Home About us Products Services Contact us Bookmark
:: wikimiki.org ::
Kwarc

Kwarc

150px
Kwarc to bardzo często występujący minerał skałotwórczy, który jest krystaliczną odmianą krzemionki (SiO2), zawierającą często rozmaite zanieczyszczenia nadające mu specyficzne dla danej odmiany barwy.
- Układ krystalograficzny - trygonalny
- Twardość w skali Mohsa - 7
- Łupliwość - brak
- Rysa - biała
- Przełam - muszlowy
- Gęstość - 2,65 g/cm3
- Barwa - bezbarwny lub różne barwy
- Połysk - szklisty Jest stosowany przy produkcji materiałów ściernych, w przemyśle ceramicznym, szklarskim, budowlanym, optycznym, w elektronice (piezokwarc, wyświetlacz ciekłokrystaliczny) oraz w jubilerstwie. Kwarc posiada wiele odmian takich jak:
- agat
- agat mszysty
- fioletowy ametyst
- jasnozielony awenturyn
- chalcedon
- zielony chryzopaz
- żółty cytryn
- heliotrop
- jaspis
- karneol (krwawnik)
- krystobalit
- bezbarwny kryształ górski
- krzemień
- brązowy kwarc dymny
- kwarc niebieski
- kwarc różowy
- kwarc szafirowy
- kwarc tęczowy
- czarny morion
- onyks
- ciemnozielony praz (prazolit)
- sard
- trydymit

Linki zewnętrzne


- [http://www.pgi.gov.pl/muzeum_geologiczne/kolekcja/kwarc/kwarc.htm Muzeum geologiczne pgi.gov.pl - kwarc] Kategoria:Minerały ko:석영 ja:石英

Krzemionka

Krzemionka to tlenek krzemu(IV) - SiO2. Ogólny, sumaryczny wzór krzemionki (SiO2) nie oddaje dobrze jej faktycznej struktury chemicznej. W rzeczywistości tworzy ona rozbudowane struktury przestrzenne, w których każdy atom krzemu jest połączony z czterema atomami tlenu, zaś każdy atom tlenu łączy się z dwoma atomami krzemu:
krzem
Rzeczywista, przestrzenna struktura krzemionki
Czysta krzemionka posiada kilka odmian krystalicznych. Pod normalnym ciśnieniem:
- kwarc α - który w temperaturze 846 K przechodzi w
- kwarc β - który w temperaturze 1143 K przechodzi w
- trydymit β - który w temperaturze 1743 K przechodzi w
- krystobalit β - który w temperaturze 1983 K ulega stopieniu do cieczy. Natomiast przy wysokich ciśnieniach występują jeszcze krystobalit α i trydymid α Szybkie schładzanie ciekłej krzemionki prowadzi do otrzymania krzemionki bezpostaciowej, która składa się z kombinacji domen fazy amorficznej przemieszanej z domenami kwarcu, trydymitu i krystobalitu. Krzemionka jest bardzo odporna chemicznie i nie raguje z niczym oprócz wrzącego, stężonego roztworu wodnego KOH i NaOH, stopionego Na2CO3 i K2CO3, gazowego fluorowodoru (HF) oraz stężonego roztworu tego gazu w wodzie zwanego kwasem fluorowodorowym. W wyniku reakcji z KOH, NaOH, Na2CO3 i K2CO3 powstają odpowiednie sole - krzemiany sodu i potasu - które są rozpuszczalne w wodzie i sprzedawane jako tzw. szkło wodne. Krzemionka jest bardzo rozpowszechnionym związkiem w skorupie ziemskiej. W miarę czyste jej postacie (głównie piasek i piaskowiec) stanowią ok 12% jej masy, natomiast jeśli uwzględnić także wszystkie minerały w skład których wchodzi ona jako część ich struktury łączna jej zawartość wynosi ok 50% skorupy ziemskiej. Krzemionka jest podstawowym składnikiem kilku powszechnie stosowanych materiałów. Są to:
- szkło
- silikażel
- aerożel - krzemionkowy
- całkowicie amorficzna krzemionka topiona (fused silica) Kategoria:Tlenki ja:二酸化ケイ素

Układ krystalograficzny

Układ krystalograficzny to system klasyfikacji kryształów ze względu na układ wewnętrzny cząsteczek w krysztale. System wyróżnia siedem układów, w których wyróżnia się 32 klasy krystalograficzne. Każda klasa ma inny rodzaj symetrii w układzie cząsteczek w krysztale. Układ cząstek wynika po części ze składu chemicznego cząsteczki. Większość kryształów przyjmuje formę regularnego wielościanu. Zewnętrzny kształt kryształu (monokryształu) jest odzwierciedleniem jego struktury wewnętrznej. Wewnątrz kryształu atomy, jony i cząsteczki sa uporządkowane przestrzennie w określony, regularny sposób. Elementami symetrii budowy kryształów są:
- płaszczyzny symetrii
- osie symetrii
- środek symetrii Wyróżniamy następujace układy krystalograficzne:
- Regularny (sześcienny) np. sól kuchenna, diament, magnetyt, spinel
- Tetragonalny np. kasyteryt, cyrkon, wezuwian, szelit, wulfenit
- Heksagonalny np. beryl, pirotyn, apatyt, cynkit, nefelin, grafit
- Trygonalny np. romboedr, skalenoedr, kalcyt, korund, kwarc
- Rombowy np. siarka, baryt, oliwin, struwit, hemimorfit
- Jednoskośny np. woframit, gips, tytanit, augit, ortoklaz
- Trójskośny np. chalkantyt, cyjanit, aksynit, rodonit, albit Istnieją minerały nie mające struktury krystalicznej - amorficzne (bezpostaciowe) zwane też szkłami np. opal. Z reguły jednemu związkowi chemicznemu odpowiada jedna klasa krystalograficzna, chociaż niektóre minerały o jednakowym składzie chemicznym maja różną budowę wewnętrzną i należą do różnych klas krystalograficznych. To zjawisko nazywamy polimorfizmem. Przykładowe formy polimorficzne (alotropowe) to:
- (dla węgla) diament i grafit
- kalcyt i argonit
- piryt i markasyt
- kwarc, trydymit i krystobalit
- rutyl, anataz i brukit
- patrz siarka, cyna, ołów Kategoria:Krystalografia Kategoria:Geologia ja:結晶構造

Łupliwość

Łupliwość to w mineralogii zdolność minerału do pękania i podziałów wzdłuż określonych kierunków zwanych płaszczyznami łupliwości pod wpływem uderzenia lub nacisku. Powierzchnie łupliwości są zawsze równoległe do istniejących lub możliwych ścian kryształu. Jeżeli minerał łupie się według jakiejś płaszczyzny, jest przynajmniej teoretycznie możliwe zrobienie nieskończonej liczby innych płaszczyzn łupliwości tak blisko jedna drugiej, jak to określają położenia odpowiednich wiązań w krysztale. Brak łupliwości nazywamy przełamem Wyróżniamy następujące rodzaje łupliwości:
- doskonała np. mika, grafit, gips
- bardzo dobra (wyraźna) np. galena, halit, kalcyt, sól kamienna
- dobra (średnia) np. skalenie, amfibol
- wyraźna np. siarka, apatyt, oliwin
- zła np. złoto, korund, magnetyt Kategoria:Minerały

Rysa

Rysa to w mineralogii barwa proszku minerału, jaki powstaje po zarysowaniu jego powierzchni. Kategoria:Geologia

Barwa biała

Barwa biała – najjaśniejsza z barw. Jest to zrównoważona mieszanina barw prostych, która jest odbierana przez człowieka jako najjaśniejsza w otoczeniu odmiana szarości. Wyjaśnieniem tej definicji może być przykład, że zawsze fragment tła można oświetlić mocniejszym światłem białym i wtedy dotychczasowa, pozostała biała powierzchnia stanie się jasnoszara. W skład widma światła białego może wchodzić od trzech do nieskończoności barw prostych czyli długości fali świetlnej. Tak więc jednej konkretnej barwy białej nie ma, natomiast istnieje pewien zakres odcieni od barwy lekko zażółconej bieli do bieli zaniebieszczonej, inaczej mówiąc od bieli ciepłej do bieli chłodnej. Wrażenie czystej, neutralnej bieli jest odbierane indywidualnie przez każdego człowieka i, pomijając cechy osobnicze obserwatora (wiek, stan zdrowia, bieżące samopoczucie), jest uzależnione od siły światła - w przypadku słabego oświetlenia jako barwę neutralnie białą odbieramy odcienie cieplejsze, a w miarę wzrostu oświetlenia wrażenie neutralnej bieli przesuwa się w kierunku odcieni chłodniejszych. Odcienie bieli określamy za pomocą parametru o nazwie temperatura barwowa światła i wyrażamy w Kelwinach, ponieważ istnieje ścisły związek pomiędzy temperaturą ciała (w teorii jest to tzw. ciało doskonale czarne), a emitowanymi przez to ciało falami elektromagnetycznymi, które w miarę wzrostu temperatury ciała przechodzą z zakresu fal podczerwonych do fal widzialnych (fal widzialnych, a nie fal świetlnych, ponieważ utarło się przyjmować za fale świetlne trochę szerszy zakres widmowy: od fal bliskiej podczerwieni, poprzez fale widzialne, do fal bliskiego ultrafioletu). Pojęcie barwy ciepłej lub chłodnej jest również umowne, i tak, w produktach oświetleniowych u różnych producentów, ta sama wartość wyrażona w Kelwinach może być określana jeszcze jako barwa lekko ciepła, jako barwa neutralna (cokolwiek by to znaczyło), lub jako barwa już lekko chłodna. Ze szczególnie dużym rozrzutem wartości możemy się zetknąc w przypadku sztucznych źródeł światła określanych jako "barwa dzienna". Warto wiedzieć, że typowe dzienne oświetlenie naturalne to barwa już wyraźnie chłodna. Tak więc ogólnie źródła światła białego możemy podzielić ze względu na temperaturę barwową kolejno na:
- ciepłe
- neutralne
- chłodne
- dzienne
- dzienne chłodne ...i ciekawostka: wyższa temperatura to chłodniejsza biel. Ponieważ ścisły i jednoznaczny rozkład temperatur oraz odpowiadających im barw nie jest możliwy, w zestawieniu poniższym podano orientacyjny, subiektywny podział (są to oczywiście wartości bardzo umowne):
- ok. 2000 K – światło świecy i lampy naftowej
- ok. 2700 K – zwykła żarówka wolframowa, którą wszyscy postrzegamy jako dającą światło ciepłobiałe i bardziej żółte od naturalnego dziennego (wcześniej za wartość typową dla żarówek podawano 2500 K)
- ok. 2900-3200 K – oświetlenie halogenowe
- ok. 3000-4000 K – barwa neutralnie biała
- ok. 4000-5000 K – barwa lekko-chłodnobiała
- ok. 5000-5500 K – światło typowo dzienne
- ok. 6000 K – niebo z białymi chmurami
- ok. 7000 K – zachmurzone niebo
- ok. 8000 K – mgła
- ok. 10000 K – bezchmurne niebo zimą o godz. 12 w południe
- ok. 20000 K – oświetlający nas latem w południe błękitny nieboskłon w krajach południowych Tak więc możemy powiedzieć, że biel jest w pewnym sensie pozorna. Jest naszym wrażeniem psychicznym. Każdy człowiek widzi biały kolor, ale każdy trochę inaczej. Okazuje się, że u starszych ludzi zmieniają się proporcje widzenia różnych fragmentów widma światła białego. Widzą oni znacznie słabiej kolory niebieskie, oraz trochę słabiej zielone, przy nadal dobrym widzeniu kolorów czerwonych, ale mimo to postrzegają w swojej świadomości nadal kolor biały i wszystkie inne barwy. Interpretują jedynie inaczej różnice między nimi i wyrazistość poszczególnych odcieni. Znany malarz Julian Fałat u schyłku swojego życia malował odcienie śniegu na niebiesko, choć prawdopodobnie widział je jako szarości. Źródła światła białego:
- Źródła naturalne i sztuczne: Ten podział niewiele mówi, ponieważ pod pewnymi względami słońce i żarówka są do siebie bardzo podobne, natomiast pomiędzy żarówką i świetlówką różnice są zasadnicze. Tak więc istotny jest podział na:
- Źródła gorące i zimne:
  - Źródła gorące to światło żarowe, czyli światło powstające podczas emisji fal elektromagnetycznych z zakresu fal widzialnych z ciała rozgrzanego do białości. Należą tutaj: słońce, żarówka, lampa halogenowa, łuk elektryczny. Bardzo ważną cechą budowy światła białego przez źródła gorące jest występowanie pełnego spektrum światła białego, czyli inaczej mówiąc pełnego widma. Mamy tutaj do czynienia ze zrównoważoną mieszaniną wszystkich barw prostych.
  - Źródła zimne to wszelkiego rodzaju lampy wyładowcze i indukcyjne. Typowym przedstawicielem jest tutaj świetlówka, czyli lampa fluorescencyjna. Tego typu źródła światła świecą tylko kilkoma wybranymi przez producenta wąskimi zakresami widma (czyli tylko kilkoma barwami prostymi) w ten sposób, aby sumarycznie było zachowane wrażenie bieli. W przypadku zimnych źródeł – o jakości generowanej bieli mówi parametr zwany stopniem oddawania barw, stopniem renderowania barw, albo stopniem wierności bieli. Jeśli parametr ten jest niski, to zimne źródło światła oświetla prawidłowo tylko typowe materiały białe i szare, natomiast w przypadku powierzchni kolorowych może dojść do dużych przekłamań. O różnicy w składzie widmowym żarówki i świetlówki można przekonać się obserwując załamanie światła odbitego w płycie kompaktowej. Żarówka da nam tęczę o płynnych przejściach pomiędzy kolorami, świetlówka zaś da kilka obszarów o jednorodnym kolorze. Zobacz też: teoria koloru. kategoria:teoria koloru ja:白 simple:White

Przełam

Przełam to w mineralogii zdolność minerału do dzielenia się wzdłuż powierzchni nierównych. Wyróżniamy następujące rodzaje przełamu:
- muszlowy - np. ortoklaz, kwarc, opal, apatyt
- nierówny - np. piryt, talk
- haczykowaty - np. srebro, złoto
- zadziorowaty - np. granat, nefryt
- ziemisty - np. kaolinit, muskowit Kategoria:Minerały ja:骨折

Barwa

Barwa jest to wrażenie psychiczne wywoływane w mózgu człowieka, gdy oko odbiera promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu światła, a mówiąc dokładniej, z widzialnej części fal świetlnych. Główny wpływ na to wrażenie ma skład widmowy promieniowania świetlnego, w drugiej kolejności ilość energii świetlnej, jednak niebagatelny udział w odbiorze danej barwy ma również obecność innych barw w polu widzenia obserwatora, oraz jego cechy osobnicze, jak zdrowie, samopoczucie, nastrój, a nawet doświadczenie i wiedza w posługiwaniu się własnym organem wzroku. W szerszym znaczeniu barwa jest całościowym pojęciem dotyczącym odbioru opisywanych wrażeń, w węższym zaś jest jakościowym określeniem odbieranego światła zwanym walorem barwy (czyli porównaniem do najbliższej wrażeniowo barwy prostej), a wtórują temu pojęcia jasności barwy (czyli udziałowi ilości światła pochodzącego z danej barwy w stosunku do ogółu bieżących warunków oświetleniowych), oraz nasycenia barwy (czyli udziałowi achromatyczności w danej barwie). Nauką badającą wywoływanie wrażeń barwnych oraz sposób ich odbioru jest teoria koloru. Jest ona połączeniem wybranych zagadnień z zakresu fizyki, biologii oraz psychologii.

Podział i nazewnictwo

Konkretne barwy określa się za pomocą przymiotników i rzeczowników biorących często źródło w słowie określającym popularny obiekt o danej barwie (zobacz: lista kolorów w języku polskim). Barwy można podzielić na:
- barwy proste i barwy złożone
- barwy achromatyczne i barwy chromatyczne
- barwy podstawowe (pierwszorzędowe) - barwy wtórne, wynikowe (drugo-, trzecio-, czwartorzędowe itd.)
- przestrzeń barw Ponadto szczególnymi barwami są: barwa biała i barwa czarna.

Fizjologia widzenia barw

Barwa jest postrzegana dzięki komórkom światłoczułym w siatkówce oka zwanym pręcikami i czopkami. Ściślej: pręciki są wrażliwe na stopień jasności, czopki także na barwę. Są trzy rodzaje czopków, a każdy z nich jest najbardziej wrażliwy na jeden z trzech zakresów barw - niebieskiej, zielonej, lub czerwonej (przy czym zakresy te zachodzą na siebie), co łącznie umożliwia widzenie wszystkich barw. Oko ma swą ograniczoną rozdzielczość barw, tzn. czasem nie jest w stanie dostrzec różnicy występującej między dwoma barwami o różnym widmie traktując je jako takie same. Wrażliwość na barwę ma swoje uwarunkowania osobnicze, ale także jest wynikiem częstego obcowania z barwą (np. malarz, drukarz itd.). Oko ludzkie wykazuje różny stopień wrażliwości na określoną barwę co jest uwarunkowane liczbą czopków wrażliwych na określoną długość fal świetlnych. Za widzenie barwy niebieskiej odpowiada ok. 4% czopków, za zieloną - 32%, za czerwoną - 64%. Różnice barwy niebieskiej i ciemno czerwonej są słabiej dostrzegane niż różnice w innych barwach. Jeśli dwie barwy zapiszamy w przestrzeni barwnej CIELAB można podać liczbę ΔE będącą odległością między tymi barwami w trójwymiarowej przestrzeni CIELAB. Przyjmuje się, że jeśli ΔE jest poniżej 1, wówczas różnica między barwami jest niedostrzegalna. Przy ΔE pomiędzy 1 a 2 różnice spostrzega tylko doświadczony obserwator.

Barwa w poligrafii

W języku polskim określenie barwa i kolor to synonimy, aczkolwiek spotykane są czasami próby "siłowego" rozróżniania znaczenia tych dwu pojęć. W piśmiennictwie specjalistycznym oraz wydawnictwach leksykalnych częściej stosowane jest pojęcie barwy (jako wyraz pochodzenia słowiańskiego), niż koloru (będącego zapożyczeniem łacińskim). W literaturze poligraficznej zaznacza się tendencja do stosowania pojęcia "barwa" (jako pojęcia poprawnego) zamiast "kolor", traktując barwę nie tylko jako wrażenie psychologiczne, ale też jako wielkość mierzalną o określonych danych liczbowych w przestrzeniach barwnych. Dzięki temu barwa określa rzeczywistość obiektywną w odróżnieniu od jej zindywidualizowanej, subiektywnej percepcji, a w konsekwencji możliwa jest obiektywna kontrola barwy, tworzenie norm jakościowych druku wielobarwnego, zawieranie umów handlowych z uwzględnieniem warunków co do druku barwy. Pojęcie "kolor" odnoszone jest do farb: farbą danego koloru można otrzymać wydruk o różnej barwie (choćby drukowanie różną grubością farby). W poligrafii właściwe zarządzanie barwą (Color Managment) jest możliwe jedynie wówczas gdy warunki oświetleniowe są znormalizowane od monitora komputera poprzez wydruk próbny do druku z maszyny drukarskiej. Warunki te określiła w 2000 r. norma ISO 3664:
- jakość światła - światło powinno być takie, że jego współrzędne barwy wynoszą x=0,3478, y=0,3595, temperatura barwowa 5000 K,
- rodzaj otoczenia - światło otoczenia powinno być przytłumione, aby światło otoczenia zasadniczo nie miały wpływu na oświetlenie druku,
- ściany i otoczenie powinno mieć barwę matowej szarości,
- zapobieganie błyszczeniu - zbyt wysoki połysk arkusza prowadzi do złej oceny barwy.

Zobacz też


- przegląd zagadnień z zakresu teorii koloru
- ton barwny

Linki zewnętrzne


- [http://komputer.cuprum.pl/strona/content/view/32/36/ Kody kolorów w HTML] Kategoria:teoria koloru ko:색 ja:色 simple:Color

Połysk

Połysk to w mineralogii zdolność powierzchni minerału do odbijania światła. Wyróżniamy następujące rodzaje połysku:
- diamentowy np. diament, cyrkon, siarka, sfaleryt
- jedwabisty np. azbest, krokidolit
- matowy np. kaolinit, piroluzyt, magnezyt
- metaliczny np. chalkopiryt, galena, magnetyt, antymonit, piryt
- perłowy np. gips, muskowit, talk
- półmetaliczny np. hematyt
- szklisty np. apatyt, fluoryt, kwarc, korund
- tłusty np. opal, kordieryt
- woskowy np. ozokeryt Kategoria:Minerały

Jubilerstwo

Jubilerstwo - forma rzemiosła artystycznego, zajmująca się wyrobem biżuterii i innych przedmiotów ozdobnych z metali szlachetnych oraz drogich kamieni. ! Kategoria:Sztuka użytkowa ja:宝石

Agat

Narzędzie introligatorskie o tej nazwie opisuje strona: agat.
Agat to minerał, wstęgowa odmiana chalcedonu. Agaty powstają w geodach. Zbudowane są z wielu różnokolorwych (najczęściej bladych) warstw. W starożytności wykonywano z niego amulety i pieczęcie. Obecnie stosowany w jubilerstwie i mechanice precyzyjnej. Odmiany agatu:
- agat forteczny
- agat mszysty
- agat oczkowy
- agat ognisty
- agat sagenitowy
- enhydros
- heliotrop
- karneol
- karneolonyks
- mikrikit
- onyks - biało-czarny
- sard
- sardonyks - biało-czerwony
- serdolik

Ciekawostki

Agat był używany do połowu pereł. Gdy chciano znaleźć perłę, spuszczano przywiązany na sznurze agat do morza. Wierzono, że perła przyciąga agat, i wtedy wystarczyło już tylko płynąć za liną, by znaleźć miejsce ukrycia perły. Zobacz też: geologia, minerał, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa. Kategoria:Minerały Kategoria:Jubilerstwo ja:メノウ

Barwa zielona

Definicja naukowa

Barwa zielona jest jedną z addytywnych barw podstawowych, w kole barw dopełnia kolor karmazynowy, jest barwą powszechnie spotykaną w naturze. Rośliny są zielone, ponieważ zawierają chlorofil. Światło zielone ma długość fali około 550 nm.

Historia i symbolika

W starożytnym Egipcie używano zielonego barwnika do malowania brwi. Zielony kolor był pierwszym uzyskanym syntetycznie, wytwarzanym przez człowieka - produkowali go starożytni Grecy. W średniowieczu zieleń uważano za kolor symbolizujący katastrofę i zło, była kojarzona z samym diabłem. Istniał nawet przesąd, że ubieranie się na zielono może ściągnąć złe moce i pecha. Niektóre negatywne znaczenia przetrwały w zmienionej formie do dziś - jaskrawa zieleń kojarzy się z trucizną, zaś blada, zmieszana z nieiwelką ilością błękitu lub szarości - z chorobą. Z biegiem czasu zielony zdobywał coraz lepszą reputajcę i przestał się kojarzyć ze złem, stał się natomiast symbolem losu i przypadkowości - zarówno w ich dobrych, jak i złych aspektach. Zieleń to ważny kolor Islamu. Ulubionym kolorem Mahometa był właśnie zielony. Znajduje się on na wielu flagach krajów islamskich, często podłogi w meczetach są tej barwy, zaś w Koranie znajduje się opis Raju i wizji zbawienia: "Będzie nosił szatę z zielonego jedwabiu" Zielony jadeit jest symbolem Azji. Zieleń kojarzy się z przede wszystkim z życiem, harmonią, naturą i bliskim kontaktem z nią. Stanowi kolor uzdrowienia, nadziei i wolności. Odcienie zmieszanej z barwą błękitną ("miętowej") zieleni kojarzą się ze świeżością, powodzeniem i zadowoleniem. Ludzie, którzy lubią ubierać się na zielono są optymistyczni, usposobieni spokojnie, nastawieni na słuchanie innych. Cieszą się, gdy mogą pomóc innym i zauważają rzeczy, na które inni nie zwracają uwagi. W niektórych okolicznościach zieleń może się kojarzyć z niestabilnością, niepewnością i losowością, odnosi się to głównie do miłości, nadziei, młodości, czy gier. Stoły w kasynach niemal od zawsze były zielone, podobnie jak stoły bilardowe, stoły do tenisa, czy boiska piłkarskie. Zielony kojarzy się także z pieniędzmi.

Wpływ na człowieka

Przebrowadzone badania wpływu kolorów na naszą psychikę wykazują, że zieleń ma kojący wpływ na układ nerwowy działa relaksacyjnie i odstresowuje, poprawia pracę płuc i krążenie krwi. Niektóre badania wykazują nawet związek zieleni z pogłębieniem oddechu. Ciekawostka - w pokoju urządzonym na zielono czas płynie szybciej! Nadmiar zieleni może jednak spowodować, że staniemy się ociężali, powolni i leniwi, co może doprowadzić do depresji. Jej niedobór z kolei wywołuje lęk przed odrzuceniem i apatię. (Później zieleniejemy z zazdrości na widok całującej się pary...)

Dodatkowe informacje

Połączenia z innymi barwami


- z fioletem daje efekt energiczności, młodości,
- z czerwienią tworzy klimat świąt Bożego Narodzenia,
- z żółtym, czarnym lub białym tworzy klimat sportowy,
- z brązem i beżem symbolizuje ziemię

Okultyzm

W okultyzmie zieleń jest kolorem czakry serca. Symbolizuje tam bezwarunkową miłość, przebaczenie, współczucie, piękno oraz szacunek do samego siebie.

Powiedzenia związane z zielenią


- Pozielenieć z zazdrości
- Mieć zielone światło
- Być zielonym

Niektóre zielone minerały


- szmaragd
- turmalin
- malachit
- mołdawit
- jadeit
- awenturyt
- zielone złoto (złoto ze sporą domieszką srebra lub kadmu)
- zielone diamenty

Niektóre zielone imiona


- Agnieszka
- Krystyna
- Sylwia
- Bogdan
- Małgorzata
- Wiktor
- Filip
- Tadeusz Dzień tygodnia: piątek Planeta: Wenus Znak Zodiaku: Byk The Colour Project
Michael Fahrael 2005 :)
Freesource Zobacz też: lista kolorów w języku polskim, przegląd zagadnień z zakresu teorii koloru. Kategoria:teoria koloru ja:緑 simple:Green

Awenturyn

Awenturyn to kamień ozdobny, kwarcowa odmiana krzemionki.

- symbol chemiczny: SiO2
- Połysk: szklisty, na przełamie tłusty
- Barwa: zielona lub czerwona
- Rysa: biała lub szarawa
- Twardość w skali Mohsa: 7
- Spójność: kruchy
- Gęstość: 2,65
- Skupienie: ziarniste, pręcikowe, zbite
- Przełam: muszlowy Zobacz też: minerał, jubilerstwo, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa Kategoria:Jubilerstwo Kategoria:Minerały

Cytryn

Cytryn (kwarc żółty) - kamień ozdobny, odmiana kwarcu.
Nazwa pochodzi od starofrancuskiego słowa citrin - żółty.
Inne nazwy: czeski topaz,topaz złoty, topaz fałszywy, topaz Madeira.

Właściwości


- Symbol chemiczny: SiO2
- Połysk: szklisty, na przełamie tłusty
- Barwa: żółty
- Rysa: biała lub szarawa
- Twardość w skali Mohsa: 7
- Spójność: kruchy
- Gęstość 2,65 g/cm3
- Skupienie: ziarniste, pręcikowe, zbite
- Przełam: muszlowy

Występowanie

Brazylia.

Ciekawostki

Cytryny można otrzymywać przez wyprażanie ametystów i morionów. Przez ogrzewanie można też zmieniać barwę cytrynów, np. cytryny z Montezuma w Brazylii stają się po podgrzaniu zielone.
Zobacz też: minerał, jubilerstwo, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, kwarc kategoria:minerały Kategoria:Jubilerstwo

Heliotrop

Heliotrop - odmiana agatu, w którym na zielonym tle widocze są czerwone plamki tlenków żelaza. Nazwa pochodzi od greckich słów helios (słońce) i tropein (zmieniać barwę), ponieważ daje on czerwonawe refleksy podczas zanurzania w wodzie. Ciemnozielona barwa heliotropu spowodowana jest nagromadzeniem kryształów aktynolitu.
Błędnie nazywany jest krwawnikiem lub kamieniem św. Stefana. kategoria:minerały Kategoria:Jubilerstwo

Krzemień

thumb thumb Krzemień to jedna ze skał osadowych składająca się głównie z chalcedonu. Krzemień może występować w kilku odcieniach: czarnym, szarym lub brunatnym, jest bardzo twardy. Używany był od prehistorii przez człowieka jako materiał do wyrobu narzędzi, broni i do krzesania ognia. Był jednym z pierwszych surowców wydobywanych na skalę przemysłową. Obecnie nadal jest surowcem w przemyśle ceramicznym i materiałów ściernych. Kategoria:Skały ko:플린트 ja:燧石

Barwa czarna

Definicja naukowa

Barwa czarna - najciemniejsza z barw. W teorii oznacza brak jakiegokolwiek promieniowania elektromagnetycznego z zakresu fal świetlnych. W praktyce miejsce tak ciemne, że poprzez kontrast z resztą otoczenia nie możemy określić jego barwy z powodu niedoboru światła z tego kierunku. W praktyce ciał idealnie czarnych, czyli ciał pochłaniających 100% padającego na nie światła nie ma, a jedną z najciemniejszych substancji jest sadza.

Historia i symbolika

Jest kolorem konserwatywnym i doskonale współgra z niemal każdą barwą. Czerń można nazwać "niezrozumianym kolorem", gdyż niemal w każdej kulturze ma inne, często odległe znaczenie. W Chinach to kolor małych chłopców i szczęścia, w kulturze Indian - kolor życia, kojarzy się go z ziemią i jej rolą dla człowieka, zaś w kulturze amerykańskiej i europejskiej ma niezliczoną ilość znaczeń, na czele ze śmiercią. Długo kojarzony z religijnością, żałobą i śmiercią, czarny zyskał wielką symbolikę w XX wieku. Stał się kolorem elegancji, luksusu, wyrafinowania i szykowności - na uroczystym balu nie obędzie się bez czarnych marynarek i "Małych czarnych" sukienek. Jest kolorem nowoczesności i tradycji zarazem, zaś obydwie te cechy spina w całość kojarzenie czerni z dobrym smakiem. Pozostałe istotne cechy symbolizowane przez czerń to: tajemniczość, seksowność, skojarzenie z władzą, dostojnością, czasem nawet zastraszaniem (sędziowie, prawnicy,...) oraz powaga. Generalnie jest kojarzona berdziej z obszarami miejskimi niż wsią. Bez czarnego nie można uzyskać atmosfery tajmniczości, dramatyzmu, czy formalności. Barwa ta użtya w mniejszych ilościach przy zestawieniu z innymi kolorami sprawia, że te stają się jaśniejsze. Czerń w większych ilościach daje optyczne złudzenie pomniejszania.

Wpływ na człowieka

Z czernią należy obchodzić się ostrożnie. Użyta w przesadnie dużych ilościach (na przykład do pomalowania całej ściany, czy dachu) powoduje zniknięcie wrażenia przestronności i może być uciążliwy dla obserwatorów, lecz użycie go z umiarem i w odpowiednich proprcjach z innymi kolorami może przynieść zdumiewające efekty, zwiększając ekspresywność i siłę oddziaływania pozostałych barw. Ubieranie się na czarno świadczy o opanowaniu, samokontroli i autorytatywnej osobowości. Reprezentuje determinację, zdyscyplinowaną i silną wolę.

Dodatkowe informacje

Okultyzm

W okultyzmie czerń jest kolorem zniszczenia, nocy, wyciszenia i rozpaczy. Nie ma żadnej symboliki związanej bezpośrednio z człowiekiem - nie jest kolorem żadnej z czakr, nie ma także ludzi z czarną aurą.

Połączenia czerni z innymi kolorami


- ze wszystkimi kolorami - sprawia, że stają się jaśniejsze i zwiększa ich siłę oddziaływania
- z szarym - daje wrażenie konserwatyzmu, tradycyjności
- szczególnie dobrze pasuje do jasnych odcieni zieleni, czerwieni i błękitu
- z barwami ciepłymi - sprawia, że stają się gorące (płomień w ciemności)

Powiedzenia związane z czernią

DO UZUPEŁNIENIA

Niektóre czarne kamienie


- czarny turmalin

Czarne imiona

nie istnieją Dzień tygodnia: Sobota Planeta: Saturn Znak zodiaku: Koziorożec

Zobacz też


- DTP
- lista kolorów w języku polskim kategoria:teoria koloru ja:黒 simple:Black

Onyks

Onyks - cenna odmiana agatu o równoległym ułożeniu warstw, na przemian białym i czarnym.
Nazwa pochodzi z greckiego onix i oznacza (białoczarny) pazur. Stanowi aluzję do barwy kamienia.
Biało-czarny onyks jest często nazywany zwyczajnym, arbskim lub czarnym.

Właściwości


- Wzór chemiczny : SiO2
- Barwa : biało-czarny
- Twardość w skali Mohsa : 7

Występowanie

Spotykane na całym świecie; powstają w pogazowych pustkach w skałach wulkanicznych.

Zastosowanie

Znany już w starożytności. Z niego najczęściej tworzono kamee i pieczęcie
Wykonuje się z niego miniaturowe rzeźby i intaglia, szlifuje w formie paciorków. Są doskonałym materiałem do inkrustacji.

Ciekawostki

Od czasów starożytnego Egiptu onyks barwiono, aby podkreślić jego barwę. Większość onyksów wytwarzano zanurzając agat w roztworze cukru, a następnie podgrzewając go w kwasie siarkowym, aby zwęglić cząsteczki cukru.Onyx - kamień równowagi psychicznej. Łagodzi i zaburzenia neurologiczne, apatię i stres. Wzmacnia i regeneruje serce, nerki i tkankę skórną. Jest silnym kamieniem, używanym w psychometrii, ponieważ opowiada historię nosiciela. Jest to dobrym kamieniem dla sportowców i ludzi, żyjących w ekstremalnym stresie. Zwiększa przyswajalność witamin B i E. Dzięki niemu wzrasta wrażliwość i integracja osobowości. Otwiera splot słoneczny, czakrę podstawową i czakrę gardła. Równoważy męskie i żeńskie właściwości. Onyks należy do grupy chalcedonu. Już w starożytności uważano onyks za kamień szczególnie szczęśliwy i właśnie z tego minerału wykonana była osobista pieczęć cesarza Chin, poddanym zaś pod karą śmierci zabroniono posługiwać się tym samym kamieniem.
Zobacz też: agat, minerał, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, kamea, rubin Kategoria:Minerały Kategoria:Jubilerstwo

Barwa zielona

Definicja naukowa

Barwa zielona jest jedną z addytywnych barw podstawowych, w kole barw dopełnia kolor karmazynowy, jest barwą powszechnie spotykaną w naturze. Rośliny są zielone, ponieważ zawierają chlorofil. Światło zielone ma długość fali około 550 nm.

Historia i symbolika

W starożytnym Egipcie używano zielonego barwnika do malowania brwi. Zielony kolor był pierwszym uzyskanym syntetycznie, wytwarzanym przez człowieka - produkowali go starożytni Grecy. W średniowieczu zieleń uważano za kolor symbolizujący katastrofę i zło, była kojarzona z samym diabłem. Istniał nawet przesąd, że ubieranie się na zielono może ściągnąć złe moce i pecha. Niektóre negatywne znaczenia przetrwały w zmienionej formie do dziś - jaskrawa zieleń kojarzy się z trucizną, zaś blada, zmieszana z nieiwelką ilością błękitu lub szarości - z chorobą. Z biegiem czasu zielony zdobywał coraz lepszą reputajcę i przestał się kojarzyć ze złem, stał się natomiast symbolem losu i przypadkowości - zarówno w ich dobrych, jak i złych aspektach. Zieleń to ważny kolor Islamu. Ulubionym kolorem Mahometa był właśnie zielony. Znajduje się on na wielu flagach krajów islamskich, często podłogi w meczetach są tej barwy, zaś w Koranie znajduje się opis Raju i wizji zbawienia: "Będzie nosił szatę z zielonego jedwabiu" Zielony jadeit jest symbolem Azji. Zieleń kojarzy się z przede wszystkim z życiem, harmonią, naturą i bliskim kontaktem z nią. Stanowi kolor uzdrowienia, nadziei i wolności. Odcienie zmieszanej z barwą błękitną ("miętowej") zieleni kojarzą się ze świeżością, powodzeniem i zadowoleniem. Ludzie, którzy lubią ubierać się na zielono są optymistyczni, usposobieni spokojnie, nastawieni na słuchanie innych. Cieszą się, gdy mogą pomóc innym i zauważają rzeczy, na które inni nie zwracają uwagi. W niektórych okolicznościach zieleń może się kojarzyć z niestabilnością, niepewnością i losowością, odnosi się to głównie do miłości, nadziei, młodości, czy gier. Stoły w kasynach niemal od zawsze były zielone, podobnie jak stoły bilardowe, stoły do tenisa, czy boiska piłkarskie. Zielony kojarzy się także z pieniędzmi.

Wpływ na człowieka

Przebrowadzone badania wpływu kolorów na naszą psychikę wykazują, że zieleń ma kojący wpływ na układ nerwowy działa relaksacyjnie i odstresowuje, poprawia pracę płuc i krążenie krwi. Niektóre badania wykazują nawet związek zieleni z pogłębieniem oddechu. Ciekawostka - w pokoju urządzonym na zielono czas płynie szybciej! Nadmiar zieleni może jednak spowodować, że staniemy się ociężali, powolni i leniwi, co może doprowadzić do depresji. Jej niedobór z kolei wywołuje lęk przed odrzuceniem i apatię. (Później zieleniejemy z zazdrości na widok całującej się pary...)

Dodatkowe informacje

Połączenia z innymi barwami


- z fioletem daje efekt energiczności, młodości,
- z czerwienią tworzy klimat świąt Bożego Narodzenia,
- z żółtym, czarnym lub białym tworzy klimat sportowy,
- z brązem i beżem symbolizuje ziemię

Okultyzm

W okultyzmie zieleń jest kolorem czakry serca. Symbolizuje tam bezwarunkową miłość, przebaczenie, współczucie, piękno oraz szacunek do samego siebie.

Powiedzenia związane z zielenią


- Pozielenieć z zazdrości
- Mieć zielone światło
- Być zielonym

Niektóre zielone minerały


- szmaragd
- turmalin
- malachit
- mołdawit
- jadeit
- awenturyt
- zielone złoto (złoto ze sporą domieszką srebra lub kadmu)
- zielone diamenty

Niektóre zielone imiona


- Agnieszka
- Krystyna
- Sylwia
- Bogdan
- Małgorzata
- Wiktor
- Filip
- Tadeusz Dzień tygodnia: piątek Planeta: Wenus Znak Zodiaku: Byk The Colour Project
Michael Fahrael 2005 :)
Freesource Zobacz też: lista kolorów w języku polskim, przegląd zagadnień z zakresu teorii koloru. Kategoria:teoria koloru ja:緑 simple:Green

Lac Noir

Le Lac Noir est un lac naturel suisse situé dans le canton de Fribourg. Dominé par des montagnes préalpines telles que le Kaiseregg ou la Spitzfluh, il est un lieu de vacances apprécié autant en hiver qu'en été. ---- Voir aussi lac Noir pour son homonyme français, situé en Alsace. Noir

szkoy Kwiaciarnia d Online Casino wynajem autokarw sylwester w grach










































:: RELATED NEWS ::


Polonia Bytom
right Polonia Bytom: Klub sportowy założony 21 maja 1945 roku w Bytomiu, nawiązujący do tradycji Polonii Bytom założonej z inicjatywy Polskiego Komisariatu Plebiscytowego (7 stycznia 1920 r.), zaniechała ona jednak działalności już w końcu 1922 r.

Informac
Runescape
RuneScape jest aktualnie jedną z najpopularniejszych gier MMORPG (jeżeli popularność ocenialibyśmy na podstawie liczby graczy online), stworzoną przez znaną firmę produkującą gry On-line, Jagex Ltd. Grać można za darmo, lub za niewielką wpłatą zależną od rodzaju zapłaty (około 5$) uzyskać dodatkowe opcje umilające rozgrywkę (podobnie jak w innych grach tego typu). Jako jedna z niewielu "w pół darmowych" gier on-line jest cały czas uaktualn

I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kompałły i Wojciecha Lipskiego w Ostrowie Wielkopolskim
I Liceum Ogólnokształcące im. ks. Jana Kompałły i Wojciecha Lipskiego w Ostrowie Wielkopolskim – najstarsza szkoła średnia w Ostrowie Wielkopolskim i trzecia polska na terenach zaboru pruskiego. Jej historia sięga roku 1845.

Alma Mater Ostroviensis<
II Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Reymonta w Ostrowie Wielkopolskim
II Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Stanisława Reymonta w Ostrowie Wielkopolskim – jedna z najstarszych szkół średnich w dawnym Księstwie Poznańskim, druga w Ostrowie, swoją historią sięgająca połowy XIX w.

Historia

Początki szkolnictwa że
All Rights Reserved 2005 wikimiki.org