Home About us Products Services Contact us Bookmark
:: wikimiki.org ::
Elektrotekniko Kaj Elektroniko

Elektrotekniko kaj Elektroniko

Elektroteĥniko - parto de fiziko, inĝenierarto kaj tekniko, kiu okupiĝas pri la fenomenoj kaj la utiligo de elektro, pri ricevado, distribuado, aliformigado kaj uzado de elektra energio. Elektroniko estas la parto de la elektrotekniko, kiu okupiĝas pri elektronikaj cirkvitoj kaj ties komponantoj, ekzemple vakuaj tuboj, transistoroj, kondensatoroj, bobenoj. Ĝi ekzistas ekde la komenco de la 20-a jarcento. Elektroniko uzas la principojn de elektro kaj elektromagnetismo.

Komponantoj

:Ĝeneralaj komponantoj
- Borno
- Cifereca bazo
- Diodo
- Drato
- Induktilo
- Kondensatoro
- Konektilo
- Mikrocirkvito
- Relajso
- Rezistilo
- Transformatoro
- Transistoro :Mezuraparatoj
- Ampermetro
- Frekvencometro
- Omometro
- Voltmetro

Nocioj


- Elektrona teorio kaj atomoj
- Forfluo
- Induktanco
- Impedanco
- Kapacitanco
- Kurento
- Kurta cirkvito
- Povumo
- Reaktanco
- Resonanco
- Rezistanco
- Tensio

Leĝoj


- Ekvacioj de Maxwell
- Leĝo de Omo kategorio:Elektrotekniko ja:電子工学 ko:전자공학 ms:Elektronik simple:Electronics th:อิเล็กทรอนิกส์

Fiziko

Fiziko estas la scienco de la neviva naturo. Fizikistoj studas la ecojn kaj interagojn de materio, radiado kaj kampoj. La vorto "fiziko" venas el la greklingva vorto φυσις [fisis], kiu signifas korpo aŭ naturo. Fiziko rilatas forte al la aliaj natursciencoj, precipe kemio. ---- :Fizikaj Konstantoj - Unuoj - Mezuro :Mekaniko/Meĥaniko :Leĝoj NEWTON de Movado :Centripeta/centrifuga forto :Koriolisforto :Fikza korpo :Turbo :Termodinamiko :Stata ekvacio :Varmo :ĉefpropozicioj de la termodinamiko :Entropio :Entalpio :Temperaturo :Elektromagnetismo :Elektrostatiko :Elektrotekniko kaj Elektroniko :Magnetismo :Magnetostatiko :Ondoj kaj Vibroj :Harmonaj vibroj :Dampataj vibroj :Devigitaj vibroj :Resonanco :Fouriertransformo :Onda ekvacio :Kvantummekaniko/Kvantummeĥaniko :Fotoelektra efekto :Komptonefekto :Onda funkcio :Hamiltonoperaciumo :Solid-stata Fiziko :Kristalografio :Semikonduktaĵo :Superkondukeco :Densigita Materio :Astrofiziko :Atoma fiziko :Atomkerna fiziko (Nuklea fiziko) :Biofiziko :Fluidaĵ-Dinamiko :Fotoniko :Holografio :Iksradioj/X-radioj :Kaoso/Ĥaoso :Kemia Fiziko :Kvantumkemio :Kvantumkomputiko :Kvantumkriptografio :Kvantumteleportado :Laseroj :Lumrapido :Meteologio :Optika Inĝenierarto :Optiko :Partikla Fiziko (Altenergia Fiziko) :Plasmo-Fiziko :Relativeco :Teoria Fiziko als:Physik ja:物理学 ko:물리학 ms:Fizik simple:Physics th:ฟิสิกส์ zh-min-nan:Bu̍t-lí-ha̍k

Inĝenierarto

Inĝenierarto estas la aplikado de scienco al homaj bezonoj. Ĉi-tio estas farata per scio, matematiko, kaj sperto aplikata al la desegno de utilaĵoj aŭ procesoj. Profesiuloj de inĝenierarto estas nomataj inĝenieroj. Ĝenerale inĝenierarto estas sciaro pri tio, kion oni produktas. Pri tio, kiel ĉi tion produkti, vidu teknologion.

Konstrukcioj:


- Materialoj: Ŝtalo - Plasto - Ligno
- Kunigo: Ŝraŭbeco - Gluo - Nodo

Maŝinoj:


- Simplaj maŝinoj: Radoj - Brakoj
- Elektraj Maŝinoj: Motoroj - Generatoroj
- Hidraŭliko: Hidraŭlikaj Maŝinoj: Hidraŭla meĥanismo - Pumpiloj - Hidraŭlikaj motoroj
- Termikaj Maŝinoj:
  - Ekster-brulantaj: Vapormotoro
  - En-brulantaj: Eksplodmotoro

Instrumentteĥniko:

Sensiloj:


- Temperatursensiloj
- Premsensiloj
- Debitsensiloj
- Nivelsensiloj
- Kvalitsensiloj

Aktuatoroj:


- Valvoj
- paŝmotoroj
- Variablaj rapidecreguliloj

Procesaŭtomacio


- Procesaŭtomacia terminaro
- Procesaŭtomaciaj algoritmoj
- Procesaŭtomacia komputilo

Ĉefaj fakoj da inĝenierarto


- Agrikultura inĝenierarto
- Arkitekta inĝenierarto
- Bioinĝenierarto
- Elektra inĝenierarto
  - Elektra energio
  - Elektrotekniko kaj Elektroniko
- Industria inĝenierarto
- Kemia inĝenierarto
- Komputika inĝenierarto
- Mekanika inĝenierarto Kategorio:Teknologio Kategorio:Inĝenierarto ja:工学 ko:공학 ms:Kejuruteraan simple:Engineering th:วิศวกรรมศาสตร์

Tekniko

Teknologio - Arto Tekniko aŭ teĥniko estas tuto de la metodoj kaj procedoj, uzataj por plenumi verkon de arto, produkton de industrio aŭ faraĵon de metio (PIV). En pli strikta senco oni komprenas teknikon kiel praktikan aplikadon de sciencoj en industrio kaj metioj, precipe diversajn maŝinojn, labor-instrumentojn kaj labormetodojn.

Elektra energio

Elektro estas nomo por ĉiuj fizikaj fenomenoj, kiuj baziĝas sur elektraj ŝargoj kaj ties moviĝo (elektra kurento, elektra tensio, elektra kampo kaj ankaŭ fakaj atmosfera elektro, biologia elektro ktp). Elektra ŝargo estas eco de kelkaj partikloj, ekzemple protonoj kaj elektronoj. La forto inter tiuj partikloj estas unu el la kvar konataj fundamentaj fortoj de naturo. Ankaŭ energio en la potencialo de elektraj ŝargoj estas nomata elektro. Vidu ankaŭ jenon:
- Elektromagnetismo
- Elektrostatiko
- Elektrotekniko
- Elektroniko

Historio

Antikve, greka filosofo Taleso eltrovis, ke sukceno polurata per tuko altiras malgrandaĵojn. Ĉirkaŭ 1600 William GILBERT ankaŭ eksperimentis pri sukceno, kaj nomis la fenomenon "electricity", de la greka vorto ηλεκτρον (elektron, = sukceno). En 1720 la fizikisto Pieter VAN MUSSCHENBROEK inventas la lejdenan botelon, specon de kondensilo. En 1770 la kuracisto Luigi GALVANI observis, ke detranĉitaj gamboj de ranoj ektremas sub la influo de du malsamaj metaloj (kiuj konsistigis pilon). En 1775/76 Alessandro VOLTA inventis ŝargodisigilon kaj baterion. Ĉirkaŭ 1800 André Marie AMPÈRE inventis la ampermetron, elektran telegrafon kaj elektran magneton kaj fondas la teorion de elektromagnetismo. (Pri la invento de elektra telegrafo oni disputas inter pluraj inventintoj.) En 1821 Georg Simon OHM malkovras la leĝon de Omo, ke la elektra kurento tra donita rezistilo estas proporcia al la tensio. En 1832 Michael FARADAY formulis la leĝojn de indukto kaj komencis la ellaboron de la elektrodinamiko. Ĉirkaŭ 1860–1870 James Clerk MAXWELL formulis la teorion de elektro kaj magnetismo surbaze de senmovaj kaj moviĝantaj elektraj ŝargoj. Tiu teorio estas ĝis nun valida. Surbaze de siaj teorioj Maxwell postulis la ekziston de elektromagnetaj ondoj kaj deklaris, ke lumo konsistas el tiaj ondoj. En 1879 Thomas Alva EDISON konstruis elektran ampolon, kiu male al petrola aŭ gasa lumo ne emis kaŭzi incendiojn. En 1884 Heinrich Rudolf HERTZ eksperimente produktis elektromagnetajn ondojn kaj tiel konfirmis la teorion de Maxwell. En 1886 Nikola TESLA demonstris la avantaĝojn de alterna kurento. En 1904 John Ambrose FLEMING inventis la vakuan tubon. En 1906 Lee DE FOREST inventis la tri-elektrodan tubon, kiu permesis amplifi elektrajn signalojn, eĉ altfrekvencajn. En 1948 Walter H. BRATTAIN, John BARDEEN kaj William SHOCKLEY evoluigis la transistoron, kiu kompare al la vakua tubo estas rezista al skuoj kaj ne bezonas varmigon.

Eksteraj ligoj


- http://espleono.uw.hu/elektro.html Libroj pri fundamentoj, elementoj, cirkvitoj, kaj aliaj. kategorio:Elektro Kategorio:Energio ja:電気 ko:전기 simple:Electricity

Transistoro

Transistoro estas solid-stata semikonduktaĵa aparato uzata por amplifado kaj ŝaltado, kaj havas tri terminalojn: malgranda kurento aŭ tensio aplikita al unu terminalo regas la kurenton tra la du aliaj. Ĝi estas la ĉefa komponanto en ĉia moderna elektroniko. En diĝitaj cirkvitoj, transistoroj uziĝas kiel tre rapidaj elektraj ŝaliloj, kaj aranĝoj de transistoroj povas funkcii kiel logikaj pordoj, RAM-tipa storaĵo kaj aliaj aparatoj. En analogaj cirkvitoj, transistoroj uziĝas kiel amplifiloj. Transistoro estis ankaŭ kutima nomo dum la 1960-oj por transistora radiofono, poŝe granda portebla radiofono kiu uzis transistorojn, anstataŭ vakutuboj, kiel siajn aktivajn elektronikaĵojn.

Inventado

La transistoro estis inventita ĉe Bell Laboratories dum Decembro 1947 de John BARDEEN, Walter Houser BRATTAIN, kaj William Bradford SHOCKLEY, kiuj estis aljuĝitaj la Nobelan Premion pri Fiziko dum 1956. Ironie, ili klopodis fabriki kamp-efikan transistoron (E-e: KET, angle: FET) antaudirita de Julius edgar LILIENFELD tiom frue kiom 1925 sed fine malkovris kurentan amplifadon en punkt-kontakta transistoro kiu sekve evolŭis iĝi la dupolusa junta transistoro (E-e: DJT, angle BJT)

Transistora Funkciado

Transisitoro estas tri-terminala aparato. En la DJT, elektra kurento enmetiĝas en la bazo (B) kaj modulas kurentan fluon inter la aliaj du terminaloj sciitaj kiel elsendilo kaj kolektilo. En KEToj, la tri terminaloj nomiĝas pordo (P), fonto (F), kaj drenilo (D) respektive, kaj tensio aplikita al la pordo modulas la kurenton inter la fonto kaj la drenilo.

Dupolusa Junta Transistoro

Koncepte, oni povas kompreni dupolusan juntan transistoron kiel du diodoj kun malantaŭo al malantaŭo, konektitajn tiel ke ili kunhavas aŭ siajn pozitivajn aŭ negativajn terminalojn. La antaŭen-biasita elsendil-baza junto allasas portantoj facile flui el la elsendilo. La bazo fabrikiĝas sufiĉe maldika, ke plej multaj injektitaj portantoj atingas la kolektilon anstataŭ rekombini en la bazo. Ĉar malgrandaj ŝanĝoj de la baza kurento signife efikas kolektilan kurenton, la transistoro povas funkcii kiel elektronika amplifilo. La rejŝo de amplifiado, kutime nomita la kurenta pliiĝo (b), estas proksimume cent por plej multaj specoj de DJT-oj. Tio estas unu miliampero de baza kurento kutime igas kolektilan kurenton de proksimume cent miliamperoj. DJT-oj venkas je ĉiaj amplifikiloj de sone al radiofone frekvencaj aplikaĵoj kaj estas ankaŭ popularaj kiel elektronikaj ŝaltiloj.

Kamp-Efikaj Transistoroj

La plej kutima speco de kamp-efika transistoro, la MOSKED (metal-oksid-semikonduktaĵa kamp-efika transistoro) povas ankaŭ esti regardata kiel du malantaŭ-al-malantaŭ-aj diodoj kiuj apartigas la fontan terminalon de la drenila terminalo. La volumenaĵo intera kovriĝas de ekstrme maldika izola tavolo kiu portas la pordan elektrodon. Kiam tensio aplikiĝas inter la pordo kaj la fonton, elektran kampo kreiĝas en tiu volumenaĵo, kiu kaŭzas konduktivan kanalon formi inter lal fonto kaj la dernilo kaj kiu allasas kurentan fluon transe flui. La kvanto da tiu ĉi fluo povas esti modulata aŭ tute haltita per variado de la porda tensio. Ĉar la pordo estas izola, nenioma DK-a kurento fluas al aŭ de la la porda elektrodo. Tiu ĉi manko de porda kurento (komare al la baza kurento de la DJT), kaj la kapablo de la MOSKET agi kiel ŝaltilo, allasas kreadon de aparte rendimentaj cirkvitoj. De tio, MOSKET-oj jam fariĝas la domina teknologio uzita en komputa ekipaĵo tiel kiel mikroprocesoro kaj stora aparato tiel kiel RAMO. La plej ofta formo de MOSKET-a transistoro uzata hodiaŭ estas la KMOS-o (komplementa metal-oksid-semikonduktaĵo), kiu estas la bazo de preskaŭ ĉiuj integritaj cirkvitoj produktitaj.

Avantaĵoj de Transisitoroj Super Vakutuboj

Antaŭ la transistoro, la termjona valvo aŭ vakutubo estis la ĉefa komponanto de amplifilo. Gravaj avantaĝoj, kiuj allasis transistorojn anstataŭi iliajn valvajn antaŭulojn en preskaŭ ĉiuj aplikaĵoj, estas:
- plia malgrandeco
- pli simpla manufakturado, kaj de tio
- pli malalta kosto
- pli malalta operacia tensio
- manko de hejtita filamento, kaj de tio
- pli malalta pova disipado
- plia fidindeco, kaj
- plia daŭrivo. Termjonaj valvoj estas ankoraŭ uzata ĉe tre alt-povaj aplikaĵoj tiel kiel signala amplifado por radiofona dissendado. Iuj sonaj amplifiloj ankaŭ uzas ilin, iliaj entuziasmuloj asertas ke la sono estas pli bona. Aparte, iuj argumentas ke la pli granda nombro da elektronoj en vakutubo pli bone kondutas kun pli granda statistika akurateco. Aliaj detektas distingan "varmecon" en la sono. La "varmeco" estas fakte distordo kaŭzita de la vakutuboj, sed aŭdamantoj trovas certan kvanton da "nebuleco" plaĉa. La "dua generacio" de komputiloj tra la 1950-oj kaj 1960-oj elstarigis tabulojn plenaj kun individuaj transistoroj. Sekve, transistoroj, aliaj komponantoj, kaj la necesaj konduktiloj estis integritaj en unuopaj, amas-produktitaj komponantoj en integritaj cirkvitoj. Ĉe moderna cifera eletroniko, unuopaj transistoroj estas maloftaj, kvankam ili restas kutimaj en povaj kaj analogaj aplikaĵoj.

Historio

Ĉiuj transistoroj dependas de semikonduktaĵoj. Do, la historio de transistoroj komencas kun la fruaj uzoj de semikonduktaĵoj.

1900-oj

Semikonduktaĵoj estis uzita en elektoniko dum kelka tempo antaŭ la inventado de la transistoro. Ĉirkaŭ la ŝanĝo de la 20-a jarcento, ili estis tre kutimaj kiel detektoroj en radiofonoj, uzite en aparto nomita "Kata Vangharo". Tiuj ĉi detektoroj estis iel ĝenaj, tamen, postulante de la funkciiganto movi malgrandan volframan filamenton (la vangharon) ĉirkau la surfaco de la kristalo ĝis ĝi subite komencis funkcii. Tiam, dum periodo de kelkaj horoj aŭ tagoj, la kristalo malrapide malfunkciiĝis kaj la proceso devis esti refarita. Je tiu tempo, ilia funkcio estis tute mistera. Post la enkonduko de radiofonoj bazitaj sur vakutuboj kiuj estis pli fidindaj kaj amplifitaj, la katvanghara sistemo rapide malaperis.

Dua Mondmilito

Dum la Dua Mondmilito radara esplorado rapide puŝis la frekvencojn de la radaraj radioriceviloj en regionon kie tradiciaj tub-bazitaj riceviloj ne plu funkciis bone. Kaprice, Russell Ohl de Bell Laboratories decidis provi katvangharon. Post elĉasado en vendejo de uzitaj radioriceviloj en Manhattan, li trovis ke ĝi funkciis multe pli bone ol tub-bazitaj sistmoj. Li tiam komencis peni ekkompreni kial ili estis tiel "strangaj". Li elspezis plejparton da 1939 provante kreskigi pli puraj kristaloj. Li baldaŭ eltrovis ke kun pli alte kvalitaj kristaloj, la "strangeco" foriris -- sed ilia kapableco funkcii kiel radiofona detektoro ankaŭ foriris. Je unu tago, li trovis ke unu el liaj plej puraj kristaloj, tamen, funkciis bone, kaj interese ĝi havis klare videblan fendon proksime al la mezo. Kvankam, dum li movis tra la ĉambro penante testi ĝin, la detektoro foje mistere funkciis kaj foje malfunckiis. Post studado, li trovis ke la konduto estis regata de lumo en la ĉambro, ju pli lumo des pli konduktanco. Li invitis kelkaj aliaj homoj vidi ĝin, kaj Brattain tuj ekkomprenis ke estis ia junto ĉe la fendo. Pluaj esploroj klarigis la restanta mistro. La kristalo fendis ĉar ĉiu flanko entenis tre ete malsamaj kvantoj de malpuraĵo kiu Ohl ne povis forigi - proksimume 0,2%. Unu flanko de la kristalo entenis malpuraĵojn kiuj aldonis ekstrajn elektronojn kaj faris ĝin konduktanto. La alia flanko havis malpuraĵojn kiuj tendencis kunligi tiujn ĉi eletronojn, farante el ĝi izolaĵon. Kiam la du lokiĝis kun flank-al-flake , la elektronoj povis puŝiĝi el la flanko kun la ekstraj elektronoj (baldaŭ nomota elsendilo) kaj esti anstatauita de novaj elektronoj proviziita (eble de baterio) kie ili fluis en la izolaĵan parton kaj kolektiĝis per la filamento (la kolektilo). Tamen kiam la tensio inversiĝis, la elektonoj puŝataj en la kolektilo rapide plenigis la "truojn" kaj konduktado tuj ĉesis. Tiu ĉi junto de la du kristaloj (aŭ partoj de unu kristalso) kreis solid-statan diodon, kaj la koncepto baldaŭ sciiĝis kiel semikonduktado.

Disvolvado

Arme kun scio pri la funkciado de tiuj ĉi novaj diodoj, urĝa peno komencis por lerni fabriki ilin je postulo. Teamoj ĉe Purdue University, Bell Labs, MIT, kaj University of Chicago kuniĝis fari pli bonajn kristalojn. Interne de jaro, germanio germania produktado perfektiĝis ĝis punkto kie milit-gradaj diodoj utiliĝis en plej multaj radaraj aparatoj. La ŝlosilo por disvolvado de transistoro estis plua komprenado de la proceso de elektrona movebleco en semikonduktaĵo. Ekkompreniĝis ke se estis maniero regi la fluon de elektronoj de la elsendilo al la konektilo, oni povas fari amplifilon. Ekzemple, se oni metis kontaktiloj ĉe ambau flankoj de unuopa speco de kristalo, la kurento ne fluus tra ĝi. Tamen, se tria kontaktilo povus "injekti" elektronojn aŭ truojn en la materialon, kurento povus flui. Efektiva farado de tio ĉi ŝajnis esti tre malfacila. Se la kristalo havus iun ajn bonsencan grandecon, la kvanto da elektronoj (aŭ truoj) proviziita devus esti tre granda -- kiu farus ĝin malpli utila kiel amplifilo ĉar ĝi postulus grandan kurenton komence. Tio dirite, la tuta ideo de kristala diodo estis ke la kristalo mem povis provizii eletronojn trans tre malgranda distanco. La ŝlosilo ŝajnis esti meti kaj la enmetan kaj la elmetan kontaktojn tre proksima kunen sur la surfaco de la kristalo. Brattain komencis laboradon konstrui tian aparaton, kaj tantaligaj alludoj kontinuis aperi dum la teamo prilaboris la problemon. Unu tagon, la sistemo fukciis, la neksta ĝi ne funkciis. Je unu instanco, ne-funkcia sistemo ekfunkciis kiam metita en akvo. La duopo, Brattain kaj Ohl, fine disvolvis novan fakon sub kvantuma mekaniko sciitan kiel surfacan fizikonpor ekspliki la konduton. Escence la elektronoj en iu peco de kristalo migrus pro apudaj ŝargoj. Elektonoj en elsendiloj aŭ "truoj" en la kolektiloj grapolus sur la surfaco de la kristalo kie ili povus trovi siajn malajn ŝargojn ŝvebantan en la aero (aŭ akvo). Tamen, ili povus esti pelita for de la surfaco de malgranda kvanto de ŝargoj aplikita al alia loko. Anstataŭ bezonado de granda provizio de elektronoj, tre malgranda nombro en la ĝusta loko trafus. Ilia kompreno solvis la problemon de bezonado de tre malgranda rega areo al certa grado. Anstatŭ bezoni du apartajn semikonduktantojn konektita de kuna, sed eta regiono, unuopa pli granda surfaco sufiĉus. La elsendilo kaj kolektilo estus ambaŭ metitaj tre proksime sur unu flanko, kun la rega drato sur la alia. Kiam kurento aplikiĝis al la rega drato, elektronoj aŭ truoj elpelus, tute trans la bloko de semikonduktaĵo, kaj kolektiĝus sur la fora surfaco. Tiel longe kiel la elsendilo kaj la kolektilo estus tre proksima kune, tio ĉi allasu sufiĉajn elektronojn aŭ truojn inter ilin por allasi konduktadon komenci.

Unua Transistoro

La unua transistoro bezonis ioman tempon por konstrui. Ili faris multajn provojn konstrui tian sistemon kun variaj iloj, sed ĝenerale malsukcesis. Muntaĵoj kie la kontaktiloj estis sufiĉe proksimaj estis nevarie tiel rompiĝema kiel estis la originalaj katvangharaj detektoroj. Fine ili havis praktikan trarompon. Peco de oro ora folio estis gluita al la rando de plasta kojno, kaj tiam la folio estis tranĉita kun razilo ĉe la pinto de triangulo. La rezulto estis du tre proksime interspacigitaj kontaktiloj de oro. Kiam la plasto estis puŝita malsupren al la surfacon de la kristalo kaj tensio aplikita al al alia flanko (sur la bazo de la kristalo), kurento ekfulis de unu kontaktilo al la alia dum la baza tensio pelis la elektronoj for de la bazo al la alia flanko malproksime de la kontaktiloj. La punkt-kontakta transistoro estis inventita, primativan vario de la DJT. Tia sistemo ne multe praktike utilis. Ĝi ne estis pli bona ol la malnovaj katvangkaroj. Baldaŭ pli novaj metodoj kaj kompreno allasis multe pli fortikajn versiojn. Ene de kelkaj jaroj, transistor-bazitaj produktoj, plej notinde radiofonoj, aperiĝis sur la merkato.

Origino de la Nomo

En vakutubo (Brita: valvo), ŝanĝoj de la plata kurento estas proporcia al ŝanĝoj de krada tensio, al unua aproksimaĵo. La rejŝo (kruento/tensio) havas dimensiojn de kondutanco. Ĉar la kurento kaj tensio ne mezuriĝas ĉe la samaj terminaloj, ĝi aludiĝas kiel "transkonduktanco" anstataŭ "konduktanco", kaj estas grava taks-nombro por vakutubo. Se vakutuboj nomiĝis por siaj funkcio anstataŭ siaj strukturoj, ili eble nomiĝis "transkonduktoroj". John R. Pierce fabrikis la nomo "transistoro" en 1949. Oni originale pensis ke la transistoro povus esti konsiderita kiel elektronika dualo de vakutubo. La eco ekvivalenta al transkonduktanco estus "transresistanco" kaj la aparato estus "transresistoro" aŭ mallonge "transistoro". Okazis ke la transistoro ne estas sufiĉe proksima al vakutuba dualo por ke la koncepto iom utilu kvante, kaj la koncepto "transresistanco" nur dauras en la nomo "transistoro".

Fruaj Konsumantaj kaj Hobiaj Aplikaĵoj

La transistora radiofono estis la unua ĉef-flua aplikaĵo de transistoro. Eĉ antau la 1940-oj, ordinaraj konsumantaj radiofonoj estis iom kompleksaj elektronikaĵoj, uzante kelkaj vakutubojn kaj bazitaj sur la brile inĝenia superheterodina teknologio de Armstrong. Por plenigi konsumantajn anticipojn, estis necese ke transistoraj radiofonoj uzu similajn cirkvitojn. Ne estis facile dum la fruaj tagoj fidinde funkciigi transistorojn kiel amplifilojn kaj oscililojn en la radiofonfrekvenca (RF-a) amplekso -- eĉ la 540 - 1700 kHz amplitudmodula (AM-a) dissenda bendo. Malgrandigitaj versioj de multaj komponantoj tiel kiel mez-frekvenca (MF-a, angle IF) transformilo kaj multopigitaj agordaj kondensiloj ne estis havebla. La unua signifa konsumanta aplikaĵo de transistoroj estis la fonoforo, kiu bezonis nur sonfrekvenca amplifado, kaj reprezntis merkaton kie malgrandigo estis grava kaj malalta prezo ne estis posulto. Raytheon, kiu jam disvolvis malgrandizitajn kaj fortikizitajn vakutubojn por la militistaro, enkondukis la unuan transistorizitan fonoforon. Raytheon ankaŭ enkondukis la la unua transistoro, la CK722, kiu estis larĝe havebla tra ĉiutagaj komercaj kanaloj. Elektronikaj hobiistoj de la 1950-oj favorkore pensas pri la CK722, esence la sola transistoro havebla dum preskaŭ jardeko, kaj sennombraj hejmfaritaj projektoj dezajniĝis ĉirkaŭ ĝi. La CK722-oj haveblaj al hobiistoj estis esence tiuj kiuj malsukcesis kvalitan kontrolon por pli postulaj aplikaĵoj. Bazita sur germanio, kun malalta amplifado kaj alta elsendil-al-kolektila likaĵo, kaj kun alta variado de ero al ero, dezajnado de praktikaj cirkvitoj kun tiuj ĉi komponantoj estis tre defia.

Malgrandigo

La unua KMOS-a transistora cirkito estis enkondukita de RCA dum 1963. Plua nivelo de malgrandigo poste fariĝis ebla kun la inventado de la integrita cirkvito, kiu inkludis multajn transistorojn sur unu floko de silico, kaj kondukis al nova geracio de aparatoj tiel kiel poŝkalkuliloj kaj ciferecaj horloĝoj.

Eksternaj Ligoj


- PBS's [http://www.pbs.org/transistor/ Transistorized!]
- Lucent Technologies, [http://www.lucent.com/minds/transistor/ The transistor legacy]
- American Physical Society (APS) [http://www.aps.org/apsnews/1100/110004.html This Month in Physics History - November 17 - December 23, 1947: Invention of the First Transistor]
- Science Friday, "[http://www.sciencefriday.com/pages/1997/Dec/hour1_121297.html 50 Years of the Transistor]". December 12, 1997.
- [http://www.ee.washington.edu/circuit_archive/parts/cross.html Transistor Cross Reference Database] de Jerry Russell
- AudioUK's Milestones: http://www.audiouk.com/info/transistor.htm
- [http://www.ck722museum.com/ The CK722 Museum] Kategorio:Elektrotekniko ja:トランジスタ ko:트랜지스터

Kondensatoro

Kondensatoro estas elektroteknika elemento, speciale farita por havi kapacitancon. Pro la kapacitanco ĝi entenas relative malgrandan, sed signifan kvanton da elektra energio. Ĉefaj parametroj de kondensatoro estas:
- Nominala kapacitanco;
- Ebla ekarto de la kapacitanco (kutime estadas +-5% +-10% +-20% +-30% +50-20% +80-20% ktp);
- Temperatura koeficiento de la kapacitanco;
- Nominala tensio, kiun la kondensatoro povas elteni sen damaĝo;
- Rezistanco de izolo.
- Tangento de angulo de perdado; Ĝenerale nominala tensio, rezistanco de izolo kaj tangento de angulo de perdado ankaŭ dependas de temperaturo. kategorio:Elektrotekniko ja:コンデンサ th:ตัวเก็บประจุ

20-a jarcento

Historio > Jarcentoj: 19-a jarcento - 20-a jarcento - 21-a jarcento Jaroj:
19011902190319041905 19061907190819091910
19111912191319141915 19161917191819191920
19211922192319241925 19261927192819291930
19311932193319341935 19361937193819391940
19411942194319441945 19461947194819491950
19511952195319541955 19561957195819591960
19611962196319641965 19661967196819691970
19711972197319741975 19761977197819791980
19811982198319841985 19861987198819891990
19911992199319941995 19961997199819992000
ja:20世紀 ko:20세기 simple:20th century

Elektro

Elektro estas nomo por ĉiuj fizikaj fenomenoj, kiuj baziĝas sur elektraj ŝargoj kaj ties moviĝo (elektra kurento, elektra tensio, elektra kampo kaj ankaŭ fakaj atmosfera elektro, biologia elektro ktp). Elektra ŝargo estas eco de kelkaj partikloj, ekzemple protonoj kaj elektronoj. La forto inter tiuj partikloj estas unu el la kvar konataj fundamentaj fortoj de naturo. Ankaŭ energio en la potencialo de elektraj ŝargoj estas nomata elektro. Vidu ankaŭ jenon:
- Elektromagnetismo
- Elektrostatiko
- Elektrotekniko
- Elektroniko

Historio

Antikve, greka filosofo Taleso eltrovis, ke sukceno polurata per tuko altiras malgrandaĵojn. Ĉirkaŭ 1600 William GILBERT ankaŭ eksperimentis pri sukceno, kaj nomis la fenomenon "electricity", de la greka vorto ηλεκτρον (elektron, = sukceno). En 1720 la fizikisto Pieter VAN MUSSCHENBROEK inventas la lejdenan botelon, specon de kondensilo. En 1770 la kuracisto Luigi GALVANI observis, ke detranĉitaj gamboj de ranoj ektremas sub la influo de du malsamaj metaloj (kiuj konsistigis pilon). En 1775/76 Alessandro VOLTA inventis ŝargodisigilon kaj baterion. Ĉirkaŭ 1800 André Marie AMPÈRE inventis la ampermetron, elektran telegrafon kaj elektran magneton kaj fondas la teorion de elektromagnetismo. (Pri la invento de elektra telegrafo oni disputas inter pluraj inventintoj.) En 1821 Georg Simon OHM malkovras la leĝon de Omo, ke la elektra kurento tra donita rezistilo estas proporcia al la tensio. En 1832 Michael FARADAY formulis la leĝojn de indukto kaj komencis la ellaboron de la elektrodinamiko. Ĉirkaŭ 1860–1870 James Clerk MAXWELL formulis la teorion de elektro kaj magnetismo surbaze de senmovaj kaj moviĝantaj elektraj ŝargoj. Tiu teorio estas ĝis nun valida. Surbaze de siaj teorioj Maxwell postulis la ekziston de elektromagnetaj ondoj kaj deklaris, ke lumo konsistas el tiaj ondoj. En 1879 Thomas Alva EDISON konstruis elektran ampolon, kiu male al petrola aŭ gasa lumo ne emis kaŭzi incendiojn. En 1884 Heinrich Rudolf HERTZ eksperimente produktis elektromagnetajn ondojn kaj tiel konfirmis la teorion de Maxwell. En 1886 Nikola TESLA demonstris la avantaĝojn de alterna kurento. En 1904 John Ambrose FLEMING inventis la vakuan tubon. En 1906 Lee DE FOREST inventis la tri-elektrodan tubon, kiu permesis amplifi elektrajn signalojn, eĉ altfrekvencajn. En 1948 Walter H. BRATTAIN, John BARDEEN kaj William SHOCKLEY evoluigis la transistoron, kiu kompare al la vakua tubo estas rezista al skuoj kaj ne bezonas varmigon.

Eksteraj ligoj


- http://espleono.uw.hu/elektro.html Libroj pri fundamentoj, elementoj, cirkvitoj, kaj aliaj. kategorio:Elektro Kategorio:Energio ja:電気 ko:전기 simple:Electricity

Elektromagnetismo

La bazaj ekvacioj de elektromagnetismo estas la Ekvacioj_de_Maxwell.

Vidu ankaŭ


- Elektrostatiko
- Magnetostatiko
- Magnetismo Kategorio:Fiziko ja:電磁気学 ko:전자기학

Diodo

Diodo (de greka Di — du, kaj Hodos — vojo) funkcias kiel elektronika versio de unu-direkta valvo. Per restriktado de la direkto de movado de ŝargoportantoj, ĝi allasas elektran kurenton flui en unu direkton, sed blokas ĝian fluon en la alian direkton. La karakteraĵo de kurent-tensio aŭ I-V de diodo povas esti aproksimita per du regionoj de operacio. Sub certa diferenco de potencialo inter ties du dratoj, diodo povas esti imagata kiel malferma (ne-konduktiva) cirkvito. Dum la potenciala diferenco pligrandiĝas, en iu nivelo la diodo konduktiviĝas kaj ebligas trafluon de kurento. En tiu ĉi punkto ĝi povas esti imagata kiel kontakto kun nula (aŭ tre malalta) rezistanco. Oni foje konas diodojn kiel rektifilojn pro ilia uzado por rektifi elektran alternan kurenton en rektan kurenton per forigo de la negativa parto de la kurento. Speciala aranĝo el kvar diodoj kiu transformas alternan kurenton en la rektan uzante ambaŭ fazojn de la alterna kurento, estas konata kiel dioda ponto aŭ unu-faza ponta rektifilo. La unuaj diodoj estis vakutubaj apartoj (ankaŭ konataj kiel termjonaj valvoj), kiuj estis aranĝoj de elektrodoj ĉirkaŭataj per vakuo ene de vitra ujo kaj kiu aspektis simile al lampampolo. La aranĝo de filamento kaj plato kiel diodo estis inventita en 1904 de John Ambrose FLEMING, scienca konsilisto el la firmao Marconi, surbaze de konstato de Thomas EDISON. Tiel kiel lumampolo, vakutubaj diodoj havas filamenton tra kiu pasas kurento, kiu hejtas la filamenton. En ĝia hejtita stato, ĝi povas emisii elektronojn en la vakuon. Tiuj ĉi elektronoj estas elektrostatike tirataj al pozitive ŝargita ĉirkaŭa metala plato nomita anodo aŭ nur la plato. Elektronoj ne fluas de la plato reen al la filamento, eĉ se la ŝargo sur la plato estas negativa ĉar la plato ne estas hejtita. Kvankam vakutubaj diodoj ankoraŭ estas uzataj por kelkaj specialaj aplikoj, plej multaj modernaj diodoj baziĝas sur semikonduktaĵoj. Semikondukta diodo konsistas el n-dopita regiono apud p-dopita regiono, kiu kreas p/n-an junton. (Vidu la artikolon pri semikonduktaĵoj por eksplikado de tiuj ĉi terminoj, aparte sub la subtitolo p/n-a Junto. La Shockley-a ekvacio pri ideala diodo (nomita omaĝe al William Bradford Shockley) povas alproksimi la I-V-ajn ecojn de p/n-a diodo: I=I_S \left( \right), kie I estas la dioda kurento, Is estas skala faktoro nomita satura kurento, q estas la ŝargo sur elektrono (la elementa ŝargo), k estas la Boltzmann-a konstanto, T estas la absoluta temperaturo de la p/n-a junto. La termo kT/q estas la termika tensio, foje skribita V­T­ kaj estas proksimume 26mV ĉe enĉambra temperaturo. n (foje ellasita) estas la emisia koeficiento, kiu varias de 1 al 2 depende de la fabrikada proceso. En kutima silicia diodo, la falo en potencialo trans konduktanta diodo estas proksimume 0,6 aŭ 0,7 voltoj. La valoro malsamas por aliaj specoj de diodoj - Schottky-a diodo povas havi tiel malalte kiel 0,2V kaj lum-emisia diodo povas havi 1,4V aŭ pli.

Semikonduktaj diodoj

Estas kelkaj specoj de semikonduktaĵe junta diodo:
- Normalaj (p/n) diodoj: kiuj operacias kiel priskribite supre.
- Zenera diodo kies konduktivecon oni povas renversigi. Tiu ĉi efiko, nomita Zenera Rompiĝo , okazas ĉe precize difinita tensio, lasante la diodon esti uzata kiel preciza tensia referenco. Kelkaj aparatoj sub la nomo alt-tensiaj Zeneraj diodoj estas fakte lavangaj diodoj. (Vidu sube).
- Lavangaj diodoj: diodoj kiuj povas kondukti en la inversa direkto kiam la inversa tensio superas la rompiĝan tension. Tiuj ĉi estas elektre tre similaj al Zeneraj diodoj, kaj ofte estas erare nomataj Zeneraj diodoj, sed rompiĝo estas pro malsama mekanismo, la Lavanga Efiko. Tio ĉi okazas kiam la renversa elektra kampo trans la p/n-a junto kaŭzas ondon de joniĝado, similan al vera lavango, kiu kondukas al granda kurento. Lavangaj diodoj estas konstrukciitaj por rompiĝi ĉe bone difinita inversa tensio sen detruiĝo.
- Lum-emisiaj diodoj (LED): dum elektronoj transiras la junton, ili emisias fotonojn. Ĉe plej multaj diodoj tiuj ĉi reabsorbiĝas, kaj ne havas videblajn frekvencojn (kutime infraruĝajn). Tamen, kun la ĝustaj materialoj kaj geometrio, la lumo videbliĝas.
- Fotodiodoj: Tiuj ĉi havas larĝajn, travideblajn juntojn. Fotonoj povas puŝi elektronojn tra la junto, kaŭzante kurenton flui. Fotodiodoj povas esti uzataj kiel lumelektraj ĉeloj.
- Schottky-aj diodoj: Tiuj ĉi havas tre malaltajn tensiajn falojn, kutime de 0,15V ĝis 0,45 V, kio ebligas utiligi ilin en pil-povaj malgrand-tensiaj cirkvitoj.
- Klakaj Diodoj: tiuj ĉi povas havi tre rapidajn tensiajn transirojn.
- Esaki aŭ tunelaj diodoj Tiuj ĉi diodoj havas regionon de operacio, kiu montras la negativan resistancon kaŭzitan de kvantuma tunelado, allasante amplifikadon de signaloj kaj tre simplan dustabilajn cirkvitojn.
- Gunnaj diodoj: Tiuj ĉi diodoj estas tre similaj al tunelaj diodoj pro ke ili estas fabrikataj el GaAs aŭ InP kiuj prezentas la regionon de negativa diferenciala rezistanco. Kun ĝusta biasado, dupolusaj regnoj formiĝas kaj moviĝas trans la diodo, pro kio aperas alte frekvencaj mikroondaj osciloj.

Notado

Aliaj Diodoj

Estas ankaŭ aliaj specoj de diodoj, kiuj ĉiuj havas la bazan funkcion lasi elektran kurenton flui nur en unu direkton, sed kiuj estas produktitaj per aliaj metodoj.
- Punkt-kontakta Diodo: Ĝi funkcias same kiel junta diodo priskribita supre, sed ĝia strukturo estas pli simpla. Bloko de n-tipa semikonduktaĵo kaj kondukta pinta konduktilo faritaj el grup-3a metalo, kiu kontaktas la semikonduktaĵon. Ili ne tre ofte plu estas uzataj kaj eĉ antaŭe ne estis popularaj por analogaj aplikaĵoj pro alta bruo kaj nelineareco.
- Tuba Diodo: Ĝi estas la plej simpla speco de vakutuba aparato. Elektronoj moviĝas en vakuon de hejtita metala surfaco kovrita per baria oksido (barito). Post kiam ili estas for de la surfaco, ili povas esti altiritaj al pozitive ŝargita malvarma surfaco (anodo). Tamen, elektronoj ne facile forlasas malvarman nekovritan surfacon se la polareco renversiĝas kaj tiel iu ajn trafluo estas tre malgranda. Ili estis arkaikaj por 2000-a jaro, sed tra la 20-a jarcento estis multe uzataj en analogaj signalaj aparatoj, elektraj maŝinoj, kaj (proksimume de 1950 ĝis 1960) por diĝita elektronika logiko.
- Gas-malŝarga Diodo: Aparato, kie estas du elektrodoj en ia speco de gaso. Unu elektrodo estas tre akra. La alia havas glatan sed kurban surfacon. Se forta negativa potencialo estas aplikata al la akra elektrodo, la elektra kampo proksima al la akra pinto sufiĉas por kaŭzi elektran malŝargon en la gason kaj kurento fluas. Se la mala potencialo aplikiĝas, la elektre kampa forteco ĉirkaŭ la glata elektrodo ne sufiĉas ekigi malŝargon. (La malŝargo povas nur eki facile ĉe la negativa fino ĉar elektronoj estas multe pli moveblaj ol pozitivaj jonoj) Tiutipaj diodoj estas foje uzitaj por alt-tensia alt-kurenta rektifado ĉe elektre fontaj aplikaĵoj.
- SCR aŭ Silicia Regita Rektifiloj: Diodo kiu ne konduktas ĝis ĝi "ekagiĝas" per aplikado de tre malgranda tensio, kutime inter 1 kaj 20 V, al sia "pordo" (klapo). Depost ekagiĝo, ĝi nur fermiĝas per ĉeso de la kurenta fluo tra si. SCR-oj estas utilaj por regado de A.K. (alterna kurento) ĉar ili ĉesas kondukti aŭtomate en la momento kiam la kurento falas ĝis nulo, ĉiu duono de ciklo kaj tiam povas esti ekagigita refoje. Ili estas fabrikataj kun etendo de grandoj kun pov-traktaj kapacitoj de kelkaj ŭatoj ĝis dekoj da megaŭatoj.
- Triako: Estas du SCR-oj kiuj estas kunigitaj fino al fino aŭ malantaŭo al malantaŭo dum iliaj pordoj estas ankaŭ konektitaj. Tio ĉi rezultas du-direktan "diodan" elektran ŝaltilon, kie la kurento povas flui en ambaŭ direktojn tiam kiam ĝi ekagiĝis (ŝaltis). Malpli povaj triakoj estas uzataj ĉie, precipe en elektraj aparatoj.
- Varikapo aŭ Variaktoro: Tiuj diodoj estas uzataj kiel tensie regataj kondensiloj. kategorio:Elektrotekniko ja:ダイオード ko:다이오드

Drato

Drato estas metala fadeno, kutime cilindra, kiu ofte estas uzata por kondukti elektran kurenton. Analoge, oni ankaŭ nomas draton, ĉiu elemento uzata por kondukti elektran kurenton sendepende de sia formo. Ĝi ankaŭ povas esti izolita sur plejparto de sia faco per izola materialo, por ke ne okazu kurta cirkvito kun aliaj dratoj. kategorio:elektrotekniko ja:ワイヤ

Relajso

Relajso estas teknika aparato, kiu ricevas malfortan efikon kaj re- aŭ plusendas pli fortan samspecan efikon. Esence ĝi do estas amplifilo. amplifilo La plej tradicia relajso estas la elektra-magneta relajso. Ĝi estas elektra ŝaltilo funkciigata per malforta signalo. Tradicie temis pri elektromagneto, per kiu malforta elektra kurento povis movi brakon, kiu ŝaltis multe pli fortan kurenton. Alia funkcio de tia relajso estas la inversigo de signalo: la brako povas ankaŭ interrompi signalon. Kroma, sed ne neglektinda funkcio de tia relajso estas, ke ĝi diskretigas la signalon: se la eniga signalo iomete perturbiĝas, tio ne efikas al la eligata. En radio-tekniko relajso estas stacio, kiu ricevas elekromagnetan ondaron kaj plusendas tiun signalon plifortigitan. Por eviti fuŝan ciklon tio normale signifas, ke la plifortigita signalo estu precize direktita aŭ uzu alian frekvencon. Etimologie la vorto devenas de la franca esprimo relais [rele], kiu signifas stacion, en kiu poŝtaj kaleŝoj povis ŝanĝi laciĝintajn ĉevalojn al freŝaj. Kategorio:Fiziko kategorio:Elektrotekniko ja:継電器

Transformatoro

Transformatoro (aŭ transformilo) estas aparato, kiu transformas alternan kurenton kaj tension sen perdo de povumo (ideale) per elektra induktado. Ĝi havas kelkajn dratajn buklarojn (volvaĵojn, bobenojn). La volvaĵoj kovras kernon. Kategorio:Fiziko kategorio:Elektrotekniko ja:変圧器

Frekvencometro

Elektrotekniko kaj Elektroniko > Frekvencometro ---- Cifereca malofte analoga, mezurilo de frekvencoj. Kutime la aparato mezuras ankaŭ periodojn, tempon, impulsodaŭron kaj aliajn parametrojn. Kunligo de la frekvencometro estas ĉiam paralela. Kategorio:Elektrotekniko

Induktanco

Difino

Induktanco estas mezuro de la kvanto de magneta flukso produktita de donita elektra kurento. ::L= \frac kie :L estas la induktanco en henroj, :I estas la kurento en amperoj, :φ estas la magneta flukso en veberoj. Komparu la supran difinon kun tiuj de impedanco, rezistanco, kapacitanco, kaj konduktanco. La simbolo L uziĝas por induktanco honore al la fizikisto Heinrich LENZ. La termino induktanco estis fabrikita de Oliver HEAVISIDE en februaro 1886. La henro]] (simbolo: H). Precize parole, la kvanto ĵus difinita nomiĝas mem-induktanco, ĉar la magneta kampo estas kreita sole de la konduktanto kiu portas la kurenton. Kiam konduktanto volviĝas sur si mem N-foje ĉirkaŭ la la sama akso, la kurento postulata por produkti donitan kvanton de flukso reduktiĝas per faktoro de N kompare kun unuopa turno de drato. Tiel, la induktanco de bobeno de drato de N turnoj doniĝas de ::L= \frac = N\frac kie \lambda estas la tuta 'fluksa kuplado'. Tia bobena konduktanto estas ekzemplo de [[induktilo.

Ecoj de induktanco

La supra ekvacio povas rearanĝiĝi tiele :\lambda = LI \, Farado de la tempa derivaĵo de ambaŭ flankoj de la ekvacio donas: :\frac = L \frac + I \frac \, En plej multaj kazoj, la induktanco estas konstanta tempe kaj tiel :\frac = L \frac Laŭ la Leĝo de Farady de Induktanco oni havas :\frac = -\mathcal = V kie \mathcal estas la elektromova forto (emf) kaj v estas la induktita tensio. Notu ke la emf estas kontrauen al la induktita tensio. Tiel :\frac = \frac aŭ :I(t) = \frac \int_0^tV(\tau) d\tau + I(0) Tiuj ĉi ekvacioj kune diras ke, por konstana aplikita tensio v, la kurento ŝanĝas en lineara maniero, ĉe "pokvanto" proporcia al la aplikita tensio, sed inverse proporcia al la induktanco. Male, se la kurento tra la induktilo estas ŝanĝanta ĉe konstanta pokvanto, la induktita tensio estas konstanta. La efiko de induktanco povas esti komprenita per unuopa maŝo de drato kiel ekzemplo. Se tensio subite aplikiĝas inter la finoj de la maŝo de drato, la kurento devas ŝanĝi de nula al ne-nula. Tamen, ne-nula kurento indukas magnetan kampon per la leĝo de Ampere. Tiu ĉi ŝanĝo de la magneta kampo induktas emf kiu estas direkte kontraŭa al la ŝanĝo de kurento. La grando de tiu ĉi emf estas proporcia al la ŝanĝo de la kurento kaj la induktanco. Kiam la kontraŭantaj fortoj ekvilibriĝas, la rezulto estas kurento kiu pliiĝas lineare kun tempo kie la pokvanto de tiu ĉi ŝanĝo determiniĝas de la aplikata tensio kaj la induktanco.

Permeableco

La kvanto de magneta flukso produktita de kurento dependas de fizika eco de la medio ĉirkaŭanta la kurento kiu nomiĝas kel la permeableco, \mu. Ju pli granda la permeableco des pli granda la magneta flukso generita de la donita kurento. Certaj materialoj havas multe pli alatan permeablecon de aero. Se konduktilo (drato) estas volvita ĉirkaŭ tia materialo, la magneta flukso estas ĝenerale multe pli granda,do la induktanco estas multe pli granda ol la induktanco de la drato volvita en la aero. La mem-induktanco L de tia solenoido (idealigado de bobeno) povas esti kalkulita de : L = = \frac kie ::μ0 estas la permeableco de sena spaco (4π × 10-7 henroj per metre) :μr estas la permeableco de sena spaco) (4π × 10-7 henroj per metro). :μr estas la relativa permeableco de la koro (sendimensia) :N estas la nombro de volvaĵoj :A esta la kversekcia areo de la bobeno en [kvadrataj metroj]]. :l estas la longo en metroj. :\Phi = BA estas la flukso en vebroj (B estas la fluksa densceco, A estas la areo). :I estas la kurento en amperoj. Tio ĉi, kaj la induktanco de pli komplikitaj formoj, povas deriviĝi de la ekvacioj de Maksvelo.

Kuplitaj induktiloj

Kiam la magneta flukso produktita de induktilo ligas al alia induktilo, oni nomas tiujn ĉi induktilojn kuplitaj. Kuplado estas ofte maldezirita sed ofte tia kuplado estas intenca kaj estas la bazo de transformilo. Kiam induktiloj kupliĝas, ekzistas kunan induktancon kiu rilatas la kurento en unu unu induktilo al la fluksa ligo en la alia iduktilo. Tiel estas tri induktancoj difineblaj por kuplitaj induktiloj: :L_ - la mem-induktanco de induktilo 1 :L_ - la mem-induktanco de induktilo 2 :L_ = L_ - la kun-induktanco asociiĝebla kun ambaŭ induktiloj.

Derivaĵoj de vektorkampa teorio

Reciproka induktanco

Reciproka induktanco estas la tensio induktita en unu cirkvito (la sekundara cirkvito) kiam la la kurento en alia cirkvito (la primara cirkvito) ŝanĝas da unito dum unita tempo. Ĝi estas grava kiel mekanismo per kiu transformilo funkcias; sed ĝi povas ankaŭ kaŭzi nedeziritan kupladon inter la konduktilo en cirkvito. La interinduktanco (en SI-unuoj) de cirkvito i sur cirkvito j doniĝas de la duobla-integrala NEUMANN-a formulo : M_ = \frac \oint_\oint_ \frac

Derivado

: \Phi_ = \int_ \mathbf\cdot\mathbf = \int_ (\nabla\times\mathbf)\cdot\mathbf = \oint_ \mathbf\cdot\mathbf = \oint_ \left(\sum_\frac \oint_ \frac\right) \cdot \mathbf_i kie :\Phi_i\ \, estas la magneta flukso tra la i-a surfaco per la magnetkampa]] vektoro. :A estas la [[vektora potencialo. Teoremo de Stokes estis uzita. : M_ \equiv \frac = \frac \oint_\oint_ \frac tiel ke la induktanco estas pure geometria kvanto sendependa de la kurento en la cirkvitoj.

Mem-induktanco

Meminduktanco, notita L, estas speciala kazo de interinduktanco kie, en al supra ekvacio, i = j. Tiel : M_ = M_ = L_ = L_j = L = \frac \oint_\oint_ \frac Fizike, la mem-induktanco de cirkvito reprezentas la kontraŭ-emf priskribita de la lego de induktado de FARADAY.

Uzado

La flukso \Phi_i\ \! tra la i-a cirkvito en aro evidente estas donita de : \Phi_i = \sum_ M_I_j = L_i I_i + \sum_ M_I_j \, tiel ke la induktita emf, \mathcal, de spcifa cirkvito, i, en iu donita aro povas esti donita rekte de: : \mathcal = -\frac = -\frac(L_i I_i + \sum_ M_I_j) = -(\fracI_i +\fracL_i) -\sum_(\fracI_j + \fracM_)

Vidu ankaŭ jenon:


- Elektromagneta indukto
- Induktilo
- Alterna kurento
- Tangento de angulo de perdado
- RLC cirkvito
- RL cirkvito
- LC cirkvito
- Elektro

Referencoj


- Griffiths, David J. Introduction to Electrodynamics (3rd ed.)(1998). Prentice Hall. ISBN 013805326X
- Wangsness, Roald K. Electromagnetic Fields (2nd Ed.)(1986). Wiley Text Books. ISBN 0471811866.
- Hughes, Edward. Electrical & Electronic Technology (8th ed.)(2002). Prentice Hall. ISBN 058240519X. Kategorio:Elektrotekniko ja:インダクタンス

Impedanco

Elektra impedanco aŭ pli simple impedanco estas mezuro de la kontraŭo al sinusoida elektra kurento. La koncepto de elektra impedanco ĝeneraligas la leĝo de Ohmo en AK cirkvitanalizo. Malsame al elektra resistanco, la impedanco de elektra cirkvito povas esti kompleksa numero. Oliver HEAVISIDE kreis la terminon impedanco en Julio 1886.

AK Stabila Stato

Ĝenerale, la solvoj por la tensioj kaj la kurentoj en cirkvito entenante resistiloj, kapacitilo, kaj induktilo (mallonge, ĉiuj linearaj konduktantaj komponentoj) estas solvoj al linera ordinara diferenciala ekvacio. Povas montriĝi ke se la tensio kaj/aŭ kurenta fonto en la cirkvito esas sinusoida kaj frekvence konstanta, la solvoj emas al formo prireferita kiel AK stabila stato. Tial ĉiuj tensioj kaj kurentoj en la cirkvito estas sinusoida kaj havas konstantaj pintaj amplitudoj, frekvencoj, kaj fazoj. Lasu v(t) esti sinusoida funkcio de tempo kun konstanta pinta amplitudo V_\mathrm, konstanta frekvenco f, kaj konstanta fazo, \phi. Por simpligi notacion, kutime oni kalkulas kun angula rapideco (en radianoj per sekundo) anstataŭ frekvenco: :\omega = 2 \pi f La funkcio v(t) povas skribiĝi kiel :v(t) = V_\mathrm cos \left( \omega t + \phi \right) = \Re \left( V_\mathrm e^ e^ \right) kie j representas la imaga unito(\sqrt) kaj \Re (Z) signifas la reela parto de la kompleksa numero z. Nun, lasu la kompleksa nombro V esti donita de: :V = V_\mathrm e^ \, V nomiĝas la fazora reprezentado de v(t). V estas konstanta kompleksa nombro. Por cirkvito en AK stabila stato, ĉiuj tensioj kaj kurentoj en la cirkvito havas fazora reprezentado tiom longe kiom ĉiuj fontoj havas la saman frekvencon. Tio estas, ĉiuj tensioj kaj kurentoj povas esti reprezentita de la konstanta kompleksa nombro. Por RK-cirkvita analizo, ĉiu tensio kaj kurento estas reprezentita de konstanta reela nombro. Tiel, estas bonsenca supozi ke la reguloj disvolvitaj por RK-cirkvita analizo povas esti uzata por AK-cirkvita analizo per uzado de kompleksaj nombroj anstataŭ reelaj nombroj.

Difino de impedanco

La impedanco de cirkvita elemento difiniĝas kiel la rejŝo de la fazora tensio trans la elemento per la fazora kurento tra la elemento: :Z_R = \frac Estas notinde ke kvankam Z estas rejŝo de du fazoroj, Z mem ne estas fazoro. Tio signifas ke Z ne asociiĝas kun iu sinusoida funkcio de tempo. Por RK-cirkvitoj, la rezistanco difiniĝas per la leĝo de Ohm kiel la rejŝo de la RK-a tensio trans la rezistilo per la RK-a kurento tra la rezistilo: :R = \frac kie V_R kaj I_R supre estas RK-aj (konstantaj reelaj) kvantoj. Ĝuste kiel la leĝo de OHM ĝeneraliĝas al AK-aj cirkvitoj tra la uzo de fazoroj, aliaj rezultoj de RK-cirkvita analizo, tiel kiel tensia dividado, kurenta dividado, teoremo de THEVENIN, kaj teoremo de NOTRON ĝeneraliĝas al AK-aj cirkvitoj.

Impedanco de rezistilo

Por reszistoro, oni havas la rilaton: :\frac = R Tio estas, la rejŝo de la tuja tensio per kurento asociata kun rezistilo estas la kvanto de RK-a rezistanco notita per R. Ĉar R estas konstanta kaj reela, sekvas ke se v(t) estas sinusoida, i(t) estas ankau sinusoida kun la sama frekvenco kaj fazo. Tiel, ni havas ke la impedanco de rezistilo egalas al R: :Z_\mathrm = \frac = R \,

Impedanco de kapacitilo

Por kapacitilo (kondensilo), oni havas la rilaton: :i_C(t) = C \frac Nun, lasu ke :v_C(t) = V_p sin \left( \omega t \right) Sekvas ke, :\frac = \omega V_p cos \left( \omega t \right) Uzante fazora notado kaj la supra rezulto, oni skribas la unuan ekvacion kiel: :I_c = j \omega C V_c \, Sekvas ke la impedanco de kapacitilo estas: :Z_\mathrm = \frac = \frac

Imedanco de induktilo

Por induktilo oni havas: :v_L(t) = L \frac Per la sama rezonado uzita en la kapacitila ekzemplo supren, sekvas ke impedanco de induktilo estas: :Z_\mathrm = j \omega L \,

Reaktanco

Cirkvitoj kun ĝeneralaj fontoj

Magnitudo kaj fazo de Impedanco

Pinta fazoro kontraŭ rms fazoro

Pariĝaj impedancoj

Inversaj kvantoj

Akustika impedanco

Datum-transiga impedanco

Vidu ankaŭ



Kurento

Elektra kurento - direktigita movado de ŝarĝancaj eroj. Grandeco de kurento estas mezurita en amperoj Rapideco de movado de ŝarĝancaj eroj dependas de materialo de konduktanta aĵo, maso kaj ŝarĝanco de la ero, temperaturo, tensio kaj estas multe malpli granda ol repideco de lumo. Malgraŭ ĉi tio rapideco de disvastigado de elektra kurento egalas al rapideco de lumo en la medio, do al rapideco de fronto de elektromagneta ondo. Oni distingas kontinuan kurenton kaj de alternan kurenton. Kontinua kurento havas ĉiam la saman direkton, alterna kurento periode ĝin ŝanĝas per malan kun certa periodo T. Frekvenco de ĝi F = 1 / T estas mezurita en hercoj. Konduktantaj aĵoj ĉiam havas rezistancon kaj pro tio la aĵoj plivarmiĝas. Vidu pri tio en varmeca ago de elektra kurento. kategorio:Elektro Kategorio:Elektrotekniko

Povumo

Mekanika povumo

En fiziko, povumo (simbolo: P) estas la kvanto de laboro W farita per unuo de tempo t. Eblas do vidi tion kiel fluo de energio, egale al rapido de ŝanĝo de energio en sistemo, definite per: :P=\frac kie :P estas povumo :E estas energio aŭ laboro W :t estas tempo La mezurunuo de povumo estas do energio dividite per tempo.

SI unuo

La unuo de povumo laŭ SI estas vato, kiu estas unu ĵulo po sekundo.

Ne-SI unuoj

Kelkaj el ili inkludas ĉevalpovo (ĉP) kaj kilopondmetroj po sekundo (kpm/s).

Elektra povumo

La elektra povumo P donita al komponaĵo estas: : P = I \cdot V \,\! kiel :P estas la povumo, mezurata per vatoj :V estas malkreskigo de tensio tra la komponaĵo, mezurata per voltoj :I estas kurento trairanta ĝin, mezurata per amperoj Se komponaĵo estas rezistilo, tiam: : P=I^2 \cdot R \,\! aŭ : P=\frac kiel :R estas rezistanco, mezurate per omoj Kategorio:Fiziko ja:仕事率 ms:Kuasa (fizik)

Fernmeldedienst

Der Fernmeldedienst ist ein Fachdienst des Katastrophenschutzes in Deutschland. Seine Aufgabe ist das Herstellen und Betreiben von Funk- und Fernsprechverbindungen sowie für die Bereitstellung und Wartung der technischen Kommunikationsausstattung. Die Einheiten des Fernmeldedienstes, die von verschiedenen Hilfsorganisationen gestellt werden, bestehen aus ehrenamtlichen Helfern. Diese absolvieren für ihre Tätigkeit eine entsprechende Fachdienstausbildung.

Aufgaben des Fernmeldedienstes

Der Fernmeldedienst hat innerhalb des Katastrophenschutzes die Aufgabe die anderen Fachdienste, wie zum Beispiel Betreuungsdienst, Rettungsdienst und Sanitätsdienst, bei ihrer Arbeit zu unterstützen. Zu seinen Aufgaben gehören dabei: Sanitätsdienst
- Erstellung, Betreibung und Unterhaltung geeigneter Kommunikationsverbindungen, sowohl für den täglichen Dienst als auch für Großschadensereignisse
- Dokumentation des Fernmeldebetriebs
- Unterstützung der Einsatzleitung durch
  - Beschaffung und Pflege einsatzrelevanter Informationsgrundlagen und Daten als Entscheidungshilfen
  - Führen von Einsatzmittel- und Einsatzkräfteübersichten
  - Dokumentation des Einsatzverlaufs
- Betrieb von Daten- und Netzwerktechnik
- Sprechfunk-Ausbildung für alle Fachdienste

Einheiten des Fernmeldedienstes

Sanitätsdienst Die Einheiten des Fernmeldedienstes sind wie die anderen Katastrophenschutzeinheiten durch ehrenamtliche Helfer besetzt und werden lokal von folgenden Organisationen gestellt:
- Arbeiter-Samariter-Bund
- Deutsche Lebens-Rettungs-Gesellschaft
- Deutsches Rotes Kreuz
- Feuerwehr
- Johanniter-Unfall-Hilfe
- Malteser Hilfsdienst Die Einheiten des Fernmeldedienstes sind nach der Neuausrichtung des Katastrophenschutzes und der damit verbundenen Auflösung der bis dahin bestehenden Fernmeldezüge noch nicht abschließend einheitlich geordnet. Meist sind sie auf Kreis- oder Stadtebene in Gruppen oder Zügen zusammengefasst. Innerhalb der heute in den meisten Bundesländern bestehenden Einsatzeinheiten übernimmt die Gruppe Technik und Sicherheit grundlegende Aufgaben im Bereich der Wartung und Nutzung von Fernmeldetechnik. Gleiches gilt für die Elektrogruppe und die Technische Gruppe des DRK-Hilfszuges. In den letzten Jahren wird vermehrt der Begriff Information und Kommunikation (IuK) für den Fernmeldedienst verwendet. Damit soll dem Einsatz moderner Kommunikationsmittel Rechnung getragen werden.

Literatur


- Michael Marten: BOS-Funk - Ausgabe 2005. Band 2: Handbuch für den Funkdienst bei den Behörden und Organisationen mit Sicherheitsaufgaben (BOS) in Deutschland (Funkrufnamen, Kanäle, Karten). Verlag für Technik und Handwerk, Baden-Baden 2005, ISBN 3-88-180617-2
- BOS-Dienstvorschrift: Sprechfunkdienst PDV / DV 810.3. Deutscher Gemeindeverlag, Stuttgart 2004, ISBN 3-55-501326-2

Weblinks


- [http://www.drkduesseldorf.de/php/index.php?structure=content&cat_id=59 Fernmeldedienst des DRK Düsseldorf]
- [http://fernmeldedienst-kreis-unna.de/ Fernmeldedienst des Kreises Unna] Kategorie:Katastrophenschutz Kategorie:Rotes Kreuz

jastrzbia gra pensjonat narkotyki teksty slots niusy










































:: RELATED NEWS ::
Granville H. Oury
Granville Henderson Oury (1825-1891) was a frontier judge and politician in territorial New Mexico and Arizona. Oury was appointed District Judge in Mesilla, New Mexico in 1856. In March of 1861 he was selected by secession conventions at Mesilla and Tucson that established the Provisional Confederate Territory of Arizona to present their request for admission to the Confederate St
David Schmidtz
David Schmidtz is Professor of Philosophy and joint Professor of Economics at the University of Arizona. He is author of Rational Choice and Moral Agency (Princeton), and co-author of Social Welfare and Individual Responsibility (Cambridge, a “For & Against” book with Robert Goodin). He has published widely in many journals, including the Journal of Philosophy, Ethics, and Political Theory. As of 2004, eighteen have bee
Education and Manpower Bureau, Hong Kong
The Education and Manpower Bureau (Traditional Chinese: 香港教育統籌局; Hanyu pinyin: Xiānggǎng Jiàoyùtǒngchóujú; Jyutping: hoeng1 gong2 gaau3 juk6 tung2 cau4 guk6; abbr. EMB) is responsible for educational policies in Hong Kong. It also works closely with other departments for any joint dec
Sailen Manna
Sailen Manna (Sailendra Nath Manna) is a Mohun Bagan Athletic Club footballer, who has been awarded the Mohun Bagan Ratna award. He is also the holder of the highly prestigious award - "Indian Footballer of the Century" . The name Sailen Manna is incorporated with every nook & corner of Mohun Bagan. In fact the players dressing room of Mohun Bagan was rechristened - The "Sailen Manna Dressing Room", which was inaugurated by the legendary singer Read More...
Planogram
A planogram is a diagram of fixtures and products that illustrates how and where retail products should be displayed, usually on a store shelf in order to increase customer purchases. They may also be referred to as plano-grams, plan-o-grams, schematics (archaic) or POGs. A planogram is often received before a product reaches a store, and is useful when a retailer wants multiple store displays to have the same look and feel. Often times, a consumer packa
Neutral grain spirits
Neutral grain spirits (a.k.a. pure grain alcohol or grain neutral spirits) refers to a clear liquid distilled at a high ethyl alcohol content. The term neutral refers to the substance's neutral odor. The grain from which it is derived can be any of the common cereal grains, though corn may be most common. Many distilled spirits (such as whisky) are distilled at
Ernest Legouve Reef
South Pacific (south of French Tuamotu islands and east of New Zealand) Ernest‑Legouvé Reef was reported in 1902 by the unnamed captain of the French ship "Ernest‑Legouvé". The reef was about 100 meters long and another reef was sighted near it. It is situated at 35'E 12'S, 150'E 40'W. The reef was recorded in Paris notice to mariners 164/1122/1902, and the
Shaking Island Battle! Barboach vs. Whiscash
There are over 400 episodes of the Pokémon animé. However, for various reasons, some have been taken out of the rotation of episodes in reruns.

Beauty and the Beach

Pokémon animé This episode premiered in America on June 24, 2000, but was banned shortly after. In this episode, the female characters all enter a beauty contest.
T. Aao - an Olympian
In 2002 The Mohun Bagan Ratna award went to Dr. Talimeran Ao - an Assamese footballer. Born in 1919 in the Naga village of Chanki (Mokuchong district) Dr. Ao started his football career in the Maharana Athletic Club in Gwahati. Dr. Talimeran Ao, first captain of independent India's eugenicists, contributors, and supporters; some of the people may not be eugenicists but are included here because of their notable involvement.
- Alexander Graham Bell Alexander Graham Bell Alexander Graham Bell Alexander Graham Bell
-