La historio ampleksas ĉiujn pasintajn okazaĵojn kaj la evoluojn de homoj, popoloj, komunumoj, socioj, civilizoj, landoj, ŝtatoj,regantoj kaj regatoj. La historion studas historiologio (=scienco pri historio/historiscienco). Laŭ pri strikta difino oni nomas historion nur tion, kio estas pruvebla per dokumentoj. Tiusence, la historia tempo komenciĝis nur, kiam aperis skribitajinformoj. Tamen eblas esplori ankaŭ la antaŭan (senskriban) tempon; ĝin oni nomas antaŭhistorio aŭ prahistorio.
(NB! Por historioj de lingvo, teatro ktp., vd. je la koncernataj artikoloj.)
----
:Historio de Scienco kaj Teknologio
Geografio > Azio > Mezoriento > Jerusalemo < Historio - Religio
----
Jerusalemo (hebrelingvejeruŝalajim ירושלים, arablingveal-Quds القدس) estas urbo en la mezoriento. Israelo konsideras ĝin sia ĉefurbo, sed la plej multaj landoj ne agnoskas tion kaj havas siajn ambasadorejojn en Tel-Avivo. La loĝantaro estas ĉirkaŭ 600,000.
Jerusalemo estas konsiderata kiel sankta urbo de Judoj, Kristanoj kaj Islamanoj.
Kun tri mil jaroj da historio, sed ankoraŭ juna ... Marŝi sur dumiljaraj pavimoj aŭ sur moderna vivoplena promenstrato... Jerusalemo estas samtempe plenaera muzeo kaj vigla, moderna urbo, kie la pasinteco vivas ene de la nuntempo.
La unika karaktero de Jerusalemo tentas la sensojn. Tio okazas en la orkolora aŭroro de la sunleviĝo respeguliĝanta de ĉiu konstruaĵo; en la nigrevestitaj viroj kaj knaboj, kiuj rapidiras al la sinagogo; en la miksiĝantaj sonoj de la preĝejaj sonoriloj kaj la vokvortoj de la muezino, kiu invitas al preĝo; en la ĉirkaŭhasto de la homoj, kiuj iras al siaj ĉiutagaj aferoj en la plej ekstraordinara urbo en la mondo.
La energio de Jerusalemo esprimiĝas en la interago de la antikvo kaj la moderno, la sankta kaj la sekulara, la surtera kaj la spirita. Vizito al la Sankta Urbo estas valora sperto, en kiu la ekscita nuntempo vivas apud la historia pasinteco.
Ĉu oni serĉas Jerusalemon de la spirito, ĉu la vivan, riĉigan ferion - la multaj niveloj kaj aspektoj de la legenda urbo plenumas ĉiun esperon kaj promeson.
Aparta sperto
Ekde kiam la reĝo Davido elektis antaŭ 3000 jaroj Jerusalemon kiel sian ĉefurbon, kaj lia filo Salomono konstruis la Unuan Templon, la nomo de la urbo elvokas ĉiam imagojn de beleco kaj respekto, aktiveco kaj ekscito. Kaj hodiaŭ, same kiel dum la antikva tempo, Jerusalemo estas samtempe destino de sennombraj pilgrimantoj, la sidejo de registaro kaj vigla metropolo, kiu ofertas ĉiun aktivecon- de la ĉiutaga ĝis la sublima.
Estas stimule promeni tra kelkaj el la unikaj urbokvartaloj kaj absorbi ilian unikan karakteron: kvartalo kie ortodoksaj judoj konservis la etoson de orienteŭropa urbo; alia kvartalo kiu havas panoramon al la Antikva Urbo kaj ĝiaj muregoj; tria kvartalo kun ekskluzivaj domoj de la turka epoko kaj artgalerioj; kaj alia, en la sino de la Antikva Urbo, en kiu arabaj komercistoj en pitoreska orienta ĉiohava bazaro ofertas al la vizitantoj buntajn varojn.
La lasta pilgrimado
Dum la biblia epoko la judoj pilgrimis la Templon tri fojojn jare, dum la festotagoj, por plenumi la religian devon de la oferdonado. Estis la pilgrimo de Pasko, kiu venigis Jesuon Kriston al la Urbo. Laŭ la tradicio la nokta rajdo de Mahometo ĉielen, por tie ricevi la Sanktan Koranon, ekis de la Templa Monto.
Tial ĉiuj tri monoteismaj religioj estas intervenintaj en la teksaĵon de la urbo, ĉiu respektanta kaj okaziganta pilgrimojn al ties variaj sanktaj lokoj: judoj al la Okcidenta Muro de la Templa Monto kaj al la malnovaĝaj trezoroj de la Juda Kvartalo; Muzulmanoj al la gloraj moskeoj ĉe la pinto de la Monto Moriah; kaj kristanoj el ĉiuj konfesioj al la multnombraj preĝejoj konstruitaj en la lokoj, kie Jesuo Kristo marŝis.
Kredantojn el ĉiu religio nutras persona "Jerusalemo de la Spirito".
Vizito al tiu-ĉi urbo estas neforgesebla sperto.
Restaĵo de la Okcidenta Muro - la plej sankta loko por ĉiu judo Universalaj valoroj ? Universalaj trezoroj
Jerusalemo eksponas siajn artefaktojn de la pasinteco kaj la trezorojn de la moderna epoko en diversaj variaj vojoj, ekde arkeologiaj parkoj ĝis subĉielaj skulptaĵoj de famkonataj artistoj.
La parlamentejon ("Knesset") ornamas tapiserio de Marc Ĉagall. En la Sanktejo de la Libro kuŝas la valoregaj pergameno-rulaĵoj de la Morta Maro, surskribitaj de ermitoj kiuj vivis en kavernoj antaŭ 2000 jaroj.
Tre vizitinda estas la fama Muzeo de Israelo kun siaj arkeologiaĵoj, riĉaj kolektoj de Judaĵoj
("Judaica") kaj modernartaĵoj.
Atesto pri la teruraĵoj de la juda Kataklismo dum la Dua Mondmilito ("Holokausto ") oni trovas en la nepre vizitenda muzeo-memorigejo "Jad-Vaŝem".
Praktikaj faktoj
Aliro: Jerusalemo troviĝas je veturdistanco de duonhoro de la fluĝaveno Ben-Gurion kaj unu horo de la kongresurbo Tel-Avivo.
Vetero: somere estas varme, kompreneble, sed tute ne humide. Tial oni konsideras la someran veteron en Jerusalemo multe pli komforta ol tiu de Tel-Avivo.
Rekomendo: oni dediĉu al vizitado de tiu-ĉi malnov-nova urbo minimume 4 tagojn!
Geografio > Eŭropo > Ukrainio
----
Ukrainio (Україна [Ukrajina]) estas respubliko en Orienta Eŭropo. Ĝi apudas Rusion oriente, Belarusion norde, Pollandon, Slovakion, Hungarion kaj Rumanion okcidente, Moldavion sudokcidente, kaj la Nigran Maron sude. La teritorio de hodiaŭa Ukrainio estis ĉefa centro de slava kulturo en la mezepoko antaŭ ĝia dividigado de variaj aliaj landoj: Rusio, Pollando, Litovio, kaj la Osmanida Imperio. Ukrainio havis mallongan periodon de sendependeco post la Rusia revolucio, poste Ukrainio estis sorbita de Sovetunio, kiam la landlimoj de la respubliko estis ekstarigitaj en 1954. Ĝi denove iĝis sendependa post la falo de Sovetio en 1991.
Ukrainio estas aree la dua plej granda lando de Eŭropo (post la eŭropa parto de Rusio).
- Kredantoj: kristanoj.
- MEP: totala - 53 mlrd $; pokapa - 1.630 $.
- Eksporto: metalo, maŝinindustria produktaĵo, nutraĵoj.
- Organizoj: UNO (1945).
- Heredaĵo: Kieva templo de S-ta Sofio, Lvova historia centro.
Historio de Ukrainio
Vidu la ĉefartikolon: Historio de Ukrainio.
Antikve, nomadoj vagis al la suda teritorio de Ukrainio el la persia regno de la Skitoj, kiu daŭris inter 7-a ĝis 2-a jarcento a.K.. Poste, en la 3-a jarcento, la Gotoj eniris al Ukrainio, formis la Ĉernjakhovan kulturon. Poste ili moviĝis okcidenten kaj venkis la Romian Imperion.
Proksimume en 880, Ukrainio estis parto de la okcidenta slava ŝtato Kieva Rusio. Ĝia ĉefurbo estis Kievo, la hodiaŭa ĉefurbo de moderna Ukrainio. Kieva Rusio estis fondita de varangoj, antikvaj Skandinavianoj. La varangoj poste sorbiĝis en la loka loĝantaro de Kieva Rusio kaj el la ŝtato venis la unua fortega dinastio de Kieva Rusio, la Dinastio Riurik.
Lingva situacio
La ukraina lingvo estas la sola oficiala lingvo, dum la rusa ankaŭ estas socie kaj kulture tre grava en Ukrainio. 73% parolas la ukrainan denaske kaj 30% parolas la rusan denaske, dum preskaŭ ĉiuj komprenas ambaŭ lingvojn. La ukraina estas ĉefe parolata en la okcidento, dum en la oriento kaj la sudo, la rusa estas pli multe uzata.
Post la sendependiĝo la ukraina iĝis pli multe uzata, dum la prestiĝo de la rusa malpliiĝis. Ekzemple, la proporcio de lernantoj, kiuj lernas en la rusa, malpliiĝis de 41% en 1995 ĝis 24% en 2004. Tamen, universitate oni ankoraŭ ĉefe uzas la rusan pro la manko de faka literaturo en la ukraina.
En multaj lokoj, ĉefe en la kamparaj regionoj meze de Ukrainio, oni parolas miks-formon el la rusa kaj la ukraina, kiun oni nomas surĵik (суржик). Surĵik-o havas ĉefe rusan vortaron, sed ĉefe ukrainan gramatikon kaj fonologion.
Ortodoksismo estas la trie plej granda branĉo de
kristanismo, havante 214 milionojn da anoj, precipe en orienta Eŭropo kaj okcidenta Azio. (Du aliaj branĉoj, la katolika kaj la protestanta, havas 1027 kaj 316 milionojn). Ĝi estas la orienta, greka branĉo de kristanismo, kiu havas 11% da ĉiuj kristanoj. Ĝi estas la ĉefa formo de kristanismo en Grekio, Rusio, Serbio, okcidenta Azio, kaj iuj aliaj landoj.
Historio
La ortodoksa kaj katolika branĉoj estis unu eklezio ĝis la Granda Skismo de 1054. Depost 476, kiam la Roma Imperio ĉesis ekzisti, la
okcidenta kaj orienta eklezioj grade kreskis aparten, ĝis 1054, kiam la
orienta (ortodoksa) eklezio ne plu toleris la ĉiam pli kaj pli grandiĝantan pretendon de la papo (la episkopo de Romo) je supera aŭtoritato en la eklezio. La papo fariĝis tro potenca kaj kulture barbara (barbara ĉi tie signifu kion?). Kaj ĉi
tio ja estas la kriza malsamo inter la ortodoksismo kaj la katolikismo: en la
katolikismo la plejalta aŭtoritato estas la papo, dum en la ortodoksismo similan aŭtoritaton posedas nur la ekumena koncilio, ĉiu episkopo estas egala al ĉiuj aliaj.
Doktrino
La baza kredo de la Eklezio estas resumita en la Kredo Nicea. Ortodoksismo kredas ke la Biblio estas la sankta vorto de Dio, kaj sekvas la interpreton de la Grekaj Patroj (pensintoj kaj sanktuloj) de la frua eklezioj.
Ortodoksismo restas fidinda al la veroj de la unuaj sep tutmondaj
koncilioj (kunvenoj de la tutmonda episkoparo por decidi pri punktoj de
doktrino kaj praktiko), estinte tre konservema depost tiam pri
doktrino. Laŭ tio, la eklezioj nestoriana, armena, kopta kaj jakoba en la oriento, kaj protestantaj en la okcidento, estas herezaj, ĉar ili ne rekonas la tutan veron de la sep koncilioj. La eklezio katolika, aliflanke,
ja rekonas la sep konciliojn, sed bedaŭrinde la papo, la episkopo de Romo, aldonis doktrinon post la sep koncilioj, tial katolikismo ankaŭ eraras. Ortodoksismo ne agnoskas la aŭtoritaton de la papo super ĉiuj Kristanoj.
Simileco al katolikismo
Ortodoksismo ne agnoskas, ke la papo en Romo posedas aŭtoritaton super ĉiuj Kristanoj. Sed aparte de la papeco, la malsamo inter la ortodoksa kaj la katolika plejparte temas pri emfazo, ne la esenco: ekzemple, kvankam multaj ortodoksanoj kredas, ke Maria
ĉieliris, ĝi ne estas oficiala dogmo kiel en la katolika eklezio. Simile,
dum la katolika eklezio teorie konsentas kun la ortodoksa doktrino pri
diservo per ikonoj (t.e. bildoj de Jesuo kaj la sanktuloj kaj anĝeloj
iel partoprenas en la dia, kiel preĝoj kaj la sakramentoj), praktike tia diservo estas rara inter katolikoj.
Tial, laŭ katolikismo, ortodoksismo ne estas herezo (malsamo de
doktrino) sed skismo (malsamo de politiko). Katolikismo rekonas la
sakramentojn de ortodoksismo, kvankam ne inverse.
La baza moralo estas la Dekologo de Moseo, precipe kiel klarigita de Jesuo en la evangelioj.
Organizo
Ortodoksismo ne estas unu, centrigita eklezio sed ĉeno de landaj
eklezioj, kiuj havas la saman doktrinon kaj sakramenton.
Ĉiu episkopo (estro de la eklezio por urbo aŭ gubernio) estas
egala al ĉiuj aliaj. La eklezio de ĉiu lando aŭ gento plejparte agas
sendepende de la aliaj. La "unua inter egalaj" estas la Patriarko de
Konstantinopolo (la nuna Istanbulo), sed lia potenco estas pli honora
ol praktika. Li estas la unua inter egaloj.
Ekzistas 14 aŭtokefalaj (sendependaj) kaj 3 aŭtonomaj ortodoksaj eklezioj, kiuj ĉiam estas listigitaj laŭ jena sinsekvo:
# Konstantinopola - sidejo en Istanbulo, Turkio
# Aleksandria - sidejo en Aleksandrio, Egipto
# Antiokia - sidejo en Damasko, Sirio
# Jerusalema - sidejo en Jerusalemo, Israelo
# Rusia - sidejo en Moskvo, Rusio
# Kartvela - sidejo en Tbilisi, Kartvelio
# Serba - sidejo en Beogrado, Serbio
# Rumana - sidejo en Bukareŝto, Rumanio
# Bulgara - sidejo en Sofio, Bulgario
# Kipra - sidejo en Nikozio, Kipro
# Helada - sidejo en Ateno, Grekio
# Pola - sidejo en Varsovio, Pollando
# Ĉeĥa-Slovaka - sidejo en Prago, Ĉeĥio
# Amerika - sidejo en Novjorko, Usono
# Sinaja (aŭtonoma) - sidejo de Kairo, Egipto
# Finna (aŭtonoma) - sidejo en Kuopio, Finnlando
# Japana (aŭtonoma) - sidejo en Tokio, Japanio
Sub la episkopo estas la sacerdoto aŭ sacerdotoj de ĉiu
preĝejo. Li predikas kaj faras la sakramentojn.
Pastro rajtas edziĝi antaŭ ordino, sed ne episkopoj nek monaĥoj.
La spirita centro de ortodoksismo ne estas la episkopoj, sed la
monaĥoj kiuj praktikas kristanismon konsideratan ideala, severan kaj mistikan.
Ortodoksismaj preĝejoj
sacerdoto
sur tiu ekzemplo de eno de ortodoksisma preĝejo, en Samarkando, kie ankoraŭ loĝas multaj rusoj, rimarku interalie: malĉeesto de seĝoj (malsimile al nunaj katolikaj preĝejoj) nek benkoj (kiel en protestantaj preĝejoj); la Ikonostazo t. e. ĉirkaŭvando kovrita de ikonoj kiu kaŝas la altaron, kaj kien la pastro eniras tra la ankaŭ videblaj pordoj. La cirillitera surskribo dekstre legiĝas voskresje t.e. "li resurektis" (Jesuo Kristo).
Kategorio:Ortodoksismoja:東方正教会zh-cn:东正教
Protestantismo
:Konfesioj
:Adventismo - Anglikanismo - Baptismo - Baptismo suda - episkopanismo - Fundamentismo - Kalvinismo - Kristana Scienco - Kvakerismo - Luterismo - Metodismo - Molokanismo - Pentekostismo (i.a. Asembleo de Dio) - Pietismo - Kanada Misia Alianco - Unuiĝinta Eklezio de Kanado - Unuiĝinta eklezio de Kristo
:Protestantoj
:Lutero - Zvinglo - Kalvino - John KNOX - Ellen G. White - Cassie Bernall
:Pra-Protestantoj
:valdismo - John WYCLIF - Jan HUS
:Esperanto
:E-Movado inter protestantoj
----
Protestantismo (1517- ) estas la dua plej granda branĉo de kristanismo, havante 16% de kristanoj. Ĝi estas la ĉefa formo de kristanismo en norda Eŭropo, norda Ameriko, Oceanio kaj suda Afriko. Ĝi estas esence la norda, ĝermana branĉo de kristanismo. Protestantismo ne estas unuigita eklezio sed svarmo de eklezioj, kiuj devenas historie de la ribelo de Lutero, germanamonaĥo, kontraŭ la Katolika Eklezio kaj ĝia diboĉo, la tiel nomata Protestanta Reformado. Laŭ si mem, protestantismo estas la plej pura formo de kristanismo, foriginte la paganismon de la aliaj du, antikvaj branĉoj de kristanismo (katolikismo kaj ortodoksismo). La du ĉefaj fondintoj de protestantismo estas Lutero kaj Kalvino.
Kun la aliaj du ĉefaj branĉoj de kristanismo (la katolika kaj la ortodoksa), la protestanta branĉo kredas al La Kredo Nicea.
Kontraŭ la aliaj branĉoj, tamen, la protestanta kredas al tri doktrinoj de Lutero:
- sola fide - sola scriptura - universala pastraro
Tio ebligis protestantojn forlasi la Eklezion, ĉar ili ne plue bezonis
ĝin por sakramento, sacerdotoj aŭ doktrino. Anstataŭe, ĉiu kredanto legas la Biblion por si mem kaj preĝas al Dio, ne bezonante sacerdoton kiel interulo inter si kaj Dio.
Biblio:
Protestantoj uzas la katolikan Novan Testamenton kaj la judan Malnovan Testamenton de la tago de Lutero. Tial, dum la katolika kaj la protestanta Nova Testamento samas, la Malnovaj malsamas: la katolika eklezio (kaj la ortodoksa) uzas la judan Malnovan Testamenton ne de la tago de Lutero, sed de la tago de Jesuo Kristo. Ekde Jesuo, tamen, la juda
biblio ŝanĝis ĉar iuj libroj estis eksigitaj. Tial ĉi tiuj libroj --
nomita la apokrifo de la protestantoj -- ankaŭ mankas al la protestanta biblio:Tobit, Judit, I kaj II Makabeoj, Saĝeco, Siriakido kaj Baruĥ.
Sakramentoj:
Plejparte, ĉiuj protestantaj ekezioj praktikas bapton (kristanigo per akvo) kaj komunion (manĝo por memorigo pri Kristo). Kvankam la plimulto kredas ke Kristo iel estas ĉe komunio, se nur simbole, iliaj ideoj pri tio diversas. Sed ĉiuj malkonsentas kun la katolika ideo de transsubstancigo: ke la substanco de la pano kaj vino vere fariĝas la korpo de Kristo (kvankam la ekstera apero restas same). Komunio kutime okazas monate aŭ kvarjare.
La centro de protestanta Diservo ne estas komunio sed la prediko, ĉar ĝi instigas fidon.
La plimulto ankaŭ edzigas kaj pastrigas, sed plejparte ne sakramente. Eksediĝo estas tolerata en praktiko.
Luteranismo havas pentofaradon.
Iuj eklezioj malpermesas tabakon kaj alkoholon.
Sanktuloj mankas al protestantismo: ne estas protestantaj
sanktuloj, protestantoj ne preĝas al sanktuloj aŭ eĉ pentras bildojn de
ili. Protestantoj kredas kaj sentas ete pri Sankta Maria. Laŭ protestantismo, katolikismo traktas sanktulojn kiel idoloj aŭ dietoj, anstataŭigante sanktulojn (precipe Maria) por Dio.
Monaĥoj ankaŭ mankas al protestantismo. (Escepto: la komunumo de Taizé en Francujo)
La plej ekstrema formo de protestantismo -- liberala protestantismo -- kredas ke Jesuo ja estis homo tre saĝa kaj sankta, sed homo sole, ne Dio. Sed, por paroli precize, tio ne estas kristanismo, sed modernismo. Tial tio estas protestantismo sole laŭ nomo kaj historio.
La Esperantista ligo de protestantoj estas la Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI).
Kategorio:Protestantismoja:プロテスタントko:개신교ms:Protestan
Die Hautfarbe eines Menschen wird in der Hauptsache durch das braune PigmentMelanin bestimmt. Der Anteil an Melanin in der Haut ist genetisch bedingt, Melanin wird aber innerhalb einer gewissen Bandbreite durch Sonnenbestrahlung (Ultraviolettstrahlung) vermehrt gebildet. Als zweiter farbbeeinflussender Faktor wird die Rötlichkeit der menschlichen Haut durch die Blutgefäße bestimmt, die unter der Haut liegen. Diese können sich kurzfristig verengen und erweitern, hierdurch ist das Blasswerden oder Erröten möglich.
Die Hautfarbe ist nicht überall am Körper gleich: Die Handflächen und Fußsohlen sind melaninfrei und deshalb heller und/oder rötlicher als die übrige Haut. Die Lippen sind wie die Schleimhäute von roter Farbe. Auch die Haut der Fingerkuppen, Knöchel, Ohren und der Nase ist oft etwas rötlicher, da hier mehr Blutgefäße dicht unter der Oberfläche liegen. Im Bereich der Brustwarzen ist die Haut durch einen erhöhten Melaninanteil dunkler.
Man geht davon aus, dass die Hautfarbe einer Population eine evolutionäre Anpassung an die vorherrschende Sonneneinstrahlung ist. Dabei sind folgende Funktionen des Melanin bekannt:
Zum einen wird die Haut durch das Melanin vor der Ultraviolettstrahlung der Sonne geschützt; ohne Melanin würde die Haut eher altern, oder leichter Hautkrebs entwickeln. Das Melanin unterbindet die potentiell erbgutschädigende Wirkung, insbesondere der UV-B-Strahlung.
Der zweite Nutzen des Melanin ist, dass im Blut zirkulierende Folsäure vor der Ultraviolettstrahlung geschützt wird; ohne diesen Schutz würde sie schnell abgebaut.
Folsäure ist wichtig für die Entwicklung des jungen Embryos und spielt eine wichtige Rolle bei der Spermienproduktion.
Hellhäutige Menschen, die zu viel ultraviolette Strahlung aufnehmen und nicht vermehrt Folsäure durch die Nahrung aufnehmen, müssen daher mit verminderter Fruchtbarkeit oder einem erhöhten Risiko von Entwicklungsschäden des Kindes rechnen.
Melanin hat auch eine nachteilige Rolle.
Je mehr Melanin in der Haut ist, um so weniger Vitamin D kann in der Haut produziert werden.
Dunkelhäutige Menschen, die in hohen Breiten leben, können an Vitamin-D-Mangel leiden, und sollten zur Vermeidung ihre Nahrung geeignet zusammenstellen.
Zusammenfassend lässt sich sagen, dass die gesundheitlich optimale Hautfarbe von der Sonnenbestrahlung und kulturellen Gegebenheiten (z.B. Kleidung, Vitamin D oder folsäurehaltigen Nahrungsmittel) abhängt.
Frauen haben im Schnitt eine drei bis vier Prozent hellere Haut als Männer.
Albinos haben aufgrund einer genetischen Veranlagung kein Melanin, und infolge dessen weiße Haut und Haare.
Menschen wurden und werden nach ihrer Hautfarbe in Stereotypen eingeteilt.
Der Versuch, Menschenrassen durch ihre Hautfarbe zu definieren, ist eng mit Rassismus verknüpft (vgl. Rassentheorien).
In Australien hat das Biotech-Unternehmen EpiTan Ltd. eine künstliche Kopie von Melanin erstellt. Das Medikament heißt Melanotan und soll vor Sonnenbrand und letztendlich auch vor Hautkrebs schützen.
Bedeutung in der Technik
In der Informatik (speziell im Bildverstehen) kommt der Detektion von Hautfarbe eine besondere Bedeutung zu. So wird sie beispielsweise eingesetzt, um automatisch Gesichter und Mimiken in Bildern zu erkennen und nicht jugendfreien Inhalt im Internet zu filtern. Insbesondere rückt dadurch die Möglichkeit etwas näher, intuitiver und menschenähnlicher mit Rechnern und Robotern zu kommunizieren.
Durch den großen Farbbereich der menschlichen Haut stellt dies eine schwierige Herausforderung dar. Wählt man den als Hautfarbe deklarierten Bereich zu groß, werden auch ähnlichfarbige Objekte (z.B. Holztüren) fälschlicherweise als Haut erkannt. Wählt man ihn andererseits zu klein, werden nicht alle menschlichen Hautfarben erkannt.
Det är saligt att samla citron
Det är saligt att samla citron är titeln på en bok sammanställd av Birgitta Rudberg. I boken har hon sammanställt en del vanliga missuppfattningar och hörfel när det gäller olika psalmtexter.
Boktiteln syftar på sången "Det är saligt på Jesus få tro..." där textraden "Det är saligt att samlas i tro(n)" ofta har fått denna betydelse. En annan sångtext som ofta missuppfattats är "
Arkösund
Arkösund är ett litet samhälle på den yttersta spetsen av Vikbolandet. Tidigare var detta slutstationen på Norrköpings-Söderköping-Vikbolandets järnväg, en smalspårig järnväg som utgick från Östra station i Norrköping
Idag är Arkösund till stor del en turistort som blommar upp varje sommar. Folkmängden uppgick till 136 personer år 2000, orten omfattar 33 hektar.
Län
