:: wikimiki.org ::

Traditioneel Chinees Teken

Traditioneel Chinees teken

Traditioneel Chinees is één van de twee standaarden voor het schrijven van Chinees. De andere vorm is vereenvoudigd Chinees, dat door de regering van de Volksrepubliek China is gecreëerd. De traditionele Chinese tekens worden gebruikt in Hongkong, Macao, Taiwan en Chinese gemeenschappen overzee. Traditioneel Chinees wordt al zo'n tweeduizend jaar geschreven, historische en klassieke Chinese teksten zijn alle in deze vorm van het Chinese schrift geschreven. In deze tabel staan links de traditionele vorm van de karakters, rechts de vereenvoudigde vorm. Dit zijn slechts een paar van de vele vereenvoudigde karakters. Categorie:China Categorie:Sino-Tibetaanse taalfamilie ja:字体 ko:번체자

Chinese talen

De Chinese talen （中文, pinyin: Zhongwen） zijn een verzamelnaam voor een groep talen die de sinitische tak van de Sino-Tibetaanse taalfamilie vormt. Meestal bedoelt men met Chinees het Mandarijn, de officiële taal van China, die gebaseerd is op het dialect van Peking. Het Mandarijn is de grootste van de Chinese talen. Deze talen worden gesproken door ongeveer 1.220.000.000 (één miljard tweehonderdtwintig miljoen) mensen in China en Taiwan en vele andere landen van het Verre Oosten, vooral Maleisië, Hongkong, Thailand, Indonesië en Singapore. Ook wordt de taal gesproken door vele overzeese Chinezen. De Chinese talen bestaat al heel lang, er zijn al geschriften teruggevonden van meer dan 2500 jaar geleden en Chinese karakters op orakelbotten die nog ouder zijn. Er zijn acht Chinese dialecten: Mandarijn, Gan, Hakka, Minnan, Minbei, Wu, Xiang en Yue (Kantonees). Deze acht talen kunnen alle worden geschreven met behulp van Chinese karakters, Hanzi.

Karakters

Er zijn ongeveer 12.000 moderne Chinese karakters. In het verleden zijn er veel meer geweest. Het Kangxi-woordenboek, geschreven tijdens de Qing-dynastie beslaat 47.035 karakters. Het recente Hanyu Cidian beslaat zo'n 56.000 karakters, maar hier zijn ook karakters bij die inmiddels in onbruik zijn geraakt. Veel karakters kunnen op zich meerdere betekenissen hebben, maar meestal bestaat een woord uit twee of meer karakters, of kan uit de context worden opgemaakt welke betekenis er bedoeld wordt. De gemiddelde Chinees kent ongeveer 4000 karakters, 6000 karakters wordt gezien als het minimum om je aan te kunnen melden voor een universitaire opleiding, hoog opgeleide Chinezen kennen er ongeveer 7000 tot 10000. De complexe werking van dit schrift zorgt ervoor dat veel mensen in China en daar waar de Chinese talen worden gesproken niet of onvoldoende kunnen lezen of schrijven. Volgens de CIA-The World Factbook kan 14% van de Chinezen niet lezen of schrijven. Vanwege de hoge moeilijkheidsgraad van het Chinese schrift heeft de communistische bewind in zijn beginjaren het willen afschaffen en in zijn geheel vervangen door Hanyu pinyin. Dat bracht echter het probleem met zich mee dat iedereen goed Mandarijn moest kunnen lezen en verstaan. Ook zou geschreven Chinees, door de vele homofonen die de taal kent, zeer moeilijk leesbaar worden. Uiteindelijk is daarom van het plan afgezien. Wel zijn in de jaren '50 de vereenvoudigde karakters ingevoerd, die het schrift makkelijker moesten maken. Over de vraag of door deze simplificatie het Chinees inderdaad makkelijker is geworden zijn de meningen sterk verdeeld. Een in het Chinese schrift gestelde tekst is voor elke geletterde Chinees te begrijpen, al kunnen twee gesproken versies van dezelfde tekst onderling volkomen onverstaanbaar zijn. Als het Latijnse alfabet daadwerkelijk was ingevoerd had elke taal zijn eigen schrijfwijze gekregen en zouden ook geschreven teksten onderling niet begrijpelijk zijn.

Tonen

De Chinese talen zijn zogenaamde tonale talen, waarbij de verandering van toon van een woord de betekenis van dat woord geheel kan veranderen. Er worden binnen het Mandarijn vijf tonen onderscheiden: #De eerste is een lange, hoge toon #De tweede toon begint op normale toonhoogte en stijgt tot de hoogte van de eerste toon. #De derde toon is een lage toon die eerst daalt waarna hij stijgt tot de beginhoogte van de tweede toon. #De vierde toon is een korte, scherp dalende toon, die start op het niveau van de eerste toon en eindigt ergens ronde het diepste punt van de tweede toon. #De vijfde toon is een neutrale toon zonder specifiek patroon. De toonhoogte wordt beïnvloed door de tonen van de voorgaande en de volgende toon. Sprekers van het Mandarijn verwijzen naar deze toon als de nultoon. NB: Sommigen tellen deze vijfde toon niet mee en zeggen dat het Mandarijn slechts vier tonen telt. Deze tonen kunnen ertoe leiden dat één lettergreep (in dit voorbeeld "ma") vijf verschillende betekenissen kan hebben al naargelang de toon waarop het uitgesproken wordt. Hieruit mag men niet afleiden dat één toon ook maar één betekenis kan hebben, wel integendeel. Zo heeft ma3 (zie hieronder) naast de betekenis "paard" nog minstens 7 andere courante betekenissen. Vanzelfsprekend krijg je voor elke betekenis wel een ander karakter. Zo betekent bijvoorbeeld ma1 niet alleen "moeder", maar ook "vegen", "schemering", "aanspreektitel voor een oudere dame" enz. Chinezen maken uit de toonhoogte EN uit de context op over welke "ma" het hier precies gaat.
- ma1 betekent moeder
- ma2 betekent hennep
- ma3 betekent paard
- ma4 betekent uitschelden
- ma5 aan het einde van een zin functioneert als een vraagpartikel. De verschillen in toonhoogte laten de spreker toe de (niet geheel grammaticaal correcte) zin "ma1ma ma4 ma3 de5 ma2 ma5?" oftewel "Is moeder de hennep van het paard aan het uitschelden?" te bouwen. (Māma mà mǎ de má ma? 妈妈骂马的麻吗？) Mandarijn is met zijn vier tonen een van de eenvoudigere Chinese talen, sommige dialekten, zoals Yue (Kantonees) en Minnanyu, kennen 6 of nog meer tonen.

Schrijfwijzen en transliteratie

Schrijfwijzen

Binnen de Chinese talen zijn er inmiddels verschillende manieren om de taal te schrijven: met traditionele karakters (fantizi), met soms vrij complexe karakters, met vereenvoudigde karakters (jiantizi), waarbij veel complexe karakters gesimplificeerd zijn, en in een romanisatie of transliteratie, dat wil zeggen met het Latijnse alfabet.

Transliteratie

Er zijn verschillende manieren om Chinees te translitereren. Voor Mandarijn werd vroeger vooral het Wade-Gilessysteem gebruikt, tegenwoordig gebruikt men op het vasteland van China Hanyu pinyin (ook wel kortweg pinyin genoemd), een systeem dat in 1958 is geïntroduceerd. Op Taiwan gebruikt men een mix van allerlei systemen, wat het lezen van bijvoorbeeld straatnaambordjes ernstig kan bemoeilijken. Voor andere dialecten dan het Mandarijn zijn er weer andere romanisatiesystemen.

Voorbeelden

Enkele voorbeelden van het Chinees (mandarijn):

我爱你 (wo ai ni) = Ik houd van jou

我喜欢你 (wo xi huan ni) = Ik vind jou aardig

De oplettende lezer heeft al opgemerkt, dat 'wo' staat voor 'ik' of 'mij' (Chinees kent geen verbuigingen of vervoegingen). En dat 'ni' staat voor 'jou' of 'jij'. Het woord; 'ai' staat voor 'liefde' of 'houden van', 'xihuan' staat voor 'aardig vinden, leuk vinden'.

Grammatica

De grammatica van de Chinese talen is bijzonder eenvoudig en eigenlijk ook vrij logisch. Alleen het schriftsysteem en de korte klanken die voor elk karakter staan kunnen enigszins verwarrend werken op hen die één der Chinese talen wil leren als een tweede taal. Enige voorbeelden van de grammatica:
- werkwoorden worden niet vervoegd
- andere woorden worden ook niet vervoegd, maar een hulpwoord geeft een betekenisverandering aan.

Spreekwoordelijk

Die persoon spreekt Chinees (Die persoon begrijp/versta ik niet). Een andere is chinezen wat (naast het consumeren van chinees eten) een manier van het consumeren van heroïne is. ---- Een Chinees is iemand met de Chinese nationaliteit en/of met Chinese voorouders. ---- Met 'Chinees' wordt regelmatig de afhaalchinees bedoeld. Dit is vaak op te maken uit de context: Ik ga naar de Chinees om bami te halen. Categorie:Natuurlijke taal Categorie:China categorie:Sino-Tibetaanse taalfamilie ja:中国語 simple:Chinese language zh-cn:汉语 zh-tw:漢語

Vereenvoudigd Chinees

Vereenvoudigd Chinees is één van de twee standaarden die worden gebruikt voor de geschreven Chinese taal. De andere standaard wordt traditioneel Chinees genoemd.

Simplificatie

In de jaren '50 besloot de Chinese regering dat het Chinese schrift gesimplificeerd moest worden om het analfabetisme terug te dringen. Het idee was dat de Chinese karakters te moeilijk te schrijven waren, en dat het Chinese schrift makkelijker zou worden als de karakters makkelijker te schrijven zouden zijn. Er waren twee manieren van simplificatie: #De simplificatie van hele karakters. #De simplificatie van radikalen. Met het simplificeren van één radikaal werden alle karakters die die radikaal bevatten in één klap gesimplificeerd. Op deze manier werd in de jaren '50 een grote groep karakters gesimplificeerd. De gesimplificeerde karakters werden op school onderwezen en zijn sindsdien gangbaar in de Volksrepubliek China. In de jaren '60, tijdens de Culturele Revolutie, werd er nog een groep karakters nog veel verder gesimplificeerd, maar deze maatregel werd uiteindelijk niet doorgevoerd. Naast de Volksrepubliek gebruikt ook Singapore vereenvoudigd Chinees. Buiten deze gebieden wordt meestal nog traditioneel Chinees geschreven.

Voors en tegens

Sommige mensen vinden dat traditioneel Chinees de voorkeur geniet boven vereenvoudigd Chinees. Veel Chinese karakters zijn al duizenden jaren oud, de huidige karakters zijn rechtstreeks voortgekomen uit de karakters van de orakelbotten die duizenden jaren geleden geschreven zijn. Historische teksten zijn geschreven in traditionele karakters. Als mensen deze karakters niet meer leren, worden deze teksten onleesbaar voor hen. De reden om de Chinese karakters te vereenvoudigen was dat het geschreven Chinees zo makkelijker te leren zou zijn. Dit is echter niet per se het geval, het simplificeren ging niet altijd even consequent, met als gevolg dat sommige karakters nu juist moeilijker te leren zijn. Het simplificeren ging echter niet willekeurig: veel van de ingevoerde schrijfwijzes werden al eeuwen gebruikt in handschrift, om sneller te kunnen schrijven. In deze tabel staan links de traditionele vorm van de karakters, rechts de vereenvoudigde vorm. Dit zijn slechts een paar van de vele vereenvoudigde karakters. Categorie:China Categorie:Sino-Tibetaanse taalfamilie ja:簡体字 ko:간체자 ms:Tulisan Cina Mudah

Volksrepubliek China

China (中国, Mandarijn: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó: het centrale verenigde land van glorieuze mensen), officieel de Volksrepubliek China, is een land in Oost-Azië. Met een bevolking van 1,3 miljard is het qua inwoners het grootste land (voor India) en met oppervlakte van circa 9,6 miljoen vierkante kilometer is het het op derde qua oppervlakte (na Rusland en Canada). China heeft een kustlijn van 6400 km die grenst aan de Gele Zee, de Oost-Chinese Zee en de Zuid-Chinese Zee. Het is in het oosten verder begrensd door Rusland en Noord-Korea, in het noorden door Rusland en Mongolië, in het westen door Tadzjikistan, Kirgizië, Kazachstan, Pakistan en Afghanistan, en in het zuiden door India, Nepal, Bhutan, Myanmar, Laos en Vietnam. De hoofdstad van China is Peking; Sjanghai is de grootste stad van het land en is met 16 miljoen inwoners tevens de derde grootste van de wereld (na Tokio en Mexico-stad). Voor alle artikelen met betrekking tot China op de Nederlandstalige Wikipedia zie China van A tot Z

Geografie

China kan in de volgende geografische gebieden worden onderverdeeld:
- het Tibetaans plateau (3660 m hoog), begrensd in het noorden door het Kunlun-bergsysteem;
- de Tarim- en Dzungariaanse bassins van Xinjiang;
- het Binnen-Mongoolse land;
- de oostelijke hooglanden en de centrale vlakte van Mantsjoerije; en
- hetgeen traditioneel China wordt genoemd. Dit laatste gebied, waar bijna vier vijfde van de bevolking van het land woont, valt uiteen in drie subgebieden:
- Noord-China, dat in het zuiden begrensd is door het Qingling-gebergte;
- Centraal-China, dat door de rivier Jangtsekiang van water wordt voorzien;
- Zuid-China omvat het plateau van Yunnan en Guizhou en de valleien van Xi. China bestaat uit 22 provincies (zie Provincies van China), vijf autonome gebieden (Tibet, het Binnen-Mongoolse autonome gebied, het autonome gebied van Ningxia Hui, het autonome gebied van Guangxi Zhuang en het autonome gebied van Xinjiang Uygur), en vier overheid-gecontroleerde gemeenten (Peking, Tsjoengking, Sjanghai en Tianjin). Het land verdeelt zich officieel in 23 provincies, Taiwan wordt namelijk beschouwd als de 23^e provincie. Hongkong werd in 1997 een speciaal bestuurlijk gebied van China en Macao bereikte deze status in 1999.

Bevolking

1999 1999 China telt in totaal 1,3 miljard inwoners en is daarmee de natie met de grootste bevolking van de wereld. Ongeveer 20% van de wereldbevolking komt dan ook uit China. De bevolking van China bestaat uit 56 verschillende bevolkingsgroepen met ieder een eigen cultuur en levenswijze. De bevolking van de Volksrepubliek China bestaat voor circa 92% uit Han-Chinezen (genoemd naar de Han-dynastie). Zij zijn taalkundig homogeen in het noorden, waar zij Mandarijn spreken (de basis van de nationale taal van China), terwijl in het zuiden Kantonees, Wu, Hakka, en veel andere dialecten worden gesproken (alleen al in de provincie Fujian worden 108 dialecten gesproken). De geschreven taal is universeel; de Chinese ideografen (of karakters) zijn gemeenschappelijk voor alle dialecten, de uitspraak is echter verschillend. De overheid heeft 56 officiële etnische groepen van de Volksrepubliek China onderscheiden. De niet-Han groepen vertegenwoordigen slechts ongeveer 8% van de bevolking, maar de binnenlandse gebieden waarin zij leven vormen meer dan de helft van het totale gebied van het land. De grootste niet-Han minderheden zijn:
- Zhuang, een Thais-sprekende bevolkingsgroep, vooral in de provincie Guangxi;
- Hui (moslims), die voornamelijk in Ningxia wonen;
- Oeigoeren, die hoofdzakelijk in Xinjiang wonen;
- Yi (Lolo), die op de grenzen van Sichuan en Yunnan leven;
- Tibetanen, die zich in Tibet en Qinghai hebben geconcentreerd;
- Miao, die algemeen in de bergachtige gebieden van Zuid-China zijn verspreid;
- de Mongolen, voornamelijk wonend in de Mongoolse steppen; en de
- Koreanen, die in Mantsjoerije wonen.

Godsdienst

De grondwet van de Volksrepubliek China voorziet in godsdienstige vrijheid, maar godsdienstige beoefening wordt niet aangemoedigd. Traditioneel werden een mengsel van het confucianisme, het boeddhisme, taoïsme en de voorvaderverering uitgeoefend. Deze godsdiensten hebben een heropleving ervaren. De islam wordt voornamelijk in het noordwesten beoefend. Er is ook een kleine maar groeiende christelijke minderheid. De laatste jaren zijn er vele confrontaties tussen de Chinese overheid en godsdienstige groepen geweest. Enkele niet-geregistreerde christelijke kerken en traditionele sektes zijn verboden, sommige leiders van dergelijke groepen zijn veroordeeld tot de dood, en orthodox-islamitische praktijken zijn afgeraden of onderdrukt uit vrees dat zij een voedselbodem voor separatisten uit de moslim-minderheid zouden zijn. In 1999 verbood de overheid de Falun Gong (de boeddhistische wet). Vele Falun Gong-aanhangers werden vervolgd en opgesloten.

Politiek

Staatsinrichting

China is een volksrepubliek, en het politieke klimaat heeft zeer sterke trekjes van het communisme. De staatsmacht is verdeeld in drieën: de partij, de staat en het leger. De grondslagen van de Chinese staatsinrichting zijn vastgelegd in de grondwet van 1982. Belangrijke wijzigingen in die grondwet vonden in 1993 plaats toen de zinsnede "dictatuur van het proletariaat" werd vervangen door "dictatuur van het volk" en het begrip "socialistische markteconomie" werd geïntroduceerd. Het nationale parlement van China draagt de naam Nationaal Volkscongres. De ca. 3000 leden worden om de vijf jaar gekozen en het congres komt ten minste één maal per jaar bijeen. De afgevaardigden worden gekozen door de provincies, de zelfbesturende gebieden ("Autonome Regio's") en andere besturen. Het Nationaal Volkscongres ziet toe op de naleving van de grondwet, het kan de oorlog verklaren, maar een vredesverdrag bekrachtigen, het moet haar goedkeuring geven aan het economisch beleid van de regering en moet de jaarlijkse staatsbegroting goedkeuren. Het Volkscongres kiest een uit 150 personen bestaand Permanente Comité van het Nationaal Volkscongres, dat tussen de zittingen van het Nationaal Volkscongres in, de taken van dit Nationaal Volkscongres waarneemt. Het Permanente Comité kent uitgebreide bevoegdheden en kan o.a. het kabinet (Staatsraad) ontbinden, buitenlandse verdragen ontbinden en onjuiste beslissingen van provinciale raden terugdraaien. De voorzitter van het Permanente Comité van het Nationale Volkscongres is een vrij machtig persoon en in sommige opzichten lijkt zijn functie op dat van en plaatsvervangend staatshoofd. (Bron: Encarta '98) Het staatshoofd van China is de president (Zhuxi) (vroeger "voorzitter (Zhuxi) van de Volksrepubliek China" genaamd, verg. Mao Zedong). Tijdens de tweede helft van de jaren '70, na de Culturele Revolutie en de dood van Mao, was het ambt van president vacant. Na dien werd het in 1978 hersteld. Het presidentsambt op zich is niet echt machtig, maar nadat het in 1993 door Jiang Zemin werd gecombineerd met het partijleiderschap van de communistische partij, steeg de aanzien van het ambt. Ook de huidige president, Hu Jintao combineert het presidentschap van de volksrepubliek met dat van secretaris-generaal van de CCP. De president wordt door het Nationaal Volkscongres gekozen. De Staatsraad is het kabinet van de Volksrepubliek China. De voorzitter van het kabinet is de premier. Huidige premier is Wen Jiabao. Zitting in de staatsraad hebben: de premier, de vice-premiers, de ministers en de ministers die aan het hoofd van commissies staan (zoals de Staatsplanningscommissie). De Staatsraad wordt door het Nationaal Volkscongres gekozen, welke ook bevoegd is het kabinet te ontbinden.

Staatsinrichting op provinciaal niveau

China kent volgens de grondwet 5 Autonome Regio's. De regio's zijn reeds in 1949 in het leven geroepen. Deze Autonome Regio's zijn reeds genoemd onder het kopje "Geografie". De autonomie is betrekkelijk en besluiten genomen door de autonome regeringen kunnen worden gecorrigeerd of worden teruggedraaid door het Permanente Comité van het Nationaal Volkscongres. Deze Autonome Regio's zijn onafscheidbare delen van China. Hongkong kent een status aparte, iets wat Taiwan (in de ogen van de Chinese overheid een afvallige provincie) ook wordt aangeboden door de Chinese overheid mocht het zich vrijwillig weer bij China aansluiten. (Bron: Encarta '98)

Politieke partijen

De machtigste partij van de Volksrepubliek China is de Chinese Communistische Partij (CCP). De partij telt 63 miljoen leden. De partij domineert en controleert de Chinese maatschappij. De organen van de CCP:
- Het partijcongres, het machtigste orgaan van de partij dat éénmaal per 5 jaar bijeenkomt;
- Het door het partijcongres gekozen Centraal Comité dat zelden bijeenkomt en het Politburo dat eveneens zelden vergadert;
- Het Secretariaat dat bestaat uit de secretarissen van het Centraal Comité en dat o.a. over de promoties en degradaties van partijleden en de partijorganen controleert;
- Het machtige, uit de leden van het Politburo gekozen Permanente Comité van de Chinese Communistische Partij. Dit orgaan is hét machtsorgaan van China en komt wekelijks bijeen;
- De Centrale Militaire Commissie. Omdat de militairen zo'n belangrijke rol hebben gespeeld bij de totstandkoming van de volksrepubliek in 1949, hebben zij een eigen invloedrijke commissie in de partij. De Centrale Militaire Commissie is naast het Permanente Comité het machtigste orgaan van de CCP. Naast de Chinese Communistische Partij telt de Volksrepubliek China nog acht partijen:
- Revolutionaire Comité van de Guomindang
- Chinese Democratische Liga
- Chinese Democratische Vereniging voor de Nationale Opbouw
- Chinese Vereniging voor het Promoten van de Democratie
- Chinese Boeren- en Arbeiderspartij
- Chinese Zhi Gong Dang
- Jiusan Sociëteit
- Democratische Liga voor Taiwanees Zelfbestuur De Chinese Democratische Partij is illegaal, maar wel actief. In Hongkong zijn nog tal van andere partijen actief. Deze partijen zijn erkend door de Chinese overheid en alszodanig legaal.

Economie

Hoewel China nog een land in ontwikkeling is met een vrij laag inkomen per hoofd van de bevolking, heeft het een enorme economische groei ervaren sinds de jaren '70. Dit is voor een groot deel het resultaat van een economisch liberaliseringsbeleid. Het BBP is tussen 1978 en 1998 met 400% gestegen en de buitenlandse investering groeiden enorm tijdens de jaren '90. De uitdaging van China in de 21^e eeuw zal zijn het hoogst gecentraliseerd politiek systeem met een steeds gedecentraliseerder economisch systeem in evenwicht te brengen. De landbouw is veruit de belangrijkste sector: meer dan de helft van de Chinezen werkt in deze sector. Toch beperkt de landbouwgrond zich tot circa 10% van het totale Chinese landoppervlak, mede als gevolg van het ruwe, hoge terrein en grote dorre gebieden, vooral in het westen en noorden. Sinds de jaren '70 heeft China de landbouw gedecollectiviseerd, hetgeen een enorme productiegroei heeft opgeleverd. Zelfs met deze verbeteringen vertegenwoordigt de landbouw slechts 20% van het bruto nationaal product van de natie. Ondanks aanvankelijke stijging van de inkomens van landbouwers in de vroege jaren '80 hebben de belastingen en de prijzen het landbouwberoep minder aantrekkelijk gemaakt. China is de grootste rijst- en tarweteler van de wereld en een belangrijke producent van sorghum, gierst, gerst, pinda's, graan, sojabonen en aardappels. China is verder de grootste producent van katoen en tabak en is een belangrijke producent van oliezaad, zijde, thee, ramee, jute, hennep, suikerriet en suikerbieten. China is één van de belangrijkste mineraal-producerende landen van de wereld. De steenkool is het overvloedigste mineraal (China is de grootste steenkoolproducent van de wereld). Belangrijke uitvoermineralen van China zijn wolframiet, antimonium, tin, magnesium, molybdeen, kwik, mangaan, bariet en zout. Zie ook Mijnbouw in China.

Klimaat

China heeft een divers klimaat, gaande van warm-gematigd klimaat in het zuiden tot specifieke gebergte- en woestijnklimaten in het noorden en oosten. In het algemeen is het er nat in de zomer en droog in de winter. Er zijn grote regionale verschillen tussen de hooglanden van Tibet waar zich een eeuwige sneeuw (E-klimaat) bevindt, de woestijn (B-klimaat) en de steppen van Xinjiang en Binnen-Mongolië en in het vasteland van China. Het noorden van China is algemeen droger dan het midden en het zuiden van het land.

Staatkundig

Binnen-Mongolië] China is een éénpartijstaat met absolute macht die bij de Communistische Partij van China ligt. De wetgevende macht is het Nationaal Volkscongres, bestaande uit afgevaardigden die voor termijnen van vijf jaar worden gekozen. Het congres beslist over de nationale economische strategie en kan de grondwet van China veranderen. Het volgt normaal gesproken de richtlijnen van de Communistische partij. China heeft een premier, die regeringshoofd is, en een president, die staatshoofd is. China is in de jaren '70 begonnen een modern rechtssysteem in het werk te stellen.
- President: Hu Jintao
- Premier: Wen Jiabao
- Affilliaties: APEC Zie ook: Bestuur en staatsinrichting van de Chinese Volksrepubliek, Communistische Partij van China

Naamsoorsprong

De Nederlandse woorden China en Sino- stammen uit de Chinese woorden 秦 (qin1) of Qin-dynastie. Ze worden via verschillende talen langs de Zijderoute naar Europa overgedragen. Tijdens de Chinees-Japanse oorlogen, werd China "Shina" (支那) genoemd wat een Japans scheldwoord was voor China. In het Chinees wordt 支那 enkel gebruikt om te verwijzen naar de andere gebieden die door Japan werden ingenomen zoals "Indochina" (印度支那). Zhōng guó (中国) betekent 'Het Rijk van het Midden'.

Geschiedenis

Chinees-Japanse oorlog] China is een van de vroegste centra van beschaving en wordt vrij vroeg in de wereldgeschiedenis een groot verenigd land met een geavanceerde cultuur op het vlak van kunst en wetenschap. Juist op het ogenblik dat in Europa de aandacht voor Aziatische culturen toenam, stagneerde de cultuurgroei in China. Europa begon Azië te beconcurreren op het vlak van wetenschap en technologie. Uiteindelijk dwong het imperialisme van Europa China in een defensieve positie. Het einde van de Tweede Wereldoorlog bracht geen vrede in China: het land verviel in de Chinese burgeroorlog tussen communisten en de Kwomintang. Deze burgeroorlog werd in 1949 door de communisten gewonnen. Sindsdien is China een communistische staat. ImageSize = width:700 height:100 PlotArea = left:40 right:30 top:30 bottom:30 TimeAxis = orientation:horizontal DateFormat = yyyy Period = from:1811 till:2000 AlignBars = early ScaleMajor = unit:year increment:20 start:1850 Colors = id:gray value:gray(0.7) Define $dx=-3 PlotData = bar:events width:25 color:red shift:($dx,-20) from:1811 till:1911 color:yellow from:1911 till:1928 color:green from:1928 till:1949 color:white from:1949 till:2000 color:red at:1820 text:" Laatste eeuw Chinese keizerrijk" shift:($dx,-5) at: 1908 text:" Rep. China" shift:($dx,-5) at: 1930 text:" Kwomintang" shift:($dx,-5) at: 1955 text:" Volksrepubliek China" shift:($dx,-5)

Zie ook

- Monumenten op de Werelderfgoedlijst
- China
- Nan Chao
- Opiumoorlog
- Tijdlijn van de Chinese geschiedenis

Personen

- Zheng He, een Chinese ontdekkingsreiziger
- keizerin-weduwe Cixi
- Zhang Zhidong
- Sun Yat-sen
- generalissimo Chiang Kai-shek
- Zhang Xueliang, langst vastgehouden politieke gevangene ter wereld
- Wu Chien-Shiung, Chinees-Amerikaans natuurkundige
- Mao Zedong
- Deng Xiaoping
- Jiang Zemin
- Hu Jintao

Cultuur

- Chinese literatuur
- Chinese muziek
- Chinese film

Geschiedenis

- Geschiedenis van China
- Lijst van Chinese staatshoofden en partijleiders van de CPC China als:Volksrepublik China ja:中華人民共和国 ko:중화인민공화국 ms:Republik Rakyat China simple:People's Republic of China th:สาธารณรัฐประชาชนจีน zh-cn:中华人民共和国 zh-min-nan:Tiong-hoâ Jîn-bîn Kiōng-hô-kok zh-tw:中华人民共和国

Hongkong

Hongkong (ook wel:Hong Kong) is een in Zuidoost-Azië gelegen bijzondere bestuursregio van China. Het gebied bestaat uit zo'n 230 eilanden met een totale oppervlakte van 1095 km², en grenst aan de Zuid-Chinese Zee. Er wonen ongeveer 7,3 miljoen mensen (2002). De naam Hongkong is afgeleid van de uitspraak in het plaatselijke Yue-dialect: Heung Gong. (Mandarijn: Xianggang; Kantonees Heung Gong.) De naam betekent "geurige haven". Hongkong bestaat uit het gelijknamige eiland ten oosten van de Zhujiang-rivier (Parelrivier) van 78 km²; het Kowloon-schiereiland (Mandarijn: Jiulong, Negen Draken) van 10 km²; en ongeveer 230 eilandjes, waarvan het merendeel niet bewoond is, en die bekend staan als de New Territories (974 km²). Voor een specifiek overzicht van alle aan Hongkong gerelateerde artikelen zie Hongkong van A tot Z

Geschiedenis

Het gebied wordt al zo'n 5000 jaar bevolkt. Bij opgravingen zijn voorwerpen uit het Neolithicum gevonden, wat wijst op invloed van de Noord-Chinese Steentijd-cultuur (Longshan).
Later werd het gebied bevolkt door Han-Chinezen die tijdens de Song-dynastie tussen 970 en 1279 uit Noord-China kwamen. Hongkong nam echter in het Chinese Rijk lange tijd een vrij bescheiden plaats in. De Britse Oostindische Compagnie (British East India Company) legde in 1699 voor het eerst contact in China, waarna handel tussen beide landen op gang kwam. In 1821 werd Hongkong de haven waar de Britten uit Bengalen de opium invoerden. In 1842 werd China gedwongen Hongkong af te staan (Verdrag van Nanking). Hongkong was vervolgens lange tijd een Britse Kroonkolonie. De New Territories werden later bijgepacht in 1898, voor een periode van 99 jaar. De Volksrepubliek China gaf als rechtsopvolger aan daarna de pacht niet te willen verlengen. In 1997 zouden de New Territories dus terugvallen aan China, waarmee het resterende deel haar economische levenskracht zou verliezen. Na 1945 groeide de bevolking van Hongkong sterk door vluchtelingen uit China. Economisch kreeg de kroonkolonie de wind mee door de gunstige ligging ten opzichte van China en Zuidoost-Azië. Pas op 19 december 1984 werd een verdrag gesloten tussen het Verenigd Koninkrijk en China, dat voorzag in teruggave. De laatste bestuurder van de kolonie, Chris Patten, voerde een zekere democratisering in. Per 1 juli 1997 droeg het Verenigd Koninkrijk Hongkong over aan de Volksrepubliek China. Hong Kong werd hierbij een Speciale Bestuurlijke Regio, waarin gedurende vijftig jaar niet dezelfde wetten gelden als in het communistische China. Dit wordt één-staat-twee-systemen-politiek genoemd. De Volksrepubliek heeft hier zelf immers ook alle belang bij: men wil de kip met de gouden eieren niet slachten. Het keizerrijk had in 1842 een vissersplaatsje afgestaan, de Volksrepubliek kreeg een miljoenenstad terug.

Demografie

In 1945 telde Hongkong zo'n 600.000 inwoners. Als gevolg van het uitroepen van de Volksrepubliek China vluchtten veel Chinezen naar Hongkong. Ook Vietnamezen trokken naar de stad. Dit resulteerde lange tijd in een bevolkingsgroei van meer dan 1,2 procent per jaar. In Hongkong wonen veel expatriates. Vanaf 2005 zal de bevolkingsgroei flink zijn afgenomen. Het aantal geboorten neemt af, terwijl aantal overledenen toeneemt.

Economie

Hongkong is een van de best gelegen diepzeehavens ter wereld, en is ook een van de grootste containerhavens. Daarnaast is in Hongkong veel lichte industrie gevestigd. Tevens is Hongkong een belangrijk financieel centrum. De industrie is gevestigd in Kowloon; Victoria is het financiële district. De munteenheid is de Hongkongse dollar (HKD). Een Hongkongse dollar is 10,98 eurocent waard.

Bestuur

Hongkong bestaat uit 18 districten:
- Central and Western
- Eastern
- Islands District
- Kowloon City
- Kwai Tsing
- Kwun Tong
- North District
- Sai Kung
- Sham Shui Po
- Sha Tin
- Southern District
- Tai Po
- Tsuen Wan
- Tuen Mun
- Wan Chai
- Wong Tai Sin
- Yau Tsim Mong
- Yuen Long

Zie ook

- Macau
- Discovery Bay
- APEC

Externe link

- [http://www.info.gov.hk/ officiële website van Hongkong]
- [http://maps.google.com/maps?ll=22.258756,114.183826&spn=0.115157,0.158838&t=k&hl=en/ Hongkong op Google maps] Categorie:Schiereiland Categorie:Hongkong Categorie:China ja:香港 ko:홍콩 ms:Hong Kong simple:Hong Kong th:เขตบริหารพิเศษฮ่องกง zh-min-nan:Hiong-káng

Macao

De Speciale Administratieve Regio Macau van de Volksrepubliek China oftewel Macau of Macao (Mandarijn Aomen 澳門) is een klein stadseiland aan de zuidelijke kust van de Volksrepubliek China. Het ligt 70 kilometer ten zuidwesten van Hongkong en 145 kilometer van Kanton. Het werd gesticht door de Portugezen in 1557 en was daarmee de oudste Europese kolonie in China. De Portugese regering droeg de soevereiniteit over het gebied over aan de Volksrepubliek China in 1999; het wordt nu bestuurd als een Speciale Administratieve Regio van China. De moedertaal van de inwoners van Macau is Kantonees. Naast historische koloniale overblijfselen zijn de grootste attracties van Macau de casino's. casino In 2005 werd het historische centrum van Macau door UNESCO tot Werelderfgoed verklaard. Voor een specifiek overzicht van alle aan Macau gerelateerde artikelen zie Macau van A tot Z.

Casino's

Er is een aantal casino's in Macau en Taipa waaronder het vier verdiepingen tellende casino Hotel Lisboa. De casino's vormen één van de grootste inkomstenbronnen van Macau. Voor meer informatie zie: Casino's van Macau.

Externe link

- [http://www.gov.mo/egi/Portal/index.jsp Officiële website] van Macao SAR. Casino's van Macau Casino's van Macau Categorie:China Categorie:Macau Categorie:Werelderfgoed ja:マカオ ko:마카오 ms:Macau th:มาเก๊า zh-min-nan:Ò-mn̂g

Taiwan

Taiwan (traditioneel Chinees: 臺灣 of 台灣; vereenvoudigd Chinees: 台湾; pinyin: Táiwān; Wade-Giles: T'ai-wan; Taiwanees: Tâi-oân) is een politieke entiteit in Oost-Azië, die zichzelf Ta Chung-hua Min-kuo (Republiek China) noemt. De entiteit ligt in de Oost-Chinese Zee, ten oosten van de Volksrepubliek China (provincie Fujian), ten zuidwesten van Japan en ten noordoosten van de Filipijnen. Taiwan omvat één groot eiland en een groot aantal kleine eilandjes. Taiwan, de gebruikelijke naam voor Republiek China (en dus niet te verwisselen met de Volksrepubliek China) is afgeleid van het grootste eiland binnen de entiteit. Dit eiland, voorheen ook bekend als Formosa, wordt ook door inwoners Taiwan (台灣) genoemd. De politieke status van de Republiek China (ROC) is betwist. Diplomatiek wordt de ROC slechts door een hand vol, economisch minder beduidende, landen erkent. Taiwan wordt door Nederland en Belgie niet als land erkent. De Volksrepubliek China noemt Taiwan een opstandige provincie.

Geschiedenis 20e eeuw

Tot het eind van de tweede wereldoorlog (1945) was Taiwan een japanse kolonie. Na de tweede wereldoorlog werd Taiwan terug gegeven aan China. Aan het einde van de Chinese Burgeroorlog in 1949 vluchtte de Kwomintang, Chinese nationalisten, nadat de communisten de oorlog gewonnen hadden, naar Taiwan. Het eiland inclusief haar oorspronkelijke bewoners kwam onder het Kwomintang-regime. De Kwomintang blijft het 'ondeelbare China', de Republiek China, claimen. Het nu over het vasteland van China regerende communistische regime claimt hetzelfde onder de naam Volksrepubliek China, maar beide regimes slaagden er niet in Taiwan en het vasteland van China onder een regering en vlag te brengen. Er wordt een sinificatiepolitiek gevoerd, ten koste van de identiteit van de oorspronkelijke bevolking (zowel aboriginals met een meer Zuidoost-Aziatische etniciteit als eerder gekomen Chinezen en anderen). De Verenigde Staten en andere westerse landen erkennen aanvankelijk alleen de Kwomintang, maar eind jaren '70 wordt door de meeste landen de Communistische regering in Peking erkend waarbij 'kennis wordt genomen' van het feit dat deze regering tevens gezag over Taiwan claimt, echter zonder dat gezag te erkennen. Deze diplomatieke situatie blijft tot op de dag van vandaag overeind. Sinds eind jaren '80 lijkt er langzaam en van binnenuit een einde te komen aan de sinificatie van Taiwan: Lee Teng-Hui, een 'oorspronkelijke' Taiwanees van eenvoudige komaf, wordt president van de Kwomintang, en daarmee van het eiland. De Taiwanese (niet-Chinese) identiteit wordt gestaag belangrijker en de facto bereikt Taiwan de status van een zelfstandige natie. De claims op de rest van China worden minder sterk gebracht of zelfs volledig van de hand gewezen. Onder Lee Teng-Hui wordt Taiwan een democratie. Bij de eerste volledig vrije verkiezingen in 2000 wint niet de KMT, maar de oud-dissidente mensenrechtenadvocaat Chen Shui-bian van de Democratic Progressive Party (DPP). Onder zijn bewind wordt de Taiwanese politiek nog meer gericht op onafhankelijkheid in plaats van hereniging, en wordt de Taiwanese identiteit, in tegenstelling tot de Chinese, benadrukt.

Diplomatieke situatie

Communistisch China blijft echter Taiwan als een opstandige provincie beschouwen, en verklaart herhaaldelijk dat zij Taiwan zal aanvallen wanneer de Taiwanese autoriteiten eenzijdig de onafhankelijkheid zouden uitroepen¹. De Chinese regering hoopt Taiwan via een 'one country, two systems'-principe, zoals dat ook in Hongkong van toepassing is (Hong Kong werd in het begin van de 21e eeuw door het Verenigd Koninkrijk terug aan China overgedragen), weer bij het land te kunnen voegen. In Taiwan bestaat daar echter maar zeer weinig draagvlak voor; de huidige (en komende) generatie beschouwt zich nu grotendeels als 'Taiwanees', terwijl vooral de vorige generatie zich als 'Chinees' beschouwde. Intern woedt de discussie vooral tussen voorstanders van formele zelfstandigheidsverklaring en personen die de 'status quo' willen behouden. Taiwan is zich naar alle maatstaven als een onafhankelijk land gaan opstellen en onderhoudt volledige diplomatieke relaties met 25 landen in Afrika, Europa (Vaticaanstad), Noord-Amerika, Oceanië en Zuid-Amerika.² Reden voor het kleine aantal is dat de Volksrepubliek China alle betrekkingen opschort met een land dat Taiwan of Republiek China erkent, waardoor het feitelijk onmogelijk is met beide rivalen tegelijk diplomatieke betrekkingen te onderhouden. Door deze grote diplomatieke druk onderhoud geen enkel economisch sterk land (noch G8-landen, noch europese unie-landen) diplomatieke banden met de Republiek China, het eiland heeft echter wel met meer dan 140 landen onofficiële relaties (Vertegenwoordigen terplekke vallen vaak onder de noemer trade investment offices). Tot 1971 was China vertegenwoordigd bij de Verenigde Naties door de Republiek China, Taiwan dus. Dit betekende niet alleen dat Taiwan China als lid in de VN vertegenwoordigde, maar ook dat het China's permanente zetel in de Veiligheidsraad mocht innemen en daardoor ook een vetorecht had. Pas in 1971 werd China vertegenwoordigd door de Volksrepubliek China.

Geografische informatie

In het noordwesten wordt het land begrensd door de Oost-Chinese Zee, in het zuidwesten de Zuid-Chinese Zee. Taiwan bestaat uit het hoofdeiland met de hoofdstad Taipei en enkele kleine eilandjes. De internationale luchthaven ligt in Taoyuan, vlakbij Taipei. Alle belangrijkste steden en dorpen op één na liggen op het hoofdeiland. Taoyuan Van de andere eilanden liggen er
- zes aan de westkant (waaronder Jibei Dao, Penghu Chundao, Xiji Yu, Qimei Yu en Liuqiu Xuu)
- drie aan de oostkant (Guishan Dao, Lü Dao (groen eiland) en Lan Yu). Het grootste eiland aan de westkant is Penghu (met de enige stad niet op het hoofdeiland, Magong), het grootste eiland aan de oostkant is Lan Yu.
- Matsu en Quemoy liggen veel dichter bij de Volksrepubliek China Taiwan ligt aan vier zeestraten / baaien / deelzeeën:
- De Straat van Taiwan (tussen de Oost-Chinese Zee en de Zuid-Chinese Zee),
- Penghu Shuidao (tussen het hoofdeiland en de 6 westelijke eilanden),
- Nian Wan (een kleine baai aan de piek van het zuiden, daar zijn 2 baaien (waaronder Oluan Pi), tussen die twee kapen ligt de baai), en de
- Luzon Straat (ten zuiden van Nan Wan). Ten oosten van Taiwan ligt de enige oceaan die aan Taiwan grenst, de Grote Oceaan (of Stille Oceaan). Op het hoofdeiland liggen ook de enige belangrijke autowegen, de vijf bekendste Taiwanese bergen en de internationale luchthaven. Belangrijke rivieren zijn:
- De Danshui, loopt door Taipei (of Taibei), Xinzhuang en het district Taibei.
- De Han, loopt door Han.
- De Dajia, ontspringt op de Nanhuda Shan (3598 m, de vierde grootste berg van het eiland), en loopt door Dongshi en Dajia.
- De Choshui, loopt door Xiluo.
- De Hualian, loopt door Hualian.
- De Cengwen, loopt door Madou. De vijf hoogste en bekendste bergen van Taiwan: # Yu Shan, 3 997 m, ten oosten van Jiayi. # Xue Shan, 3 931 m, ten zuidoosten van Miaoli. # Guan Shan, 3 715 m, ten ten oosten van Xuejie. # Nanhuta Shan, 3 598 m, ten zuidoosten van Miaoli, hier is de bron van de Dajia. # Qinxing Shan, 1 120 m, ten oosten van Danshui. De vier grootste kapen van Taiwan:
- Fugui Jiao (noorden),
- Santiao Jiao (noordoosten),
- Sahnsient'ai (oosten)
- Oluan Pi (zuidoosten).

Statistische gegevens

De levensverwachting in Taiwan is 76 jaar (in 2003). Taiwan wordt door zowel China als (zij het meer onder druk van China) Taiwan zelf nog steeds beschouwd als een provincie: door de Chinezen als een van de provincies van de Volksrepubliek China, door Taiwanezen als een van de provincies van Republiek China. Als gevolg hiervan is het land niet verdeeld in provincies, maar in districten. Enige districten van Taiwan zijn Taipei shi (stad Taipei), Taipei xian (district Taipei), Taoyuan xian, Hualian, Xinzhu, Miaoli, Yilan, Taidong xian, Gaoxiong xian, Nantou, Tainan shi, Tainan xian. De steden met meer dan 100.000 inwoners zijn:
de hoofdstad Taipei, Xindian, Xinzhuang, Zhongli, Xinzhu, Hualian, Taizhong, Zhanghua, Jiayi, Tainan, Gaoxiong, Pingdong. Enkele voorbeelden van steden tussen 25 000 en 100 000 inwoners: Danshui, Han, Luodong, Zhutung, Zhunan, Miaoli, Dongshi, Buli, Nantou, Yuanlin, Lugang, Xiluo, Douliu, Huwei, Beigang, Qishan, Taidong, Kangshan, Magong (op het eiland Penghu). Enkele voorbeelden van steden en dorpen met minder dan 25 000 inwoners:
Dajia, Fengyuan, Xihu, Erlin, Dounan, Pozi, Xuejia, Madou, Jiali, Xinhua.

Bevolking

De oorspronkelijke bewoners van Taiwan zijn verschillende Austronesische stammen. Deze aboriginals zijn niet verwant aan de Chinezen, maar het meest aan de bevolking van de Filipijnen en andere eilanden in die buurt. (Er is echter ook een theorie dat de aboriginals oorspronkelijk uit China kwamen, en zich vanuit Taiwan hebben verspreid over de Austronesische eilanden.) Nadat de Chinese opstandige generaal Koxinga (Zheng Chenggong) midden 17e eeuw de Nederlanders van het eiland had verdreven om zich daar zelf buiten het bereik van de Chinese keizer te vestigen, kwamen Chinese immigranten van het vasteland, vooral vanuit Fujian. Een andere grote bevolkingsgroep zijn de Hakka. Aanvankelijk werd alleen mannen toegestaan naar Taiwan te emigreren, waarop veel mannen na aankomst met een aboriginalvrouw trouwden. Zo assimileerde het merendeel van de oorspronkelijke bevolking met de latere immigranten. De laatste grote immigratiegolf was in 1949, toen veel KMT'ers op de vlucht voor de communisten naar Taiwan kwamen. Zij vormden 20% van de indertijd kleine bevolking maar beheersten het politieke en economische speelveld volkomen. Door de eilandbewoners werden ze beschouwd als nieuwe kolonisator, een ongedisciplineerde versie van de Japanners die in ieder geval nog orde hadden gebracht. Deze immigranten, en soms ook hun kinderen, worden nog steeds waishengren genoemd, 'mensen uit andere provincies'.

Taal

:Hoofdartikel: Lijst van talen in Taiwan De officiële taal van Taiwan is Mandarijn, op Taiwan "Guoyu" ('landstaal') genoemd. Voordat de KMT naar Taiwan kwam, werd er op Taiwan voornamelijk Taiwanees (Taiyu) gesproken, deze Chinese taal is afkomstig van de provincie Fujian waar de taal Minnanyu wordt genoemd. De KMT'ers kwamen van het vasteland en verstonden geen Taiwanees, en bepaalden dat de officiële taal voortaan Mandarijn zou zijn. Tegenwoordig spreekt vrijwel iedereen op Taiwan Mandarijn, hoewel een meerderheid Taiwanees als moedertaal heeft. Naast Mandarijn en Taiwanees wordt ook Hakka gesproken, en verschillende aboriginaltalen, te weten alle Austronesische talen, behalve de Malayo-Polynesische (uitzondering op de uitzondering: het Yami). Tot 2004 werden de Austronesische talen van Taiwan Formosaanse talen (dit was en is een tak binnen de Austronesische talen) genoemd (met uitzondering van het Yami), maar vandaag bestaat die familie niet langer uit 23, maar uit twee talen. De andere 21 talen hebben, per groepjes van één à vijf, een status gekregen van aparte tak binnen de Austronesische talen. Het Yami is dus een Malayo-Polynesische taal. Het is de enige taal in Taiwan van die familie, en ze wordt door 3000 mensen gesproken in een kleine eilandengroep tussen Taiwan en de Filipijnen. Bijgevolg gaat het om een Noordelijke Filipijnse taal. De transcriptie (romanisatie) van het Guoyu is al tijden een probleem. Het Chinese vasteland gebruikt sinds het begin van de jaren '80 Hanyu Pinyin (zo wordt Peking tegenwoordig geschreven als Beijing en Kwo Min Tang als Guomindang). Hongkong, Singapore, Maleisie en Taiwan hielden echter vast aan het oude Wade-Giles-transcriptiesysteem. Ondertussen ontwikkelde Taiwan een nieuw, eigen stelsel, Tongyong Pinyin, dat ook de andere Taiwanese talen beter zou accommoderen. Dit laatste stelsel wordt door de DPP gepromoot, als zijnde echt Taiwanees en niet van het communistische vasteland. Inmiddels gebruiken sommige steden Tongyong pinyin en andere Hanyu pinyin. Verder zijn op allerlei plaatsen nog oude transcripties in het Wade-Giles te vinden, en weten maar weinig mensen hoe enig van die systemen precies werkt, met als gevolg een wirwar aan verschillende transcripties voor dezelfde plaats. Taiwan heeft ook een eigen transcriptiesysteem, dat echter niet in Romeinse letters is: Zhuyin Fuhao, ook wel bopomofo genoemd, naar de eerste vier letters van het alfabet. Dit is het transcriptiesysteem dat kinderen op school leren, als hulp bij het leren lezen en schrijven.

Voetnoten

:¹Noot: Zoals het er nu (anno 2005) officieus naar uitziet, zou Taiwan in 2008, het jaar van de Olympische Spelen in Peking (Ch:'Bei-jing'), alle banden met het vaderland willen doorknippen. :²Volgens het Taiwan jaarboek 2004 (onder het kopje "Bilateral Relations"), zie [http://www.gio.gov.tw/taiwan-website/5-gp/yearbook/P113.htm]

Zie ook

- Taiwan van A tot Z
- Talen van Taiwan
- Nederlanders op Formosa
- Kwomintang

Externe link

[http://www.gio.gov.tw/taiwan-website/1-about_us/index.htm Officiële informatiesite van de Taiwanese overheid] (Engels) Categorie:Taiwan Categorie:Land Categorie:Provincie van China Categorie:Betwist grondgebied ja:台湾 ko:중화민국 ms:Taiwan simple:Taiwan th:สาธารณรัฐจีน zh-min-nan:Tâi-oân

Categorie:Sino-Tibetaanse taalfamilie

Categorie:Taal naar indeling ko:분류:중국티베트어족

Zenith

:For other uses, see Zenith (disambiguation). The zenith, in astronomy, is the point in the sky which appears directly above the observer. More precisely, it is the point on the sky with an altitude of +90 degrees, and it is the pole of the horizontal coordinate system. Geometrically, it is the point on the celestial sphere intersected by a line drawn from the center of the Earth through your location on the Earth's surface. The point opposite the zenith is the nadir. The zenith is, by definition, a point along the local meridian.

References

This article originates from Jason Harris' Astroinfo which comes along with KStars, a Desktop Planetarium for KDE. See http://edu.kde.org/kstars/index.phtml Category:Astrological factors Category:Spherical astronomy Category:Arabic words ja:天頂

pozycjonowanie wegetarianizm transport bia�ystok Conspiracy Online Casinos

:: RELATED NEWS ::

Gholamali Haddad-Adel
Gholam Ali Haddad-Adel (غلامعلی حداد عادل in Persian) born in 1945 in Tehran, Iran, is the chairman of the Iranian Parliament. He is the first non-cleric in the post since the