Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz

En la 15-a de decembro 1975, Getúlio SOARES de ARAÚJO, Nelson PEREIRA de SOUZA kaj Délio PEREIRA de SOUZA kune kun aliaj samideanoj fondis la Eldonan Societon Lorenz. La aliĝintoj dum la unua trimestro ricevis la titolon de fondintoj. Dum la jaroj, la Societo Lorenz laboradas por divastigi Spiritismon inter la esperantistoj kaj Esperanton inter la spiritistoj. Ĝis la jaro 2000 la Societo Lorenz disdonigis pli ol 50 mil ekzemplerojn al pli ol 700 samideanoj. En multaj landoj, la membroj tradukis la ricevitajn librojn al sia nacia idiomo, precipe la librojn de Allan KARDEC. Multaj societanoj fondis societojn kaj grupojn por studado de Spiritismo en siaj landoj. Publikigas, krom librojn, la trimonatan bultenon Komunikoj kaj jaran Almanakon Lorenz. La societo organizis literaturan konkurson en la jaro 1994. ELDONA SPIRITA SOCIETO

15-a de decembro

Historio > Tagoj > la 15-a de decembro ---- La 15-a de decembro estas la 349-a tago de la jaro (la 350-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 16 tagoj restas. Je la 15-a de decembro okazis, interalie:

Eventoj

- 1975: fondita Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz
- 1981: aprobita la leĝo per kiu Kantabrio iĝis aŭtonoma komunumo.

Naskiĝoj

- 1832 : Gustave EIFFEL, Francio
- 1852 : Antoine Henri BECQUEREL, Francio
- 1859 : Ludwik Lejzer ZAMENHOF, iniciatinto de Esperanto en Pollando, Bjalistoko
- 1899 : Vaso ABAJEV (ru: Василий Иванович Абаев), fama esploristo de la iranaj lingvoj, speciale la oseta.
- 1911 : Stan KENTON, Usono, ĵaza muzikisto kaj komponisto

Mortoj

- 1230 : Přemysl Otakar la 1-a
- 1929 : Marie HANKEL
- 1966 : Walt DISNEY
- 1974 : Hermanus Jacob BLOKKER
- 1986 : Renée VOLPELIERE
- 2002 : Jaroslav DAVID

Specialaj tagoj kaj festoj

Nelson PEREIRA de SOUZA

Brazila esperantisto Nelson PEREIRA de SOUZA /'nεłsõ pe'rejrə dj'soŭzə/ (naskiĝis 1925 - mortis la 12-an de novembro 1986 en Rio-de-Ĵanejro) estis unu el la gvidaj personecoj de la brazila Esperanto-movado. Elstara preleganto pri Esperanto, kursgvidanto k.s., li ankaŭ tradukis aŭ kompilis plurajn librojn. Dum multaj jaroj li kontribnis al la evoluigo de Esperantista Asocio de Rio-de-Ĵanejro, Kultura Kooperativo de Esperantistoj, Esperanto-Asocio de Brasilia, Brazila Konsilantaro de Esperanto k.a. Estante prezidanto de tiu lasta, BKE, li estis elektita samtempa prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo (fine de 1985) por tiel faciligi la kunfandiĝon de la du tutlandaj organizaĵoj. La konkretiĝo de la revo de brazilaj esperantistoj havi unu solan nacian asocion tiel ŝuldiĝas grandparte al liaj laboroj. Li iĝis prezidanto de BEL en 1981, kiam ĝia sidejo iris de Rio-de-Ĵanejro al Brazilio. Lia Spirito ĉeestis en 87-a UK en Fortalezo kaj komunikis dum Spiritisma seanco tiame. Ekzistas strato en urbo Araucária, Paranao kun lia nomo kaj la biblioteko de Divastiga Esperanto-Grupo de Belo Horizonte ankaŭ havas lian nomon. kategorio:Brazilaj esperantistoj

Francisko Valdomiro LORENZ

Esperanta Kulturo - Esperantlingva Literaturo - Ĉeĥio - Brazilo - Francisko Valdomiro Lorenz Francisko Valdomiro Lorenz (fransiskŭ valdomirŭ lorenz) /fran'siskŭ vałdomirŭ lorenz/ naskiĝis en la 24-a de decembro 1872, la 23-an horon kaj 12 minutoj, en Zbislav, apud urbo Tcháslav en Ĉeĥio, mortis en la 13-a horo de la 24-a de majo 1957 en Porto Alegro), laŭ origina ĉeĥa nomo František Vladimír Lorenc, filo de dungita muelisto František Lorenc kaj Tereza, naskita Viktová, li havis kvar gefratojn. Kiam li estis 15-jaraĝa en Kolin li lernis Volapukon, kaj du jaroj post, Esperanton. aŭtoro de la unua lernolibro de Esperanto por ĉeĥoj, aperinta jam en la jaro 1890, tri jarojn post apero de la Unua Libro de Zamenhof. En 1893, pro politikaj kialoj, venis en Brazilon kun falsa pasporto. Alvenis Rio-de-Ĵanejron, tiaman ĉefurbon. Tie li sciiĝis ke ne povos daŭrigi vojaĝon ĝis la ŝtato Suda Rio-Grando, ĉar tie komenciĝis revolto kontraŭ la Prezidento Floriano PEIXOTO. Tiel li dungiĝis en l' orminejoj de Mariana kaj Morro Velho en ŝtato Minas Gerais. Fine li sukcesis atingi en januaro 1894 la urbon Porto Alegron. Tiam li estis elektita por labori en la fako de enmigrado de Sekretario por Internlando pro ordono de Júlio de CASTILHOS, tiam subŝtatestro en legenda intervuo kiu daŭris tutan tagon kaj li estis publike ekzaminita en pli ol 10 lingvoj. Samtempe, li sukcesis havigi kroman dungon ĉe la industriisto Otto SCHOENWALD. Finfine en 1894 li alloĝiĝis terkulturan kolonion San-Felicianon kaj ricevis, kiel liber-homo, pecon de tero de registraro. Li kultivis sian terpecon kaj starigis privatan lernejon en la vilaĝo, en herba kabano. En 1903 li estis nomumita de sekretario por internlandaj aferoj por regi provizore la naŭan lernejon por maskla sekso de Kolonio San-Feliciano. De 1909 ĝis 1943 estis instruisto en vilaĝo. En la fino de januaro 1950 li transloĝiĝis al Porto Alegro. Daŭre partoprenis la Esperanto-movadon. Aprobis la idistajn reformojn, sed poste deklaris sin fidela al Esperanto (Bohema Esperantisto, 1910, V. p: 39.). En 1930 aliĝis al Nov-Esperanto, rezigninte pri sia propra projekto „Mundial“. Fine, revenis al Esperanto kaj restis fidela al ĝi. Li estis poligloto, sciis pli ol 80 lingvojn kaj entute li estas aŭtoro de cento da verkoj, el kiuj 56 prese aperis; ili estas studoj pri jogo, rilatas gramatikojn de diversaj indianaj lingvoj. Lia plej grava faro estis traduko de Bhagavad-Gita el sanskrito; Diverskolora Bukedeto estas poemtradukoj el 80 lingvoj. Poemoj mediume verkitaj Voĉoj de Poetoj el la Spirita Mondo. Aŭtoro de lernolibro de Esperanto por portugaloj, por kiuj li ankaŭ ellaboris stenografion. En manuskripto ankoraŭ restis Antologio de brazilaj poetoj. Li estis mediumo kaj transendis multajn esperantajn mesaĝojn de spiritoj en kaj pri Esperanto. Astrologo, redaktis dum multaj jaroj la "Almanaque do Pensamento", astrologian almanakon, kiu ekzistas ĝis nun. Estis ano de Círculo Esotérico da Comunhão do Pensamento (Esotera Rondo de l' Komunio de Pensado). Estis "doktoro pri kabalo" de Societo Rozkruca. Li estis ankaŭ masonisto. Kiam li mortis, li estis la lasta esperantisto de 1887, pro tio, Radio Roma faris omaĝon al li en 1957. Estis esperanto-grupo kun lia nomo en Santos. Ekzistas en Brazilo la Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz kaj eldonejo "Dr. Francisco Valdomiro Lorenz" (neesperantista). Estas masonisma loĝio kun lia nomo en Porto Alegro. Estas strato kun lia nomo en urbo Americana.

Listo de verkoj de F.V.Lorenz

#Esperanto por Bohemoj, 1890 #Gramatyka jezika Portugalskiego, 1908 (Baza gramatiko de Portugallingvo, Pollingve); #Slovník Polsko-Portugalski, 1910 (Vortaro Pola-Portugala); #Ensinos Paternos, 1909 (Patraj instruoj); #Diálogos Iniciáticos (Iniciaj Dialogoj); #Receituário dos Melhores Remédios Caseiros (Aro de plibonaj hejmaj sanigiloj); #Homeopathia Doméstica Brasileira (Hejma Brazila homeopatio); #Contos e Apólogos, 1910 (Rakontoj kaj Fabeloj); #Pequeno Consultório Hermético, 1919 (Malgranda Hermetika Sanigilumo); #Noções Elementares de Cabala (Elementaj Nocioj pri Kabalo); #No Jardim da Alma (En Anima Ĝardeno); #Moysés e Siphoráh, 1920 (Moseo kaj Siforo); #Krishna, o Salvador da India (Krŝno, la Hinda Savanto); #Estenographia Ideal (Ideala Stenografio); #A sorte Revelada pelo Horoscopo Kabalistico (La sorto revelaciita per kabala horoskopo); #Elementos de Chiromancia (Elementoj pri Ĥiromancio); #O Filho de Zanoni (La filo de Zanonio); #Chamas de ódio e a Luz do Puro Amor 1927 (Flamoj de malamo kaj lumo de pura amo); #Um Apótolo de Progresso (Apostolo de Progreso); #Pequena Antologia Tcheque, 1928 (Malgranda Ĉeha antologio); #A Mentalidade Ameríndia, 1921 (La Amerikindiĝena penso); #Iniciação Linguistica, 1929 (Lingvistika Enkonduko); #Lições Práticos de Ocultismo Utilitário, 1942 (Praktikaj lecionoj pri utilema okultismo); #Raios de Luz Espiritual, 1944 (Radikoj de Spirita Lumo); #A Voz do Antigo Egito, 1946 (Voĉo el Malnova Egiptio); #Mensagens Rosacrucianas (Rozakrucaj mesaĝoj); #Diverskolora Bukedeto, 1941 #Esperanto Sem Mestre, 1948 (Esperanto sen instruanto); #Voĉoj de Poetoj el la Spirita Mondo, 1944 #La Brazilaj Aruakoj #Kompleta Gramatiko de la Tupia Lingvo #Brazila Antologio Poezia #Bhagavat Gitá (Esperanten tradukita) #Lingua "Ido" (Gramatica e Dicionario), 1913 (Lingvo Ido, Gramatiko kaj Vortaro); #Viagens no Mundo dos Espiritos (Vojaĝo al Spirita Mondo); #Deutsch-Chinesisch, Chinesisch-Deutsch Wörterbuch (Germana-Ĉina, Ĉina-Germana vortaro); #Deutsch-Japanisch, Japanisch-Deutsch Wörterbuch (Japana-Germana, Germana-Japana vortaro); #Vocabulário Portugues-Egipcio (Portugala-Egipta vortaro); #Vocabulário Persa Portugues (Persa-Portugala vortaro); #Vocabulário Basco-Portugues (Eŭska-Portugala vortaro); #Vocabulário Turco-Portugues (Turka-Portugala vortaro); #Vocabulário Yoruba-Portugues (Jorubaa-Portugala vortaro); #Ainu-Mongol-Mandchú (Ajnua-Mongola-Manĉua); #Tibetano-Tamil (Tibeta-Tamila); #A Lingua Tigré (Provincia da Etiopia),(Tigrea lingvo el ia Etiopa provinco); #Hupa (Hu-pé é um provincia da China), (Hupaa lingvo el ia Ĉina provinco); #Etrusco-Rásena (Etruska-Rasena lingvo); #Maláio-Portugues (Malaja-Portugala lingvo); #Maya-Portugues (Maja-Portugala lingvo); #Dacota, Ossage (Dakota, Osaĝo); #Marathi-Portugues (Maratia-Portugala lingvo); #Chinuk e Siuslavan (Ĉinuika kaj Siuslavana lingvoj); #Machichi Kashiana (Maĉiĉia Kaŝiana lingvo); #Cakchiquel (Kakĉikela lingvo); #Micmac (Mikmaka lingvo); #Mapuche (Mapuĉo); #Aimará (Ajmaraa lingvo); #Huioto e Megat (Huiotoa kaj Megata lingvoj); #Kvakiutl (Kvzkiutla lingvo); #Eskimó (Inuita lingvo); #Ouiché (Uiĉea lingvo); #Haida (Haida lingvo); #Navajo (Navaĥa lingvo); #Algonkin (Meskva); #Chukchee (Ĉukĉea lingvo); #Takelma (Takelma lingvo); #Maidú (Maidua lingvo); #Almanaque d'O Pensamento (Almanako de Revuo O Pensamento ekde 1912 ĝis 1964) (kompleigita post lia morto 24.5.1957) #Monogeismo Linguistico (Lingva Monogenismo 2000 paĝoj en pli ol 80 lingvoj - manuskripto) #Estre a Vida Espiritual e a Vida Submissa (Inter la Spirita kaj Submisa vivo); #14 Lições de Filosofia Yogi e Ocultismo Oriental (14 lecionoj pri Joga filozofio kaj Orienta Okultismo); #Curso Adiantado de Filosofia Yogi e Ocultismo Oriental (Progresa kurso pri Joga filozofio kaj Orienta Okultismo); #A Vida Depois da Morte (La vivo post la morto); #Raja Yoga (Raja Jogo); #O Cristanismo Místico (Mistika Kristanismo); #Filosofias e Religiões da India (Filozofio kaj Religioj de Hindio); #O Renascimento e a Lei do Karma (Renaskiĝo kaj Karma Leĝo); #Estudo da Religião (Studo pri Religio); #Da Pobreza ao Poder (Ekde Malriĉeco al Povo); #Zanoni, romance ocultista (Zanonio, okultisma romano); #Bhagavad Gítá (traduko); #O Labirinto do Mundo e o Paraiso dos Corações de Jan Amos Komenský (La Labirinto de la Mondo kaj la Paradizo de la Koroj. Traduko el Rumana al Portugala de verko de Komenský); #A Semântica das Letras (La Semantiko de la literoj); Post la morto, tio estas, de li skribitaj, ne nur eldonitaj, post lia morto, laŭ Brazila ĝenerala kredo (vidu Spiritismo). #Esperanto kiel Revelacio (diktita al mediumo Chico Xavier de la spirito de F.V.L. el la spirita mondo 1976); #Enfoques Espíritas (Spiritismaj vidpunktoj); En Enciklopedio de Esperanto: Kategorio:Enciklopedio de Esperanto L Kategorio:Esperanto Kategorio:Esperanto-kulturo Kategorio:Esperanto-movado Kategorio:Enciklopedio de Esperanto

Allan Kardec

Allan Kardec, realnome: Hippolyte Leon Denizard RIVAIL (naskiĝis la 3-an de Oktobro, 1804, mortis la 31-an de marto, 1869) estis grava edukisto de la 19-ª jarcento. Li naskiĝis en Lyon, Francio. Studinte en la fama Lernejo de Pestalozzi en Yverdon, Svisio, li regis multajn sciencojn kaj lingvojn. Kiam liaj studoj finiĝis, li decidis disvastigis la Metodon de Pestalozzi en Francio. Membro de multaj akademioj kaj aŭtoro de diversaj verkoj, li studadis per sciencaj metodoj la strangajn fenomenojn kaj manifestiĝojn kiel la turniĝantajn tablojn aŭ la dancojn de la tabloj, la neklarigeblajn movojn de objektoj, eltrovante kiel iliajn kaŭzojn unu forton de la naturo ne konsiderata: la Spiritojn. Per diversaj mediumoj (personoj kapablaj kontakti la Spiritojn kaj ricevi iliajn mesaĝojn) li studadis la nevideblan mondon, la kaŭzojn de la homa sufero kaj la kialon de la vivo. Li publikiĝis la unuan verkon la 18-an de aprilo de 1857, "La Libro de la Spiritoj", deirpunkto de la Spiritisma Doktrino aŭ Spiritismo, neologismo kreita de li, kiu traktas pri "la senmorteco de la animo, la naturo de la Spiritoj kaj ties rilatoj kun la homoj, la moralaj leĝoj, la nuntempa vivo, la estonta vivo kaj la estonteco de la homaro". Li ne atribuis al si la aŭtorecon, sed al la instruado donita de la Superaj Spiritoj, kolektitaj kaj ordigitaj de li, kio klarigas la motivon uzi pseŭdonimon. Poste aliaj verkoj estis publikigitaj, interalie nome: "La Libro de La Spiritoj" La Libro de la Mediumoj", "La Evangelio laŭ la Spiritismo", "La Ĉielo kaj la Infero", "La Genezo". Tiuj verkoj aperis esperantlingve per la eldonejo de la "Federação Espírita Brasileira" (Brazila Spiritisma Federacio). Ekde tiam, li sin dediĉis ĝis sia forpaso al tiaj studoj kaj ĉiam praktikante la bonon sub la devizo "ekster karitato ekzistas nenia savo". KARDEC, ALLAN

Almanako Lorenz

Almanako Lorenz estas ĉiujara eldonita de Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz ekde 1981. Legaĵo pri Spiritismo kun informoj por tutmonda esperantistoj. Ĝi celas ankaŭ publikigi pecojn de la verkoj de Allan KARDEC, precipe el La Libro de La Spiritoj kaj La Evangelio Laŭ Spiritismo

Kategorio:Spiritismo

Kategorio:Religio

Muhakkima

Le kharidjisme ou kharijisme est avec le sunnisme et le chiisme l'une des trois principales branches de l'islam. Il se divise à son tour en diverses communautés et tendances. Cette branche est née du refus de l'arbitrage entre Ali et Mu`âwîya à l'issue de la bataille de Siffin qui les avaient opposés en 657. Cette bataille entre musulmans avait été meurtrière et Ali accepta l'idée d'un arbitrage pour arrêter le bain de sang. En principe partisans d'Ali, les Kharijites (خارجيّ [ḫārijīy], extérieur; étranger) se sont retirés et ont condamné les deux camps. Ils ont reproché à Ali de s'être soumis à un arbitrage car « L'arbitrage n'appartient qu'à Dieu ». Cette formule vaut un autre nom au kharijisme celui de la muhakkima (محكّمة [muḥakkima]) ce qui désigne la communauté de ceux qui prononcent la formule « L'arbitrage n'appartient qu'à Dieu ». Selon eux, une fois accepté par Dieu, le calife n'avait pas le droit de se laisser remettre en question par des humains. Ils se basent sur ce verset du Coran : :Si deux partis de croyants se combattent :rétablissez la paix entre eux :Si l'un se rebelle encore contre l'autre, :Luttez contre celui qui se rebelle :Jusqu'à ce qu'il s'incline devant l'ordre de Dieu. ::Le Coran (XLIX ; 9) Le clan rebelle était, du point de vue kharijite, celui de Mu`âwîya qui aurait dû s'incliner devant Ali. Alors que son intention était de se diriger vers la Syrie pour combattre de nouveau Mu`âwîya, Ali dut combattre les Kharijites à Nahrawân (النهروان [an-nahrawān]) près de la ville de Bagdad actuelle en 658. Les Kharijites furent mis en déroute, et beaucoup furent tués, mais après cette victoire son armée refusa de repartir au combat contre Mu`âwîya. Ali retourna à Koufa. Trois ans plus tard des Kharijites organisèrent le triple meurtre des protagonistes de cet arbitrage. Mu`âwîya à Damas, Ali à Koufa et l'arbitre du conflit `Amrû en Égypte devaient être assassinés le même jour. Ali est mort de ses blessures, Mu`âwîya fut blessé et survécut et `Amrû échappa complètement à l'attentat (661).

La doctrine

Cette tendance puritaine et égalitariste voulait notamment faire désigner par le peuple les chefs de la communauté islamique. Pour eux, tous les hommes sont égaux, et ils s'élèvent contre les privilèges de l'aristocratie quraychite, accentués sous le règne de la dynastie omeyyade. Ils vont répandre par les armes leurs idées égalitaires et démocratiques : n'importe qui peut être calife, pourvu qu'il soit un croyant pieux pratiquant la justice et ne faisant de tort à personne; même un esclave noir peut être porté à cette charge. Il n'est d'ailleurs pas nécessaire que la communauté ait un calife. Si on décide d'en avoir un, il doit être élu par la communauté tout entière. Les différentes tendances du kharijisme se distinguent surtout par l'attitude à prendre à l'égard des autres musulmans. Certaines sources donnent jusqu'à une quinzaine de sous-courants kharijites, en soulignant les querelles internes. Certains kharidjites font du djihâd un sixième pilier de l'islam. La tendance la plus radicale, les Azraqites, considérait tous les autres musulmans comme des incroyants (مُشْرِك [mušrik], asssociateur; polythéiste) et fut développée en Perse vers 685 par Nâfi` ben al-Azraq (نافع بن الازرق [nāfi` ben al-azraq]). Les kharijites azraqites préconisaient et appliquaient un véritable terrorisme fanatique. Ils utilisaient des pratiques particulières :
- L'examen probatoire (امتحان [imtiḥān], examen; épreuve) consistait à exiger de tout néophyte kharijite, comme gage de sa sincérité, d'égorger un adversaire prisonnier, se référant au fait que le prophète avait demandé à `Ali de couper la tête de prisonniers mecquois.
- Le meurtre religieux (استعراض [isti`rāḍ], démonstration), qui autorisait la mise à mort des hommes mais aussi des femmes et des enfants, fussent-ils impubères, de ces derniers. Ils considéraient le territoire occupé par les autres musulmans comme un territoire d'infidélité (دار الكفر [dār al-kufr], territoire de l'incroyance) où il était licite de s'attaquer aux personnes et aux biens, mais c'est un territoire dont on doit s'exiler comme le prophète Muhammad s'était exilé de la Mecque pour échapper aux infidèles. Accuser ainsi les autres musulmans d'être infidèles c'est pratiquer le takfîr. Une tendance moins brutale, les Sufrites, vivant en milieu hostile au kharijisme, fut développée par Ziyâd ben al-Asfar (زياد بن الأصفر [ziyād ben al-aṣfar]). Cette tendance condamne le meurtre politique, admet la dissimulation de la foi (taqîya) par prudence et rejette le massacre des enfants des infidèles. Il considèrent que la sourate XII (Joseph) ne fait pas réellement partie du Coran. Une troisième tendance, les Ibadites, s'est beaucoup plus développée que les deux précédentes et existe encore actuellement en plusieurs variantes régionales. Fondée par `Abd Allah ben Ibâd (إباض بن الله عبد [`abd allah ben ibāḍ]), elle garde un caractère d'intransigeance politique et de rigorisme moral. Cependant les Ibadites se montrent beaucoup plus souples dans les relations avec les autres musulmans. Par exemple il leur est interdit de les attaquer par surprise sans les avoir invités à se rallier. La branche fondée par Chabib ben Yazîd al-Harûrî ( شبيب بن يزيد الحروري[šabib ben yazīd al-ḥarūrī]) soutenait qu'il était légitime de confier l'imamat à une femme si cette dernière était capable de remplir les tâches reliées à ce rôle. Son épouse Ghazala al-Harûrîya (غزالة الحرورية [ġazāla al- ḥarūrīa]) ( ?-697) commanda des troupes à l'instar de Juwayrîya (جويرية بنت أبي سفيان [juwayrīya bint abī sufyān]), la fille d'Abû Sufyân, lors de la bataille de Yarmouk. Lors d'un combat, elle aurait mis en fuite le fameux général omeyyade al-Hajjâj ben Yûsuf (الحَجّاج بن يوسف الثَّقَفيّ [al-ḥajjāj ben yūsuf ath-thaqafī]) (660-714). Dans certains ouvrages les Ibadites sont appelés « kharijites blancs » tandis que les Sufrites sont appelés « kharijites jaunes » et les Azraqites « kharijites bleus ». Les noms de « blancs » ou « jaunes » et « bleus » viennent sans doute du rapprochement entre le nom du fondateur des Ibâdites, `Abd Allah ben Ibâd et l'adjectif blanc (ابيض [abyaḍ]), du nom du fondateur des Sufrites, Ziyâd ben al-Asfar et l'adjectif jaune (أصفر [aṣfar]) et du nom du fondateur des Azraqites Nâfi`ben al-Azraq et de l'adjectif bleu (أزرق [azraq]).

Histoire

En 685 une première révolte fut acceptée par les Azraqites qui, après s'être séparé des Ibâdites restés dans la région de Bassora, allèrent dans le Fars. Il furent poursuivis par les armées du calife omeyyade `Abd al-Malik sous les ordres de l'émir al-Hajjaj. Leur nouveau chef fut tué et les Azraqites disparurent (699). En 686 Une communauté Ibadite s'installa dans le Sultanat d'Oman et au Yémen. En 695 éclatait une autre révolte kharijite. La tradition sunnite se plaît à souligner, comme un nouvel exemple de la fureur sanguinaire des kharijites, la sauvagerie avec laquelle furent massacrés, dans la mosquée de Kûfa, les musulmans. Toutes ces agitations kharijites eurent pour conséquence d'affaiblir le khalifat Omeyyade et de préparer le succès de ses adversaires Abbassides. Dès les débuts de la pénétration arabe au Maghreb, les kharijites avaient des représentants qui essayaient de se rallier les populations berbères. Les berbères habitués à un système communautaire et supportant mal la domination arabe, trouvaient dans le kharijisme un cadre idéologique à leur révolte. Au moment de la chute des omeyyades de Syrie (750), l'Ouest de l'empire échappa au pouvoir central. L'Espagne revint aux émirs omeyyades de Cordoue et le Maghreb éclata en plusieurs états indépendants (de 745 à 755). Une tribu Sufrite du Sud tunisien occupa Kairouan au prix de massacres sauvages (755). Ce fut un Ibadite, du Djebel Nefousa (à frontière Libye Tunisie actuelle), qui outré des excès commis par la secte rivale repris Kairouan aux Sufrite qu'il extermina. Il étendit son pouvoir sur la Tripolitaine et toute l'Ifriqiya. `Abd ar-Rahman ibn Rustem d'origine persane fut nommé gouverneur de Kairouan (juin 758). La région fut reprise par les gouverneurs abbassides d'Égypte en 761. Ibn Rustem put s'enfuir et alla fonder le royaume de Tahert (aujourd'hui Tagdempt, près de Tiaret, en Algérie) où ses fidèles le nommèrent imam (776 ou 778). Cet état rustémide survécut jusqu'en 909. A la même époque un royaume Sufrite se constitua dans la région de Tlemcen (Ouest algérien). Les berbères Sufrites de la tribu des Meknâsa fondaient la ville de Sijilmâsa sur le versant est de l'Atlas marocain. En 771, Abû Qurra de la tribu Sufrite des Ifren de Tlemcen parvint à reprendre aux arabes toute l'Ifriqiaya. En 778, Ibn Rustem sollicita un traité de paix avec le gouverneur abbasside de Kairouan. La situation resta à stable jusqu'à l'arrivée des chiites Fatimides (909).

De nos jours

Aujourd'hui encore il existe des communautés kharidjites, la plus connue étant celle des Mozabites, qui habitent les oasis du Mzab en Algérie et ceux de l'île de Djerba en Tunisie. Les Kharidjites sont aussi présents à Oman (sous le nom d'ibadites, majoritaires dans ce sultanat ; l'ibadisme est par ailleurs la confession de la dynastie régnante) et à Zanzibar. La pratique du takfîr par certains groupes actuels se réclamant du salafisme, les fait appeler de façon polémique « néo-kharijites » : eux-même ne se considère pas comme kharijites . Le groupe terroriste égyptien « Takfir wa'l-Hijra » (التكفير والهجرة [al-takfīr wa'l-hijra], l'expiation ou l'exil) a tué un uléma modéré en 1977 en se basant sur ce principe. Catégorie:Courant musulman ja:ハワーリジュ派

narty we francji Granada accommodation online casinos zycie free poker

:: RELATED NEWS ::

Jean Pierre François Bonet
Jean Pierre François Bonet, né à Alençon le 8 août 1768 ; mort dans la même ville, le 23 novembre 1857, est un général de division français. Jean Bonet est, de 1786 à