Viviers-lès-Offroicourt

Viviers-lès-Offroicourt to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Lotaryngia, w departamencie Vosges. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 38 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 8 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Viviers-lès-Offroicourt plasuje się na 1007. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1033.).

Linki zewnętrzne

- Źródło danych: [http://www.insee.fr Insee]
- Mapy i zdjęcia satelitarne: [http://kvaleberg.com/extensions/mapsources/index.php?params=48_16_N_6_1_E_region:fr_type:city link do Wiki mapsources]
- Zdjęcie satelitarne: [http://maps.google.com/maps?ll=48.2667,6.167&spn=0.1,0.1&t=k Google maps]
- Mapa: [http://maps.msn.com/(cgxnej455qpgxeu5vurxtejz)/map.aspx?&lats1=48.2667&lons1=6.167&alts1=14®n1=2 MSN World Atlas] Kategoria:Miejscowości Francji Kategoria:Departament Vosges

Francja

Francja, Republika Francuska (France, République Française) – państwo położone w Europie Zachodniej, członek założyciel Unii Europejskiej. Graniczy z Hiszpanią, Andorą, Monako, Włochami, Szwajcarią, Niemcami, Luksemburgiem i Belgią.

Ustrój polityczny

Zobacz więcej: Ustrój polityczny Francji
- Prezydenci Francji

Podział administracyjny

Zobacz więcej: Podział administracyjny Francji Francja, jej część metropolitalna dzieli się na 22 regiony i 96 departamentów. Ponadto wyróżnia się departamenty i terytoria zamorskie oraz zamorskie zbiorowości terytorialne. Poniżej przedstawione są jednostki najwyższego szczebla podziału administracyjnego. Więcej informacji na temat jednostek podziału administracyjnego wraz z danymi statystycznymi znajduje się w artykule: Regiony administracyjne i departamenty Francji.

Regiony administracyjne

- Alzacja
- Akwitania
- Burgundia
- Bretania
- Centralny
- Dolna Normandia
- Franche-Comté
- Górna Normandia
- Île-de-France
- Korsyka
- Kraj Loary
- Langwedocja-Roussillon
- Limousin
- Lotaryngia
- Midi-Pyrénées
- Nord-Pas-de-Calais
- Owernia
- Pikardia
- Poitou-Charentes
- Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe
- Rodan-Alpy
- Szampania-Ardeny Obecny podział na departamenty jest kontynuacją podziału administracyjnego sprzed rewolucji francuskiej - do 1790 obecne departamenty nazywane były prowincjami. Po II wojnie światowej okazało się, że jednostki te są zbyt słabe. Dlatego w latach 70. XX wieku stworzono dodatkowy szczebel administracji tzw. regions des programmes, składające się z kilku departamentów. Ich zadaniem jest koordynacja polityki regionalnej. Francja ma rozbudowany system administracji swoich terytoriów zamorskich (DOM-TOM).

Departamenty zamorskie

- Gujana Francuska
- Gwadelupa
- Martynika
- Reunion

Zbiorowości zamorskie

- Majotta
- Polinezja Francuska
- Wallis i Futuna
- Nowa Kaledonia

Pozostałe

- Francuskie Terytoria Południowe
- Saint-Pierre i Miquelon

Geografia

Saint-Pierre i Miquelon
- Całkowita granica lądowa: 2 892,4 km
- w tym z:
- Andorą - 60 km,
- Belgią - 620 km,
- Hiszpanią - 623 km,
- Luksemburgiem - 73 km,
- Monako - 4,4 km,
- Niemcami - 451 km,
- Szwajcarią - 573 km,
- Włochami - 488 km,
- Długość wybrzeża: 3 427 km
- Zobacz: Wybrzeże Lazurowe (Riwiera Francuska), Côte d'Améthyste, Côte d'Argent, Côte de Jade, Côte d'Amour, Côte Sauvage, Côte d'Emeraude, Côte d'Albâtre.
- Najwyższy punkt: Mont Blanc 4 808 m n.p.m.
- Najniższy punkt: delta Rodanu 2 m p.p.m.
- Większe miasta: Paryż, Marsylia, Lyon, Tuluza, Bordeaux, Strasburg, Lille, Nicea
- Język urzędowy: francuski,
- Inne języki w użyciu: bretoński, prowansalski, baskijski, korsykański, flamandzki

Historia

Zobacz więcej: Historia Francji Zobacz też: Francuskie imperium kolonialne

Gospodarka

Zobacz więcej: Gospodarka Francji

Demografia

Zobacz więcej: Demografia Francji Demografia Francji] Demografia Francji]

Język

Językiem urzędowym we Francji jest francuski, posługuje się nim znaczna większość mieszkańców tego kraju, jednak poza nim istnieje wiele języków regionalnych:
- prowansalski - językiem tym (obecnie uważanym za dialekt francuskiego) posługuje się około 2 mln ludzi w południowej Francji ( Prowansja, Delfinat, Langwedocja)
- bretoński - mówi nim zaledwie 1/3 z 1,5 milionowej populacji Bretończyków zamieszkujących płw. Bretoński w zachodniej Francji
- alzacki - dialekt języka niemieckiego, posługują się nim germańscy Alzatczycy zamieszkujący Alzację we wschodniej Francji
- baskijski - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy Basków zamieszkujących prowincję Bearn
- kataloński - posługuje się nim kilkadziesiąt tysięcy Katalończyków zamieszkujących prowincję Roussillion w południowej Francji, przy granicy z Hiszpanią
- arabski - posługuje się nim około 3 mln imigrantów z Afryki Północnej, gł. w większych miastach oraz na lazurowym wybrzeżu
- flamandzki - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy ludzi pochodzenia niderlandzkiego, zamieszkujących północną Francję (obszar Calais i Artois)

Kultura

Zobacz więcej: Kultura Francji
- Literatura francuska
- Malarstwo francuskie
- Muzyka francuska
- Kino francuskie
- Aktorki francuskie
- Francuska kuchnia

Zobacz też:

- Georges Haussmann
- Gwizjusze
- władcy Francji
- francuskie kolonie w Ameryce Północnej
- zamki nad Loarą

Piłka Nożna

Inne :

! Kategoria:NATO Kategoria:Państwa członkowskie Unii Europejskiej als:Frankreich zh-min-nan:Hoat-kok ko:프랑스 ms:Perancis ja:フランス simple:France th:ประเทศฝรั่งเศส fiu-vro:Prantsusmaa

Lotaryngia

Lotaryngia (fr. Lorraine) - kraina historyczna i region administracyjny w północno-wschodniej Francji. Dzieli się na 4 departamenty: Meurthe-et-Moselle, Meuse, Moselle i Vosges. Największym miastem regionu jest jego stolica Metz (125,0 tys. mieszk.). Inne ważne miasta to: Nancy (103,2), Thionville (41,3), Épinal (35,0), Vandoeuvre-les-Nancy (31,9), Verdun (19,4) i Bar-le-Duc (16,8). Lotaryngia jest okręgiem przemysłowym o dużym znaczeniu. Od X wieku w ramach Rzeszy Niemieckiej. Przedmiot walk Francji Ludwika XIV z Rzeszą Niemiecką na czele z Habsburgami austriackimi i dodatkowo hiszpańskimi. Zwierzchność Francji nad tymi terenami od końca XVII wieku. Włączona bezpośrednio w roku 1733/1763. Cała przy Francji do 1871 roku. Następnie jej północna część wraz z sąsiednią Alzacją do II Rzeszy Niemieckiej. Tereny te jednym z głównych powodów wybuchu I wojny światowej. Odzyskane w 1918 roku. Ponownie w granicach Niemiec po upadku Francji w latach 1940 - 44/45. Obecnie tereny te nie są już kością niezgody w relacjach Paryż - Berlin. W granicach Francji. Obecna nazwa upamiętnia królowanie Lotara II – łac. Lotharii Regnum, "królestwo Lotara". kategoria:Regiony Francji ko:로렌 ms:Lorraine ja:ロレーヌ地域圏

Vosges (departament)

Vosges jest francuskim departamentem położonym w regionie Lotaryngia. Departament oznaczony jest liczbą 88. Według danych na rok 1999 liczba zamieszkującej departament ludności wynosi 380 952 os. (65 os./km²); powierzchnia departamentu to 5 874 km². Prezydentem departamentu jest Christian Poncelet. Liczba gmin w departamencie: 515 Zobacz też:
- podział administracyjny Francji
- regiony administracyjne i departamenty Francji
- lista i omówienia gmin departamentu Kategoria:Departamenty Francji ja:ヴォージュ県

Lotaryngia

Kategoria:Departament Vosges

Melegueta pepper

The term Grains of Paradise refers to a West African spice obtained from the plant Aframomum melegueta (Ginger family, Zingiberaceae) which gives pungent, peppery flavor. It is also known as Guinea pepper, Melegueta pepper, alligator pepper and Guinea grains. Aframomum melegueta is a herbaceous perennial plants native to swampy habitats along the West African coast. Its trumpet-shaped, purple flowers develop into 5 to 7 cm long pods containing numerous small, reddish-brown seeds. The seeds have a pungent, peppery taste due to aromatic ketones, e.g., (6)-paradole (systematic name: 1-(4-hydroxy-3-methoxyphenyl)-decan-3-one). Essential oil, which is the dominating flavor component in the closely related cardamom, occur only in traces. Grains of paradise are commonly employed in the cooking styles of West Africa and also North Africa, where they have been traditionally imported via caravan routes through the Sahara desert. In Europe, they enjoyed a short peaked popularity in the 14th century, when Portuguese sailors reached West Africa in their first steps to establish a sea route to India. When Vasco da Gama finally reached India in 1498, the new influx of relatively cheap black pepper ended the popularity of grans of paradise in Europe. In West African folk medicine, grains of paradise are valued for their warming and digestive properties. Grains of paradise have been introduced to the Caribbean islands, where they are used as medicine and for religious (Voodoo) rites. Today it is used in Samuel Adams Summer Ale. There is also a Malagueta pepper grown in Brazil which is a Capsicum.

References

- [http://www.fiery-foods.com/dave/profile_frutescens.html]
- [http://www.uni-graz.at/~katzer/engl/Afra_mel.html Katzer spice site] Category:Zingiberales Category:Peppers

Odzyskiwanie danych hotels Krakow programy p2p narty austria alojamientos en edimburgo

:: RELATED NEWS ::

The Washington Star
The Washington Star, previously known as the Washington Star-News and the Washington Evening Star, was a daily newspaper published in Washington, D.C. between 1852 and 1981. For most of that time it was the city's newspaper of record, and it was the longtime home to columnist Mary McGrory

Ottavio Bottecchia
Ottavio Bottecchia (1 August 1894 - 14 June 1927) was an Italian cyclist and the first Italian champion of the Tour de France. Bottecchia was born to a family of nine children in San Martino di Colle Umbe

Philadelphia Kixx
right The Philadelphia Kixx is a soccer team, founded in 1995 as a NPSL expansion franchise. The team's original owner was Ed Tepper, who had been one of the co-founders of the original MISL. Initially, the Kixx were one of the better drawing teams in the league, but their attendance fell at the turn of the century. In 2001, the Kixx along with five oth

Washington Evening Star
The Washington Star, previously known as the Washington Star-News and the Washington Evening Star, was a daily newspaper published in Washington, D.C. between 1852 and 1981. For most of that time it was the city's newspaper of record, and it was the longtime home to columnist Mary McGrory