Bruno van Keulen (ca.1032-1101) is een Duitse heilige geboren in Keulen. Hij gaf ongeveer twintig jaar les aan de beroemde kathedraalschool van Reims. Onder zijn leerlingen was de toekomstige paus Urbanus II. Bruno werd bisschop van Grenoble. Hij kreeg in 1080 een benoeming als aartsbisschop van Reims, maar daar moest hij plaats maken voor de kandidaat van de koning. Daarop trok hij zich terug in het klooster van de heilige Robert van Molesmes, de stichter van de cisterciënzers. de heilige Hugo van Grenoble schonk hem in 1084 een onherbergzaam stuk land in de Franse Alpen, "La Chartreuse", om als kluizenaar te gaan leven met zes metgezellen. Hier ontstond het moederklooster waarnaar de orde der Karthuizers genoemd is.
In 1090 werd Bruno door paus Urbanus II als adviseur naar Rome geroepen, waar hij in de ruïnen van de thermen van Diocletius leefde, daarna leefde hij nog in het karthuizerklooster Santa Maria degli Angeli. Later vertrok hij naar Squillace in Calabrië waar hij in 1101 stierf.
Hij is nooit officieel heiligverklaard, maar zijn cultus werd toegestaan voor karthuizerkloosters in 1514, en voor de gehele Kerk in 1623. De kloosters die onder zijn naam werden gesticht, zijn niet talrijk, maar worden alom bewonderd om hun vasthoudendheid aan leer en observantie. De monniken dragen een wit habijt met een scapulier dat afwijkt van de meeste andere doordat het aan beide zijden met een brede strook stof verbonden is (zie afbeelding). Karthuizers dragen géén kovel.
Bruno
Keulen (Duits: Köln) is een stad in Duitsland, in de deelstaat Noordrijn-Westfalen, gelegen aan de Rijn, ten noorden van Bonn en ten zuiden van Düsseldorf. Het centrum ligt op de linkeroever en is een aantal malen flink overstroomd. Keulen is de vierde stad van Duitsland (969.709 inwoners in 2004) en de grootste van Noordrijn-Westfalen. In de hele Keulse agglomeratie wonen meer dan een miljoen mensen. Het is de hoofdstad van de Regierungsbezirk Keulen en de officieuze hoofdstad van het Rijnland, en de stad speelde vanaf de Middeleeuwen een belangrijke kerkelijke en politieke rol.
Geschiedenis
De naam van de stad gaat terug op de Romeinen, die er de nederzetting Colonia Agrippina hadden. Voor die tijd woonden er de Eburonen en de Romeinen noemden hun nederzetting op een eilandje in de Rijn Oppidum Ubiorum. De Romeinen vestigden er hun gouverneurszetel voor de provincie Germania Inferior, waaronder ook de nu Nederlandse gebieden ten zuiden van de Rijn vielen, en hierdoor groeide de nederzetting uit tot een flinke stad. De latere echtgenote Julia Agrippina van keizer Claudius werd er geboren toen haar vader Germanicus in Oppidum Ubiorum was gelegerd. Ter ere van haar werd de stad omgedoopd tot Colonia Claudia Ara Agrippinensium en ommuurd. In de plattegrond van het centrum van de stad is de oude ommuring en het Romeinse rechthoekige stratenplan nog zichtbaar. Er bestaan tenminste twee resten van Romeinse torens, waarvan één voorzien van het originele steenmozaiek uit de Romeinse tijd. Gedurende de Volksverhuizingen werd de stad bezet door de Franken die er ook een van hun belangrijkste bestuurscentra vestigden. Door alle invasies en onrust van de 4de tm 6e eeuw liep de bevolking wel flink terug maar Keulen bleef nog steeds een van de grootste steden ten noorden van de Alpen. Al in de vroege Middeleeuwen begon de stad weer te groeien omdat de ligging op het kruispunt van grote handelswegen en de Rijn belangrijk bleef. Ook de prinsbisschop van Keulen bleef steeds een belangrijke figuur op het politieke toneel van de Middeleeuwen en domineerde ook lange tijd het gebied van het huidige Nederland.
In de Nieuwe Tijd na de Middeleeuwen verminderde de invloed buiten het Rijnland maar bleef hier verreweg economisch, cultureel en staatsrechtelijk de belangrijkste stad tot aan de industriële revolutie. Toen werden de noordelijker streken van het Ruhrgebiet economisch veel belangrijker. Wel bleef het belang als cultuur- en universiteitsstad gehandhaafd en was er een van de belangrijkste spoorwegknooppunten van Duitsland. Het beeld van Keulen wordt vooral gedomineerd door de Dom, een van de grootste (neo)gotische kerken in Europa die pas werd voltooid in de 19e eeuw. Het centrum van Keulen werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd. Na de oorlog zijn ook de vele romaanse kerken die de stad telt weer gerestaureerd.
Nadat de verwoestingen van de oorlog hersteld waren groeide de stad weer snel uit tot zijn aloude positie van een van de belangrijkste steden van Duitsland.
Huidige status
Keulen is verder bekend vanwege zijn beurzen, het carnaval en het Kölsch-bier dat hier wordt gebrouwen. Het Romeins-Germaans museum staat naast de dom en heeft een mooie verzameling Romeinse voorwerpen, met onder andere een groot vloermozaïek. Het Ludwig museum is gewijd aan moderne kunst en bezit een groot aantal werken van Picasso, alsmede een aantal werken van de Duitse expressionisten. Keulen beschikt tevens over een universiteit, en over een luchthaven, die het deelt met Bonn.
Actualiteit
In 2005 vonden de XXe (internationale) Wereldjongerendagen plaats in Keulen.
Bezienswaardigheden
Wereldjongerendagen - Kölnisches Stadtmuseum. (Zeughausstrasse 1-3);
- Dom van Keulen;
- Museum voor Oost-Aziatische kunst. (Universitätsstrasse 100);
- Winkelpaleis geurfabrikant 4711 waar het geurwater letterlijk uit de kraan stroomt;
- De oude stadsmuur;
- Romeins-Germaans Museum. (Roncalliplatz 4).
Reims [rɛ̃s] (192.000 inwoners) is een stad in Noordoost-Frankrijk halverwege Parijs en Luxemburg, gelegen aan de rivier de Vesle en aan het Aisne-Marnekanaal. Reims is onder-prefectuur van het departement Marne. Het is een stad met een lange geschiedenis, die beroemd is vanwege haar schitterende kathedraal en de champagne die er vandaan komt.
Geschiedenis
Toen de Romeinen de Gallische gebieden veroverden, woonden de Remi op de plaats waar de naar hen genoemde stad zou ontstaan. De Romeinen noemden Reims Durocortorum en maakten er de hoofdstad van Belgica secunda van. Reeds in de derde eeuw had Reims een bisschop. In 407 werd de stad verwoest door de Vandalen, waarna de Hunnen dat in 451 nog eens overdeden.
Reims herstelde zich onder bisschop Remigius, die er in 496 de Frankische koning Clovis en zijn manschappen doopte.
Nadat een eerdere kerk in vlammen was opgegaan, begon men in 1211 met de bouw van de huidige kathedraal. Deze Notre-Dame is met zijn imponerende westgevel en zijn beroemde beeldhouwwerk een van de voornaamste gotische kathedralen, ondanks de zware schade die de kerk in de Eerste Wereldoorlog leed.
Te Reims zijn tot 1825 bijna alle Franse koningen gekroond en gezalfd, een traditie die teruggaat op de doop van Clovis. Daarbij werd gebruik gemaakt van olie uit een ampul die tijdens Clovis' doop door een duif uit de hemel zou zijn meegebracht. Lodewijk de Vrome kreeg er in 816 van de paus de keizerskroon. De beroemdste kroning is waarschijnlijk die van Karel VII in 1429, tijdens de Honderdjarige Oorlog: de dauphin was door Jeanne d'Arc naar Reims gebracht, nadat zij de stad had heroverd op de Engels-Bourgondische alliantie.
Reims was op 7 mei 1945 de stad waar de Duitsers de capitulatie tekenden. Dat gebeurde in het hoofdkwartier van generaal Eisenhower.
Economie
Tegenwoordig is Reims spoorwegknooppunt en industriestad (wolindustrie), maar vooral de stad waar beroemde champagnehuizen gevestigd zijn. Met Epernay is het het centrum van de champagneproductie.
Urbanus II (ca. 1042-29 juli1099) heette oorspronkelijk Otto, Oddo of Odo, en kwam uit een ridderlijke familie. Hij werd geboren in de plaats Châtillon-sur-Marne in de Champagne rond 1042. Otto was een Frankische monnik en had gestudeerd aan de Kathedraalschool te Reims. Hier kreeg hij onder andere les van de latere heilige Bruno van Keulen. In 1070 kwam hij onder de hoede van abt Hugo in Cluny. Paus Gregorius VII zat op dat moment verlegen om monniken, en dus werd Otto naar Rome gestuurd. In Rome assisteerde Otto Gregorius VII met de moeilijke taak de kerk te hervormen. In 1078 werd Otto kardinaal. Toen in 1085 paus Gregorius VII overleed, werd Victor III tot paus benoemd, dit tot ongenoegen van Otto.
Toen Victor III na een paar jaar stierf, werd Otto in 1088 alsnog tot paus benoemd en nam de naam Urbanus II aan. Urbanus II kon echter niet direct plaats nemen in Rome omdat daar een tegenpaus zat. Deze tegenpaus had heel Rome in zijn zake en was niet gemakkelijk te verwijderen. Het kostte Urbanus II enige moeite deze tegenpaus te verdrijven en het schijnt dat hij daarbij hulp heeft gehad van Normandische legers. Drie jaar na zijn benoeming kon hij alsnog zijn intrek nemen in Rome.
Urbanus II was erop gefixeerd het gedachtegoed van Gregorius VII door te zetten. Alles wat Gregorius VII af zou keuren, keurde hij ook af. Alles wat Gregorius VII goed zou vinden, vond Urbanus II vanzelfsprekend ook goed. Urbanus stelde in 1091 zijn oude leermeester Bruno aan als adviseur.
In maart 1095 had Urbanus II een bespreking met bisschoppen uit Frankrijk, Duitsland en Italië. Deze bespreking werd in Piacenza gehouden. Bij deze bespreking was ook een delegatie van de Byzantijnse keizer Alexius I Comnenus aanwezig. Deze had de delegatie gestuurd om hulp te vragen bij het verdedigen van Constantinopel tegen de Turken in Anatolië. Gregorius VII had rond 1070 zo'n zelfde verzoek gekregen, maar kon vanwege de investituurstrijd niets uitrichten. Hoewel de keizer eerder om huurtroepen voor de strijd in Anatolië verlegen zat, zag Urbanus het als een goede gelegenheid eigen legers uit het westen naar het gebied rond Jeruzalem te sturen. Dit zou een goede uitlaatklep bieden aan alle geweld dat in Europa ontstaan was na de politieke versplintering die het leenstelsel teweeg gebracht had. Bovendien zou het de paus tot de machtigste vorst van het christendom maken en dat was zeker niet waar Alexius om verlegen zat. Als leider van het kruisleger zou hij graaf Raymond van Toulouse aanstellen, dezelfde als Gregorius VII op zijn lijstje had staan.
Zeven maanden na de bespreking, op 27 november1095, sprak Urbanus II voor een grote menigte bij Clermont-Ferrand. Hier predikte hij de eerste kruistocht. Deze rede zou hij hebben besloten hij met de woorden: "Deus li Vult! (God wil het!)". Deze uitspraak werd daarmee de kreet van de kruistochten.
De komende acht maanden reisde Urbanus II door Frankrijk om de kruistocht te prediken. De aanhang die hij kreeg was groot, vooral in Frankrijk. In Duitsland was er ook aanhang, maar in veel mindere mate. Dit kwam onder andere door het verschil in taal. Een belangrijke reden was ook de investituurstrijd die nog steeds woedde tussen Urbanus II en de Duitse keizer. De totale aanhang die Urbanus II kreeg was groot, wellicht veel groter dan verwacht. Urbanus II stierf op 29 juli1099.
Urbanus IICategorie:Kerkgeschiedenisja:ウルバヌス2世 (ローマ教皇)ko:교황 우르바노 2세
In het Kerkelijk Wetboek van 1983 handelen artikelen 375 tot en met 430 over de bisschoppen.
In de Rooms-katholieke Kerk wordt de wijding tot bisschop gezien als de derde trap van het priesterschap, na de wijding tot diaken en priester. Om een keuze te maken voor een nieuwe bisschop wordt een zogenaamde relatieve lijst opgesteld van drie kandidaten. De taak van de pauselijke nuntius is hierbij van belang. De hoofdregel is dat de paus een bisschop vrij benoemt. Dit wil zeggen dat hij niet verplicht is om een kandidaat van de relatieve lijst te benoemen.
De wijding gebeurt door drie bisschoppen (een hoofdconsecrator en twee mede-consecratoren). De consacrerende bisschoppen worden aangewezen bij pauselijk mandaat en het is bisschoppen niet toegestaan om zonder pauselijk mandaat iemand tot bisschop te wijden. De wijding moet ook in een publieke viering plaatsvinden.
Naar de katholieke opvatting zetten de bisschoppen de leer- en herdersfuncties van de door Christus uitgekozen twaalf apostelen voort, de apostolische successie. In een ononderbroken keten van handopleggingen gaat het ambt van bisschop terug op deze apostelen. Als eerste onder de bisschoppen wordt de paus beschouwd, in navolging van dat Petrus de eerste onder de apostelen was.
Er worden de volgende soorten bisschoppen onderscheiden:
- residerende bisschop (staat aan het hoofd van een bisdom)
- hulpbisschop (assisteert een residerende bisschop)
- titulaire bisschop (veelal in dienst van de curie of is in diplomatieke dienst)
- aartsbisschop (hoofd van een aartsbisdom, het belangrijkste bisdom van een aantal bisdommen die bij elkaar horen)
- metropoliet, hoofd van een kerkprovincie - elect-bisschop, wel gekozen, maar nog niet gewijdde bisschop
De bisschoppen leggen elke vijf jaar een ad limina-bezoek bezoek af aan de paus.
Paus Johannes Paulus II heeft een postsynodale apostolische exhortatiePastores Gregis - De herder van de schapen (16 oktober2003) geschreven over het bisschopsambt.
Een klooster is de gemeenschappelijke woning van monniken of monialen.
Christendom
In de westerse cultuur zijn vooral de kloosters van de katholieke en de orthodoxe kerken bekend. In het christendom was het kloosterleven oorspronkelijk bedoeld voor mensen die zich wilden terugtrekken uit een zondige wereld om zich aan God te wijden.
In de Middeleeuwen waren kloosters, en dan vooral de zelfstandige abdijen, vaak intellectuele en economische centra.
Soms had een klooster het beheer of bestuur over een gebied; dat werd dan wel een sticht genoemd.
De kloosterorde der cisterciënzers is opgericht in het FranseCîteaux in 1098 door Robert van Molesme.
De aanleiding was voortgaande vervlakking in de navolging door de Benedictijnen van de Regel van Benedictus in de Franse benedictijnenkloosters, vooral in de Abdij van Cluny. Naar de Latijnse naam voor Citeaux - Cistercium - werden deze kloosterlingen cisterciënzers genoemd.
Een van de dochterkloosters van Cîteaux was Clairvaux, waar in 1125 een jonge Bourgondische edelman, Bernardus van Fontaines, die drie jaar tevoren met een groep jonge familieleden was ingetreden, tot abt werd gekozen. Als Bernard van Clairvaux werd hij een toonaangevende geestelijke.
Bij de dood van Bernard van Clairvaux in 1153 telde de orde al meer dan 300 kloosters, meestal gevestigd in onherbergzame streken, waar men leefde onder grote ontberingen. Die geweldige expansie borg echter de kiem van verval in zich en na 1300 kwam een moeilijke tijd. De vrouwen namen echter de fakkel over en de 13e eeuw werd de Gouden Eeuw van de monialen (+ vrouwelijke ordeleden).
De cisterciënzerinnenabdij van Herkenrode was de eerste en mettertijd de grootste voor vrouwelijke cisterciënzers. Terwijl in hun kloosters het innerlijk leven en de mystiek bloeiden, kwamen de mannenabdijen tot rijkdom, vooral bestaande uit grondeigendom ten gevolge van landontginning. Monniken van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen te Koksijde en de Abdij van Baudeloo te Klein-Sinaai hebben bijvoorbeeld grote delen van het Land van Hulst in Zeeuws-Vlaanderen ingepolderd.
De praalzucht nam, toen de economie in West-Europa opbloeide, steeds grotere vormen aan. Omdat Jezus, volgens Mattheus 10:9, over vrijwillige armoede van zijn apostelen had gesproken, ontstond tegen deze toestand protest dat leidde tot de stichting van hervormingsbewegingen binnen de orde. Deze richtten zich onder andere tegen het verschijnsel, dat in plaats van gekozen abten zgn. commendataire abten aan het hoofd van het klooster kwamen. Dergelijke abten waren personen die de abdij hadden gekocht en die men vrijwel nooit in het klooster zag verschijnen. Dat leidde tot geestelijk verval, bijvoorbeeld omdat door het ontbreken van een abt de regeltucht veel te wensen overliet.
Trappisten
Afgescheiden van de cisterciënzers zijn de trappisten - zij leven volgens een strengere regel (de strikte observantie) en vormen een zelfstandige orde. Ook in de cisterciënzerorde kwam het allengs weer tot een strenger leven en een uitgewerkte spiritualiteit. De benaming trappisten is afgeleid van het Franse klooster La Trappe waar abt Armand Jean le Bouthillier de Rancé in 1664 strenge regels instelde die elders veel navolging kregen. In 1892 is de laatste poging gedaan om cisterciënzers en trappisten weer in één Orde te verenigen, maar vergeefs. In de Lage Landen hebben de trappisten de cisterciënzers overvleugeld. Naast vijf trappistenkloosters (Berkel-Enschot, Zundert, Diepenveen, Echt en Tegelen) is er in Nederland slechts één cisterciënzerabdij: Mariënkroon te Nieuwkuijk.
Externe link
[http://www.herman.lenting.freeler.nl Geschiedenis Trappistenorde]
[http://www.ocist.com Centrale website van de cisterciënzers]
[http://www.abdijsion.nl/teksten.htm Historie van de Cisterciënzers]
categorie:Kloosterorde in het christendom
Calabrië is een regio in het zuiden van Italië, ten zuiden van Napels. De regio vormt feitelijk de zuidwestelijke punt aan de voorkant van de Laars van Italië. In het noorden wordt zij begrensd door de regio Basilicata, in het westen door de Tyrreense Zee, en in het oosten door de Ionische Zee. Calabrië ligt tegenover het eiland Sicilië, waar het van gescheiden is door de Straat van Messina. De oppervlakte van de regio beslaat 15.080 km² en zij heeft een inwonertal van ongeveer 2,05 miljoen.
De regionale hoofdstad is Catanzaro. De regio is opgedeeld in vijf provincies, met gelijknamige hoofdsteden: Catanzaro, Cosenza, Crotone, Reggio di Calabria en Vibo Valentia.
Calabrië was een belangrijk centrum van de Griekse beschaving voor de opkomst van het Romeinse Rijk. Hier leefde Pythagoras en de bekendste Griekse beelden zijn de Bronzi di Riace die zich nu in de provincie Reggio di Calabria bevinden. Calabrië was vele jaren lang onderdeel van het Romeinse Rijk en kwam onder de heerschappij van het Byzantijnse Rijk na de val hiervan en daarna van de Noormannen. Deze laatsten vormden het Koninkrijk Napels, dat in diverse hoedanigheden over Calabrië heerste tot de eenwording van Italië. Dit koninkrijk zelf kende vele overheersers: De Habsburgse dynastieën van zowel Spanje als Oostenrijk; de Franse Bourbon dynastie, en kort Napoleon's algemene Murat. Gedurende deze hele tijd bleef Calabrië een arme en uitgebuite regio. De Aspromonte, een bergachtige streek in centraal Calabrië, was het toneel van de beroemde slag van de Risorgimento (eenwording van Italië) waarin Garibaldi gewond raakte.
De georganiseerde misdaad was tientallen jaren lang zeer sterk in Calabrië, maar neemt naar het zich laat aanzien in betekenis af.
Het zeewater rond Calabrië is zeer helder, en de standaard van accommodatie voor toeristen ligt hoog. De dichter Gabriele d'Annunzio noemde de kust bij Reggio De mooiste kilometer in Italië.
Het woord monnik komt van het Griekse μοναχος (monachos), dat 'eenzaam' betekent en het woord μονος ("monos" : alleen). Met de aanduiding monnik wordt iemand bedoeld die vanuit religieuze overtuiging afziet van het stichten van een gezin en die voor een speciale levensinvulling kiest. Monniken wonen dikwijls bij elkaar in een klooster of abdij, waar ze een speciale dagindeling hebben die helemaal gewijd is aan oefening in en beoefening van hun religie. Er bestaan echter ook tradities waar de monniken niet bij elkaar wonen en een aktief bestaan hebben in de samenleving.
Het leven van een monnik is een leven waarin men onder andere streeft naar de beleving van mystieke ervaringen in de vorm van diepe meditatieve staten (zoals jhanas), spirituele realizaties (zoals Nirvana of moksha), of een vereniging met God of goden. De weg van de meditatie speelt vaak een belangrijke rol in de levensstijl van een monnik. Bij de kloostermonniken is de rust en regelmaat van het kloosterleven uitermate geschikt voor contemplatie en meditatie. Ook veel leken (niet-kloosterlingen) bezoeken kloosters voor de rust die daar ervaren kan worden.
De levensstijl van monniken bevat meestal diverse vormen van ascese; het zo veel mogelijk beperken van mentale en lichamelijke genietingen en de overstijging van de eigen lichamelijke begrenzingen, om zo te trachten de belemmeringen voor grotere geestelijke groei weg te nemen.
De aanduiding voor een vrouwelijke monnik is moniaal of non. Omdat het woord non meestal als pejoratief wordt beschouwd is tegenwoordig het woord zuster meer gebruikelijk. Vele religies kennen monniken en zusters. Voorbeelden zijn het boeddhisme, het christendom, het hindoeïsme en de islam.
Het onderscheid tussen moniaal en zuster wordt wel gemaakt om vrouwelijke contemplatieve religieuzen te onderscheiden van zogeheten "actieve" religieuzen. Monialen verblijven strikt binnen een klooster en houden zich aan een vorm van afsluiting van de buitenwereld. Actieve religieuzen zijn meer "in de wereld" actief, buiten de muren van een klooster of convent.
Een in afzondering levende monnik wordt wel heremiet of yogi genoemd.
- De oudste familie, die tegenwoordig uitgestorven is, is de familie van kloosters die leefden volgens de Ierse monnikenregels. De bekendste daarvan is de regel van Columbanus geweest. Deze kloosters kenmerkten zich door een grote nadruk op de ascese.
- De tweede familie, tegenwoordig nog de grootste en bekendste, is de Benedictijnse familie, die bestaat uit kloosters die leven volgens de regel van de heilige Benedictus van Nursia. Hiertoe behoren de Benedictijnen, de Cisterciënzers, de Trappisten, de Camaldulenzers, de Olivetanen en nog enkele kleinere gemeenschappen. De kloosters van de Ierse regels zijn grotendeels in deze familie overgegaan.
- De derde familie bestaat uit kloosters met de regel van Augustinus. Hiertoe behoren de Augustijner heremieten, de Augustijner koorheren, de Norbertijnen, de Dominicanen, de Birgittinessen en Birgittijnen, de Visitandinnen en enkele kleinere gemeenschappen. Een hele serie congregaties uit de 19e eeuw leeft wel volgens de regel van Augustinus, maar wordt niet tot de orden gerekend.
- De vierde familie is die van de kartuizers, beperkt samenlevende heremieten die gesticht zijn door de heilige Bruno van Keulen.
- De vijfde familie is de familie van de karmelieten, waamee zich het vreemde fenomeen voordoet dat de mannelijke tak eigenlijk tot de actieven behoort, zodat alleen de vrouwelijke tak strikt gesproken contemplatief is en dus in dit artikel thuishoort. Deze orde ontstond uit een laura van westerse kluizenaars op d berg karmel in Israël.
Men kent verschillende soorten monniken en zusters:
- Broeder / Zuster: kloosterling die niet tot priester is gewijd.
- Pater: tot priester gewijde kloosterling.
- abt (Aramees: abba = vader) / Moeder overste: Kloosteroverste. Oorspronkelijk werd de naam abt voor iedere in aanzien staande monnik gebruikt.
- Prior / Priorin: (Latijn: de eerste) Oorspronkelijk een kloosteroverste die ondergeschikt is aan de abt. In sommige ordes is de prior het zelfstandige hoofd van een klooster.
- sommige orden verenigen hun abdijen of kloosters in (kerk-)provincies, waar een provinciaal dan aan het hoofd staat.
- Begard / Begijn: man of vrouw die geen kloostergelofte heeft afgelegd en in een begijnhof leeft.
Russisch/Grieks Orthodox Christendom
Het Russisch/Grieks Orthodoxe kloosterwezen kent geen verschillende orden. Toch zijn er onderling grote verschillen aan te wijzen. Omdat de Byzantijnse kerken hun bisschoppen uit de kloosters recruteren is er bijvoorbeeld al verschil tussen kloosters waar monniken wonen die vergelijkbaar zijn met westerse wereldgeestlijken en kloosters waar het meer eigenlijke monniksideaal wordt nagestreefd. Zo is in bijvoorbeeld Rusland het beroemde klooster van Sergijev Possad een compleet kerkelijk centrum met academie, koorschool en seminarie, terwijl het klooster van Optina dan weer het centrum van het beschouwende, ascetische monnikendom genoemd zou kunnen worden.
Zoals in het westen verschilt de praktijken van klooster tot klooster. Wel is de levensloop en de initiatie zo ongeveer overal vergelijkbaar, en ook vergelijkbaar met het Westen. Eerst wordt men novice. Novicen mogen soms gekleed gaan in de Isorason of potriassa, het zwarte onderkleed, en de skoufos, een soort zachte hoed, dat is aan de abt. De skoufos en de Potriassa zijn namelijk het eerste deel van het habijt, waarvan er in het oosten eigenlijk maar een vorm bestaat, met een paar regionale verschillen. Als de novice volgens de abt bekwaam genoeg is, wordt hij gevraagd om monnik te worden. Indien hij dit wil, wordt hij met een formele dienst gewijd, en ontvangt hij de Exoriassa, het buitenste gewaad, en de klobuk, een soort harde ronde hoed met een sluier.[http://www.vad1.com/photo/stock/a211-4-4.jpg]
Dit is het eerste niveau. De monnik wordt nu Rassophor of Ryassophor genoemd. Hij heeft nog geen professie achter de rug, dus nog geen geloften afgelegd. De dienst wordt geleid door een Hieromonnik, een monnik die ook priester is.
Het volgende niveau volgt een paar jaar later, naar het oordeel van de abt. De monnik wordt, eens temeer in een formele dienst, gewijd tot Stavrophor. Hij ontvangt symbolische onderscheidingen aan zijn habijt en de abt verhoogt zijn functie in de gebedsdiensten. Ook legt de monnik zijn geloften af. Ook deze dienst wordt geleid door een Hieromonnik.
Het laatste niveau ten slotte heet Megaloschemos. Ook dit wordt 'uitgereikt' als de abt dat beslist. In sommige tradities wordt de monnik pas Megaloschemos op zijn sterfbed, in andere kan het al na 'slechts' 25 jaar. Monniken met deze rang leven meestal alleen.
Orthodoxe monniken worden altijd aangesproken met 'Vader', tenzij ze novice zijn, maar ook als ze geen priester zijn. De abt heet hegumen of archimandriet.
Orthodoxe nonnen worden altijd aangesproken met 'Moeder', tenzij ze novice zijn.
Oblaat)]]
De gemeenschap van boeddhistischemonniken en nonnen wordt de Sangha genoemd. Monniken hebben een centrale functie in het boeddhistische openbare religieuze leven, wat gedeeltelijk verklaarbaar is doordat in veel boeddhistische landen en tradities er geen specifiek geestelijke 'zielzorg' functies voor de bevolking zijn, een rol die in het (katholieke) Westen door de priester of pastoor vervuld worden. Daarbij komt dat in het boeddhisme het kunnen achterlaten van het 'wereldse leven' als een goed en belangrijk element gezien wordt van het spirituele leven. In veel boedhistische landen is het gebruikelijk dat iedere daarvoor geschikte man een tijdje als monnik leeft, al of niet onder de hoede van een monnikengemeenschap. Er zijn hierdoor relatief veel monniken in het Boeddhisme. In Thailand alleen al zijn er zo'n 200.000 monniken, een aantal dat jaarlijks groeit tot 300.000 in de periode tussen juli en oktober, wanneer veel Thaise mannen het monnikschap tijdelijk opnemen. Er zijn ook boedhisten die, nadat hun of haar actieve gezinsleven en maatschappelijk leven is afgesloten, op latere leeftijd voorgoed monnik/non worden.
Over het algemeen bestaan er in het boeddhisme de volgende soorten monniken en nonnen:
- Bhikkhu (Pali; Sanskriet: bhiksu): een boeddhistische monnik, volgt de patimokkha en de vinaya voor bhikkhus.
- Samanera (Pali): een mannelijke novice, volgt de tien voorschriften. Minderjarigen (jonger dan 20) kunnen alleen samanera worden, geen bhikkhu.
- Bhikkhuni (Pali; Sanskriet: bhiksuni): non of zuster, volgt de patimokkha en de vinaya voor bhikkhunis.
- Samaneri (Pali): een vrouwelijke novice, volgt de tien voorschriften. Minderjarigen (jonger dan 20) kunnen alleen samaneri worden, geen bhikkhuni
Hierbuiten bestaat er ook een soort (tijdelijke) ordinatie voor leken, welke anagarika (Pali) heet. Deze traditie bestond ook al in de tijd van de Boeddha en een dergelijke vorm bestaat in meerdere landen. Een anagarika is traditioneel gezien een in het wit geklede (mannelijke of vrouwelijke) leek die in een klooster woont en de acht voorschriften volgt. Soms is een anagarika een postulant en dan is het slechts een tijdelijke (introductie) fase tot het monastisch leven. Het is echter ook mogelijk om anagarika te zijn gedurende het hele leven, of slechts voor een kortere tijd, zonder bhikkhu te willen worden.
In sommige landen bestaan niet alle soorten monniken en nonnen. Soms werd wel het boeddhisme geintroduceerd in een land, maar gingen er geen monniken naar dat land toe. Voorbeelden hiervan zijn Japan (waar de originele boeddhistische monastische vorm nooit is geïntroduceerd), en Tibet (waar nooit bhikkhunis geweest zijn).
Het dragen van een monnikenkleed is het symbool van het achterlaten van het normale wereldse leven; boeddhistische monniken worden daarom geacht altijd dit kleed te dragen, ook wanneer zij zich buiten een klooster bevinden.
In de grotere Zen kloosters in Japan is er een strenge hierarchie ingesteld, welke onderscheid maakt tussen beginnelingen en gevorderden. De zen monniken besteden een significant gedeelte van hun (zeer gestructureerde) dag over het algemeen aan zazen, een vorm van meditatie.
In de Zen traditie zijn er overigens geen bhikkhus en bhikkunis, en geen vinaya en patimokkha; deze traditie is niet samen met de rest van het boeddhisme vanuit China in Japan beland. Japan heeft een eigen traditie van monniken, waarin de monniken tegenwoordig vaak meer een soort priester zijn, daar zij niet een consistent monniken-leven lijden. Zij zijn vaak getrouwd met vrouw en kinderen, beschikken over alle luxe, en de tempel is vaak hun persoonlijk bezit, een erfenis van hun vader die ook monnik was. De grotere Zen-kloosters zijn echter zeer strikt, maar monniken brengen vaak slechts een aantal jaren in deze striktere kloosters door, waarna zij teruggaan naar hun eigen tempeltje.
Deze 'laxere' traditie is nog niet zo oud; zij werd zo'n honderd jaar geleden per keizerlijk besluit ingevoerd; de keizer beval in dit besluit de monniken te trouwen. Niet alle monniken deden dit echter.
Theravada
Het Theravada is de boeddhistische traditie die onder andere in Sri Lanka, Thailand en Myanmar gepraktizeerd wordt. In de Theravada traditie zijn er bhikkhus, samaneras, bhikkhunis en samaneris. Slechts sinds een aantal jaren zijn er weer Theravada bhikkhunis, nadat deze traditie sinds 800 jaar uitgestorven was in het Theravada. Deze nieuwe Theravada bhikkhunis hebben hun ordinatie in het Mahayana behaald, maar zijn zelf Theravada. Over het algemeen gesproken is ordinatie als Theravada bhikkhuni echter in veel traditionele Theravada landen controversieel, en de bhikkhunis worden hierdoor (nog) niet altijd erkend.
Buiten deze 4 basis-vormen van het monastisch leven in het boeddhisme bestaan er nog een aantal soorten ordinatie welke alleen in het Theravada bestaan:
- Siladhara (Pali): in technische zin een Samaneri, volgt echter naast de tien voorschriften ook de extra regels en gebruiken van de Orde van Siladharas van Amaravati Buddhist Monastery en gerelateerde kloosters. Deze orde bestaat sinds 1979. De exra regels en gebruiken zijn gebaseerd op de voorschriften voor de bhikkhunis, maar zijn minder in aantal en ook minder streng.
- Mae Chiis (Thai): benaming voor vrouwelijke anagarikas in Thailand.
- Pah-Kauw (Thai): benaming voor mannelijke anagarikas in Thailand.
In de Theravada traditie dragen monniken (en samaneras) oranje-bruine (Thailand en Sri Lanka) of bordeaux-rode (Myanmar en Sri Lanka) gewaden en scheren het hoofd kaal. Samaneris in Myanmar dragen een roze gewaad, terwijl bhikkhunis, siladharas en samaneris in overige landen veelal een donker rood/bruin gewaad dragen. In Myanmar dragen samaneris roze kledij. Mae Chiis dragen witte kledij.
Monniken en nonnen kunnen verder vrijwillig de Dhutanga Vatta (Pali ondernemen, een verzameling van 13 licht-ascetische praktijken. Een bhikkhu die geen vaste verblijfplaats heeft en rondzwerft heet in Thailand een Toedong-monnik (Thai:Phra Toedong). Het woord 'toedong' is afgeleid van het Pali Dhutanga.
Tibetaans boeddhisme
In het Tibetaans boeddhisme zijn er bhikkhus, samaneras en samaneris. Tibet heeft nooit een traditie van bhikkhunis gekend. Een lama kan een monnik zijn, maar dat hoeft niet.
Hindoeïsme
In het hindoeïsme variëren de monastieke tradities al naar gelang de sekte. De termen sadhu en sanyasi zijn de meer algemene termen waarmee monniken, hermieten en asceten worden aangeduid en deze gaan meestal gekleed in safraan gekleurde gewaden. Historisch stond het monastieke pad meestal slechts open voor mannen, maar tegenwoordig accepteren sommige tradities ook wel nonnen.
De Vaishnava monniken scheren hun hoofd op een klein plukje haar na, terwijl de Shaiva monniken in de meeste tradities hun haar en baard juist nooit afknippen.
De geloftes van een Sadu verbieden meestal:
- het bezit van persoonlijke eigendommen, behalve een kom, een kop, twee sets kleding en medische hulpstukken zoals een bril.
- het hebben van contact met, het kijken naar of het zelfs maar denken aan of het zich ophouden in de buurt van een vrouw.
- eten uit genoegen.
- het bezitten of zelfs maar aanraken van geld of waardevolle zaken op welke manier en in welke vorm dan ook.
- persoonlijke relaties onderhouden.
Ananda Marga
ShaivaAnanda Marga kent zowel celibatair levende monniken en zusters (acharya's) als gehuwde acharya's. De ongehuwde acharya's dragen donker-oranje kledij, waarbij de monniken een tulband dragen en de zusters een kap en worden aangesproken als dada (oudere broer) of didi (oudere zus). Ze leven nooit in kloosters bij elkaar, maar volgen wel een hele serie monastieke leefregels (deels parallel aan die uit het boeddhisme) en leven een aktief en dienstbaar bestaan temidden van de samenleving.
Zo moeten de monniken b.v. hun hoofdhaar en baard tot een bepaalde voorgeschreven minimale lengte laten groeien en mogen ze slechts zeer beperkt bezittingen hebben (twee sets kleding, één paar schoenen, etc.). De monniken en zusters volgen ongeveer dezelfde spirituele leefstijl als de "gewone" sadhaka's, maar mediteren bijvoorbeeld vaker, vasten vaker en hebben meer van dergelijke extra voorschriften en disciplines.
Naast hun vrijwilligerswerk voor de samenleving zoals het stichten van scholen, tehuizen, meditatiecentra en het organiseren van noodhulp, hebben de acharya's ook specifieke taken binnen de samgha (letterlijk 'samen gaan', vereniging), zoals het leiden van huwelijksceremonies, naamgeefceremonies, begrafenis- en crematieceremonies en het leiden van spirituele retraites en wekelijkse groepsmeditaties. Daarnaast geven ze de verschillende individuele meditatielessen aan de "gewone" sadhaka's en kunnen ze hen specifieke yogaasana's voorschrijven.
Islam
Ook in de Islam kent men een traditie van monniken; de soefi traditie. De monniken van deze traditie worden soefis genoemd. Beginnelingen op het soefi pad heten derwisj. De derwisjen geloven dat liefde een projectie is van de essentie van God op het universum. Veel van de derwisjen zijn ascetische bedelmonniken die een gelofte van armoede hebben afgelegd, andere werken in gewone beroepen. Zo zijn de Egyptische Qadirieten vissers.
Er zijn ook verscheidene dervisj broederschappen die teruggaan op verschillende islamitische heiligen en leraren, zoals Ali en Abu Bakr. Zij leven in een monastieke omgeving, ongeveer zoals de christelijke kloosterbroederschappen. Verscheidene sekten en subsekten zijn zo in de loop der eeuwen ontstaan en weer verdwenen.
Het "werveldansen", dat beoefend wordt door de Mevlana sekte in Turkije, is een van de fysieke methoden om te trachten een spirituele extase (majdhb) en contact met Allah te bewerkstelligen. Rifgieten, ook wel bekend staand als de huilende derwisjen, snijden zichzelf met messen, pakken rood-gloeiende ijzers vast en eten hete kolen of levende slangen al naar gelang hun subsekte. Andere groepen waaronder de Bektashieten en de Senussi zijn meer orthodox in hun geloof. Weer andere broederschappen en subgroepen zingen verzen uit de Koran, spelen op drums of dansen in groepen, al naar gelang hun specifieke traditie. Iedere broederschap heeft zijn eigen kledij en wijze van toelating en initiatie, die erg streng kan zijn.
Jaïnisme
In het Jaïnisme heten monniken Digambaras. Deze monniken 'kleden' zich met lucht, wat er in de praktijk op neerkomt dat ze geen stoffen kleding dragen. Ze wijden hun leven aan het uitputten van hun Karma. Soms gebruiken ze een bezem om de grond schoon te vegen van kleine diertjes, zodat ze deze niet per ongeluk dood zullen trappen.
Externe links
Christendom
- [http://www.vhob.be/nieuwesite/index.cfm?CFID=46941&CFTOKEN=89861334 Mannelijke religieuzen in Vlaanderen]
- [http://www.kerknet.be/religieuzen/vrwelkom.html Vrouwelijke religieuzen in België]
- [http://www.knr.nl Konferentie Nederlandse Religieuzen]
Het habijt is de dagelijkse dracht van monniken en bestaat meestal uit een tot de voeten reikend hemd van iets dikkere stof met een hoofdkap, bijeengehouden door een koord of leren riem.
Ook leden van congregaties uit de negentiende eeuw dragen een habijt, al lijkt dat van de mannelijke leden daarvan meer op een toog. Als schoeisel worden door monniken en zusters van zogenaamde "ongeschoeide" ordensandalen gedragen. Tijdens het koorgebed dragen monniken over hun habijt een kovel.
Categorie:KledingCategorie:Rooms-katholieke Kerk
Scapulier
Een scapulier is van oorsprong een schouderkleed, door leden van sommige orden (zoals de Alexianen) op borst en rug over het habijt gedragen.
Later werd dit scapulier in verkleinde vorm door leken onder de gewone kleren over borst en rug gedragen. Het zijn in dit geval twee vierkante lapjes verbonden door schouderlinten in de kleur van de orde bij wie men zich wenste aan te sluiten.
Onder Paus Pius X (1903-1914) werd toestemming gegeven de lapjes te vervangen door een medaille, waarop attributen van de betrokken orde staan afgebeeld.
Categorie:KledingCategorie:Rooms-katholieke Kerk
- [http://www.lappi.fi Lapin kunnan virallinen sivusto]
- [http://www.taikarumpu.fi/kirja/ Lapin maamiesseuran 100-vuotishistoriikki "Talonpojan auran pitkä vako"]
Luokka:Satakunnan maakunnan kunnat
Eupatoria
Eupatoria (, , Crimean Tatar: Kezlev), also known as Yevpatoria or Evpatoria, as pronounced in Russian and Ukrainian, is a town in the Crimea. The original settlement, called Kerkinitida, was built by Greek colonists around 500 BCE. Along with the rest of the Crimea, Eupatoria was part of the dominions of Mithridates VI, King of
Dry falls
In Central Washington at the opposite side of the Grand Coulee from the Columbia River resides a three and a half mile crescent shaped precipice known as Dry Falls. Ten times the size of Niagara, Dry Falls is thought to be the greatest waterfall of all time. Geologists speculate that during the last ice age
Vnr
A video news release (VNR) is a public relations or a propaganda technique whereby a video or radio program is produced, edited and distributed to
various media outlets, with the intent to shape Fallopian tube. The procedure was first performed by Lawson Tait in patients with a bleeding tubal pregnancy; this procedure has since saved the lives of countless women. Other indications for a salpingectomy include infected tubes, (as in a hydrosalpinx) or as part of the surgical procedure for tubal cancer. Salpingectomy is different than a s
Thermal power plant
A power station or power plant is a facility for the generation of electric power. 'Power plant' is also used to refer to the engine in ships, aircraft and other large vehicles. Some prefer to use the term "energy center" because it more accurately describes what the plants do, which is the conversion of ot
Andrew Napolitano
Andrew P. Napolitano is a former judge and now a correspondent for Fox News Channel. Napolitano started on the channel in 1998, and currently serves as the network's senior judicial analyst, commenting on most legal news and trials.
Napolitano was a Superior Court judge in . This page is no longer live. Further comments should be made on the article's talk page rather than here so that this page is preserved as an historic record. The result of the debate was DELETE. jni 15:58, 20 Mar 2005 (UTC)
Republic (dialogue)
:This article is about Plato's dialogue named "The Republic", for Cicero's dialogue with the same name see De re publica.
De re publicaThe Republic is an influential treatise of political science by the Greek philosopher Plato, written in approximately 390 BC. The
9-volt
9-Volt and 18-Volt are two good friends who both go to the same elementary school in the Wario Ware games.
9-Volt
Wario Ware games
9-Volt is a character from the action/puzzle game Wario Ware. He is actually described by Nintendo as a Nintendo fanboy, owning everything ever made by Nintendo. 9-Volt'
