:: wikimiki.org ::

Akustiko

Akustiko

Sono rezultas el vibrado. Kontraste kun bruo, ĉe sono muzika la vibrado estas regula. Sonondoj varias laŭ frekvenco (vibrorapido), amplitudo kaj formo. La vortoj sono, tono, noto, uziĝas preskaŭ sinonime, tamen kun nuanco de diferenco laŭ vidpunkto kaj kunteksto. Ĝustadire, tono = muzika sono kun difinita alto ; noto estas skribita signo, kiu prezentas muzikan sonon. Tamen (same kiel vorto povas esti skribata aŭ parolata) noto povas figure signifi ankaŭ la sonon me, ludatan aŭ kantatan. Sono propre rilatas aŭdebelecon, orelon ; tono sonalton ; noto signon, okulon, teorion. Internacie, la radiko "ton" estas tre malpreciza. En AFG ĝi havas inter 7 kaj 10 el la 12 signifoj sono, tembro, nuanco, intervalo, plejnkanto, toniko, tonalo, modalo, sonalto, skalo, kromtubo, sonforko. Pro tio, ke en ĉiu Eŭropa lingvo ton = (a) muzika sono, (b) intervalo (plenduto), oni ne povas rifuzi al ĝi almenaŭ tiujn du signifojn. Tamen, por klareco, ni konsilas uzi prefere pro (a) sono, tono, noto (laŭnuance), kaj por (b) plenduto aŭ plentono, sed ne simpla tono. La intenso (forto, laŭto) de sono dependas ĝenerale de la amplitudo de la vibroj: ĝia alto de ilia frekvenco. Ju pli rapida la vibrado, des pli alta la sono.
- Piĉo = absoluta sonalto (de tono, skalo, instrumento aŭ voĉo). Ekz., altpiĉa piano. Klarnetoj estas diverspiĉaj (Bb, A, C, Eb). Levi la piĉon: Plialtigi ĉiujn tonojn po sama intervaleto. Ĉe instrumentoj malsampiĉaj A ne estas absolute samalta.
- ja:音響学 ko:음향학

Sonĝo

Sonĝo estas tute aŭ plejparte nekonscia mensa agado, kies biologia signifo oni ankoraŭ ne plene komprenis. Verŝajne ĝi estas funkcio de la memoro. Sonĝas kaj homoj kaj bestoj. Plurtaga estado sen sonĝoj estas danĝera por la sano. Iuj sonĝoj estas koŝmaroj. ja:夢

Ondo

Ondo estas perturbo kiu antaŭenigas sin tra ia medio; ondo povas translokigi energion de iu loko al alia sen daŭra formovo de la partikloj de la medio. Anstataŭe, ĉiu loko oscilas ĉirkaŭ pozicio fiksita.

Ekzemploj de ondoj

Speco de ondo kiun ni ofte renkontas estas sono - mekanika ondo kiu antaŭenigas sin tra la aero, likvidoj, aŭ solidoj, kaj havas frekvencon detektebla per la aŭda sistemo. Lumo, radiaj ondoj, X-radioj, ktp. konsistigas elektromagnetan radiadon, kie la antaŭeniĝo estas perturbo de la elektromagneta kampo. Por multaj homoj, la vorto "ondo" pensigas pri marondoj, kiuj estas perturboj tra akvo. Ankaŭ gravaj estas la sismaj ondoj de tertremoj, kiuj ekzistas en specoj S, P, kaj L.

Esencaj karakteroj

Ĉiu ondo traktas sin simile dum certaj kutimaj okazoj. Al ĉiu ondo povas okazi la jenaj:
- Spegulado - ondo turnas sin kontraŭen el sia antaŭa direkto, pro kolizio je spegulaĵo
- Refrakto - alidirekto de la ondo pro eniro en novan medion
- Difrakto - disiĝo de ondoj, ekzemple se ili transiras etan truon
- Interferado - aldonado de du ondoj, kiuj renkontiĝas
- Dispersado - disiĝo de ondoj laŭ frekvenco

Transversaj kaj laŭlongaj ondoj

Transversa ondo vibras orte al la direkto de irado; ekzemple elektromagneta ondo aŭ ondo laŭ ŝnuro. Laŭlonga ondo vibras laŭ la direkto de irado; ekzemple sonondo.

Polarizado

Transversa ondo povas polariziĝi. Kutime transversa ondo povas oscili laŭ iu ajn angulo je la plano malparalele je la direkto de irado -- ĉi tiaj nomiĝas nepolarizitaj ondoj. Polarizado signifas, ke oni kreas lumon kiu oscilas laŭ nur unu plano malparalele je la direkto de irado.

Fizika priskribo de ondo

Ondo
d i s m o v o	Dosiero:unda-sintexto.png	λ = ondlongo x = amplitudo
	distanco

Eblas priskribi ondon laŭ kelkaj variajhoj, ĉefe la jenaj: frekvenco, ondolongo, amplitudo, kaj periodo. La amplitudo mezuras la grandecon de la maksimuma moviĝo en la medio dum unu ciklo de la ondo; la mezurunuo varias laŭ la speco de la ondo. Ekzemple, ondo en ŝnuro havas amplitudon mezuratan laŭ distanco (metroj), sonondo laŭ premo (paskaloj), kaj elektromagneta ondo laŭ la amplitudo de la elektromagneta kampo (voltoj po metro). La amplitudo povas resti plata (tiuokaze la ondo estas kontinua ondo), aŭ povas varii laŭ tempo kaj/aŭ pozicio. La formo de la amplitudvariado estas la envelopo de la ondo. La periodo (T) estas la daŭro, kiu pasas dum unu plena oscilado de la ondo. La frekvenco (F) kalkulas kiom da periodoj okazas dum unu tempunuo, kaj mezuriĝas laŭ hercoj. Ĉi tiuj rilatas jene: :f = 1/T Kiam oni esprimas ondon matematike, la angula frekvenco (ω, radianoj/sekondo) ofte estas uzata; tiu rilatas la frekvencon jene: :f = ω / 2π

Vojaĝantaj Ondoj

Ondo kiu restas unuloke nomiĝas staranta ondo, ekzemple vibrado ĉe violinŝnuro. Ondo kiu moviĝas nomiĝas vojaĝanta ondo, kaj havas perturbon kiu varias kaj laŭ tempo t kaj laŭ distanco z. Tiu esprimiĝas matemetike jene: :y = A(z,t) cos(ωt - kz + φ) tiel, kiel A(z,t) estas la amplitudenvelopo de la ondo, k estas la ondonombro kaj φ estas la fazo. La rapido v de la ondo estas: :v = ω / k = λf tiel kiel λ nomas la ondolongon de la ondo.

La onda ekvacio

Laŭ la plej ĝenerala senso, ne ĉiu ondo estas sinusoida. Unu ekzemplo de ne-sinusoida ondo estas ekpremo kiu sekvas ropon restantan je la tero. Laŭ la plej ĝenerala senso, iu ajn funkcio de x, y, z, kaj t kiu estas ne-triviala solvo je la onda ekvacio estas ondo. La onda ekvacio estas diferencia ekvacio kiu priskribas harmonan ondon trapasantan iun medion. La ekvacio formas malsame, laŭ la medio kaj transmetado. La onda ekvacio de Schrödinger priskribas la onduman traktadon de partikloj ĉe kvantuma fiziko. Solvoj kontraŭ tiu ekvacio estas ondaj ekvacioj, per kiuj oni povas priskribi la densecon da ebleco de iu partiklo. Ankaŭ vidu: :Efiko de Doplero ja:波動 ko:파동 ms:Gelombang simple:Wave

Frekvenco

Frekvenco estas la mezuro de la nombro da fojoj ke ripetata evento okazas en tempa unuo. Por kalkuli la frekvencon oni fiksas tempan intervalon, nombras la nombron de okazoj de la evento ene de tiu intervalo, kaj tiam oni dividas tiun nombron per la longo de la tempa intervalo. En unuoj de la Sistemo Internacia (SI), la rezulto estas mezurata en hercoj (Hz) laŭ germana fizikisto Heinrich Rudolf HERTZ. 1 Hz signifas, ke evento ripetiĝas unu fojon en ĉiu sekundo. Aliaj unuoj uzataj por mezuri frekvencon estas: cikloj en (ĉiu) sekundo (= Hz), RPM (angle "revolutions per minute", t. e. rotacioj en ĉiu minuto). Kora pulso estas mezurata en pulseroj en minuto. Kategorio:Fiziko ja:周波数 ko:진동수 th:ความถี่

Formo

Formo estas #la sensebla aspekto, kiun objekto, ago aŭ imago prezentas #ujo por doni formon, ekzemple al fandita metalo aŭ bakaĵo.

Sonĝo

Noto

Muziko - Pedagogio Noto estas mallonga memoriga enskribo en notlibron aŭ mallonga klariga rimarko ĉe ies verko. En pedagogio estas noto oficiale uzata signo por indiki takson de scioj aŭ konduto de lernanto per poentoj. En muziko, noto estas aŭ unito de fiksa tonalto kio doniĝas nomo, aŭ la grafika figuro de tio tonalto en notacio sistemo, kaj kelkfoje ĝia daŭro, aŭ specifa ekzemplo de ĉu, do oni parolas de "la dua noto de feliĉa naskotago eksemple. La generalaj kaj specifikaj signifoj estas libere miksiĝas de muzikistoj, kvankam ili povas esti iniciale konfusanta: "la unua du da notoj de feliĉa naskotago estas la sama noto", signifanta, "la unua du da sonoj de feliĉa naskotago havas la sama tonalto." Noto estas diskretado (vidu musika analizo#diskretado) de muzika aŭ sona fenomena kaj tiele faciligas muzika analizo (Nattiez 1990, p.81n9). En Angla lingvo, la notoj doniĝas 7 letera nomoj: A, B, C, D, E, F, kaj G. Ĉio letero nomo asigniĝas al specifa tonalto sendistinge de la oktavo en kio la tonalto rezidas. Notoj uziĝas kune kiel skalo aŭ tona vico. Tamen, ĉar estas efektive 12 notoj bezonata de diatonika muziko, la 7 letera nomoj povas ankaŭ doniĝi modifaĵo. La du da ĉefa modifaĵoj estas bemoloj and diesos kio respektive plialtigas aŭ malplialtigas la tonalto de noto de dutono. Ili uziĝas krii la plua kvin da notoj necesaj kompletigas la kromata skalo. La diesa simbolo estas ♯ (simila ol la punda simbolo, #), la bemola simbolo istas ♭ (simila ol minuskula b). En muzika notacio, noto estas diesada or bemolada (plialtigata aŭ malplialtigata) de metanta diesa aŭ bemola simbolo senpere antaŭe la noto. Kiam uzanta leterojn, la simbolo sekvas la leteron, kiel en A♯ por la noto A dieso. Modifaĵoj povas subiriĝi por la dauro de komponaĵo ke la antaŭa flanko de la stabo tuj post la klefo kaj antaŭ la tempa signo, en kio kazo ili formas la gama signo: eksemple, dieso simbolo sur la F linio indikas ke ĉiu F en la stabo estas kompreniĝanta ke F♯ (F dieso). Modifaĵoj kio okazas dum la komponaĵo kaj aliigas specifan noton vokiĝas akcidenta. Akcidenta noto staras en efiko ĝis aŭ la fino de la mezuro, aŭ naturaligo renkontiĝas. Ankaŭ komuna estas dubemoloj kaj dudiesoj, kio modifas la tonalto de la noto de plenduto, prefere ol duonduto. Estas ankaŭ naturaligo akcidenta signo en notacio, kio malfaras la ŝanĝon faranta de antaŭa akcidenta signo aŭ la gamo signo mem. Kiam notoj skribiĝas en partituro, ĉio noto asigniĝas specifa vertika pozicio sur aŭ linio aŭ en spaco sur la stabo. Ĉiu linio aŭ spaco asigniĝas noto nomo, ĉi tioj nomoj parkeranta de la muzikisto kaj permesas lin aŭ ŝin koni ĉe ekrigardo la taŭga tonalto ludi sur lia aŭ ŝia instrumento por ĉiu nota-ĉapo markata sur la paĝo. La stabo supre montras la notojn C, D, E, F, G, A, B, C kaj tiam en inversa ordo. Estas ne diesoj aŭ bemoloj ĉe la eko de la stabo, indikanta ke ĉi tio estas la gamo de C majora. (Gamo signo kun ne diesoj aŭ bemoloj povas ankaŭ indikas la gamo de A minora, kio estas la relativa minoro de C majora.) La proksimumma frekvencoj de la notoj supre estas:
- C: 262Hz
- D: 294Hz
- E: 330Hz
- F: 349Hz
- G: 392Hz
- A: 440Hz
- B: 495Hz La frekvenco de noto duoblas po oktavo—unu A estas 440Hz kaj la A en la oktavo pli alta estas 880Hz.

Historio de notaj nomoj

Muzika notaciaj sistemoj uzis leterojn de la alfabeto por jarcentoj. La 6th jarcento filozofo BOETHIUS koniĝas uziginta la unua dek kvin leteroj de la alfabeto signifi la notojn de du-oktava atingopovo kio estis uzita ke la tempo; n koniĝas ĉu ĉi tio estis lia inventaĵo aŭ komuna uzado de la tempo; spite tio, gi vokiĝasBOETH-a notacio. Sekvanta ĉi tio, la sistemo de ripetantaj leteroj A-G en ĉio oktavo enplektiĝas, ĉi tioj skribiĝas kiel minuskloj por la dua oktavo kaj duobla minuskloj por la tria. Kiam la kompaso de uzataj notoj plivastigata malalta de un da noto, al G, gi doniĝas la Greka G (Γ), gammao. (Estas el ĉi tio ke la franca vorto por skalo, gamme deriviĝas, kaj la angla vorto gamut.) La restanta kvin da notoj de la kromata skalo (la nigraj klavoj sur piana klavaro) aldoniĝas laŭgrade; la unua estis B kio bemoligas en certaj modaloj eviti la disonanca pligrandiga kvara intervalo. Ĉi tio ŝango ne ĉiame vidiĝas en notacio, sed kiam skribanta, B bemolo skribiĝas ke latina, ronda "b", kaj B naturaligo gotika b. Ĉi tioj evolues en modernajn bemolajn kaj naturaligajn simbolojn respektive. La diesa simbolo leviĝis el la baranta b, vokiĝas la "nuliganta b". En partioj de eŭropo, incluzive de germanio, la naturaliga simbolo transformanta en la leteron H: en germania muzika notacio, H estas B naturaligo kaj B estas B bemolo. Notoj povas havi daŭrojn po diferencaj frakcioj de bato; dividu la valoro de la noto (t.e. 1/2) de la funda nombro de la tempa signo. La notaj daŭraj nomoj por komunaj daŭroj estas:
- Plena noto
- Duona noto
- Kvarona noto
- Okona noto
- deksesona noto
- trideksesona noto

Vidu ankaŭ

- Solfeĝo

Fonto

- Nattiez, Jean-Jacques (1990). Muziko kaj Diskurso: Al Semiologio de Muziko (Musicologie générale et sémiologue, 1987). Tradukas en anglan lingvon de Carolyn Abbate (1990). ISBN 0691027145.

Externaj ligoj

- [http://tonalsoft.com/enc/ Tonalsoft Enciklopedio de Sintonizanta] ja:音符

Alto

Alto estas propreco de objekto, kio priskribas ties distancon de ia difinita nivelo (nulo). Oni povas difini ekz. meznombrajn marnivelojn (normalnulo, metro super Adrio ktp.) Alto estas unudimensia grando, kion oni priskribas per mezurunuoj de longo (metro). Oni uzas en la aertrafiko la unuojn futo. En la geodezio oni difinas alton ankaŭ fizike - kiel potencialon en tera gravita kampo - definiert. Ankaŭ kiel alto oni nomas grandecon de iu aĵo laŭ vertikala direkto, aŭ laŭ direkto, kiu estas perpendikulara al direktoj de ĝiaj longo kaj larĝo.

Geometrio

En geometrio oni parolas pri alto de poligono (multanguloj, ĉefe ĉe triangulo) aŭ de poliedroj (multflankojn). Tiu simila alto estas lodo de angulo sur unu flanko (ĉe poligono) ekz. sur flanka surfaco (ĉe poliedro).

Astronomio

En la astronomio ekzistas la alto, kiom alte staras astro super la horizonto.

Vidu ankaŭ jenon:

- Mezurunuoj
- Longo
- Larĝo
- Diko
- Profundo
- Akrofobio
- Altebenaĵo Kategorio:Geometrio simple:Height

Piĉo

Ne konfuzu ĝin kun la vortoj pico aŭ pitĉo. ----- Piĉo estas familiara vorto por la virinaj seksorganoj: vagino, vulvo. vulvo

Vidu ankaŭ

Karolo PIĈ, Piĉismo

Kategorio:Akustiko

Kategorio:Fiziko

Альтшуллер, Генрих

Генрих Саулович Альтшуллер (псевдоним — Генрих Альтов) — автор ТРИЗ-ТРТС (теории решения изобретательских задач — теории развития технических систем), автор ТРТЛ (теории развития творческой личности), изобретатель, писатель-фантаст. Годы жизни: с 15 октября 1926 по 24 сентября 1998

Биография

1998 Родился 15 октября 1926 года в городе Ташкенте (СССР, Узбекистан). В 1931 году семья переехала в город Баку (СССР, Азербайджан). Поступил в Азербайджанский индустриальный институт. С первого курса нефтемеханического факультета в феврале 1944 года добровольно пошел в Советскую Армию. Изобретал с детства. Среди его первых изобретений — катер с ракетным двигателем, пистолет-огнемёт, скафандр. Первое авторское свидетельство на изобретение получил в возрасте 17 лет (приоритет заявки от 9 ноября 1943). К 1950 число изобретений превысило десять. Наиболее значительное из них — газотеплозащитный скафандр (а.с. № 111144). В 1946-1948 годах главной целью жизни стала разработка ТРИЗ (теории решения изобретательских задач). Основной постулат ТРИЗ-ТРТС: технические системы развиваются по определенным законам, эти законы можно выявить и использовать для создания алгоритма решения изобретательских задач. Созданию и совершенствованию ТРИЗ-ТРТС, а в конечном счете, созданию теории сильного мышления, Г. С. Альтшуллер посвятил свою жизнь — около 50 лет. В 1948 году написал письмо Сталину с резкой критикой положения дел с изобретательством в СССР. 28 июля 1950 был арестован бывшим МГБ СССР (Министерство госбезопасности), без суда приговорён Особым Совещанием МГБ к 25 годам лишения свободы. В лагере сделал несколько изобретений. 22 октября 1954 года реабилитирован КГБ (Комитет госбезопасности) при СМ СССР (Совете министров) по ЗакВО (Закавказский военный округ). После освобождения вернулся в Баку, где и жил до 1990 года. Первая публикация, посвященная теории изобретательства, — статья «О психологии изобретательского творчества» (Альтшуллер Г. С., Шапиро Р. Б. О психологии изобретательского творчества//Вопросы психологии. — 1956, № 6). В статье — первый опубликованный АРИЗ (Алгоритм решения изобретательских задач). Над совершенствованием АРИЗа работал около 40 лет. Как писатель-фантаст дебютировал рассказом «Икар и Дедал» в 1958. Первые фантастические рассказы составили цикл «Легенды о звездных капитанах» (1961). Все научно-фантастические произведения печатал под псевдонимом Г. Альтов. В дальнейшем у него возникали изобретательские идеи, граничащие с фантастикой, и фантастические идеи на грани с реальной техникой. В таких случаях приходилось спорить с экспертизой, доказывая, что изобретение всё-таки реально. Как писатель-фантаст, Генрих Альтов ставил задачу: методами литературы показать развитие науки и техники в направлении идеала, считая в то же время главной целью фантастики как литературного жанра — человековедение. Один из ведущих отечественных писателей-фантастов 1960-х годов. Автор «Регистра научно-фантастических идей и ситуаций» (своеобразного патентного фонда идей мировой фантастики), автор научно-фантастических очерков, а также очерков о судьбе предвидений Ж. Верна, Г. Уэллса, А. Беляева. В 1957-1959 годах работал в Министерстве строительства Азербайджана (Бюро технической помощи). Здесь в 1958 году провёл самый первый семинар по обучению ТРИЗ, на котором впервые было сформулировано понятие ИКР (идеального конечного результата). Проводил семинары по ТРИЗ по всей стране (СССР). В 1970 году создал в Баку Школу молодого изобретателя, которая в 1971 году переросла в АзОИИТ (Азербайджанский общественный институт изобретательского творчества) — первый в мире центр обучения ТРИЗ. Преподавал ТРИЗ школьникам с 1970 года. С 1974 по 1986 вёл изобретательский раздел в газете «Пионерская правда». С 1989 по 1998 президент Ассоциации ТРИЗ. С 90-х годов начался период признания ТРИЗ за рубежом, в крупнейших странах мира. Наибольшее развитие ТРИЗ в последние годы получала в США. Этому, в частности, способствовало издание книг Г. С. Альтшуллера в США, Японии и в других странах, создание интеллектуальной программы для персональных компьютеров «Изобретающая машина». Литературное наследие Альтшуллера огромно. Книги его переведены практически во всех странах мира. Сейчас началось массовое внедрение ТРИЗ в педагогику и другие области человеческой деятельности.

ТРИЗ

Основные разработки автора:
- 40 приемов устранения противоречий (Принципы изобретательства) 1946-1971,
- Таблица основных приемов для устранения типовых технических противоречий 1946-1985,
- Алгоритм решения изобретательских задач (АРИЗ)1959-1985,
- Природные эффекты (научные эффекты) 1970-1980,
- Вещественно-полевой анализ (Вепольный анализ) 1973-1981,
- Законы развития технических систем 1975-1980...
- Стандарт (на решение изобретательских задач) 1977-1985, :Уровень изобретательских задач :Метод моделирования маленькими человечками :Жизненная Стратегия Творческой Личности :Теория Развития Творческой Личности (ТРТЛ) :Фонд Достойных Целей [http://www.altshuller.ru/trtl/trtl4.asp ФОНД ДОСТОЙНЫХ ЦЕЛЕЙ] :Регистр НФ-идей (начат 1964 году [http://www.altshuller.ru/rtv/sf-register1.asp "Регистр современных научно-фантастических идей"])

Библиография

ТРИЗ

- Альтшуллер Г.С., Шапиро Р.Б. "О психологии изобретательского творчества"//Вопросы психологии, 1956, №6.
- Альтшуллер Г. С. Как научиться изобретать. — Тамбов: Тамбовское книжное издательво. — 1961;
- Альтшуллеp Г. С. Основы изобретательства — Воронеж: Центрально-Черноземное издательво. — 1964;
- Альтшуллеp Г. С. Алгоритм изобретения. — М.: Московский рабочий. — 1969 (1-е изд.); 1973 (2-е изд.);
- Альтшуллеp Г. С. Творчество как точная наука — М.: Советское радио, 1979;
- Альтшуллеp Г. С., Селюцкий А. Б. Крылья для Икара.- Петрозаводск: Карелия, 1980;
- Альтов Г. И тут появился изобретатель. — М.: Дет. литература. — 1984 (1-е изд.); 1987 (2-е изд); 1989 (3-е изд., перераб. и доп.); 2000 (4-е изд.);
- Альтшуллеp Г. С., Злотин Б. Л. и др. — Профессия — поиск нового. — Кишинев: Каpтя Молдовеняскэ, 1985;
- Альтшуллеp Г. С. Найти идею — Hовосибиpск: Hаука, 1-е издание, 1986; 2-е издание, 1991; 3-е изд., доп., Петрозаводск: Скандинавия, 2003 ;
- Альтшуллер Г. С., Злотин Б. Л., Зусман А. В. — Поиск новых идей: от озарения к технологии (теория и практика решения изобретательских задач). — Кишинев: Каpтя Молдовеняскэ, 1989;
- Альтшуллер Г. С., Верткин И. М. Как стать гением: Жизненная стратегия творческой личности. — Минск: Беларусь, 1994.

Фантастика (книги)

Научно-фантастические произведения (под псевдонимом Генрих Альтов) начал публиковать в 1957 году. Дебютная публикация - рассказ "Зиночка" в соавторстве с Вячеславом Фелицыным. Один из ведущих отечественных писателей-фантастов первой половины 1960-х годов.
- Первые фантастические рассказы составили цикл Легенды о звездных капитанах Г. Альтов. - М.: Детская литература, 1961
- Альтов Г. Клиника "Сапсан". Рассказ//в кн. Альманах научной фантастики. Вып. 6, М: Знание, 1967;
- Альтов Г. Ослик и аксиома. Рассказ//в кн. Антология советской фантастики, М.: Молодая гвардия, 1968;
- Альтов Г. Богатырская симфония. Рассказ//в кн. Антология советской фантастики, М.: Молодая гвардия, 1968;
- Альтов Г. Икар и Дедал. Рассказ//в кн. Антология советской фантастики, М.: Молодая гвардия, 1968;
- Опаляющий разум (1968)
- Альтов Г. Создан для бури. Сб. научно-фантастических рассказов, М., 1970;
- Альтов Г. Гадкие утята фантастики. Пятьдесят идей Александра Беляева. Эссе//в кн. Талисман, Л.: Детская литература, 1973;
- Альтов Г. Вектор фантазии. Статья //в кн. Фантастика 73-74, М.: Молодая гвардия, 1975;
- Альтов Г. Третье тысячелетие. Фрагмент романа// в сб. Нить в лабиринте, Петрозаводск: Карелия, 1988;
- Др.

Ссылки

- [http://www.altshuller.ru/ Официальный Фонд Г. С. Альтшуллера]
- [http://www.altshuller.ru/interview Интервью Г.С. Альтшуллера]
- [http://www.altshuller.ru/corr Переписка Г.С. Альтшуллера]
- [http://www.altshuller.ru/audio Аудио-материалы]
- [http://www.altshuller.ru/video Видео-материалы]
- [http://bvi.rusf.ru/fanta/fwho003.htm Фантастика: кто есть кто]
- [http://www.triz-ri.ru/themes/method/creative/creative01.asp Интервью, которого не было], и которое, в то же время, было... Категория:Изобретатели России Категория:Персоналии по алфавиту Категория:Фантасты России Категория:Родившиеся в 1926 Категория:Умершие в 1998 Категория:Родившиеся 15 октября Категория:Умершие 24 сентября

cukrzyca sylwester w g�rach slots tablice Nurkowanie

:: RELATED NEWS ::

Cidade Líder
Cidade Líder é um distrito situado na Zona Leste da cidade de São Paulo e abrange os bairros de Jardim Santa Maria, Jardim Itapema, Jardim Fernandes, Jardim Ipanema, Jardim Marília, Fazenda Aricanduva,

Musicoterapia
Musicoterapia é uma ciência paramédica que utiliza a música e seus elementos constituintes, ritmo, melodia e harmonia, além de movimentos, expressão corporal, dança e qualquer outra forma de comunicação não verbal, com objetivos terapêuticos. Se desenvolve em um processo coordenado por um musicoterapeuta qualificado, com um

José Bonifácio (distrito de São Paulo)
José Bonifácio é um distrito situado na Zona Leste da cidade de São Paulo e abrange os bairros de Jardim São Pedro, Fazenda Caguaçú, Vila Ivete, Jardim Pedra Branca, Jardim Cibeli e Vila Lourdes.

Parque do Carmo
Parque do Carmo é um distrito situado na Zona Leste da cidade de São Paulo e que abrange os bairros de Jardim Nossa Senhora do Carmo, Jardim Marabá, Vila Santa Isabel e Vila São Vicente. Categoria:Distritos de São Pa

Pierre-Joseph Proudhon
Pierre-Jouseph Proudhon (15 de Janeiro de 1809, Besançon, França - 19 de Janeiro de 1865, Paris, França) foi um anarquista francês, o principal, no qual sua in

Tremembé (distrito de São Paulo)
Tremembé, que em tupi significa alagadiço, é um distrito situado na Zona Norte da cidade de São Paulo, abrangendo os bairros de Tremembé, Jardim Tremembé, Jardim Denise, Parque Petrópolis, Vila Rosa, Horto

Jaçanã (distrito de São Paulo)
Jaçanã é um distrito situado na Zona Norte da cidade de São Paulo, abrangendo os bairros de Jaçanã, Parque Edu Chaves, Jardim Cabuçu, Jardim Aliança, Guapira, Vila Cachoeira, Vila Isabel

Anton Pannekoek
Anton Pannekoek (2 de janeiro de 1873 – 28 de abril de 1960), foi um astrônomo e teórico marxista neerlandês. Era, já no início do século XX, um renomado astrônomo. Ele iniciou sua militância política na

Lapa (São Paulo)
Para outras ocorrências de Lapa, consulte Lapa. Lapa é um distrito da região oeste de São Paulo. Desenvolveu-se durante o século XX, inicialmente como região industrial e proletária. É cortada pelas linhas A e B da CPTM, respectivamente ramos da São Paulo Railway e da Estrada de Ferro Sorocabana, que a divid

Barra Funda (São Paulo)
A Barra Funda é um distrito tradicional da Zona Oeste do município de São Paulo, com 5,6 km² de superfície, subordinado à subprefeitura da Lapa. Situado em uma área de várzea ao sul do Rio Tietê, cortada desde o século XIX por duas ferrovias (Santos-Jundiaí e Sorocabana), foi durante muitos anos uma região de vocação in