Georges Haussmann
- Gwizjusze
- władcy Francji
- francuskie kolonie w Ameryce Północnej
- zamki nad Loarą

Piłka Nożna

Inne :

! Kategoria:NATO Kategoria:Państwa członkowskie Unii Europejskiej als:Frankreich zh-min-nan:Hoat-kok ko:프랑스 ms:Perancis ja:フランス simple:France th:ประเทศฝรั่งเศส fiu-vro:Prantsusmaa

Essonne (departament)

Essone jest francuskim departamentem położonym w regionie Île-de-France. Departament oznaczony jest liczbą 91. Według danych na rok 1999 liczba zamieszkującej departament ludności wynosi 1 134 238 os. (629 os./km²); powierzchnia departamentu to 1 804 km². Prezydentem departamentu jest Michel Berson. Liczba gmin w departamencie: 196 Zobacz też:
- podział administracyjny Francji
- regiony administracyjne i departamenty Francji
- lista i omówienia gmin departamentu Kategoria:Departamenty Francji ko:에손 주 ja:エソンヌ県

Île-de-France

Île-de-France (czyt. il də frãs; dosłownie: wyspa Francji), region francuski – jest największą aglomeracją we Francji, na którą składa się siedem departamentów: Essonne, Hauts-de-Seine, Paris (Paryż), Seine-Saint-Denis, Seine-et-Marne, Val-de-Marne, Val-d'Oise i Yvelines. Powierzchnia aglomeracji wynosi dwanaście tysięcy kilometrów kwadratowych, jest najbardziej zaludnionym obszarem Francji; na jeden kilometr kwadratowy przypadało w 1999r dziewięćset dwunastu mieszkańców. Île-de-France skupia dziewiętnaście procent ludności kraju. Zabudowa podmiejska jest tak gęsta, że często zmiana administracyjnej przynależności danego miesca jest zauważalna tylko dzięki oznakowaniu. Aglomeracja cechuje się dużą wydajnością pracy, skupia ona dwadzieścia pięć procent produkcji krajowej; bardzo dobrze rozwinięte są w niej różne dziedziny przemysłu, przede wszystkim przemysł samochodowy (fabryki Renault, Citroëna i Peugeota). Trasy komunikacyjne i transport miejski należą do najnowocześniejszych w Europie, przede wsztstkim rozbudowana sieć metra, w tym szybka kolej miejska, łącząca Paryż z miejscowościami na dalszych przedmieściach, tzw. RER. Nagromadzenie w Île-de-France dużej ilości zabytków, ośrodków nauki, bibliotek, uniwersytetów, muzeów, wystaw czasowych, stwarza dogodne warunki do kształcenia się, a bogata oferta rozrywkowa (kina, teatry, kluby, kawiarnie, kabarety, sale sportowe) daje różnorodne okazje do odpoczynku, co przyciąga rzesze turystów z całego świata. Zjawisku temu sprzyja rozwinięta sieć szybkich pociągów TGV oraz portów lotniczych, a także kilka podmiejskich centrów rozrywki (m.in. podparyski Eurodisneyland oraz Park Asteriksa).

Wielki Paryż

Największymi miastami paryskiej aglomracji są:
- Paryż
- Neuilly sur Seine
- La Courneuve
- Clichy-sous-Bois
- La Défense
- Wersal
- Pontiac
- Soissons
- Crécy
- Nanterre
- Saint Denis
- Evry
- Orly
- Saint-Germain-en-Laye Kategoria:Regiony Francji ko:일드프랑스 ja:イル・ド・フランス地域圏

Kategoria:Miejscowości Francji

Kategoria:Francja

Kategoria:Departament Essonne

Essone

Şablon:Cc-by-sa-2.0

darmowe statystyki po�ciel Opony Skr�ty angielskie jastrz�bia g�ra

:: RELATED NEWS ::

Julie Šupichová
Esperantská literatura Julie ŠUPICHOVÁ (1884-1970), učitelka. Autorka mnoha velmi dobrých učebnic a brožur [28], vydavatelka bývalého časopisu Esperantský zpravodaj a po mnohá léta vedla rubriku ve výborném časopise pro mládež Malý čtenář. Velmi činná na poli pedagogickém, literárním a informačním. Výborná je její čítanka LEGU KAj PAROLU. Šupichová, Julie Read More...

Theodor Kilian
Theodor Kilian (26. září 1897 – 3. července 1976) byl profesorem a ředitelem Obchodní akademie v Třebíči. Je autorem dosud nejúspěšnějších učebnic a pomůcek, pro výuku

Miloš Lukáš
Miloš Lukáš (1897-1976), gymnazijní profesor. Nedostižný překladatel z české poezie a prózy, podávající obsah a formu kongeniálně s původním dílem. Přeložil divadelní hru J. Vrchlického NOKTO EN KAR-LŬV TÝN, od J. Drdy MUTA BARIKADO (u nás dosud v rukopise, ale podle něho existuje překlad v japonštině). Lukáš překládal básně, především z češtiny, ale také z mnoha jazyků antických i moderních, do češtiny přeložil všechny Zamenhofovy básně a mnohé z R. Schwart-

Tomáš Pumpr
Esperantská literatura Tomáš PUMPR (1906-1972), doktor práv. Nepřekonatelný překladatel. Jeho hlavní překlady jsou: BUKEDO EL LA NACIAJ MITOJ K. T. Erbena, BAPTO DE CARO VLADIMÍR a REĜO LÁVRA, obě od K. H. Borovského a spolu s R. Hromadou a J. Kořínkem přeložil od P. Bezruče sbírku básní SILEZIAJ KANTO]. Přeložil libreta k operám: VENDITA FIANĈINO, NAJADO, EN LA PUTO a SEKRETO. Přispěl k dílu Ĉeĥoslovaka Antologio, je autorem mnoha filologických esejí, velmi podstatně přispěl k velkému dílu

Jiří Kořínek
Jiří Kořínek (1906–1989), pracovník v obchodu. Jeden z nejlepších překladatelů operních árií a písní (na 250 překladů), vynikající překladatel z české poezie a stejně vynikající autor původních básní, vysoce oceňovaných na mezinárodních literárních soutěžích (Belar-taj Konkursoj). Jeho hlavní překlady: od J. Seiferta LA PANJO (Maminka), od P. Bezruče SILEZIAJ KANTOJ (Slezské písně) spolu s T. Pumprem a R. Hromadou. Spolupracoval na velkém reprezentačním díle SL

František Omelka
František Omelka (1904 – 1960) byl učitel češtiny a zeměpisu, spisovatel knih pro mládež, z nichž některé sám přeložil do esperanta. 1960 Narodil se 19. srpna 1904 ve Starém Městě u Uherského Hradiště, vystudoval klasické gymnázium v Uherském Hradišti a doplňovací maturitu na učitelském ústavu v Přerově. Seznámil se se svou jmenovkyní Františkou Omelkovo

Jan Filip
Jan Filip (1911–1971), profesor, doktor teologie, spisovatel. Jeho původní díla: FINO DE LA MONDO, LA TURO INTER LA NUBOJ, autor zpěvníku KANTARETO (písně vánoční, lidové, kostelní); jeho básně vycházely po desetiletí v různých esperantských časopisech. Se svým bratrem Karlem Filipem, profesorem a dr. teologie, napsal Velký česko-esperantský slovník a slovník GRANDA ESPERANTA--ČEĤA VORTARO. Jan Filip napsal český čtyři básnic

Milda Jakubcová
Milda Jakubcová (1899–1979), Lotyška, žijící v Československu. Její původní básnické sbírky jsou: ELEKTITAJ VERSAĴOJ a ES-TRADO DE ANIMALOJ a překlad LATVA POEZIO. Spolupracovala s mnoha esperantskými časopisy. Jakubcová, Milda Jakubcová, Milda Jakubcová, Milda

Štěpán Urban
Esperantská literatura Štěpán URBAN (1913-1974), profesor konzervatoře, pedagog a skladatel. Jeho básně byly vícekrát vyznamenány na mezinárodních literárních soutěžích. Jeho nejznámější dílo je NOVA EZOPO. Dále přeložil a napsal přes sto satiryckých básní. V rukopise: TAGLIBRO DE ESPERANTISTO, DON QUIJOTE, ESPERO, KOLUMBIADO, (satiry), RONDELOJ, LA SERĈADO (cyklus veršů), HIRTAJ KANTOJ, TRA L` PORDOTRUO. Urban, Štěpán

Eli Urbanová
Eli Urbanová, vlastním jménem Eliška Urbanová (
- 1922), je učitelka a vysoce nadaná esperantská básnířka, vyznamenávaná na mezinárodních literárních soutěžích. Členka mezinárodní esperantské akademie - ve stoleté historii druhá žena v této akademii, první žena byla Marjorie Boulton. Nejvýznamnější sbírka básní Urbanové je NUR TRI KOLORO]N a ve zvláštní literární příloze PANORAMO vyšel výběr jejích básní EL SUBAJ FONTOJ. Jej