:: wikimiki.org ::
| Zijderoute |
ZijderouteDe zijderoute bestond uit verschillende routes door Centraal-Azië, die afgelegd werden met karavanen. De routes verbonden Xian in China met Antiochië en Damascus in Syrië, alsmede andere plaatsen. De Zijderoute werd zo genoemd omdat hij liep naar de gebieden waar zijde gemaakt werd. Het is niet juist om te denken dat er slechts één zijderoute bestond. In de loop der eeuwen hebben er verschillende routes bestaan en ook waren er tegelijkertijd meerdere routes.
De route ontstond doordat zowel China als het Midden-Oosten steeds dichter naar elkaar toe kropen. Alexander de Grote drong tot diep in Azië door, en de Romeinen kwamen tot de Eufraat. Aanvankelijk bemoeilijkten de Xiongnu de handel, en sloten de route regelmatig af. Chinese ontdekkers hebben wellicht de route verkend en de Grieks-Bactrische gebieden bezocht rond 300 v. Chr. Wellicht hebben joodse handelaren ook bijgedragen aan het totstandkomen van de route: na de eerste diaspora en de vervolgingen ontstonden tot diep in Azië joodse gemeenschappen. Een andere Chinese ontdekker, in dienst van de generaal Pan Tsau, zou Perzië hebben bereikt. In Hormuz in Perzië werd hem echter door de Perzen, tuk op het behouden van hun eigen winstmarges, zulke gruwelverhalen over de resterende reis verteld, dat hij terugkeerde. Berichten waren echter tot China doorgedrongen over Ta-tsin (Rome), dat erg rijk en machtig was, en graag met China handel wilde drijven. Rond 150 na Chr. zou een klein Romeins gezelschap zelfs Annam hebben bezocht met wierook en goud voor de Chinese keizer. Hierdoor ontstond een geregelde handelsstroom.
Twee nestoriaanse monniken smokkelden in 552 in holle wandelstokken zijderupsen naar het Byzantijnse Rijk. Hierna kon ook in het westen zijde gemaakt worden.
zijde
De continentale zijderoute splitst zich in noordelijke en zuidelijke routes vanaf de commerciële centra in Noord-China. De noordelijke route gaat door de Bulgar-Kypchak zone naar Oost-Europa en het schiereiland Krim. Vanaf daar gaat de route door de Zwarte Zee naar de Middellandse Zee.
De zuidelijke route gaat door Turkestan-Khorasan en Iran naar Mesopotamië en dan naar Antiochië aan de Middellandse Zee.
Marco Polo, een Italiaanse koopman, is de eerste buitenlander die in zijn boeken beweerd heeft dat hij een route afgelegd heeft. Dit werd altijd voor waar aangenomen, maar de laatste jaren zijn er twijfels geuit of Marco Polo daadwerkelijk in China geweest is.
Ook was er een route over zee van en naar China. Daartoe liepen karavaanroutes door over het Arabische Schiereiland naar Jemen, van waaruit gevaren werd naar het oosten. In de jeugd van Mohammed de Profeet werd door Perzië en het Byzantijnse Rijk vanwege de Zijderoute voortdurend om de Arabische karavaan-zeeroute, die door Mekka liep, gevochten.
De naam zijderoute is afkomstig van de Duitse ontdekkingsreiziger Ferdinand von Richtofen die de Duitse term Seidestrasse in de 19e eeuw als eerste beschreef.
Ook de idee dat uitsluitend werd gehandeld in zijde is niet waar. Ook onder andere porselein, papier, vruchten zoals perziken en sinaasappels, paarden en het buskruit werden vervoerd.
De zijderoute was ook een belangrijk element in de verspreiding van cultuur en religie tussen India, China, het Midden-oosten en het Middellandse Zee-gebied. Het christendom en de islam werden via de zijderoute naar het Midden-oosten, China en India verspreid. Het boeddhisme ging via India naar het Midden-oosten en naar China.
Ook waardevolle Chinese uitvindingen, zoals het papier, buskruit, etc. werd verspreid.
Enkele steden op de zijderoute zijn:
- Antiochië
- Damascus
- Bagdad
- Isfahan
- Merv
- Balkh
- Samarkand
- Tasjkent
- Kashgar
- Ürümqi
- Xian
Externe links
- http://www.geledraak.nl/Han/zijderoute/zijderoute.html
- http://www.kennisnet.nl/po/kinderen/perdagwijzer/zijderoute/html/page2.html
- http://www.ess.uci.edu/~oliver/silk.html (in het Engels)
Categorie:Geschiedenis van Azië
categorie:Route
ja:シルクロード
Centraal-AziëCentraal-Azië is een subregio van Azië. Definities van het gebied lopen uiteen. Eén van deze definities is:
- de regio van Iraans Azerbeidzjan en de Turks-Islamitische regio's van zuidelijk Rusland in het westen tot Noord-Afghanistan, zuidelijk Siberië, Tibet en Mongolië in het oosten.
Landen die er normaal in het geheel onder vallen:
- Kazachstan
- Kirgizië
- Tadzjikistan
- Turkmenistan
- Oezbekistan
met delen van:
- Afghanistan
- China (Sinkiang)
- Iran
- Mongolië
- Pakistan
- Rusland
De regio kent hoge bergketens (Tiensjan), woestijnen (Garagum, Kyzylkum, Taklamakan) en steppes. Enkele belangrijke rivieren zijn de Amoe Darja en Syr Darja. De historische zijderoute loopt door het gebied.
Zie ook
- -stan
Categorie:Azië
ja:中央アジア
ko:중앙아시아
AntiochiëAntiochië (Turks: Antakya) is de hoofdstad van de Turkse provincie Hatay. Het ligt bij de Middellandse Zee ten noorden van Libanon en ten westen van Syrië. De stad heeft 150.000 inwoners. De voertaal in Antiochië is voor het grootste deel Arabisch.
Geschiedenis
Hatay
Antiochië was in de oudheid de hoofdstad van het Seleucidische Rijk en later van de Romeinse provincie Syrië.
Antiochië werd in 300 v. Chr. door Seleucus I Nicator (een van de generaals van Alexander de Grote) gesticht aan de rivier de Orontes en al snel tot hoofdstad verklaard. Dit betekende een verschuiving van het machtscentrum van Babylon in Mesopotamië naar Syrië. Seleucus en zijn opvolgers stichtten nog vele andere steden met de naam Antiochië.
Al snel groeide de stad uit tot een grote metropool, mede door de vele handelswegen vanuit Azië die hier samenkwamen en de grote haven in het naburige Seleucia, en werd een van de belangrijkste hellenistische cultuurcentra, na Alexandrië in Egypte. De stad fungeerde lange tijd als één van de westelijke eindpunten van de zijderoute.
Ook in de romeinse periode bleef ze een van de grootste steden van het rijk. Meerdere keizers verfraaiden de stad nog meer met grote tempels en andere openbare gebouwen.
De stad speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van het vroege christendom en wordt meermaals genoemd in het boek Handelingen. De zetel van een van de vijf christelijke Patriarchaten binnen het Romeinse Rijk was er gevestigd. De stad raakte in verval na de Perzische invasie in 540 en de Arabische verovering in 636. De belangrijkste oorzaak was, naast de herhaaldelijke plunderingen en verwoestingen, de verschuiving van de handelsroutes die veelal via Constantinopel gingen nadat dit de hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk werd.
De kruisvaarders veroverden de stad in 1098 onder leiding van Bohemund. Tijdens het beleg zou de heilige Sint-Joris verschenen zijn. De kruisvaarders maakten van Antiochië de hoofdstad van het Prinsdom Antiochië, één van de kruisvaarderstaten. De stad werd veroverd door de Mammelukken in 1268. In 1322 vielen de Mongoolse legers Antiochië binnen. De stad werd zo grondig verwoest dat ze nooit meer uitsteeg boven een provinciestad. Haar rol als handelsstad werd overgenomen door het naburige Iskenderun.
Categorie:Historische stad
Categorie:Oud-Griekse stad
Categorie:Romeinse stad
Categorie:Stad in Turkije
Categorie:Turkse provinciehoofdstad
Categorie:Stad in Turkije
Categorie:Turkse provinciehoofdstad
ja:アンティオケイア
Syrië
De Arabische Republiek Syrië is een land in het Midden-Oosten en grenst in het westen aan de Middellandse Zee, in het noorden aan Turkije, in het oosten en zuidoosten aan Irak, in het zuiden aan Jordanië en in het zuidwesten aan Libanon en Israël. De Eufraat doorsnijdt het land van noordwest naar zuidoost.
De bevolking bestaat uit 89% Arabieren, 9% Koerden, 1% Armeniërs en 1% Tsjerkessen. Zij zijn in meerderheid soennitische moslims, maar er is een belangrijke christelijke minderheid.
De munteenheid is het Syrische pond (SYP) = 100 piaster (1 euro = ongeveer 60 SYP).
Syrië werd op 17 april 1946 een onafhankelijke republiek. Na de val van het Ottomaanse Rijk in 1918 was het samen met het latere Libanon van 1921 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog een Frans mandaatgebied (zie Conferentie van Sanremo).
President is Bashar al-Assad, die zijn vader Hafez al-Assad na diens dood in 2000 opvolgde.
Andere grote steden naast de hoofdstad Damascus zijn Aleppo, Homs en Latakia.
Geschiedenis van Syrië
Hoofdartikel: Geschiedenis van Syrië
Syrië ligt in de zogenaamde Vruchtbare Halve Maan en kende vele oude beschavingen zoals Ebla, Amorieten, Hettieten, Babyloniërs en andere.
Syrië werd achtereenvolgens veroverd en bestuurd door de Perzische Achaemeniden, de hellenistische Alexander de Grote en zijn opvolgers de Seleuciden, daarna door de Romeinen en later Byzantijnen.
In de 7e eeuw veroverde het Arabische Rijk Syrië en werd het achtereenvolgens bestuurd door de islamitische dynastieën Omajjaden, Abbasiden, de Turkse Seltsjoeken, de tot de islam bekeerde Mongolen, de Egyptische Mammelukken en tenslotte het Osmaanse Rijk.
In de Eerste Wereldoorlog veroverden de Geallieerden, gesteund door Arabische opstandelingen, het gebied. Gedurende enkele maanden was Syrië als koninkrijk onafhankelijk, maar al snel werd het een mandaatgebied onder de Fransen. De Fransen bleven tot 1946.
Onafhankelijk Syrië werd een republiek die, gesteund door de Sovjet-Unie, toenadering tot andere Arabische landen zocht. Gedurende enige jaren vormde Syrië een staatkundige eenheid met Egypte in de Verenigde Arabische Republiek.
In 1970 kwam in Syrië de Ba'ath-partij van Hafez al-Assad via een staatsgreep aan de macht. Hij vestigde een militaire dictatuur waarvan hijzelf hoofd bleef tot zijn dood in 2000. Daarna nam zijn zoon Bashar al-Assad de macht over, die de regeerstijl van zijn vader grotendeels overnam.
Geschiedenis van het christendom in Syrië
Syrië wordt wel de bakermat genoemd van het christelijk geloof. Hier begon Paulus zijn bekeringstocht door Klein-Azië en onder de heerschappij van de Romeinen werd het christendom staatsgodsdienst. Paulus was een joodse christenvervolger, die op weg naar Damascus een visioen kreeg en vervolgens het christendom ging prediken. Damascus werd al zo'n 3000 jaar voor Christus gesticht en strijdt met de noord-Syrische stad Aleppo om de eer welke de oudste constant bewoonde stad ter wereld is.
In Syrië vinden we de vroegste christelijke kerken en ook nu nog is 13 procent van de bevolking christen. In het bergdorpje Maaloula (50 kilometer van Damascus) spreken de orthodox-christelijke inwoners nog de taal van Jezus, het Aramees. In de rotskerkjes gewijd aan de heiligen Sergius en Thecla hangen oude iconen die regelmatig worden uitgeleend voor belangrijke tentoonstellingen in Europa. In Damascus baden de moslims en christenen nog tot 705 zij aan zij. Nu zijn het alleen de moslims die in de Omajjadenmoskee de relieken van Johannes de Doper vereren. In hun geloof is hij - net als Jezus - een belangrijke profeet.
Staatsinrichting
Syrië is volgens de grondwet van 1973 een volksdemocratische en socialistisch georiënteerde eenheidsstaat. De Arabische Republiek Syrië maakt deel uit van de Federatie van Arabische Republieken en van het "Arabisch Vaderland". Vrijheid van meningsuiting, godsdienst en persoonlijke vrijheid worden door de grondwet gegarandeerd, hoewel de Syrische geheime dienst (Moechabbaraat) gevreesd is. Men heeft in de grondwet achteraf een clausule ingevoerd die bepaalt dat de president een moslim moet zijn, waarbij een imam moest verklaren dat een alawiet een moslim is. Hafez al-Assad was immers een alawiet.
De belangrijkste politieke partij van Syrië is de Ba'ath-partij ('Partij van de Arabische Herrijzenis'). De president van de republiek is tevens secretaris-generaal van de Ba'ath-partij. De Ba'ath-partij is een seculiere partij, die zich beroept op de Arabische tradities (islamitische, joodse en christelijke) en de Arabische eenheid. Voorheen streefde de Ba'ath-partij naar een socialistische maatschappij-opbouw.
De Ba'ath-partij, de Arabische Socialistische Partij en andere nationalistische en sociaal-democratische partijen maken deel uit van een alliantie, het Nationaal Progressief Front (NPF). Het NPF zou de massa verenigen en het Arabische ideaal, een Arabisch vaderland, dichterbij proberen te brengen. De Syrische Communistische Partij, die vroeger ook deel uitmaakte van het NPF, is thans verboden. De alliantie wordt gedomineerd door de Ba'ath-partij.
De Volksvergadering, het parlement, wordt om de vier jaar gekozen door alle volwassen Syriërs. Alle parlementsleden zijn lid van het (NPF).
Het staatshoofd van Syrië is de president (Bashar al-Assad). Hij wordt om de zeven jaar gekozen en kan telkens herkozen worden. Bij het enige referendum over de huidige president en de vijf referenda over de vorige president, zijn vader, waren er geen tegenkandidaten. De president heeft voor een groot deel de uitvoerende macht in handen. Het kabinet wordt voorgezeten door een minister-president (Muhammad Naji al-Otari)
Bezienswaardigheden
- De hoofdstad Damascus, waarschijnlijk de oudste bewoonde stad ter wereld.
- De historische stad Palmyra, in het arabisch bekend als Tadmur
- De historische stad Bosra
- De historische stad Aleppo
Zie ook
- Monumenten op de Werelderfgoedlijst
- Syrië van A tot Z
- Lijst van Staatshoofden van Syrië
Categorie:Syrië
Categorie:Land
Categorie:Midden-Oosten
Categorie:Levant
ja:シリア
ko:시리아
ms:Syria
simple:Syria
th:ประเทศซีเรีย
zh-min-nan:Syria
EufraatDe Eufraat (Arabisch: الفرات, Al Foerat, Turks: Fırat) is de belangrijkste rivier in het Midden-Oosten.
De rivier heeft een lengte van 2.735 kilometer. Haar stroomgebied is 673.000 km². De rivier begint in Noordoost-Turkije en stroomt via Syrië naar Irak, waar ze ten noorden van Basra samenkomt met de Tigris; ze heet dan Sjatt-el-Arab. Vervolgens mondt de verenigde rivier door moerasachtig gebied via Abadan uit in de Perzische Golf.
right
Het gebied tussen de Eufraat en de Tigris, dat bekend staat als Mesopotamië of Tweestromenland, was de oorsprong van diverse oude beschavingen, zoals de Soemerische, de Babylonische en de Assyrische. In de tijd voor 2000 v. Chr. had de Purattu echter een ander verloop.
Op de vlag die in 2004 tijdelijk de vlag van Irak was, staan twee blauwe lijnen die de Eufraat en de Tigris symboliseren.
Categorie:Rivier in Turkije
Categorie:Rivier in Syrië
Categorie:Rivier in Irak
ja:ユーフラテス川
NestorianismeDe Assyrische Kerk, ook wel Kerk van het Oosten, de Nestoriaanse Kerk alsook de Oost-Syrische Kerk genoemd, is een Kerk die behoort tot de Oriëntaals-orthodoxe Kerken. De naam "Assyrisch" werd gegeven door anglicaanse missionarissen in de negentiende eeuw. (zie verder)
Geschiedenis
In tegenstelling tot de westerse en orthodoxe kerken die hun oorsprong in het Romeinse Rijk hadden, is de Kerk van het Oosten in het toenmalige Perzische Rijk onder de Sassaniden ontstaan.
De oorspong ligt volgens de legende bij de apostel Thomas. De bisschoppen van Ktesifon, de Sassanidische hoofdstad, nu gelegen in het huidige Irak, wierpen zich al vroeg op als hoofd van de Perzische christenen.
De staatsgodsdienst van het Perzische Rijk was het zoroastrisme. De Perzische overheid stond dan ook niet altijd positief tegenover de christenen in hun rijk; in bepaalde periodes waren er vervolgingen. Dit gebeurde vooral na het Edict van Milaan (312) toen het christendom tot staatsgodsdienst werd in het vijandige Romeinse Rijk, later Byzantijnse Rijk.
Daarmee werden de Perzische christenen al snel als verraders beschouwd en dit verklaart voor een deel waarom het Patriarchaat van Ktesifon zich graag onafhankelijk van de andere patriarchaten opstelde. Hiermee hoopten ze betere relaties met de Sassanidische heersers te krijgen.
De Nestoriaanse Kerk ontstond toen de Syrische christenheid van Mesopotamië en Perzië in de vijfde eeuw de uitspraken van het Concilie van Efeze (431) naast zich neerlegde en zich zo geleidelijk aan tot een onafhankelijke kerk omvormde.
De uitspraken van het Concilie van Efeze in 431 verklaarden Patriarch Nestorius tot ketter vanwege zijn afwijkende formulering van de christologie. Ktesifon weigerde daarin te volgen. Om de hierboven vermelde reden speelden ook politieke factoren een rol.
In het Westen wordt de kerk meestal Nestoriaanse Kerk genoemd, een naam die zij zelf niet graag horen. Deze Nestoriaanse kerk is altijd een minderheid geweest in het aanvankelijk sassanidische en later islamitische Perzië.
Bij de komst van de islam verwelkomde deze christelijke gemeenschap de nieuwe meesters, omdat zij tolerantie voor het christendom beloofden. In de eerste eeuwen van het kalifaat bleek dit inderdaad zo te zijn. In het Abbasidische rijk dienden vele nestoriaanse christenen in hoge posten. Zij waren goede administrateurs en geleerden (die nog veel kennis van het helleense verleden hadden) en waren in grote mate verantwoordelijk voor de hoge bloei van de 'islamitische cultuur'.
Toch werden hun beperkingen opgelegd. Kalief Harun al Rashid bijvoorbeeld liet kerken die groter waren dan de grootste moskee afbreken, en onder kalief Mutawwakil was er een regelrechte vervolging. De christenen mochten geen andersdenkenden bekeren. Dit had een opmerkelijk gevolg: de Kerk van het Oosten begon daarom buiten het Islamitische Rijk zending te bedrijven en verspreidde zich zo verder dan enige andere kerk in die tijd.
Al in de 4e eeuw waren er zendelingen naar India vertrokken waar ze aan de westkust verschillende christelijke gemeenschappen stichtten. Deze zijn nu bekend als de Malabar christenen. Maar nu trokken de Nestorianen nog verder: naar Centraal-Azië, Tibet, Mongolië, China, Maleisië, Sumatra, Japan en Java. Ze waren aanvankelijk zeer succesvol en slaagden erin om miljoenen Aziaten te bekeren. De Kerk van het Oosten was zelfs een tijdlang een grotere kerk dan die van Rome. Een paar eeuwen later werd Marco Polo overal waar hij kwam geconfronteerd met levende Nestoriaanse gemeenschappen.
In China was de Kerk niet welkom. Dit was deels het gevolg van het gebruik van het Syrisch, een vorm van Aramees, als liturgische taal. Onder keizerin Wu werd er een zware vervolging van de Nestorianen ingesteld en de Kerk werd goeddeels uitgemoord.
In Transoxanië was de Kerk een tijdlang erg succesvol. In het begin van de achtste eeuw kwam ook daar de islam, vooral onder Ibn Qutaiba, die in 712 Samarkand veroverde. De pogingen de christenen tot de islam te bekeren leidden in 728 tot een grote opstand, die gevolgd werd door een Chinese poging om het gebied in handen te krijgen. In de slag aan de Talas van 751 werden de Chinezen verslagen en kwam het gebied weer onder islamitisch gezag. Er volgden massale -goeddeels gedwongen- bekeringen tot de islam.
Onder Dzjengis en Koeblai Khan was het gigantische Mongoolse Rijk tolerant tegenover de meeste religies, daarmee ook het christendom. Het leek er enige tijd zelfs op dat de Mongolen het christendom als staatsgodsdienst zouden aanvaarden. Maar Timur Lenk was een fanatiek moslim en besloot de lastige christelijke concurrent voorgoed uit te schakelen. Er volgde een ware holocaust. Velen werden vaak op afschuwelijke wijze gedood of bekeerden zich tot de islam om hun leven te redden. Op het einde van de veertiende eeuw werd de uitbreiding alzo een halt toegeroepen. Na deze tijd bleef er van de Kerk van het Oosten niet veel meer over. Er was nog een restant in het huidige Irak, vooral in het noordelijke Koerdistan, en ook in India bleef een christelijke minderheid bestaan.
Onder de Turken waren de nestorianen niet veel meer dan tweederangsburgers. Een deel van hen keek naar het Westen met hoop op hulp en er werden onderhandelingen geopend voor een hereniging met Rome. In 1551 sloten ze zich aan bij Rome en werden Chaldeeërs genoemd.
In de zestiende eeuw was de Kerk van Perzië-Mesopotamië teruggebracht tot een klein aantal gelovigen, die merendeels in de oostelijke provincies van het huidige Turkije leefden, met name in het gebergte van Hakkari, en eveneens rond de stad Urmia in het noordwesten van het huidige Iran.
In de negentiende eeuw begonnen Engelse anglicaanse missionarissen een missioneringcampagne en noemden de nestorianen “Assyriërs”. De reden hiertoe dient gezocht binnen de context van deze periode. Engelse archeologen hadden in de periode 1842 –1845 de resten van de oude stad Nineve opgegraven. Er werd gezocht naar zogenaamde afstammelingen van Assyrië en Chaldea en men probeerde de lokale bevolking warm te maken voor de Assyrische zaak. Politiek was het de bedoeling een nieuw Assyrisch rijk te stichten onder leiding van Groot-Brittannië.
In de Eerste Wereldoorlog vochten christenen aan Britse zijde in de hoop een eigen Assyrisch thuisland te krijgen. Bijna een derde van de “Assyrische christenen” kwam om tijdens deze oorlog. De meeste overlevenden zochten een toevlucht in Irak, dat een Brits mandaatgebied werd. De christelijke minderheid werd door hun moslim buren al gauw beticht van collaboratie met de Britse bezetter. Bij het beëindigen van het mandaat in 1935 besloot de Patriach van Bagdad dat het beter was niet op de tolerantie van de moslimburen te bouwen. Hij verhuisde het hoofdkwartier van de Kerk naar de Verenigde Staten.
Een groot aantal van de nestoriaanse christenen week uit richting Syrië (oevers van de Khabour) en de Verenigde Staten.
Sinds 1450 was het patriarchaat erfelijk geworden (van oom naar neef). Onvrede hiermee alsook de omstreden persoonlijkheid van de patriarch Mar Shimoun XXIII - sinds 1935 in de VS verblijvende - en het aanvaarden door laatstgenoemde in 1964 van de gregoriaanse kalender, leidden tot een schisma.
Huidige Kerk
- Patriarch: Mar Denkha IV Catholicos Patriarch van de Heilige Assyrische Katholieke Apostolische Kerk van het Oosten
- Residentie: Morton Grove, nabij Chicago.
- Aantal gelovigen: 255.000 (van wie 130.000 in de Verenigde Staten, Canada en een kleine diaspora in Europa).
- Patriarch van de dissidente Kerk: Mar Addai II Catholicos Patriarch van de Oude Apostolische en Katholieke Kerk van het Oosten
- Residentie: Bagdad, Irak.
- Aantal gelovigen: 50.000.
Geloofsleer
De nestorianen aanvaarden maar twee concilies van de universele kerk: het concilie van Nicea (325) en het eerste concilie van Constantinopel I (381). Zij verwerpen alle anderen, te beginnen met dat van Efeze (431), bijeengeroepen tegen Nestorius, toen bisschop van Byzantium.
De nestoriaanse leer is vrij ingewikkeld. Volgens de nestoriaanse christologie is Jezus werkelijk God en werkelijk mens; Hij heeft dus twee naturen: de goddelijke natuur en de menselijke.
Maar omdat een natuur niet in abstracto kan bestaan, bestaat zij in een concrete substantie, in het Grieks genoemd “hypóstasis”, in het Syrisch “genoma”. In Christus zijn er twee: de goddelijke en de menselijke. De goddelijke substantie woont in de mens Jezus Christus als in een tempel.
Men twijfelt er niet aan dat Christus één is; de goddelijke “genoma” en de menselijke “genoma” in Christus onafscheidelijk verenigd zijn in een enkele “persoon”: “parsopa”. De nestorianen maken dus een subtiel onderscheid tussen “genoma” en “parsopa”, twee woorden die vertaald worden door “persoon”.
De nestoriaanse leer is voor een tweede maal verworpen op het concilie van Chalcedon (451), dat heeft bepaald dat er in Christus twee naturen zijn, maar één enkel (goddelijke) persoon.
De Maagd Maria wordt door de nestorianen “christotokos” “moeder van Christus” genoemd en niet moeder van God ("theotokos").
Referenties
- JCJ Sanders, Assyro-Chaldese Christenen in Oost-Turkije en Iran - Hernen, Brediusstichting, 1997.
- August Thiry, Mechelen aan de Tigris - CIMIC-EPO, 2001, 192 p.
Categorie:Oriëntaals-orthodoxe Kerk
MonnikHet woord monnik komt van het Griekse μοναχος (monachos), dat 'eenzaam' betekent en het woord μονος ("monos" : alleen). Met de aanduiding monnik wordt iemand bedoeld die vanuit religieuze overtuiging afziet van het stichten van een gezin en die voor een speciale levensinvulling kiest. Monniken wonen dikwijls bij elkaar in een klooster of abdij, waar ze een speciale dagindeling hebben die helemaal gewijd is aan oefening in en beoefening van hun religie. Er bestaan echter ook tradities waar de monniken niet bij elkaar wonen en een aktief bestaan hebben in de samenleving.
Het leven van een monnik is een leven waarin men onder andere streeft naar de beleving van mystieke ervaringen in de vorm van diepe meditatieve staten (zoals jhanas), spirituele realizaties (zoals Nirvana of moksha), of een vereniging met God of goden. De weg van de meditatie speelt vaak een belangrijke rol in de levensstijl van een monnik. Bij de kloostermonniken is de rust en regelmaat van het kloosterleven uitermate geschikt voor contemplatie en meditatie. Ook veel leken (niet-kloosterlingen) bezoeken kloosters voor de rust die daar ervaren kan worden.
De levensstijl van monniken bevat meestal diverse vormen van ascese; het zo veel mogelijk beperken van mentale en lichamelijke genietingen en de overstijging van de eigen lichamelijke begrenzingen, om zo te trachten de belemmeringen voor grotere geestelijke groei weg te nemen.
De aanduiding voor een vrouwelijke monnik is moniaal of non. Omdat het woord non meestal als pejoratief wordt beschouwd is tegenwoordig het woord zuster meer gebruikelijk. Vele religies kennen monniken en zusters. Voorbeelden zijn het boeddhisme, het christendom, het hindoeïsme en de islam.
Het onderscheid tussen moniaal en zuster wordt wel gemaakt om vrouwelijke contemplatieve religieuzen te onderscheiden van zogeheten "actieve" religieuzen. Monialen verblijven strikt binnen een klooster en houden zich aan een vorm van afsluiting van de buitenwereld. Actieve religieuzen zijn meer "in de wereld" actief, buiten de muren van een klooster of convent.
Een in afzondering levende monnik wordt wel heremiet of yogi genoemd.
Christendom
(Zie ook: Christelijk kloosterwezen)
(Zie ook: Getijden)
Rooms-katholicisme
Het Rooms-katholieke contemplatieve kloosterwezen bestaat uit een aantal grote families die elk onderverdeeld zijn in de zogenaamde orden.
orden
- De oudste familie, die tegenwoordig uitgestorven is, is de familie van kloosters die leefden volgens de Ierse monnikenregels. De bekendste daarvan is de regel van Columbanus geweest. Deze kloosters kenmerkten zich door een grote nadruk op de ascese.
- De tweede familie, tegenwoordig nog de grootste en bekendste, is de Benedictijnse familie, die bestaat uit kloosters die leven volgens de regel van de heilige Benedictus van Nursia. Hiertoe behoren de Benedictijnen, de Cisterciënzers, de Trappisten, de Camaldulenzers, de Olivetanen en nog enkele kleinere gemeenschappen. De kloosters van de Ierse regels zijn grotendeels in deze familie overgegaan.
- De derde familie bestaat uit kloosters met de regel van Augustinus. Hiertoe behoren de Augustijner heremieten, de Augustijner koorheren, de Norbertijnen, de Dominicanen, de Birgittinessen en Birgittijnen, de Visitandinnen en enkele kleinere gemeenschappen. Een hele serie congregaties uit de 19e eeuw leeft wel volgens de regel van Augustinus, maar wordt niet tot de orden gerekend.
- De vierde familie is die van de kartuizers, beperkt samenlevende heremieten die gesticht zijn door de heilige Bruno van Keulen.
- De vijfde familie is de familie van de karmelieten, waamee zich het vreemde fenomeen voordoet dat de mannelijke tak eigenlijk tot de actieven behoort, zodat alleen de vrouwelijke tak strikt gesproken contemplatief is en dus in dit artikel thuishoort. Deze orde ontstond uit een laura van westerse kluizenaars op d berg karmel in Israël.
Men kent verschillende soorten monniken en zusters:
- Broeder / Zuster: kloosterling die niet tot priester is gewijd.
- Pater: tot priester gewijde kloosterling.
- abt (Aramees: abba = vader) / Moeder overste: Kloosteroverste. Oorspronkelijk werd de naam abt voor iedere in aanzien staande monnik gebruikt.
- Prior / Priorin: (Latijn: de eerste) Oorspronkelijk een kloosteroverste die ondergeschikt is aan de abt. In sommige ordes is de prior het zelfstandige hoofd van een klooster.
- sommige orden verenigen hun abdijen of kloosters in (kerk-)provincies, waar een provinciaal dan aan het hoofd staat.
- Begard / Begijn: man of vrouw die geen kloostergelofte heeft afgelegd en in een begijnhof leeft.
Russisch/Grieks Orthodox Christendom
Het Russisch/Grieks Orthodoxe kloosterwezen kent geen verschillende orden. Toch zijn er onderling grote verschillen aan te wijzen. Omdat de Byzantijnse kerken hun bisschoppen uit de kloosters recruteren is er bijvoorbeeld al verschil tussen kloosters waar monniken wonen die vergelijkbaar zijn met westerse wereldgeestlijken en kloosters waar het meer eigenlijke monniksideaal wordt nagestreefd. Zo is in bijvoorbeeld Rusland het beroemde klooster van Sergijev Possad een compleet kerkelijk centrum met academie, koorschool en seminarie, terwijl het klooster van Optina dan weer het centrum van het beschouwende, ascetische monnikendom genoemd zou kunnen worden.
Zoals in het westen verschilt de praktijken van klooster tot klooster. Wel is de levensloop en de initiatie zo ongeveer overal vergelijkbaar, en ook vergelijkbaar met het Westen. Eerst wordt men novice. Novicen mogen soms gekleed gaan in de Isorason of potriassa, het zwarte onderkleed, en de skoufos, een soort zachte hoed, dat is aan de abt. De skoufos en de Potriassa zijn namelijk het eerste deel van het habijt, waarvan er in het oosten eigenlijk maar een vorm bestaat, met een paar regionale verschillen. Als de novice volgens de abt bekwaam genoeg is, wordt hij gevraagd om monnik te worden. Indien hij dit wil, wordt hij met een formele dienst gewijd, en ontvangt hij de Exoriassa, het buitenste gewaad, en de klobuk, een soort harde ronde hoed met een sluier.[http://www.vad1.com/photo/stock/a211-4-4.jpg]
Dit is het eerste niveau. De monnik wordt nu Rassophor of Ryassophor genoemd. Hij heeft nog geen professie achter de rug, dus nog geen geloften afgelegd. De dienst wordt geleid door een Hieromonnik, een monnik die ook priester is.
Het volgende niveau volgt een paar jaar later, naar het oordeel van de abt. De monnik wordt, eens temeer in een formele dienst, gewijd tot Stavrophor. Hij ontvangt symbolische onderscheidingen aan zijn habijt en de abt verhoogt zijn functie in de gebedsdiensten. Ook legt de monnik zijn geloften af. Ook deze dienst wordt geleid door een Hieromonnik.
Het laatste niveau ten slotte heet Megaloschemos. Ook dit wordt 'uitgereikt' als de abt dat beslist. In sommige tradities wordt de monnik pas Megaloschemos op zijn sterfbed, in andere kan het al na 'slechts' 25 jaar. Monniken met deze rang leven meestal alleen.
Orthodoxe monniken worden altijd aangesproken met 'Vader', tenzij ze novice zijn, maar ook als ze geen priester zijn. De abt heet hegumen of archimandriet.
Orthodoxe nonnen worden altijd aangesproken met 'Moeder', tenzij ze novice zijn.
Zie ook
- Oblaat
Boeddhisme
Oblaat)]]
De gemeenschap van boeddhistische monniken en nonnen wordt de Sangha genoemd. Monniken hebben een centrale functie in het boeddhistische openbare religieuze leven, wat gedeeltelijk verklaarbaar is doordat in veel boeddhistische landen en tradities er geen specifiek geestelijke 'zielzorg' functies voor de bevolking zijn, een rol die in het (katholieke) Westen door de priester of pastoor vervuld worden. Daarbij komt dat in het boeddhisme het kunnen achterlaten van het 'wereldse leven' als een goed en belangrijk element gezien wordt van het spirituele leven. In veel boedhistische landen is het gebruikelijk dat iedere daarvoor geschikte man een tijdje als monnik leeft, al of niet onder de hoede van een monnikengemeenschap. Er zijn hierdoor relatief veel monniken in het Boeddhisme. In Thailand alleen al zijn er zo'n 200.000 monniken, een aantal dat jaarlijks groeit tot 300.000 in de periode tussen juli en oktober, wanneer veel Thaise mannen het monnikschap tijdelijk opnemen. Er zijn ook boedhisten die, nadat hun of haar actieve gezinsleven en maatschappelijk leven is afgesloten, op latere leeftijd voorgoed monnik/non worden.
Over het algemeen bestaan er in het boeddhisme de volgende soorten monniken en nonnen:
- Bhikkhu (Pali; Sanskriet: bhiksu): een boeddhistische monnik, volgt de patimokkha en de vinaya voor bhikkhus.
- Samanera (Pali): een mannelijke novice, volgt de tien voorschriften. Minderjarigen (jonger dan 20) kunnen alleen samanera worden, geen bhikkhu.
- Bhikkhuni (Pali; Sanskriet: bhiksuni): non of zuster, volgt de patimokkha en de vinaya voor bhikkhunis.
- Samaneri (Pali): een vrouwelijke novice, volgt de tien voorschriften. Minderjarigen (jonger dan 20) kunnen alleen samaneri worden, geen bhikkhuni
Hierbuiten bestaat er ook een soort (tijdelijke) ordinatie voor leken, welke anagarika (Pali) heet. Deze traditie bestond ook al in de tijd van de Boeddha en een dergelijke vorm bestaat in meerdere landen. Een anagarika is traditioneel gezien een in het wit geklede (mannelijke of vrouwelijke) leek die in een klooster woont en de acht voorschriften volgt. Soms is een anagarika een postulant en dan is het slechts een tijdelijke (introductie) fase tot het monastisch leven. Het is echter ook mogelijk om anagarika te zijn gedurende het hele leven, of slechts voor een kortere tijd, zonder bhikkhu te willen worden.
In sommige landen bestaan niet alle soorten monniken en nonnen. Soms werd wel het boeddhisme geintroduceerd in een land, maar gingen er geen monniken naar dat land toe. Voorbeelden hiervan zijn Japan (waar de originele boeddhistische monastische vorm nooit is geïntroduceerd), en Tibet (waar nooit bhikkhunis geweest zijn).
Het dragen van een monnikenkleed is het symbool van het achterlaten van het normale wereldse leven; boeddhistische monniken worden daarom geacht altijd dit kleed te dragen, ook wanneer zij zich buiten een klooster bevinden.
Mahayana
In het Mahayana boeddhisme zijn er bhikkhus en bhikkhunis, en samaneras en samaneris.
De tradities van bhikkhunis in China en Taiwan en Zuid-Korea zijn de enig overgebleven tradities van bhikkhunis ter wereld. Deze tradities gaan terug naar de tijd van de Boeddha, en zijn vanuit India en Sri Lanka in China, Taiwan en Zuid-Korea terecht gekomen.
Zen
In de grotere Zen kloosters in Japan is er een strenge hierarchie ingesteld, welke onderscheid maakt tussen beginnelingen en gevorderden. De zen monniken besteden een significant gedeelte van hun (zeer gestructureerde) dag over het algemeen aan zazen, een vorm van meditatie.
In de Zen traditie zijn er overigens geen bhikkhus en bhikkunis, en geen vinaya en patimokkha; deze traditie is niet samen met de rest van het boeddhisme vanuit China in Japan beland. Japan heeft een eigen traditie van monniken, waarin de monniken tegenwoordig vaak meer een soort priester zijn, daar zij niet een consistent monniken-leven lijden. Zij zijn vaak getrouwd met vrouw en kinderen, beschikken over alle luxe, en de tempel is vaak hun persoonlijk bezit, een erfenis van hun vader die ook monnik was. De grotere Zen-kloosters zijn echter zeer strikt, maar monniken brengen vaak slechts een aantal jaren in deze striktere kloosters door, waarna zij teruggaan naar hun eigen tempeltje.
Deze 'laxere' traditie is nog niet zo oud; zij werd zo'n honderd jaar geleden per keizerlijk besluit ingevoerd; de keizer beval in dit besluit de monniken te trouwen. Niet alle monniken deden dit echter.
Theravada
Het Theravada is de boeddhistische traditie die onder andere in Sri Lanka, Thailand en Myanmar gepraktizeerd wordt. In de Theravada traditie zijn er bhikkhus, samaneras, bhikkhunis en samaneris. Slechts sinds een aantal jaren zijn er weer Theravada bhikkhunis, nadat deze traditie sinds 800 jaar uitgestorven was in het Theravada. Deze nieuwe Theravada bhikkhunis hebben hun ordinatie in het Mahayana behaald, maar zijn zelf Theravada. Over het algemeen gesproken is ordinatie als Theravada bhikkhuni echter in veel traditionele Theravada landen controversieel, en de bhikkhunis worden hierdoor (nog) niet altijd erkend.
Buiten deze 4 basis-vormen van het monastisch leven in het boeddhisme bestaan er nog een aantal soorten ordinatie welke alleen in het Theravada bestaan:
- Siladhara (Pali): in technische zin een Samaneri, volgt echter naast de tien voorschriften ook de extra regels en gebruiken van de Orde van Siladharas van Amaravati Buddhist Monastery en gerelateerde kloosters. Deze orde bestaat sinds 1979. De exra regels en gebruiken zijn gebaseerd op de voorschriften voor de bhikkhunis, maar zijn minder in aantal en ook minder streng.
- Mae Chiis (Thai): benaming voor vrouwelijke anagarikas in Thailand.
- Pah-Kauw (Thai): benaming voor mannelijke anagarikas in Thailand.
In de Theravada traditie dragen monniken (en samaneras) oranje-bruine (Thailand en Sri Lanka) of bordeaux-rode (Myanmar en Sri Lanka) gewaden en scheren het hoofd kaal. Samaneris in Myanmar dragen een roze gewaad, terwijl bhikkhunis, siladharas en samaneris in overige landen veelal een donker rood/bruin gewaad dragen. In Myanmar dragen samaneris roze kledij. Mae Chiis dragen witte kledij.
Monniken en nonnen kunnen verder vrijwillig de Dhutanga Vatta (Pali ondernemen, een verzameling van 13 licht-ascetische praktijken. Een bhikkhu die geen vaste verblijfplaats heeft en rondzwerft heet in Thailand een Toedong-monnik (Thai:Phra Toedong). Het woord 'toedong' is afgeleid van het Pali Dhutanga.
Tibetaans boeddhisme
In het Tibetaans boeddhisme zijn er bhikkhus, samaneras en samaneris. Tibet heeft nooit een traditie van bhikkhunis gekend. Een lama kan een monnik zijn, maar dat hoeft niet.
Hindoeïsme
In het hindoeïsme variëren de monastieke tradities al naar gelang de sekte. De termen sadhu en sanyasi zijn de meer algemene termen waarmee monniken, hermieten en asceten worden aangeduid en deze gaan meestal gekleed in safraan gekleurde gewaden. Historisch stond het monastieke pad meestal slechts open voor mannen, maar tegenwoordig accepteren sommige tradities ook wel nonnen.
De Vaishnava monniken scheren hun hoofd op een klein plukje haar na, terwijl de Shaiva monniken in de meeste tradities hun haar en baard juist nooit afknippen.
De geloftes van een Sadu verbieden meestal:
- het bezit van persoonlijke eigendommen, behalve een kom, een kop, twee sets kleding en medische hulpstukken zoals een bril.
- het hebben van contact met, het kijken naar of het zelfs maar denken aan of het zich ophouden in de buurt van een vrouw.
- eten uit genoegen.
- het bezitten of zelfs maar aanraken van geld of waardevolle zaken op welke manier en in welke vorm dan ook.
- persoonlijke relaties onderhouden.
Ananda Marga
Shaiva
Ananda Marga kent zowel celibatair levende monniken en zusters (acharya's) als gehuwde acharya's. De ongehuwde acharya's dragen donker-oranje kledij, waarbij de monniken een tulband dragen en de zusters een kap en worden aangesproken als dada (oudere broer) of didi (oudere zus). Ze leven nooit in kloosters bij elkaar, maar volgen wel een hele serie monastieke leefregels (deels parallel aan die uit het boeddhisme) en leven een aktief en dienstbaar bestaan temidden van de samenleving.
Zo moeten de monniken b.v. hun hoofdhaar en baard tot een bepaalde voorgeschreven minimale lengte laten groeien en mogen ze slechts zeer beperkt bezittingen hebben (twee sets kleding, één paar schoenen, etc.). De monniken en zusters volgen ongeveer dezelfde spirituele leefstijl als de "gewone" sadhaka's, maar mediteren bijvoorbeeld vaker, vasten vaker en hebben meer van dergelijke extra voorschriften en disciplines.
Naast hun vrijwilligerswerk voor de samenleving zoals het stichten van scholen, tehuizen, meditatiecentra en het organiseren van noodhulp, hebben de acharya's ook specifieke taken binnen de samgha (letterlijk 'samen gaan', vereniging), zoals het leiden van huwelijksceremonies, naamgeefceremonies, begrafenis- en crematieceremonies en het leiden van spirituele retraites en wekelijkse groepsmeditaties. Daarnaast geven ze de verschillende individuele meditatielessen aan de "gewone" sadhaka's en kunnen ze hen specifieke yoga asana's voorschrijven.
Islam
Ook in de Islam kent men een traditie van monniken; de soefi traditie. De monniken van deze traditie worden soefis genoemd. Beginnelingen op het soefi pad heten derwisj. De derwisjen geloven dat liefde een projectie is van de essentie van God op het universum. Veel van de derwisjen zijn ascetische bedelmonniken die een gelofte van armoede hebben afgelegd, andere werken in gewone beroepen. Zo zijn de Egyptische Qadirieten vissers.
Er zijn ook verscheidene dervisj broederschappen die teruggaan op verschillende islamitische heiligen en leraren, zoals Ali en Abu Bakr. Zij leven in een monastieke omgeving, ongeveer zoals de christelijke kloosterbroederschappen. Verscheidene sekten en subsekten zijn zo in de loop der eeuwen ontstaan en weer verdwenen.
Het "werveldansen", dat beoefend wordt door de Mevlana sekte in Turkije, is een van de fysieke methoden om te trachten een spirituele extase (majdhb) en contact met Allah te bewerkstelligen. Rifgieten, ook wel bekend staand als de huilende derwisjen, snijden zichzelf met messen, pakken rood-gloeiende ijzers vast en eten hete kolen of levende slangen al naar gelang hun subsekte. Andere groepen waaronder de Bektashieten en de Senussi zijn meer orthodox in hun geloof. Weer andere broederschappen en subgroepen zingen verzen uit de Koran, spelen op drums of dansen in groepen, al naar gelang hun specifieke traditie. Iedere broederschap heeft zijn eigen kledij en wijze van toelating en initiatie, die erg streng kan zijn.
Jaïnisme
In het Jaïnisme heten monniken Digambaras. Deze monniken 'kleden' zich met lucht, wat er in de praktijk op neerkomt dat ze geen stoffen kleding dragen. Ze wijden hun leven aan het uitputten van hun Karma. Soms gebruiken ze een bezem om de grond schoon te vegen van kleine diertjes, zodat ze deze niet per ongeluk dood zullen trappen.
Externe links
Christendom
- [http://www.vhob.be/nieuwesite/index.cfm?CFID=46941&CFTOKEN=89861334 Mannelijke religieuzen in Vlaanderen]
- [http://www.kerknet.be/religieuzen/vrwelkom.html Vrouwelijke religieuzen in België]
- [http://www.knr.nl Konferentie Nederlandse Religieuzen]
Boeddhisme
- [http://www.amaravati.org/abm/english/nun.html Amaravati Buddhist Monastery] heeft meer informatie over de Orde van Siladharas.
Categorie:Klooster
Categorie:Rooms-katholieke Kerk
ja:修道士
552
----
Gebeurtenissen:
- De Kökturken vernietigen het Juan Juan Rijk en stichten als eerste Turkse dynastie een machtig Khanaat, waarmee een groot deel van Centraal-Azië, (waaronder Oost-Turkestan) tot 744 onder hun bewind komt.
- De Ostrogothen worden definitief verslagen door de Byzantijnen onder Narses. Italië komt (tot de inval van de Longobarden in 568) in handen van het Byzantijnse Rijk.
- Corsica wordt een Byzantijnse provincie. Er begint een tijd van emigratie vanwege het tyrannieke en corrupte bewind.
- Nestoriaanse monniken smokkelen de zijderups naar Constantinopel.
----
Geboren:
----
Overleden:
- Totila, koning van de Ostrogothen (gesneuveld)
- Teias, laatste koning van de Ostrogothen (opvolger van Totila) (gesneuveld)
- Mar Aba I, patriarch van de Kerk van het Oosten (Nestoriaans)
Categorie:6e eeuw
ko:552년
Zijderups
De zijderups is de larve van de zijdevlinder (Bombyx mori) en een van de weinige insecten, naast o.a. de honingbij en de cochenilleschildluis, die door de mens voor zijn product (zijde) gekweekt wordt.
De zijdeteelt stamt uit China, waar men al in de oudheid ontdekte hoe deze vlinder op de bladeren van de moerbeiboom te kweken was. De Chinezen ontdekten ook hoe en op welk moment men de pop moet doden om de zijdedraad waaruit de kokon gesponnen is, in zijn geheel af te kunnen wikkelen.
Zijde werd een belangrijk exportproduct voor China en via de zijderoute werd de zijde tot in het Romeinse Rijk verhandeld.
In 552 werd door Perzische monniken een aantal eieren en larven naar Constantinopel gesmokkeld en kon voortaan het westen zijn eigen zijdeteelt opzetten.
Categorie:Vlinder
ja:カイコ
ko:누에
ms:Ulat sutera
Byzantijnse rijk
Het Byzantijnse Keizerrijk of het Oost-Romeinse Keizerrijk was het oostelijke deel van het Romeinse Rijk dat bleef bestaan na de val van het westelijke deel van het rijk (in 476).
De naam is afkomstig van de Griekse stad Byzantium aan de Bosporus.
Constantinopel
Deze stad werd door keizer Constantijn de Grote officieel omgedoopt in Nova Roma (=nieuw Rome) nadat hij het Romeinse keizerlijke hof van het 'oude' Rome had overgeplaatst naar deze stad (in 330 AD), die een gunstiger ligging had. Door de komst van alle keizerlijke instituten en rijksinstellingen en de bijbehorende privileges trok 'Nova Roma' snel grote aantallen nieuwe bewoners aan en groeide explosief. Constantijn startte ook onmiddellijk een gigantisch bouwprogramma om de stad te beveiligen en om het 'keizerwaardig' te maken. En binnen korte tijd was de stad ook inderdaad een waardige nieuwe hoofdstad voor het Romeinse Rijk en stak het het oude Rome naar de kroon. 'Nova Roma' stond al snel beter bekend als Constantinopolis (=de stad van Constantijn). Deze stad bleef de hele geschiedenis van het rijk de onbetwiste hoofdstad en de place to be als iemand geinteresseerd was in cultuur, wetenschap en kunst, religie en de nieuwste trends. Tot aan de late middeleeuwen was er geen stad in Europa die de vergelijking in rijkdom, pracht en praal met haar kon doorstaan. In crisistijden was het Byzantijnse Rijk soms teruggebracht tot het grondgebied van deze unieke stad maar aangezien alle rijkdom en cultuur hier geconcentreerd was kon na de verdrijving van de vijand de dagelijkse gang van zaken weer voortgezet worden. Na de verovering door de Turken vervulde Constantinopel (nu is dit het huidige Istanbul) een zelfde centrale rol in het Ottomaanse Rijk.
Grieks, Romeins of Byzantijns?
Het begrip Byzantijns Rijk is de anachronistische benaming voor het oostelijk deel van het Imperium Romanum, door moderne historici gebezigd. De inwoners van dit rijk zagen zich nog steeds als Romeinen, burgers van het Imperium Romanum, en niet als Byzantijnen. Men neemt meestal aan dat het Byzantijnse rijk bestond van 395 (het laatste jaar dat het West- en Oost-Romeinse rijk politiek verenigd waren onder dezelfde keizer) tot 1453 na Chr. (de verovering van Constantinopel door de Turken).
Turk
Gedurende deze ruim duizend jaar stond het eenvoudigweg bekend als Het Romeinse Rijk. Ook omringende landen en rijken (zoals de Perzen, Arabieren in het oosten, Europeanen in het Westen, en Russen in het noorden) noemden het Romeins, en het werd als een grote belediging beschouwd om het rijk Grieks te noemen, omdat dat stond voor heidens.
De taal en cultuur (behalve de christelijke godsdienst) was echter in feite toch Grieks en overgenomen van de hellenistische koninkrijken die heersten rond de oostelijke Middellandse Zee en Zuid-Italië vóór de Romeinse verovering van deze gebieden. Latijn bleef de ambtelijke taal tot in de 7e eeuw (610) het Grieks ook de officiële taal van het hof werd. Deze officiële hervorming bevestigde een al langer bestaande situatie: het Latijn aan het hof was langzaam verdrongen door het Grieks, dat de bevolking van het oostelijke deel van het Romeinse Rijk altijd al had gesproken. Sommigen geven dit jaartal aan als het 'werkelijke einde' van het klassieke Romeinse Rijk en het begin van het middeleeuwse Byzantijnse Rijk. Pas in de 17e eeuw werd het rijk Byzantijns genoemd, toen historici onderscheid begonnen te maken tussen het rijk uit de Middeleeuwen en dat uit de Klassieke Oudheid, dat natuurlijk ook heel anders was na duizend jaar verdere geschiedenis en ontwikkeling.
Anderen staan op het standpunt dat iedere scheidslijn tussen het Romeinse en Byzantijnse rijk iets kunstmatigs is. Het Romeinse Rijk evolueerde gewoon tot het Byzantijnse Rijk, zonder dat je kunt zeggen dat op het ene moment het Romeinse tijdperk ophield en het Byzantijnse begon. Dit was ook de overtuiging die de middeleeuwse Romeinen zelf hadden als ze hun geschiedenis bezagen.
Het Byzantijnse Rijk als voortzetting van het (Oost)Romeinse Rijk
De Byzantijnen beschouwden zich daarom als Romeinen (Ρωμαιοι, Rhomaioi) en de wettige voortzetting van het Romeinse Rijk.
Formeel waren de Byzantijnen inderdaad de rechtmatige voortzetters van het Rijk omdat de attributen en keizerlijke waardigheidstekens van de laatste West-Romeinse keizer in 476 naar de Oost-Romeinse keizer waren teruggestuurd. Technisch gezien viel het 'hele' Romeinse grondgebied toen weer onder de keizer van Constantinopel. Aanvankelijk erkenden de Germaanse stammen die het grondgebied van het Westen bezetten, dit recht en stelden zich ook formeel onder de keizer. In de praktijk lieten ze zich natuurlijk niet veel gelegen liggen aan het verre Constantinopel en in feite handelden ze onafhankelijk. Dit was ook een van de argumenten die de 6e eeuwse Oost-Romeinse keizer Justinianus aanvoerde om de 'rechtmatigheid' aan te tonen van zijn claim op het gehele grondgebied van het vroegere Romeinse Rijk en de rechtvaardiging voor zijn oorlog tegen het Westen om daar de Germaanse 'rebellerende gouverneurs' tot de orde te roepen.
De geschiedenis van het Byzantijnse Rijk
+
| Gerelateerde gebeurtenissen na val Constantinopel |
| Datum | Gebeurtenis |
|---|
| 1453 |
Hagia Sophia wordt moskee |
| 1461 |
Verovering van het Byzantijnse despotaat Morea met hoofdstad Mistra door Mehmet II |
| 1461 |
Turken veroveren het laatste Byzantijnse rijkje, Trebizond |
| 1546 |
De Russische vorst Ivan IV neemt de titel van Tsaar aan |
| 1821 |
Begin Griekse onafhankelijkheidsstrijd |
| 1830 |
De nieuwe staat Griekenland wordt uitgeroepen en erkend door de Europese mogendheden |
| 1923 |
Na de Eerste Wereldoorlog proberen de Grieken Constantinopel en West-Turkije te veroveren. Na aanvankelijke successen worden de Griekse troepen verslagen door Ataturk. 1,5 miljoen Grieken worden verdreven uit Klein-Azië. Einde Griekse aanwezigheid na 3 millennia in Klein-Azië |
| 2004 |
Er wonen ongeveer 3000 Grieken in de miljoenenstad Istanbul (Constantinopel) |
Historisch belang
Het Byzantijnse Rijk en zijn cultuur en religie blijven tot op vandaag invloed hebben:
- De culturele en religieuze invloed op het moderne Griekenland.
- De spanningen die blijven bestaan tussen Griekenland en Turkije zijn nog voor een deel terug te voeren op de eeuwenlange strijd tussen Byzantium en de Turken en de onderdrukking van de Grieken tijdens het Osmaanse bewind.
- De zeer grote culturele en religieuze vorming van een deel van de Slavische wereld, met name Rusland via het vroegere rijk van Kiev en natuurlijk de buurlanden Bulgarije en Servië, (...). Hierdoor is echter een culturele breuk ontstaan met de katholieke/protestantse Slavische wereld (Polen, Tsjechië, ...).
- Het Byzantijnse Rijk was voor West-Europa een schild tegen Arabische en Turkse invallen, zodat de West-Europese cultuur zich kon ontwikkelen.
- Het Byzantijnse Rijk bewaarde de cultuur van de Oudheid. De Byzantijnen die van de 13e eeuw t.m. de 15e eeuw eeuw naar Italië emigreerden, maakten de Renaissance mede mogelijk.
- Het Osmaanse rijk nam bijna zijn gehele cultuur en staatsorganisatie over van de Byzantijnen; behalve dan het christendom, dat door de islam vervangen werd.
- De Byzantijnse cultuur had een grote invloed op de islamitische cultuur. De koepelbouw bijvoorbeeld die gebruikt werd voor de bouw van kerken, werd overgenomen voor de bouw van moskeeën. Ook waren veel architecten, kunstenaars, artsen en geleerden aan islamitische hoven van Byzantijns/Griekse afkomst.
Opvolgers van het Byzantijnse Rijk
Zowel Rusland als Griekenland kunnen het opvolgerschap van het Byzantijnse Rijk claimen.
Rusland als opvolger
Na de val van Constantinopel in 1453 beschouwden de Russische Tsaren zich als de wettelijke opvolgers van het Oost-Romeinse/Byzantijnse Rijk, onder meer wegens de dynastieke banden met de Byzantijnse aristocratie, en als beschermers van de Orthodoxe Kerk.
Griekenland als opvolger
Het huidige Griekenland (Ελλάδα) is volgens sommigen de enige rechtstreekse erfgenaam van het Byzantijnse Rijk. Na de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Turken vanaf 1821 verkozen de Grieken volgens hen echter om hun land niet Byzantijns of Romeins te noemen, en wel om twee redenen:
- Ten eerste bleef de vroegere Byzantijnse hoofdstad Constantinopel onder Turkse heerschappij.
- Ten tweede kozen ze voor de naam Ελλάδα (Hellas) uit strategische redenen, om op steun te kunnen rekenen van het Westen. In de negentiende eeuw was er in het Westen immers een grote belangstelling voor de Griekse wereld van de Klassieke Oudheid, terwijl het 'middeleeuwse' Byzantijnse Rijk eerder onbekend en dus onbemind was.
Opkomst en neergang van het Byzantijnse Rijk in beeld gebracht
Gerelateerde onderwerpen
- Keizers van Byzantium
- Grieks Orthodoxe kerk
- Geschiedenis van Griekenland
- Ottomaanse Rijk
Bron(nen)
De allereerste versie van dit artikel was een bijna rechtstreekse vertaling van
het begin van dat van de Engelstalige Wikipedia van die datum.
Categorie:4e eeuw
Categorie:Romeinse oudheid
Categorie:Byzantijnse Rijk
ja:東ローマ帝国
ko:비잔티움 제국
Zijde (textiel)__NOTOC__
Zijde is een natuurlijke substantie die afgescheiden wordt door bepaalde insecten en stolt bij contact met de lucht. Het meest bekend voor haar productie is de zijderups of Bombyx mori, ze behoort tot de orde van de Lepidoptera of schubvleugeligen. Er zijn ook bepaalde spinnen die geschikt zijn voor de zijdeteelt. Terwijl de rupsen er hun cocon mee maken, gebruiken spinnen de stof voor het weven van hun web.
De term zijde wordt gebruikt voor de natuurlijke textielvezel die als grondstof dient voor het vervaardigen van zijden stoffen. Ook deze stoffen worden aangeduid met de term zijde.
Soorten zijden stoffen
- ruwe zijde: zijde die wel geverfd, maar niet gekookt is
- wilde zijde: zijde van een ander insect dan de Bombyx Mori
- damastzijde
- kripzijde
- tafzijde
- samit
Toepassingen
- Kleding
- Zijdeschildering
Musea
Er zijn wereldwijd diverse gespecialiseerde zijdemusea. Daarvan is er één in Nederland gevestigd.
- Como, Italië -- Opgericht in 1990.
- Grijpskerke, Nederland -- Opgericht in 1994.
- Hangzhou, China -- Nationaal Chinees zijdemuseum, opgericht in 1992.
- Largentière, Frankrijk.
- Macclesfield, Groot-Britannië.
- Okaya, Japan.
- Soufli, Griekenland.
- Tbilisi, Georgië.
- Yokohama, Japan -- Opgericht in 1959.
Categorie:Textiel
ja:絹
simple:Silk
Krim
De Krim (Russisch en Oekraïens: Krym, Tataars: Kirim) is een Oekraïens schiereiland in de Zwarte Zee en de Zee van Azov. De oppervlakte is 27.000 km² en het aantal inwoners was in 1989 2.250.000. Op de Krim ligt de autonome Krimrepubliek met als hoofdstad Simferopol. De belangrijkste havenplaats is Sebastopol aan de Zwarte Zee. Bekend is ook de badplaats Jalta. Andere plaatsen van belang zijn Feodosia, Kertsj, Bachtsjysaraj en Hoerzoef.
Geografie
De Krim staat in het noordwesten door de Landengte van Perekop in verbinding met de rest van Oekraïne. De Straat van Kertsj vormt in het oosten de scheiding met het Russische vasteland.
De Krim bestaat voor het grootste deel uit steppe. In het zuiden bevindt zich het Krimgebergte dat een hoogte van 1545 meter bereikt. Ten zuidoosten hiervan ligt de kuststrook, die een mediterraan klimaat heeft en bekend is om zijn wijn en zijn badplaatsen, waaronder Jalta.
Bij het oostelijke Schiereiland van Kertsj begint de ruim 100 kilometer lange Schoorwal van Arabat, een zandig schiereiland dat de Zee van Azov scheidt van de Syvasj, een brakke en moerassige lagune.
Geschiedenis
De Krim is door een groot aantal volken bewoond geweest. Van de huidige bewoners zijn de Krim-Tataren er het langst, maar ook zij waren ooit nieuwkomers.
Het is mogelijk dat met het "Colchis" in de mythe van de Argonauten de Krim is bedoeld.
De eerste bij name bekende bewoners van de Krim waren de Skythen. In de 6de eeuw voor Christus vestigden Grieken zich aan de kust. Hun nederzettingen verenigden zich in het koninkrijk van de Cimmerische Bosporus, dat via het Romeinse Rijk Byzantijns werd.
In de 7e en 8e eeuw bezet door de Chazaren werd het later een onderdeel van het Koemanenrijk. Rond 1402 kwam het in bezit van de Gouden Horde die er een Krimkanaat vestigden. De hoofdstad was toen Bachtsjysaraj, dat later bekend werd door het epische gedicht van Poesjkin De fontein van Bachtsjysaraj. In 1475 werd dit kanaat een vazal van het Ottomaanse Rijk, dat het in 1774 onder Russische druk onafhankelijkheid verleende, waarna het in 1783 Russisch werd. Vervolgens leveren Rusland en Turkije een eeuw lang slag om het schiereiland: het beruchtste conflict was de Krimoorlog (1853 - 1856), waarbij Turkije steun kreeg van Frankrijk en Engeland en later ook Sardinië.
Aan het begin van de twintigste eeuw heeft de Krim ten gevolge van immigratie van vele groepen en emigratie van de Krim-Tataren naar elders (bijvoorbeeld naar de Dobroedzja) een zeer gemengde bevolking. De laatste Tataren van de Krim werden in mei 1944 op last van Stalin gedeporteerd naar Centraal-Azië, een tragedie die de sürgün wordt genoemd. Sinds 1989 konden zij terugkeren.
Stalins opvolger Chroesjtsjov deed de Krim in 1954 cadeau aan de Oekraïense SSR, waardoor het met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie bij Oekraïne bleef. De bevolking is echter tegenwoordig in meerderheid Russisch. Het verloop van de grens door de Straat van Kertsj is nog steeds omstreden.
Externe links
- [http://www.tatar.net/ Tatar.Net ]
Categorie:Oblast van Oekraïne
Categorie:Schiereiland
ja:??????
ko:?? ???
Zwarte Zee
De Zwarte Zee ligt ingeklemd tussen Europa en Klein-Azië. De landen rond de Zwarte Zee zijn Turkije, Bulgarije, Roemenië, Rusland, Oekraïne en Georgië. De zee is bij Istanbul via de zee-engte van de Bosporus, de Zee van Marmara en de Dardanellen met de Egeïsche Zee en Middellandse Zee verbonden. De grootste diepte is 2020 meter.
Tot het 6e millennium v. Chr. was de Zwarte Zee een zoetwatermeer, dat nog niet in verbinding stond met de (zoute) Middellandse Zee (Ballard, 2001). Onderzoekers denken dat toentertijd het water ongeveer 155 m lager stond dan nu, waardoor het meer een ongeveer 150000 km² kleiner oppervlak had. De huidige Zee van Azov was bijvoorbeeld land. Een wereldwijde stijging van het zeeniveau veroorzaakte rond 5200 een abrupte doorbraak (de huidige Bosporus). Eerder onderzoek suggereerde een geleidelijker proces vanaf ongeveer 7050.
De Zwarte Zee wordt gevoed door vijf grote rivieren: de Donau, de Dnjepr, de Dnjestr, de Don en de Koeban. Verder zijn er vier rivieren die in Turkije ontspringen. Te weten van west naar oost, Sakarya, Kızılırmak, Yeşilırmak en de Çoruh. De laatste stroomt bij Batoemi in Georgië de zee in.
Het kustgebied is in het westen en noorden vlak, maar in het oosten en zuiden en ook bij het schiereiland de Krim bergachtig. Ten oosten daarvan ligt de Zee van Azov.
Belangrijke havens
- Istanbul
- Burgas
- Varna
- Constanta
- Odessa
- Sevastopol
- Rostov (aan de zee van Azov)
- Novorossijsk
- Batoemi
- Trabzon
- Samsun
Bronnen
- Ballard, R. et al. (2001), [http://www.ajaonline.org/archive/105.4/ballard_robert_d_fre.html
Deepwater archeology of the Black Sea: The 2000 season at Sisop, Turkey]. American Journal of Archeology 105, 607–23.
Zie ook
- Cherson
Categorie:Binnenzee
ja:黒海
ko:흑해
th:ทะเลดำ
Middellandse Zee
|
|-
|
|-
|
|
MesopotamiëMesopotamië (Griekse betekenis: tussen de rivieren) is de naam voor een gebied dat tussen de rivieren Tigris en Eufraat ligt. Een andere naam voor het gebied is Tweestromenland.
Eufraat
Net als in Egypte dankt het zijn vruchtbaarheid rond de rivieren aan de regelmatig terugkerende overstromingen. Het grondgebied van Mesopotamië ligt grotendeels binnen de grenzen van het huidige Irak, maar omvat ook een deel van het huidige Syrië en Iran.
Vanaf ongeveer 3500 v. Chr. leefden de Sumeriërs in het zuiden, de Akkadiërs leefden meer in het noorden. Na hen komen de Babyloniërs die onder leiding van Hammurabi (+/- 1710-1668) een bloeiperiode kenden. Omstreeks 1100 v. Chr. veroveren de Assyriërs heel het Nabije Oosten. Eeuwen later, na de val van Nineve, kent het Nieuw Babylonisch rijk onder Nebukadnezar een korte bloeiperiode. De Perzen bezetten het rijk van 538 v. Chr. tot 331 v. Chr. waarna het gebied in handen viel van Alexander de Grote van Macedonië.
Het land werd bestuurd door een koning die als een despotische vorst over zijn volk heerste. Hij werd net zoals in Egypte gezien als de vertegenwoordiger van de goden op aarde.
Een opvallend verschil met de Egyptenaren was hun opvatting over de geschiedenis: waar de Egyptenaren vooral zochten naar het cyclische in de geschiedenis, gingen de Mesopotamiërs op zoek naar het unieke, het eenmalige in de geschiedenis. Hierdoor schreven de Mesopotamiërs elke eenmalige gebeurtenis op, maar lieten het cyclische vallen, terwijl de Egyptenaren het cyclische bleven herhalen in hun geschriften en het unieke verdoezelden.
Kenmerken van de kunst uit het Mesopotamië
Doordat de volkeren van het Mesopotamië voortdurend in strijd leefden is de militaire invloed terug te vinden in het karakter van de kunst. In de beeldende kunst kwam dit tot uitdrukking in de vaak realistisch uitgebeelde strijd- en jachttaferelen. Dier en mens werden natuurgetrouw en frontaal weergegeven.
In de bouwkunst werd veel gebruik gemaakt van klei, zuilen komen nooit voor. Door een gebrek aan hout werd aan gewelfbouw gedaan. Er werden reusachtige versterkte paleizen gebouwd. Op de terrassen plantte men bomen en struiken waardoor de zo genaamde de hangende tuinen ontstonden. Binnen het paleis bevond zich de tempel waarvan de tempeltoren zikurrat genoemd werd. Op de top van deze zikurrat bevond zich een altaar en de plaats waar astrologen de loop der sterren bestudeerden.
Bron
Bron: Kunst van Altamira tot Heden
Zie ook
- Sumer & Akkad
- Irak van A tot Z
Categorie:Geografie van Irak
Categorie:Mesopotamië
ja:メソポタミア
ko:메소포타미아
th:เมโสโปเตเมีย
Middellandse Zee
|
|-
|
|-
|
|
Marco Polo
Marco Polo (15 september 1254 – 9 januari 1324) was een Venetiaans handelaar en ontdekkingsreiziger, wiens beschrijvingen van zijn lange reis naar China in de volgende eeuwen voor de Europeanen een belangrijke bron voor informatie over Azië vormden.
Kort na de geboorte van Marconi (volgens sommigen op het eiland Korčula in de Adriatische Zee), vertrokken zijn vader Nicolò Polo en zijn oom Maffeo Polo op een handelsreis. Eerst (ca. 1255) trokken ze naar Constantinopel, daarna staken ze de Zwarte Zee over naar Soldaia (1260) en Rusland in waar ze in de stad Bolgar goede zaken deden aan het hof van Barka, khan van de Gouden Horde. Omdat Barka in oorlog was met Hulagu, konden ze niet terugkeren, en in plaats daarvan trokken ze door naar Boechara. Later trokken ze zelfs nog verder, via Samarkand naar Cambaluc (het huidige Peking), waar ze werden ontvangen door Koeblai Khan (ca. 1266). Via een onbekende route keerden ze terug naar Akko aan de kust van de Middellandse Zee en vandaaruit naar Venetië (1269).
Koeblai Khan had hen gevraagd terug te komen en relikwieën en zendelingen mee te brengen. In 1271 vertrok het paar daarom weer naar het oosten, en ook Marco ging dit keer mee. Met de zegen van de nieuwe paus Gregorius X, en twee Dominicanen (die hen echter al snel in de steek lieten) vertrokken ze vanuit Palestina naar Hormuz aan de Perzische Golf en vandaaruit over land naar China.
De Polo's, en in het bijzonder Marco Polo, waren spoedig populair bij Koeblai Khan en Marco ondernam diverse diplomatieke missies in meerdere delen van China. Na enige tijd wilden de Polo's wel weer vertrekken maar Koeblai wilde daar niets van weten tot ze in 1290 of 1292 toestemming kregen een Mongoolse prinses te begeleiden op haar reis naar Perzië om uitgehuwelijkt te worden aan Il-khan Arghum. Via onder meer Sumatra, Ceylon en Malabar bereikte het gezelschap Hormuz. Vandaar trokken de Polo's via Trebizonde en Constantinopel terug naar Venetië (aankomst 1295).
In 1298 werd Marco Polo gevangen genomen tijdens een oorlog tussen Venetië en Genua. Tijdens zijn krijgsgevangenschap in Genua, vertelde Marco zijn verhalen aan Rustichello van Pisa, die ze in boekvorm opschreef. Dat boek heet Il Milione. Het zou later een belangrijke bron van informatie over de beschreven streken vormen. Il Milione heeft later Columbus geïnspireerd om zijn ontdekkingsreizen te gaan maken. Er ligt een exemplaar met de aantekeningen van hem in een bibliotheek in Sevilla.
Er zijn overigens geschiedkundigen die geloven dat de reis van Marco Polo, zoals beschreven in het boek, niet heeft plaatsgevonden. Vanwege een aantal belangrijke omissies in het boek, en om taalkundige redenen, vermoeden zij dat Marco Polo niet verder is gereisd dan Perzië en zijn informatie over de verder gelegen streken daar heeft opgedaan.
Polo
Polo
ja:マルコ・ポーロ
ms:Marco Polo
simple:Marco Polo
th:มาร์โก โปโล
Arabische Schiereilandright
Het Arabisch Schiereiland is een gebied in Azië, direct ten oosten van Afrika. Het wordt begrensd door de Rode Zee, de Golf van Aden, de Indische Oceaan, de Arabische Zee, de < | | |
