Britujo:Esperanto-movado

EdE-B Britujo. La angla lingvo estas unu el la plej disvastigitaj, kaj en Britujo, krom en partoj de Kimrujo kaj Norda Skotlando, ĝi estas ĉie parolata. La bezono je int. lingvo ne estas tiel multe sentata en Britujo kaj en la Brita Imperio, kiel ekz. en multaj partoj de Eŭropo, kie la lingva diverseco estas pli evidenta. La brito havas reputacion ne esti bona parolanto de alilandaj lingvoj, spite la fakton, ke klasikaj kaj modernaj lingvoj estas bone instruataj en ĉiuj lernejoj. Tamen en tiu ne promesplena kampo E forte enradikiĝis. Ĝia fortika kaj solida stato en B. estas rezulto de persista klopodado de kelkaj pioniroj, kies organizemo, ordemo, sindediĉo kaj entuziasmo kunmetis por ĝi firman fundamenton. Kvar monatojn post la apero de la "Unua Libro" de Z (jul. 1887) artikolo en la Londona ĵurnalo "St. James's Gazette" pri lingvo nomata "Internacional" inventaĵo de d-ro E, altiris la atenton de juna irlandano, studento de lingvistiko en la Universitato de Oxford, Richard H. Geoghegan, kiu havigis al si la lernolibron por germanoj, (N-ron 4 el la "Biblioteko"). Lerninte la novan lingvon, li tradukis ĝin por anglolingvanoj, kaj ĝi poste aperis kun la titolo "D-r E-s Int. Language Introduction and Complete Grammar, English Edition, by R. H. Geoghegan, 1889". Poste li tradukis anglen la lernolibron de Trompeter kaj aliajn verkojn. Sed estis en la Jorkŝira urbo Keighley, kie E atingis sian unuan grandan sukceson. Tie Joseph Rhodes, loka ĵurnalisto, faris en la komerca ĉambro la unuan prop. paroladon pri E en Anglujo kaj en nov. 1902 kun John Ellis, starigis la unuan E Societon en Granda Britujo. Li fariĝis prez., kaj Rhodes sekr. En la sama monato en la domo de d-ro O'Connor en London kunvenis por studi la novan lingvon malgranda grupo, en kiu troviĝis krom O'Connor, f-ino E. A. Lawrence, kaj junulo nomita H. Bollingbroke Mudie, kies postaj servoj por la E movado estis nekalkuleble valoraj. Tiu grupo estis la nukleo de la Londona E Klubo, kiu stariĝis en jan. 1903, kaj fariĝis unu el la plej potencaj grupoj ĝis hodiaŭ. Ĝi naskiĝis en la oficejo de la int. konata ĵurnalisto W. T. Stead, ĉefredaktoro de la "Review of Reviews", kiu mem alportis al la lingvo ne nur sian fortan apogon, sed dediĉis financajn rimedojn kaj avantaĝojn de sia eldonista organizaĵo por ĝia diskonigo. Felix Moscheles, fama pentristo, fariĝis prez., Lawrence sekr. kaj Stead kasisto. Sed la plej granda inspiro de la klubo kaj fine de la tuta movado en B estis Mudie, tiam juna borsisto. Rapide li kolektis ĉirkaŭ si aron da rimarkindaj homoj, kiuj kontribuis, ĉiu laŭ siaj apartaj talentoj, brilan helpon. Inter ili estis d-ro Pollen, antaŭa hinduja juĝisto, Maj.-Gen. Cox, Motteau, Millidge, Wackrill, Ledger, Merrick, f-inoj Schafer kaj O'Brien. Preskaŭ ĉiu rekruto laboradis arde per parolo kaj plumo. O'Connor, Pollen, Mudie kaj aliaj faris prop. paroladojn tra la tuta lando; Motteau tradukis "The Tempest" de Shakespeare kaj kompilis la unuan E-A Vortaron. O'Connor eldonis novan lernolibron kaj, en kunlaborado kun C. F. Hayes, A-E Vortaron. H. F. Hoveler (Ĉefeĉ) komencis eldoni la malkarajn "ŝlosilojn" por diversaj lingvoj. En nov. 1903 aperis The E-ist, la unua brita E gazeto, kies red. estis la agema Mudie. Sur la kovrilo de la unua kajero aperis informoj pri grupoj en Bournemouth, Dublin, Edinburgh, Glasgow, Portsmouth kaj London. Rapide la movado disvastiĝis en ĉiuj partoj de la lando: En okt. 1904, por kontentigi la sentatan bezonon por forta centro de ĉiuj britaj grupoj, la "British E Association" (BEA) fondiĝis je la iniciato de la Londona Klubo. Al BEA filiiĝis grupoj ankaŭ el la malproksimaj partoj de la Brita Imperio, kaj aliĝis individuaj membroj pagantaj jarkotizon po kvin ŝilingoj. Ĝi dungis oficistojn, starigis bibliotekon kaj librovendejon, organizis ekzamenojn kaj eldonis monatan gazeton The British E-ist, al kiu The E-ist cedis lokon. Dum ĝia tuta ekzistado "The B E-ist" estis gvidata de sinsekvo de brilaj redaktoroj, kiuj atingis kaj konservis por ĝi altan nivelon kiel modesta nacia gazeto kaj gajnis por ĝi la respekton de E-istoj tra la tuta mondo. En 1924 aperis gazeto International Language lerte redaktata unue de C. H. Edmonds poste de L. N. Newell. Ĝi estis ĉefe anglalingva kaj celis interesi ne-E-istojn pri la lingvo. Post ok jaroj ĝi fandiĝis kun "The B E-ist". De 1919 ĝis 1925 trimonata gazeto "Literaturo" alportis multe da helpo al la studo de la lingvo. Grava stadio en la organizo estis la starigo de Federacioj de regionaj grupoj, kiuj kunigis la samprovincajn grupojn E-istajn por komuna agado. Jam en 1908 fondiĝis Fed.-oj en Lancashire kaj Cheshire, Yorkshire, Nord-Oriento, London kaj Mezlando; kaj poste sekvis nacia federacio de Skotlando. (Preskaŭ ĉiu fed. nun eldonas propran bultenon.) Sendube la disvastigado de la lingvo ricevis plej grandan akcelon per la tria UK, okazinta en Cambridge en 1907. Neniam antaŭe okazis en B. kongreso, en kiu homoj de diversaj gentoj kaj nacioj kunvenis kaj interkompreniĝis per helpa lingvo. La spektaklo mirigis la ĵurnalojn, en kiuj aperis artikoloj favoraj aŭ malfavoraj, kiuj vekis multe da intereso. Fama univ. prof. en Cambridge, d-ro J. E. B. Mayor, atentigis pri la pedagogia valoro de E kaj rekomendis, ke ĝi estu instruata al infanoj kiel unua lingvo post la gepatra lingvo. Aliaj edukistoj, precipe d-ro A. Scougal, ĉefinspektoro de lernejoj en Skotlando, poste donis al la lingvo fortan aprobon. Novaj lernolibroj kaj tradukajoj aperis, grupoj stariĝis tra la tuta lando, kaj novaj federacioj. Kursoj komenciĝis en vesperaj lernejoj kun ŝtata subvencio. Skotaj E-istoj jam havinte du naciajn kongresojn, invitis la britan E-istaron en la ĉefurbon Edinburgh en pentekosto 1908. Tiu kongreso allogis 600 E-istojn el diversaj partoj de la lando, kaj estis la unua el serio de britaj naciaj kongresoj, kiuj okazis preskaŭ ĉiujare laŭ jena ordo: Leeds 1909, Cheltenham 1910, Southport I9lI, Portrush (Irlando) 1912, Eastbourne 1913, Sheffield 1914, Bath 1915, York 1916, Liverpool l9l9, Birmingham 1920, Harrogate 1921, London 1922, Bournemouth l923, Chester 1924, Leamington 1925, Huddersfield 1926, Cheltenham 1927, Newcastle 1928, Canterbury 1929, Nottingham 1930, Birmingham 1931, Southport 1932, Oxford 1933. Dum tiuj kongresoj okazis la jarkunvenoj de BEA. Ĉiujare de 1913 la Duko de Connaugnt, onklo de la reĝo, estis la protektanto; kutime partoprenis lokaj eminentuloj, kaj urbestraro donis oficialan akcepton. En ĉiuj okazis publika Diservo en E, ofte en la ĉefa preĝejo de la urbo. En 1916-17 okazis en Patricroft apud Manchester, la fama "Eccles-Eksperimento", en kiu 200 infanoj en efementa lernejo regule ricevis instruon pri E sub kontrolo de loka Eduka Komitato kaj ŝtata inspektoro. Post tri monatoj la inspektoro konstatis, ke la studado de E efikis ĉe la lernantoj simile al la studado de klasikaj lingvoj. Oni do permesis daŭran instruadon de la lingvo al ĉiuj infanoj en la lernejo kiel parton de ĝia ordinara studprogramo. Aliaj lernejoj sekvis tiun ekzemplon, kaj en 1922 la Edukada Departemento en London oficiale raportis al la Ligo de Nacioj en Geneve, ke E tiam estis instruata en 13 unuagradaj kaj 4 duagradaj lernejoj al 1103 lernantoj, kaj en 10 vesperaj lernejoj al 269 lernanto. La instruado en lernejoj estis multe helpata de "E. Monthly", gazeto ĉefe por lernantoj, kiun eldonis BEA de 1913 ĝis 1919. En 1933 E estas instruata al 635 infanoj en 13 unuagradaj lernejoj: en 10 el tiuj lernejoj oficiale, en la ceteraj kiel temo nedeviga aŭ post lerneja horo. La perspektivo en tiu ĉi kampo estas nuntempe pli hela, ol antaŭe; ĉefa malhelpo estas, ke ankoraŭ E ne estas oficiala temo por lerneja ekzameno. En 19l7 kelkaj komercistoj en London organizis gravan eksperimenton, en kiu elektitaj komercistoj en sep diversaj landoj, sen antaŭa scio de la lingvo, entreprenis ĝin lerni dum tri monatoj kun la celo pruvi, ĉu ili povus sukcesplene interkorespondi pri komercaj aferoj. Post la fino de tiu periodo ili publike atestis favoran rezulton. Tiu eksperimento altiris multe da atento, kaj diversaj komercaj ĉambroj deklaris favorajn rezoluciojn. La Komerca Ĉambro de London jam starigis ekzamenojn de E, en kiuj sufiĉe granda nombro da lernantoj prezentis sin. Nuntempe "The Royal Society of Arts" regule ekzamenas pri E. La Brita Asocio por la Akcelo de la Scienco, la plej grava scienca asocio en la tuta Brita Imperio, en 1921 starigis komisionon el eminentaj sciencistoj kaj edukistoj por esplori la temon de int. helpa lingvo. Tiu komisiono, konsiderinte pri la ebleco de la latina, la angla kaj artefaritaj lingvoj por la celo, en 1922 favore raportis por E. La UK okazis en 1926 en Edinburgh, kaj allogis 900 samideanojn el 37 landoj. W. M. Page prezidis, kaj la sekr.-oj estis J. M. Warden kaj W. Harvey. Aparta, tre interesa trajto de la Somera Universitato estis fako de folkloro kaj popolkanto. Dum la kongresa Diservo en la katedralo de S-ta Giles, la Biblio en E estis sotene dediĉata. Ĝia eldonado estis unu el la plej gravaj servoj, kiujn faris britaj E-istoj por la lingvo. - En 1930 la UIC estis aranĝata denove en B, en la univ. urbo Oxford. Bernard Long estis prez. kaj prof. Collinson prezidis la Someran Universitaton. En 1931 Collinson estis difinita kiel unua lektoro pri E en la universitato de Liverpool, kiu por tiu celo ricevis kapitalon de 4000 pundoj, testamente de d-ro John Buchanan. - En la knabskolta movado E trovis multajn adeptojn. La brita iniciatinto Lord Baden-Powell rekomendis E-n kiel lingvon por la interpretista insigno, kaj multe da knaboj lernis la lingvon tiucele. Ankaŭ la int. societo Skolta E-ista Ligo fondiĝis en B. en 1918. La ĉefa organizaĵo estas la BEA, kies nuna prez. estas R. Robertson, kaj kiu havas sidejon en centra parto de la ĉefurbo. Tie laboras kun aliaj la sekretario M. C. Butler (de jun. 1916; antaŭaj sekretarioj: H. F. Sexauer, majo 1905-jul. 1906; H. Clegg, aŭg. 1906--febr. 1915; E. A. Allsop, marto 1916-majo 19l6), kaj la administranto C. C. Goldsmith. De feb. 1934 ĝen. sekr. estas C. C. Goldsmith; (ne plu estas ofico "administranto"). M. C. Butler restas sekr. eduka, ekzamena, propaganda. BEA nun havas 1870 individuajn membrojn kaj 98 grupojn, kiuj plejparte estas filiigitaj el 14 regionaj federaracioj. La jara librovendo de la asocio valore sumiĝas al 2000 pundoj. BEA aranĝas ankaŭ ekzamenojn, kursojn per korespondo, oficialan organon "The B E-ist", kaj konstantan propagandon tra la tuta lando, multe helpatan de la fakto, ke ĝi posedas propran aŭtomobilon. La biblioteko (v.) de la asocio estas tre grava kaj ampleksa, unu el la ĉefaj en la E-ista mondo. La funkciado de la asocio atingis altan gradon de efikeco, al kiu kontribuas konstanta monsubteno de donacantoj kaj garantiantoj. Britujo estas centro de diversaj religiaj societoj. La Angla Ligo de Katolikaj E-istoj estis fondata en 1912, restarigita en 1926, stato 83 anoj, prez. R. A. Davies, sekr.-kas. J. E. Hookham. Kvakera E-ista Societo fondiĝis en 1921, stato 127 membroj, prez. C. R. Bŭton, sekr. Mabel Harrod. Jam de 22 jaroj seninterrompe okazas en London ĉiumonate nesekta Diservo en E. La angla literaturo estas inde reprezentata en la traduka literaturo de E. Krom la jam aludita "La Ventego", troviĝas el la teatraĵoj de Shakespeare ankaŭ "Julio Cezaro" kaj "Makbeto", tradukitaj de Lambert, "Venecia Komercisto" de Wackrill, "Sonĝo de Someromeza Nokto" de L. Briggs, kaj "Reĝo Lear" de pastroj Ashley kaj Curry. Estas menciindaj ankoraŭ la tradukaĵoj: "Luno de Izrael" de Rider Haggard (trad. M. C Butler kaj E. S. Payson), "La Dormanto Vekiĝas" de H. G. Wells (A. F. Millward), "Ok Noveloj" de Bennett (A. E. Wackrill.) La aparta laborista E movado en B. estas malforta, la B Laborista E Asocio havas 10 grupojn kaj 160 anojn. Noto. La artikolon tralegis kaj kompletigis M. C. Butler kaj B. Long. W. M. PAGE. Lernejoj. Ĉe la 24-a Kongreso de BEA en Oxford okazis 15 apr. 1933 kunveno por instruistoj kaj aliaj interesitoj pri edukado. Ĉeestis proks. 70 p. Prelegis M. C. Bufler. Li unue pritraktis la pretendojn de E kiel lerneja temo, poste plej oportunan aĝon por ĝia enkonduko. Li proponis la lastan jaron de la Unuagrada Popollernejo, aŭ la unuan jaron de la Liceo, sed opiniis, ke nuntempe ĝia plej bona ŝanco troviĝas ĉe la Daŭriga Popollernejo. Poste li resumis la respondojn ricevitajn al demandaro sendita al lernejoj. E nun estas instruata, aŭ oficiale aŭ neoficiale, en 27 ternejoj en Anglujo, pri lernejoj en Kimrujo, Skotlando kaj Irlando mankas informo. E1 la 27 lernejoj 14 estas popollernejoj, en kiuj oni instruas la lingvon oficiale en 8, neoficiale en 6, al 655 gelernantoj entute (454 knaboj kaj 201 knabinoj). En la ceteraj 13 liceoj aŭ aliaspecaj dua- aŭ alt-gradaj lernejoj, 5 havas oficialan, kaj 8 neoficialan instruon; entute 351 gelernantoj (161 knaboj, 190 knabinoj). La sumo da gelernantoj do estas nuntempe 1006; 733 estas instruataj devige, 273 neoficiale. Lernolibroj uzataj: "Step by Step" en 8 lernejoj; "Tra la Jaro" 4; "Concise Course" 3; aliaj 4, nenia 8. Legolibroj: "E por Infanoj" 4, "Cindrulino" 2; 25 aliaj lernejoj ricevis specimenan lecionon. Butler forte substrekis la mankon de sufiĉe da vere konvenaj legolibroj por infanoj; ankaŭ esprimis sian konvinkon, ke E ne atingos firman lokon en la temaro de lernejoj, ĝis la lingvo troviĝos oficiale en la temaro por la abiturienta diplomo. F-ino Edwards (Bishop Auckland) diris, ke la ĉefa malhelpo kontraŭ la progreso de E en la lernejoj estas la manko de modernlingvaj instruistoj, kiuj scias E-n. Ŝia oficiala instruado okazas ĉe Grado I (11-jaraj lernantinoj), prepare al la franca lingvo. Ŝi rakontis pri la granda sukceso de la Ĉe-metodo en sia propra sperto, ankaŭ substrekis la gravecon provizi al la lernantoj okazojn daŭrigi la studadon de la lingvo post lerneja jaro, ekz. per loka grupo. Kroma esencaĵo estas eviti, ke la instruado de E dependu de la entuziasmo de unu persono. Parkin (Sibford) informis, ke li havas ses kolegojn, kiuj povas instrui la lingvon, sed ke la okazoj estas limigitaj pro tio, ke E ne estas, kiel la franca, deviga temo por la abiturienta diplomo. Goodes (Romford) rakontis malfacilaĵojn ĉe reorganizo de klasoj. Ekz., unu klaso, jam komencinte la studon de E, dividiĝis, kaj la du partoj estas kunigitaj kun aliaj infanoj ankoraŭ ne lernintaj la lingvon. Ĉe lia lernejo ses kolegoj lernas E-n. F-ino Nixon Bournville parolis pri la malhelpo, kiu okazas, kiam la lernantinoj havas multe malsimilan menspovon, kiel ĉe Daŭriga Lernejo, en kiu la tipoj similas tiujn de la Vespera Lernejo. Ŝi ankaŭ substrekis la mankon de taŭga legmaterialo por komencantoj. Tussell Scott (Letebworth) emfazis la amatoran kvaliton de la instruado pri E, kaj la bezonon por instruistoj laŭcele preparitaj. F-ino Forfey (Croydon) opiniis, ke estus domaĝe senkuraĝigi tiujn, kiuj instruas la lingvon eĉ post mallonga sperto kaj kun malgranda scio. Kelkfoje mankas aliaj instruistoj, kaj oni tamen povus atingi bonajn rezultojn. Laŭ B. E-ist. Laborista movado en Bneniam estis forta. En 1920 restariĝis Brita Ligo de E-istaj Socialistoj, sed havis nur ĉ. 30 membrojn. BLES eldonis flugfoliojn, broŝuron kaj iom post iom akiris kelkan influon ĉe laboristaj organizoj. Grava kleriga revuo "Plebs" enpresigis regule notojn pri aŭ el E. La Nacia Konsilantaro de Laboristaj Kolegioj (marksista kleriga organizo) akceptis E-n en siaj kursoj kaj eldonis tradukon anglan de "La Lab. E-ismo" de Lanti. Diversaj ĉefoj el la laborista movado subskribis alvokon favoran al E (I925). En 1927 BLES alinomiĝis B Laborista E-Asocio. En 1932 BLEA transiris al IPE. La SAT-anoj formas apartan organizaĵon SATEB (-SAT En Britujo) Adreso: H. Spilter, 13 Dewsburg Rd, London, N. W. 10. G. P. de BRUIN.

Enciklopedio de Esperanto - B

Enciklopedio de Esperanto
- Cornelis Jacob BAART de la Faille
- P. W. BAAS
- Babiladoj de Bonhumora Zamenhofano
- Babiladoj pri la Radio
- Edvardo BACKHEUSER
- G. Henrik BACKMAN
- Nuno BAENA
- William Edward BAFF
- Irani BAGGI DE ARAUJO
- Jacome Martins BAGGI DE ARAUJO
- Julio BAGHY
- Raffaele BAGNULO
- Bahaismo
- Baha'u'llah kaj la Nova Epoko
- Faik BAĤTEEV
- Henry Thomas BAILEY
- T. Grahame BAILEY
- William BAILEY
- Georges BAIRE
- Arthur Brooks BAKER
- Ignas BALĈIUNAS
- Gábor BÁLINT
- Pal BALKÁNYI
- Charles William BALLARD
- Jean BALLIMAN
- Frank Reginald BANHAM
- Bankfakuloj
- Lucien BANMER
- Miklós BÁNÓ
- Abel BARABÁS
- Imre BARANYAL
- Barbaraj prozaĵoj
- Henri BARBUSSE
- Juan BARCELO ANDREU
- Francisco BARCELO CAIMARI
- Barcelona
- E. BARDOULET
- Bareluloj kaj Fadenuloj
- Giovanni BARNI
- John BARRETT
- Karl BARTEL
- Norbert BARTHELMESS
- Dolfa BARTOŠÍK
- František BÁRTH
- Basic English
- Otto BÄSSLER
- Louis BASTIEN
- Batalo pri la domo Heikkilä
- Jozsef BATTA
- André BAUDET
- Jan Micislaw BAUDOUIN DE COURTENAY
- James G. BAXTER
- BAYOL
- BEA
- BEAT
- A. P. BEAUCHEMIN
- Louis de BEAUFRONT
- Leon BEAUMEL
- Eduard BECKER
- Danica BEDEKOVIĈ
- Arnold BEHRENDT
- Henri BEF
- Bela Joe
- Belga Antologio
- Belga Esperantisto
- Belgujo
- Belhoro
- Léon BELHOSTE
- Leo BELMONT
- Viktor BELOGORCEV
- Antonio Carlos de Arruda BELTRAO
- Luzo BEMALDO
- Agost BENÁRD
- Grietje Harmina BENINK
- Karl Heinrich Paul BENNEMANN
- Jakob A. BENŜAĤAR
- William S. BENSON
- Miŝu BERARU
- Joseph Ferdinand BERGER
- Leoplod BERGER
- Léon BERGIERS
- Géza BERKI
- Oskar BERMAN
- Bern
- Erwin Gerhard BERNFELD
- Paul BERTHELOT
- Alfons BERTOLI
- BES
- BES-a Adresaro
- John BEVERIDGE
- Bialystok
- J. BIANCHINI
- Biblio
- Bibliografia Gazeto
- Bibliografio de Internacia Lingvo
- Biblioteko de BEA
- Bibtioteko de CO
- Biblioteko de Davidov
- Biblioteko de la Lingvo Internacia
- Biblioteko de UEA
- Biblioteko Tutmonda
- Clarence BICKNELL
- Wolfgang BIEHLER
- BIL
- Amatus van der BIEST-ANDELHOF
- Bildotabuloj por la instruado de Esperanto
- Adolf BISCHITZKY
- Leo BLAAS
- Edmund R. BLACKETT
- C. P. BLACKHAM
- James Andrew BLAIKIE
- Margaret Lilly BLAISE
- Paul BLAISE
- Mary L. BLAKE
- Fernand BLANGARIN
- Blanka Frataro
- Blankbarbulo
- Maksimiliano BLASSBERG
- Rudolf BLAUFELDT
- Vilmos BLEIER
- Blinduloj
- Heiman BLOK
- Hermanus Jacob BLOKKER
- Ester BLOOMFIELD
- Leopold BLUMENTAL
- Douglas Phillips BOATMAN
- Marcel BOBIN
- Geometro Franco BODINI
- Karoly BODÓ
- M. Granada Narcis BOFILL
- Miloslav BOGDANOV
- Agnes BOGH-HOGSTED
- Bohema Esperanto-Servo
- Bohemujo
- Emile BOIRAC
- Boks kaj Koks
- Bolivio
- Viktor BONDE
- Bonhumoraj Rakontoj
- Fanny BONNET
- Honoratus BONNEVIE
- Bontemplanoj
- Norman BOOTH
- Emile BORD
- Emile BOREL
- Jean BOREL
- Jules BOREL
- Nikolaj BORISOV
- Nikolaj Afrikanoviĉ BOROVKO
- Antonina Justinovna BOROVKO-ĈAJKOVSKAJA
- Antonio BOSQUE y Carbonell
- Herman BOUCON
- Paul BOULET
- Boulogne-sur-Mer
- Carlo BOURLET
- Hynek Karel BOUŠKA
- John J. BOUTWOOD
- Louis BOUVIER
- Paul BOUVIER
- Marta BOXHAMMER
- Ismael Gomes BRAGA
- Roman BRANDT
- Karl BRAUER
- Franz BRAUN
- Stanislaw Zygmunt BRAUN
- Brazila Esperantisto
- Brazilo
- Masgrau Jacint BREMON
- Edouard BREON
- Boris M. BRESLAŬ
- Raoul BRICARD
- Karl BRIEGLEB
- Charles Harold BRIGGS
- Louise BRIGGS
- Britujo
- Maurice BRIQUET
- Petrus Micheel BROUWER
- Wm BROWN
- Giles Leigh BROWNE
- Jacob Leendert BRUIJN
- Gerrit Paulus de BRUIN
- Charles Jean BRUNET
- Brŭelles
- Aleksandro BRZOSTOWSKI
- Niko Bubalo
- George Douglas BUCHANAN
- John BUCHANAN
- Budapest
- Budhismo
- Rolf BUGGE PAULSEN
- František BUHR
- Odo BUJWID
- Vilim BUK
- Bulgara Antologio
- Bulgara Esperantisto
- Bulgara Lando kaj Popolo
- Bulgarujo
- George W. BULLEN
- Bulonja Deklaracio
- Bulteno de CK SEU
- Bulteno de ISAE
- Hindrik Jan BULTHUIS
- Gyula BULYOVSZKY
- August Oskar BÜNEMANN
- Josef BURGER
- Willy BURGEMEISTER
- George Wilson BURN
- Max BUTIN
- Vladas BUTKUS
- Montagu Christie BUTLER
- Thomas Robinson BUTLER
- Leopold BUXBAUM
- Charles Roden BUXTON
- Rosa BYE Enciklopedio de Esperanto B Enciklopedio de Esperanto B B

Yemelyan Ivanovich Pugachov

Yemelyan Ivanovich Pugachev (), born in 1740 or 1742 and executed in 1775, was a pretender to the Russian throne who led a great Cossack insurrection during the reign of Catherine II. Alexander Pushkin wrote a remarkable history of the rebellion; and he recounted some of the events in his novel Captain's Daughter (1836).

Background

Pugachev, the son of a small Don Cossack landowner, married a Cossack girl, Sofia Nedyuzheva, in 1758, and in the same year participated in Seven Years' War as part of the Cossack expedition to Prussia under the command of Count Zakhar Chernyshev. In the first Russo-Turkish War (1768–1774), Pugachev, now a Cossack khorunzhiy (corresponding to the regular army rank of podporuchik, or junior lieutenant), served under Count Peter Panin and participated in the siege of Bender (1770). Invalided home, Pugachev led for the next few years a wandering life. More than once the authorities arrested and imprisoned him as a deserter. In 1773, after frequenting the monasteries of the Old Believers, who exercised considerable influence over him, he suddenly proclaimed himself tsar Peter III and organised the insurrection of the Yaik Cossacks which ignited the flames of a full blown insurrection in the lower Volga region.

Insurrection 1773–1774

The story of Pugachev's strong resemblance to the murdered tsar Peter III, whom his wife, the future empress Catherine II, had overthrown in 1762, comes from a later legend. Pugachev was a Don Cossack and deserter of Catherine's Imperial army. Pugachev told the story that he and his principal adherents had escaped from the clutches of Catherine, and had now resolved to redress the grievances of the people, give absolute liberty to the Cossacks, and put Catherine herself away in a monastery. Under the guise of Peter III, Pugachev built up his own bureaucracy and army which copied that of Catherine's. Some of his top commanders took on the pseudonyms of dukes and courtiers. Zarubin Chaika, Pugachev's top commander, for example, took the guise of Zakhar Chernytsev. The army Pugachev established, at least at the very top levels of command, also mimicked that of Catherine's. The organizational structure Pugachev set up for his top command was extraordinary, considering Pugachev defected as an ensign from Catherine's army. He built up his own War College and a fairly sophisticated intelligence network of messengers and spies. Even though Pugachev was illiterate, he recruited the help of local priests, mullahs, and starshins to write and disseminate his "royal decrees" or ukazy in Russian and Tatar dialects. These Ukazy were copied, sent to villages and read to the masses by the priests and mullahs. In these documents, he begged the masses to serve him faithfully. He promised to grant to those who followed his service land, salt, grain, and lowered taxes, and threatened punishment and death to those who didn't. For example, an excerpt from an Ukaz written in late 1773: :"From me, such reward and investiture will be with money and bread compensation and with promotions: and you, as well as your next of kin will have a place in my government and will be designated to serve a glorious duty on my behalf. If there are those who forget their obligations to their natural ruler Peter III, and dare not carry out the command that my devoted troops are to receive weapons in their hands, then they will see for themselves my righteous anger, and will then be punished harshly." (Pugachevshchina vol. 1 document 7 author's translation from the Russian). From the very beginning of the insurgency, Pugachev's generals carried out mass recruitment campaigns in Tatar and Bashkir settlements, with the instructions of recruiting one member from every or every other household and as many weapons as they could secure. He recruited not only Cossacks, but Russian peasants and factory workers, Tatars, Bashkirs, Chuvash. Famous Bashkir hero Salavat Yulayev joined him. Pugachev’s primary target for his campaign were not the people themselves, but their leaders. He recruited priests and mullahs to disseminate his decrees and read them to the masses as a way of lending them credence. Priests in particular were instrumental figures in carrying out Pugachev’s propoganda campaigns. Pugachev was known to stage “heroic welcomes” whenever he entered a Russian village, in which he would be greeted by the masses as their sovereign. A few days before his arrival to a given city or village, messengers would be sent out to inform the priests and deacons in that town of his impending arrival. These messengers would request that the priests bring out salt and water and ring the church bells to signify his coming. The priests would also be instructed to read Pugachev’s manefestos during mass and sing prayers to health of the Great Emperor Peter III. Most priests, although not all complied with Pugachev’s requests. One secret report of Catherine’s War College, for example, tells of one such priest, Zubarev, who recruited for Pugachev in Church under such orders. “[Zubarev], believing in the slander-ridden decree of the villanous-imposter, brough by the villianous Ataman Loshkarev, He read it publicly before the people in church. And when that ataman brought his band, consisting of 100 men, to their Baikalov village, then that Zubarev met them with a cross an with icons and chanted prayers in the Church; and then at the time of service, as well as after, evoked the name of the Emperor Peter III for suffrage.” (Pugachevshchina Vol. 2, Document 86. Author's translation) With his army and the coordination of his generals, Pugachev was able to overtake much of the region stretching between the Volga River and the Urals. Pugachev's greatest victory of the insurgency was the Taking of Kazan. The popular interpretation of the insurgency was that Pugachev's men followed him out of the desire to free themselves from the oppression of Catherine's reign of law. However, there are documents from Pugachev's war college and eye witness accounts that contradict this theory. While there were many who believed Pugachev to be Peter III and that he would emancipate them from Catherine's harsh taxes and policies of serfdom, there were many groups, particularly of Bashkir and Tatar ethnicity, whose loyalties were not so certain. In January of 1774, for example, Bashkir and Tatar generals led an attack on the City of Kungur. Pugachev's troops suffered from a lack of food and gun powder. Many fighters deserted including one general who left the battle and took his entire unit with him. One general wrote in a report to his superior, V. I. Tornova, "For the sake of your eminence, we humbly request that our Naigabitskiaia Fortress is returned to us with or without a detachment, because there is not a single Tatar or Bashkir detachment, since they have all fled, and the starshins, who have dispersed to their homes, are presently departing for the Naigabanskaia fortress." (Dokumenty i Stavki E. I. Pugacheva, povstancheskikh vlastei i ucherezhdenii, 1773-1774. Moskva, Nauka, 1975. Document number 195. Author's translation) Kungur The Russian government at first made light of the rising. At the beginning of October 1773 it simply regarded Pugachev as a nuisance, and offered a mere 500 roubles as a reward for the head of the troublesome Cossack. At the end of November it promised 28,000 roubles to whosoever should bring him in, alive or dead. Even then, however, Catherine, in her correspondence with Voltaire, affected to treat l'affaire du Marquis de Pugachev as a mere joke, but by the beginning of 1774 the joke had developed into a very serious danger. Reports were being received, saying that all the forts on the Volga and Ural had now come into the hands of the rebels. The governor of Moscow reported great restlessness among the population of central Russia. The governor of Kazan, Fon Brandt, also reported massive amounts of unrest and insurrection amongst those in the outlying provinces. Pugachev's forces captured Kazan early on in the insurgency. Pugachev's troops, mostly Bashkir and Tatar regiments reduced most of its churches, monasteries, and factories to ashes, and all who refused to join Pugachev's army were either maimed or publicly executed.

Defeat

General Peter Panin thereupon set out against the rebels with a large army, but difficulty of transport, lack of discipline, and the gross insubordination of his ill-paid soldiers paralysed all his efforts for months, while the innumerable and ubiquitous bands of Pugachev gained victories in nearly every engagement. Not until August 1774 did General Mikhelson inflict a crushing defeat upon the rebels near Tsaritsyn, when they lost ten thousand killed or taken prisoner. Panin's savage reprisals, after the capture of Penza, completed their discomfiture. On September 14, 1774 Pugachev's own Cossacks delivered him up when he attempted to flee to the Urals. Aleksandr Suvorov had him placed in a metal cage and sent to Moscow for a public execution, which took place on January 10 1775.

Bibliography

- N. Dubrovin, Pugachiev and his Associates (Rus.; Petersburg, 1884)
- Catherine II., Political Correspondence (Rus. Fr. Ger.; Petersburg, 1885, &c.)
- S. I. Gnyedich, Emilian Pugachev (Rus.; Petersburg, 1902).
- "Dokumenty stavki EI Pugacheva, povstancheskikh vlastei i uchrezhdenii, 1773-1774 gg."
- AN SSSR, In-t istorii SSSR, TSentr. gos. arkhiv drev. aktov (Rus. Moscow, 1975.)
- Pugachevshchina. Moskva : Gosizdat, 1926-1931.

External links

- [http://www.rvb.ru/pushkin/01text/08history/01pugatchev/1063.htm?start=0&length=all Pushkin on Pugachov: God save us from the Russian riot, absurd and cruel]
- [http://www.vladimirmashkov.webcentral.com.au/films/bodyofwork/russkiy.htm Russian film on Pugachov (1999)] Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan Pugachev, Yemelyan

Architekci wn�trz warsaw apartments �mieszne zdj�cia kawa�y accommodation in Glasgow

:: RELATED NEWS ::

Slovachia
Slovachia, officialmente le Republica Slovac, es un pais in Europa Central. Usque a 1993 illo esseva, con le Republica Tchec, un parte de Tchecoslovachia. Illo es un membro del Union Europee desde 1 maio 2004. Ca

Mario Pei
Mario Pei, linguista e philosopho de linguage, comenciava su carriera de inseniante a City College de New York. Nascite in Roma, Italia, Mario Andrew Pei (1901-1978), assi como multe italianos de ille epocha, veniva con su familia a New York City in 1908. Mario sequeva in le passos de su patre qui con su extensive fundation scholar naturalmente incoragiava su filio poner un alte valor in le education, assi ducente le in attender multe e varie scholas parochial includente le Jesuit Xavier High School in Manhattan. Ille esseva un brillante studente, desde su graduation de alte schola ille parla

Andina

Palabra relacionada con Colombia

Cando falamos de rexións naturais é imposible deixalas reducidas ós límites departamentais, pois moitas veces un departamento ou provincia pode chegar a ter no seu territorio xurisdiccións xeograficas naturais moi diferentes aínda das do 80% do seu territorio restante. REXIÓN ANDINA E VALLES O sistema montañoso colombiano forma parte da gran cordillera Andina de Suramérica. Os Andes colombianos se inician a partir do nudo de os Pastos ou de Huaca, ó sur do departamento de Nariño,

Meteorologia
Meteorologia es le studio scientific del athmosphera terrestre que investiga le processos de prognostication del clima. Phenomenos meteorologic son eventos observabile del clima que illumina e son explicate per le scientia de meteorologia. Ille eventos son rigite per le variabiles que existe in le athmosphera terrestre. Istos son le temperatura, pression athmospheric, vapor de aqua in le athmosphera, e le gradientes e interactiones de cata varia

Región Andina (Colombia)
a la hora de hablar de regiones naturales es imposible dejarlas circunstritas a los limites departamentales, pues muchas veces un departamento puede llegar a tener en su territorio jurisdicciones geograficas naturales muy diferentes inclusive a la del 80% de su territorio restante. son Departamentos de la Region Andina segun eso: Nariño cauca (parte oriental) Valle del cauca (parte oriental)