:: wikimiki.org ::
| Zakrycie |
ZakrycieOkultacja (zakrycie) - zjawisko obserwowalne; pozorne przejście odległego ciała niebieskiego (na ogół planety) za innym ciałem niebieskim. W wyniku okultacji ciało znajdujące się dalej od obserwatora staje się na pewien czas niewidoczne dla niego.
Ze względu na swoiste położenie Ziemi w Układzie Słonecznym wyróżniamy przede wszystkim dwa typy okultacji: okultację słoneczną i okultacje księżycową, czyli przejście odległego ciała niebieskiego za tarczą odpowiednio: słoneczną, bądź księżycową.
kategoria:astronomia
ja:星食
Ciało niebieskieCiałem niebieskim nazywamy każdy obiekt występujący poza obrębem atmosfery ziemskiej (np.: gwiazda, planeta, kometa, meteor, satelita, planetoida).
kategoria:Astronomia
ja:天体
Ziemia:Słowo ziemia ma wiele znaczeń. Aby sprawdzić pozostałe przeczytaj hasło Ziemia (znaczenia).
Ziemia - trzecia w kolejności (licząc od Słońca) i piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego.
Wokół Ziemi krąży jeden naturalny satelita - Księżyc, dwa księżyce pyłowe (księżyce Kordylewskiego) i znaczna liczba sztucznych satelitów. Uformowała się około 4,57 miliarda lat temu.
Ziemia ma właściwą masę i grawitację dla utrzymania atmosfery, która chroni przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym, a także pole magnetyczne chroniące przed pochodzącym ze Słońca promieniowaniem korpuskularnym.
Oddalenie od Słońca jest właściwe dla utrzymania odpowiedniej temperatury. Uważa się, że czynniki te sprzyjały powstaniu życia na naszej planecie.
Jest największą z planet skalistych w Układzie Słonecznym, a także jedynym znanym miejscem występowania życia. Dominującym gatunkiem na Ziemi jest człowiek (Homo sapiens sapiens)
- Powierzchnia całkowita: 510,072 milionów km2
- Powierzchnia lądowa: 148,94 milionów km2 (29,2% powierzchni całkowitej)
- Powierzchnia wodna: 361,132 milionów km2 (70,8% powierzchni całkowitej)
Geografia Ziemi
450px
450px
Oceany:
- Ocean Spokojny (Pacyfik)
- Ocean Atlantycki (Atlantyk)
- Ocean Indyjski
- Ocean Arktyczny - przez niektórych jest uważany za czwarty ocean, ale niektórzy uznają tylko 3 wyżej wymienione oceany, a ten nazywają Morzem Arktycznym.
- Ocean Południowy (według niektórych źródeł Ocean Południowy nie jest prawowitym oceanem, tylko częścią Oceanów Atlantyckiego, Spokojnego i Indyjskiego.)
Największe głębiny oceaniczne:
:...
Kontynenty:
- Afryka
- Ameryka Południowa
- Ameryka Północna
- Antarktyda
- Australia i Oceania
- Azja
- Europa
Największe łańcuchy górskie:
:...
Sfery Ziemi
- pedosfera
- litosfera
- magnetosfera
- atmosfera
- hydrosfera
- biosfera
- antroposfera
Skorupa
antroposfera
Skorupa ziemska jest zewnętrzną powłoką Ziemi. Rozciąga się od nieciągłości Mohorovičicia (zwanej też powierzchnią Moho) aż do powierzchni Ziemi. Powierzchnia Moho znajduje się na głębokości około 50-60 km, a została odkryta przez chorwackiego geofizyka Andriję Mohorovičicia w 1910 r. Pomiędzy powierzchnią Ziemi a powierzchnią Moho znajduje się jeszcze jedna powierzchnia nieciągłości, zwana powierzchnią Conrada. Została ona odkryta w 1925 r. przez V. Conrada. Według najnowszych badań powierzchnia ta w wielu rejonach świata nie występuje lub jest bardzo niewyraźna. Skorupę ziemską możemy podzielić na skorupę kontynentalna i oceaniczną.
Płaszcz
Ziemski płaszcz sięga do głębokości 2890 km. Ciśnienie u podstawy płaszcza wynosi ok. 140 GPa (1,4 Matm). Płaszcz, w którym rozróżnia się dwie warstwy, składa się głównie z substancji bogatych w żelazo i mangnez.
Płaszcz dolny, zwany też wewnętrznym - zbudowany głównie z niklu (Ni), żelaza (Fe), krzemu(Si) i magnezu (Mg) (tzw. nifesima). Średnia gęstość płaszcza wewnętrznego waha się w granicach 5,0 - 6,6 g/cm³. W płaszczu Ziemi zachodzą prawdopodobnie zjawiska zwiazane z powolnym przemieszczaniem sie w górę plastycznych mas materii pod wpływem ciepła (ruchy konwekcyjne).
Płaszcz górny, zwany zewnętrznym - budują go związki: chromu (Cr), żelaza (Fe), krzemu (Si) i magnezu (Mg) (tzw. crofesima). Średnia gęstość tej sfery wynosi 4,0 g/cm³. Górna częśc zewnętrznego płaszcza ma od 80 do 150 km głębokości; jest już warstwą o cechach plastycznych - stanowi jak gdyby podściółkę zapewniającą skorupie ziemskiej ruchliwość. Zachodzą w niej wszystkie procesy tektoniczne.
Punkt topnienia substancji zależy od ciśnienia, jakiemu jest poddawana. Im głębiej, tym ciśnienie większe, zatem uważa się, że płaszcz dolny jest stanu stałego, a górny – stanu plastycznego (półpłynnego). Lepkość płaszcza górnego waha się między 1021, a 1024 Pa·s, w zależności od głębokości [http://www2.uni-jena.de/chemie/geowiss/geodyn/poster2.html]. Wobec tego płaszcz górny może pływać bardzo powoli.
Dlaczego uważa się, że jądro wewnętrzne jest stanu stałego, jądro zewnętrzne – stanu ciekłego, a płaszcz – stałego bądź plastycznego? Punkty topnienia substancji bogatych w żelazo jest wyższy niż czystego żelaza. Jądro składa się prawie wyłącznie z czystego żelaza, podczas gdy substancje bogate w żelazo częściej występują poza jądrem. Zatem substancje żelazowe przy powierzchni są stałe, a w płaszczu górnym – półpłynne (z powodu wysokiej temperatury i względnie niskiego ciśnienia), w płaszczu dolnym – stałe (poddawane są olbrzymiemu ciśnieniu), w jądrze zewnętrznym czyste żelazo jest płynne, jako że ma niską temperaturę topnienia (pomimo ogromnego ciśnienia), zaś jądro wewnętrzne jest stałe z powodu najwyższego ciśnienia występującego w centrum.
Jądro
Ciężar właściwy Ziemi wynosi 5515 kg/m3, czyniąc ją najbardziej gęstą planetą w Układzie Słonecznym. Ciężar właściwy przy powierzchni wynosi tylko ok. 3000 kg/m3. Jądro Ziemi składa się z bardziej gęstych substancji. W dawniejszych epokach, ok. 4,5 mld (4,5×109) lat temu, podczas formowania się planety, Ziemia stanowiła półpłynną stopioną masę. Cięższe substancje opadały w kierunku środka, podczas gdy lżejsze materiały odpływały ku powierzchni. W efekcie jądro składa się głównie z żelaza (80%), niklu i krzemu. Inne cięższe pierwiastki, jak ołów i uran, występują zbyt rzadko, żeby przewidzieć ich dokładne rozmieszczenie oraz mają tendencję do tworzenia wiązań z lżejszymi pierwiastkami, zatem pozostają w płaszczu.
Jądro podzielone jest zasadniczo na dwie części, stałe jądro wewnętrzne o promieniu ok. 1250 km i płynne jądro zewnętrzne wokół niego sięgające promienia ok. 3500 km. Przyjmuje się, że wewnętrzne jądro jest w stanie stałym i składa się głównie z żelaza z domieszką niklu. Niektórzy uważają, że jądro wewnętrzne może tworzyć żelazny monokryształ. Jądro zewnętrzne otacza jądro wewnętrzne i składa się przypuszczalnie z ciekłego żelaza zmieszanego z ciekłym niklem i śladowymi ilościami pierwiastków lekkich. Ogólnie uważa się, że konwekcja jądra zewnętrznego połączona z ruchem rotacyjnym Ziemi (zob.: Siła Coriolisa), wytwarza pole magnetyczne Ziemi przez proces znany jako efekt dynama. Stałe jądro wewnętrzne jest zbyt gorące aby utrzymać stałe pole magnetyczne (zob. Temperatura Curie) ale prawdopodobnie działa stabilizująco na pole magnetyczne wytwarzane przez ciekłe jądro zewnętrzne.
Ostatnie badania wskazują, że jądro wewnętrzne Ziemi może obracać się szybciej niż reszta planety, około 2° rocznie (Comins DEU-s.82).
Hydrosfera jest to wodna powołoka Ziemi. Tworzą ją wody powierzchniowe(oceany, morza, rzeki, jeziora, bagna) i podziemne, jak również lodowce, pokrywy śnieżne, lody podziemne oraz para wodna.
Ziemia jest jedynym znanym miejscem występowania życia. Ziemskie formy życia są czasem określane jako "biosfera". Uważa się, że biosfera zaczęła się rozwijać ok. 3,5 mld (3,5×109) lat temu. Biosfera dzieli się na wiele biomów zamieszkiwanych przez florę i faunę wspólnego pochodzenia. Biomy lądowe są podzielone głównie ze względu na szerokość geograficzną. Ziemskie biomy leżące w Arktyce i Antarktydzie są względnie ubogie w życie roślinne i zwierzęce, podczas gdy biomy najbogatsze w formy życia leżą w strefie równikowej.
- magnetosfera
Około 700 milionów lat temu istniał jakiś prastary wszechląd utworzony z połączonych fragmentów litosfery, otoczony wszechoceanem. Złożone procesy rządzące przemianami litosfery zapoczątkowały nowe ważne zjawisko globalnej tektoniki, zwane wielkim dryfem. Początkowo doszło do pęknięcia i podziału wszechlądu na część północną - Laurazję i część południową Gondwanę. Wspomniany wielki dryf trwa od 200 milionów lat. Najpierw rozpoczęło się tworzenie środkowego Atlantyku. Około 135 mln lat temu zarysowało się pęknięcie południowego Atlantyku. Poczęła też rozwijać się przestrzeń wodna pomiędzy Afryką i Antarktydą stanowiącą nadal jeden wielki ląd z Australią. Około 65 milionów lat temu środkowy Atlantyk począł rozwijać się ku północy. Ameryka oddzieliła się od Grenlandii, nadal jeszcze połączonej z Europą. Niewiele później otwarła się zasadnicza część północnego Atlantyku wskutek rozerwania Grenlandii i Europy. Przemieszczające się na zachód bloki Ameryki Północnej i Ameryki Południowej deformowały swoje zachodnie krańce dając rozwijające się systemy górskie. Około 50 milionów lat temu kra Indii uderzyła o Azję. Zapoczątkowane zostało intensywne fałdowanie, a potem piętrzenie Himalajów. Góry te "rosną" dotąd. Wówczas też zaczęła rozwijać się południowa część Oceanu Indyjskiego, wskutek odłączenia się Australii od Antarktydy. Natomiast 35 milionów lat temu Europa i Afryka zbliżyły się tak dalece, że zaczęły formować Alpy, Pireneje i Kaukaz. Około 10 milionów lat temu powstało Morze Czerwone, które dotąd systematycznie się poszerza i rozwija w stronę Morza Martwego. Nieustannie powiększa się Ocean Atlantycki i Ocean Indyjski, a zmniejsza się Ocean Spokojny. Poszerza się Zatoka Kalifornijska i zmierza do rozerwania Afryka - wzdłuż rowu Wielkich Jezior. Pomniejszają się morza przybrzeżne Azji Wschodniej i Zatoka Perska. Do zamknięcia zmierza Cieśnina Gibraltarska, natomiast otwiera się wschodni kraniec Morza Śródziemnego w stronę Morza Czerwonego. Wielki dryf trwa nadal.
Do epok geologicznych zaliczamy:
Prekambr (4,6 mld lat temu(lt) - 575 mln lt) [dzieli się na erę archaiczną i proterozoiczną]
Paleozoik (575 mln lt - 248 mln lt) [dzieli się na kambr, ordowik, sylur, dewon, karbon i perm]
Mezozoik (248 lt - 65 mln lt) [dzieli się na trias, jurę i kredę]
Kenozoik (65 mln lt - teraz) [dzieli się na czwartorzęd i trzeciorzęd].
Ziemię uznaje się za wielki magnes, którego bieguny położone są w pobliżu biegunów geograficznych. Oś ta nie pokrywa się jednak z osią obrotu Ziemi, lecz jest od niej odchylona o kilkanaście stopni i zmienia swoje położenie w czasie (obecnie odchylenie to wynosi około 11°). Charakter ziemskiego pola magnetycznego można porównać z polem wytwarzanym przez dipol, tzn. jak dwie położone blisko siebie masy magnetyczne o przeciwnym znaku (np. magnes sztabkowy).
Na przestrzeni lat powstało wiele teorii na temat pochodzenia ziemskiego pola magnetycznego. W 1919 r. angielski fizyk Joseph Larmor stworzył teorię dynama. Teoria ta zakłada, że na początku Ziemia nie miała własnego pola magnetycznego. Jednak w słabym polu magnetycznym Galaktyki ruchy zjonizowanej cieczy w zewnętrznym jądrze Ziemi wytwarzały prądy elektryczne, które indukowały pole magnetyczne, stopniowo wzmacniając swe natężenie. Teorię tę porównuje się do wielkiego samowzbudzalnego dynama. Jest ona uznawana przez większość uczonych.
Biegun geograficzny jest miejscem przecięcia się osi ziemskiej z jej powierzchnią. Biegun północny znajduje się na Oceanie Arktycznym, a południowy na Antarktydzie. Ze względu na nachylenie osi ziemskiej promienie słoneczne padają na bieguny pod niewielkim kątem, co uniemożliwia ich znaczne ogrzanie. Nawet w czasie dni polarnych, mimo wydłużonej ekspozycji na promieniowanie Słońca, temperatura nie podnosi się znacznie z uwagi na wysoki współczynnik odbicia promieni słonecznych przez lód i śnieg.
Nachylenie osi ziemskiej powoduje jeszcze jedno charakterystyczne zjawisko - dni i noce polarne. Polega ono na tym, że (z wyjątkiem 21 marca i 23 września) promienie słoneczne oświetlają obszar nad biegunem i przez pół roku panuje dzień (Słońce jest nad horyzontem), a przez kolejne pół roku - noc. Obszar wokół bieguna północnego nazywany jest Arktyką, a południowego - Antarktyką.
Pierwszym człowiekiem, który dotarł do bieguna północnego był Robert Peary. Na biegun południowy jako pierwszy dotarł Roald Amundsen.
Zjawiska związane z Ziemią
- geomagnetyzm
- zorza
Zobacz też
- przegląd zagadnień z zakresu astronomii
- Ziemia-śnieżka
- żywioły
Linki zewnętrzne
- [http://www.nineplanets.pl/earth.html Nineplanets.pl - Ziemia]
kategoria:Układ Słoneczny
-
zh-min-nan:Tē-kiû
ko:지구
ms:Bumi
ja:地球
simple:Earth
th:โลก
Układ Słoneczny
Układ Słoneczny to układ planetarny Słońca.
Składa się, zaczynając od środka:
- Słońca
- 4 skalistych planet - Merkurego, Wenus, Ziemi i Marsa oraz ich księżyców
- pasa planetoid
- 4 gazowych planet - Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna oraz ich księżyców
- różnych niewielkich obiektów leżących poza orbitą Neptuna, w tym:
- obiektów pasa Kuipera, w tym między innymi Plutona, zaliczanego tradycyjnie do planet
- obłok Oorta (hipotetycznego)
W bardziej tradycyjnym ujęciu, Układ Słoneczny składa się ze Słońca, 9 planet, i różnych mniejszych obiektów.
Struktura Układu Słonecznego
W centrum Układu Słonecznego znajduje się gwiazda średniej masy, czyli Słońce. Między Marsem a Jowiszem znajduje się pas planetoid. Wszystkie planety krążą po eliptycznych orbitach wokół Słońca praktycznie w jednej płaszczyźnie. Jedynie Pluton ma orbitę mocno nachyloną w stosunku do innych. Jest ona też przesunięta tak, że zdarzają się okresy, gdy Pluton znajduje się bliżej Słońca niż Neptun. Z tego też względu Pluton jest raczej obiektem z pasa Kuipera niż planetą.
Większe ciała niebieskie
Planety skaliste krążą blisko Słońca, mają niewielkie rozmiary i stosunkowo wysoką gęstość. Prędkość obrotu wokół własnej osi jest mała oraz mają nieliczne satelity. Planety gazowe położone dalej od Słońca są dużo większe i mają małą gęstość, a prędkość obrotu wokół własnej osi jest większa. Każda z nich posiada wiele satelitów.
Pluton do niedawna uważany był za najdalszą z planet. Według dzisiejszej wiedzy i klasyfikacji, zaliczany jest on jednak do ciał Pasa Kuipera.
Trwają także spekulacje, czy niedawno odkryta Sedna jest planetą, obiektem Pasa Kuipera, czy też pierwszym znanym ciałem Obłoku Oorta.
Obłoku Oorta
Mniejsze ciała niebieskie
Poza orbitą Neptuna znajduje się pas komet i asteroid, zwany pasem Kuipera. Zawiera on ok. 10 bilionów komet (niektóre z nich osiągają średnice rzędu 150 km) i kilkadziesiąt tysięcy planetoid (znamy ich obecnie około 1000, z których ponad 20 zbliża się, lub przekracza w swych rozmiarach 1000km średnicy). Największy ze znanych obiektów tego pasa to Pluton (wraz ze swym księżycem, Charonem). Komety z niego pochodzące są kometami krótko- i średnio- okresowymi.
Dalej w przestrzeni znajduje się hipotetyczny obłok komet, zwany obłokiem Oorta, zawierający od miliarda do biliona komet. Krążą one w odległości zbliżonej do 20 000 AU (jednostek astronomicznych) czyli 500 razy dalej niż średnia odległość Plutona od Słońca. Komety pochodzące z niego miałyby być kometami długookresowymi.
Komety z pasa Kuipera i obłoku Oorta, są czasem wytrącane przez zaburzenia grawitacji, powodowane przez inne ciała niebieskie. Część z nich zostaje skierowana do środka Układu Słonecznego, stanowiąc potencjalne zagrożenie dla jego planet.
Heliosfera i heliopauza
Przestrzeń Układu Słonecznego wypełniona jest strumieniem cząstek nazywanych wiatrem słonecznym. Obszar, w którym ciśnienie wiatru słonecznego przewyższa ciśnienie materii międzygwiazdowej, nazywa się heliosferą. Obecność cząstek wyrzuconych przez Słońce wiąże się z występowaniem pola magnetycznego tej gwiazdy, które przeważa nad galaktycznym polem magnetycznym.
Na granicy heliosfery oraz przestrzeni między gwiazdowej pojawia się zjawisko heliopauzy. Występuje ono w odległości 100 jednostek astronomicznych od naszej gwiazdy. Wiatr słoneczny zderza się ze strumieniem cząstek emitowanym przez całą galaktykę. Niektóre hipotezy dotyczące materii między gwiazdowej przewidują, że heliopauza może być miejscem dosyć gwałtownych zjawisk zbliżonych do występujących na zderzeniu ziemskiej magnetosfery z wiatrem słonecznym. Inne teorie głoszą, że poza heliosferą kosmos przenikają strumienie egzotycznych cząstek elementarnych zabójcze dla istot żywych. Tylko aktywność Słońca chroni nas przed ich wpływem.
Układ Słoneczny we Wszechświecie
Nasz Układ Słoneczny znajduje się w odległości ok. 30 000 lat świetlnych od centrum naszej galaktyki nazywanej Drogą Mleczną, w jej ramieniu zwanym ramieniem Oriona. Droga Mleczna jest jedną z około 125 miliardów galaktyk dostrzeżonych przez kosmiczny teleskop Hubble. Znajduje się w środku tego wycinka Wszechświata, który możemy zaobserwować. Tło tego obrazu stanowi promieniowanie tła wysłane przez rozgrzany gaz po narodzinach Wszechświata, ślad Wielkiego Wybuchu.
Zobacz też
- Cassini-Huygens
- kształtowanie się poglądów na budowę Układu Słonecznego
Linki zewnętrzne
- [http://science.nasa.gov/ssl/pad/solar/suess/Interstellar_Probe/ISP-Intro.html Strona NASA] na temat sondy przeznaczonej do badania heliopauzy
- http://solar.system.webpark.pl - ciekawa strona opisująca Układ Słoneczny i poszczególne planety
- [http://celestia.sourceforge.net Celestia], otwarty program do trójwymiarowej wizualizacji przestrzeni kosmicznej -
kategoria:Astronomia
-
ko:태양계
ms:Sistem suria
ja:太陽系
nb:Solsystem
simple:Solar system
th:ระบบสุริยะ
Słońce
Słońce to gwiazda centralna Układu Słonecznego,
wokół której krąży Ziemia oraz inne planety.
Słońce jest najjaśniejszym obiektem na niebie.
Oprócz planet - inne obiekty orbitujące wokół Słońca to asteroidy, komety, obiekty znajdujące się poza orbitą Plutona i pył.
Słońce jest gwiazdą ciągu głównego, o typie widmowym G2, co oznacza, że jest nieco większa i bardziej gorąca od przeciętnej, ale znacznie mniejsza niż największy z czerwonych olbrzymów. Gwiazda klasy G2 żyje około 10 miliardów lat w ciągu głównym, a wiek Słońca to około 5 miliardów lat, co ustalono przy pomocy nukleokosmochronologii.
Nierozstrzygnięty pozostaje problem różnicy w ilości neutrin pochodzących ze Słońca i ich liczby wynikającej z teorii, czyli problem neutrin słonecznych,
choć ostatnio pojawiły się teorie, że neutrina oscylują w drodze ze Słońca na Ziemię, przechodząc z jednego typu do innego, co jest przyczyną tych właśnie różnic (jedne typy są łatwiej wykrywalne niż inne).
Obserwacje
Obserwując Słońce można zauważyć takie zjawiska jak:
- erupcje słoneczne (zobacz też burze słoneczne)
- flokule
- granule
- plamy słoneczne
- pochodnie słoneczne
- protuberancje
protuberancje
Inne terminy związane ze Słońcem
- chromosfera
- cykl protonowy
- cykl węglowo-azotowo-tlenowy
- fotosfera
- halo
- korona słoneczna
- przesilenie
- równonoc
- wiatr słoneczny
- zorza polarna
Zobacz też
- astronomia
- mitologia Słońca
- Genesis (sonda kosmiczna)
- Ziemia-śnieżka
Linki zewnętrzne
- [http://umbra.nascom.nasa.gov/eit/eit_full_res.html Obraz Słońca w czasie rzeczywistym z obserwatorium SOHO]
-
als:Sonne
zh-min-nan:Ji̍t-thâu
ko:태양
ms:Matahari
ja:太陽
simple:Sun
th:ดวงอาทิตย์
Kategoria:Astronomia
Główny artykuł: Astronomia
Kategoria:Nauki przyrodnicze
zh-min-nan:Category:Thian-bûn-ha̍k
ko:분류:천문학
ms:Category:Astronomi
ja:Category:天文学
simple:Category:Astronomy
th:Category:ดาราศาสตร์
Wikipedia:Votes for deletion/List of Ancient Structures
This page is an archive of the discussion about the proposed deletion of the article below . This page is no longer live. Further comments should be made on the article's talk page rather than here so that this page is preserved as an historic record. The result of the debate was keep and move to properly capitalized title. Mindspillage (spill yours?) 04:00, 31 May 2005 (UTC)
The author's definition of "ancient" seems slightly skewed. St. Paul's Cathedral and Cologne Cathedral at the very least are definitely not ancient. Ancient history in my book is around the time of Christ and prior to that, although the article states until around 476AD. This would leave the Colossus (spelt incorrectly here so it links incorrectly too), Pyramids and Lighthouse, all of which are in Seven Wonders of the World. Delete. Jamyskis 14:30, 20 May 2005 (UTC)
- Put a limit of built before 1300 (or another year if that's better) and keep. It is possible to create an objective criterion for inclusion in this list. Sjakkalle 15:05, 20 May 2005 (UTC)
- Keep, with ancient defined. -- BDAbramson talk 16:56, 2005 May 20 (UTC)
- Keep with definition in article. Capitalistroadster 17:17, 20 May 2005 (UTC)
- Weak delete, or retitle (decapitalize last two words) and add definition of "ancient", for which 476 C.E. is better than 1300. Why are these structures sorted by height, and why is height data included rather than who built each structure, or estimated year of construction, or purpose of each structure? List may not be completable, unless a minimum size of "structure" is defined; in any case it's incomplete, as there are many surviving pyramids from various Egyptian dynasties, plus some Assyrian ziggurats and Inca pyramids and such, that are older and larger than most of these entries. Barno 18:07, 20 May 2005 (UTC)
- Since the Lighthouse at Alexandria no longer stands, this article if kept would also need a consensus on whether it includes structures surviving to the present. If so, there would be tens of thousands of structures to list, and hundreds would be notable (the equivalent of City Hall in ancient city, probably replaced once or twice per century), and very little of the information would be verifiable. 205.247.102.130 18:13, 20 May 2005 (UTC)
- I didn't really know what year draws the line for "ancient", but I just put in an arbitrary year and landed on 1300. If 476 is better I have no problem with it. Sjakkalle 07:38, 21 May 2005 (UTC)
- Keep for the 476 definition and some agreement on other inclusion criteria (although you can't include every nonstanding structure, the library is very notable). Also I agree that the title should be fixed. -- Laura Scudder | Talk 21:19, 20 May 2005 (UTC)
- keep, fix, and expand. I should be able to find ancient structures in wikipedia. Kappa 22:09, 20 May 2005 (UTC)
- keep but decapitalize it Yuckfoo 02:51, 22 May 2005 (UTC)
: This page is now preserved as an archive of the debate and, like some other VfD subpages, is no longer 'live'. Subsequent comments on the issue, the deletion, or the decision-making process should be placed on the relevant 'live' pages. Please do not edit this page.
doda Kwiaciarnia d reykjavik hotels nauka poker
|
|
|
| :: RELATED NEWS :: |
|
|
空见
空见是金庸小说中的人物。
概述
空见是少林派“空”字辈弟子之一。
空见是被谢逊所杀。
少林派“空”字辈弟子还有空闻、空智、空性等。
金庸小说中的人物。
概述
空性是少林派“空”字辈弟子之一。
空性是被赵敏手下阿三所杀。
少林派“空”字辈弟子还有空见、空闻、
|
阿切斯特亚图
阿切斯特亚图(Archestratos)，是一位来自于西西里岛的格拉的希腊诗人。活跃于公元前318年，他创作了一首幽默的教导诗，诗名为美食法（Gastronomy, 又叫做 Gastrology, Deipnology, 或 Hedypathy）。现今残留一些片段也反映出他的天才和智慧。恩尼乌斯用金庸小说中的人物。
概述
赵敏在第一版倚天屠龙记中叫做赵明，本名明明特穆尔，封号邵明郡主。第二版倚天屠龙记中赵明改名赵敏，本名敏敏特穆尔，封号邵敏郡主。赵明或赵敏是她自己给自己取的汉名。
赵敏是蒙古族，汝阳王金庸小说中的人物。
概述
赵敏在第一版倚天屠龙记中叫做赵明，本名明明特穆尔，封号邵明郡主。第二版倚天屠龙记中赵明改名赵敏，本名敏敏特穆尔，封号邵敏郡主。赵明或赵敏是她自己给自己取的汉名。
赵敏是蒙古族，汝阳王金庸小说中的人物。
概述
赵敏在第一版倚天屠龙记中叫做赵明，本名明明特穆尔，封号邵明郡主。第二版倚天屠龙记中赵明改名赵敏，本名敏敏特穆尔，封号邵敏郡主。赵明或赵敏是她自己给自己取的汉名。
赵敏是蒙古族，汝阳王 | |
