Home About us Products Services Contact us Bookmark
:: wikimiki.org ::
Nov-Ĵerzejo

Nov-Ĵerzejo

Geografio > Ameriko > Nordameriko > Usono > Nov-Ĵerzejo ---- Dosiero:us-nj.gifhttp://en.wikipedia.org/upload/9/9b/NewJerseystateseal.jpg Nov-Ĵerzejo (angle, New Jersey [nu ĜERzi]) fariĝis la 3-a ŝtato de Usono je la 18-a de decembro 1787. Loĝantaro: 8.414.350 (en 2000)
Areo: 19.215 kv. km
Ĉefurbo: Trenton http://en.wikipedia.org/upload/3/30/NJ_MAP_230x240.jpg
lokiĝo de Nov-Ĵerzeo Nov-Ĵerzejo, estante inter du grandaj urboj, Filadelfio kaj Novjorko, estas unu el la plej riĉaj kaj dense urbaj ŝtatoj en Usono. En la nordoriento estas la antaŭurboj de Novjorko, en la sudokcidento estas la antaŭurboj de Filadelfio, en la mezo estas Princeton kaj en la oriento laŭ la oceano estas Atlantic City. Nov-Ĵerzejo havas la rafinejojn de Exon, la stabejojn de grandaj farmaciaj kompanioj (Merck, Bristol-Myers Squibb kaj aliaj) kaj la laboratoriojn de Bell Labs. Edisono mem ankaŭ havis siajn laboratoriojn en Nov-Ĵerzejo en la nuna Edison. Inventoj el Nov-Ĵerzejo: elektra lampeto, fonografo, kino, elektra gitaro, ladskatola supo, transistoro, kolora televido, vidbendilo, Unikso, C, C++. TTT-ejo de Nov-Ĵerzejo en la angla http://www.state.nj.us Kategorio:Usono Kategorio:Usonaj ŝtatoj ja:ニュージャージー州 ko:뉴저지 주 simple:New Jersey

Geografio

---- Geografio (ge γη "tero", graphein γραφειν "priskribi") estas scienco, kiu pristudas geografian medion de la Tero, ĝian strukturon kaj dinamikon, influon kaj distribuon de ĝiaj komponentoj en la spaco. Ĉefceloj de la geografio estas eltrovo de manieroj de racia teritoria organizo de la socio kaj naturekspluatado, kreado de fundamentoj por strategio de ekologie sendanĝera evoluo de la socio. Gravaj objektoj de geografiaj esploroj estas interagoj de la homo kaj la naturo, regularo de dislokigo kaj influo de la komponentoj de geografia medio en loka, regiona, nacia, kontinenta, oceana kaj globala niveloj. La mondpartoj: Ameriko - Azio - Eŭropo - Afriko - Oceanio - Antarkto ----

Geografiaj objektoj

:Akvofalo - Arbaro - Delto - Dezerto - Duno - Duoninsulo - Ebenaĵo - Fjordo - Marfluo - Glaciaro - Golfo - Groto - Heĝkamparo - Insulo - Kanalo - Klafto - Komunumo - Kontinento - Lago - Laguno - Lando - Erikejo - Markolo - Maro - Montaro - Monto - Nacio - Nunatako - Oceano - Ravino - Regiono - Rivero - Rojo - Roko - Stepo - Tablomonto - Tundro - Urbo - Valo - Vilaĝo - Vulkano Vd. ankaŭ: Geografiaj Nomoj ----

Geografiaj sciencoj

Pro la komplikeco de la esplorobjektoj, oni dispartigas geografian sciencon je specializaj sciencdisciplinoj, nome: :Branĉoj de Geografio:
- Fizika Geografio
- Socio-Ekonomia Geografio
- Kartografio kaj Topografio :Intersciencaj Geografiaj Disciplinoj:
- Antropogeografio ~ Etnogeografio ~ Historia Geografio ~ Lingva Geografio ~ Medicina Geografio ~ Milita Geografio ~ Rekreacia Geografio ~ Veterinara Geografio MIKOVINYI Sámuel ----

Geografoj kaj vojaĝantoj

Geografio estas unu el antikvaj sciencoj. La unuaj provoj por naturscienca klarigo de geografiaj fenomenoj, apartenas al grekaj filozofoj de la Mileta skolo (6-a jc. a.K.) ? Taleso, Anaksimandro, k.a. : Geografia Malkovro : Anaksimandro : Ĉeng He : Ibn Batuta : Vitus BERING : François BERNIER : Samuel de CHAMPLAIN : Petro KROPOTKIN : Kolumbo : Magelano : Marko Polo : Strabono : Taleso : Vasco da GAMA : Marc Aurel STEIN ---- als:Geografie ja:地理学 ko:지리학 ms:Geografi simple:Geography th:ภูมิศาสตร์

Nordameriko

Nord-Ameriko estas kontinento en la norda hemisfero limita norde de la Arkta Oceano, oriente de la norda Atlantika Oceano, sude de la Kariba Maro, kaj okcidente de la norda Pacifika Oceano. Ĝi kovras areon de 24.497.994 km2 (9.458.728 kvadrataj mejloj), aŭ proksimume 4,8% de la surfaco de la tero. Ekde Julio 2002 ĝia loxantaro estis proksimume 514.600.000. Nord-Ameriko estas la tria plej granda kontinento aree, post Azio kaj Afriko, kaj havas la kvara plej granda loĝantaro post Azio, Afriko, kaj Eŭropo. Kaj Norda kaj Sud-Ameriko estas nomita pro Amerigo VESPUCCI, kiu estis la unua Eŭropano kiu sugestis ke la Amerikoj ne estas la Orientaj Hindioj, sed antaŭe maleltrovita (de Eŭropanoj) Nova Mondo. La nur landkonekto de Nord-Ameriko al Sud-Ameriko estas la mallarĝa Istmo de Panamo. La landoj de Nord-Ameriko estas:
- Antiloj
- Bahamoj
- Belizo
- Dominikio
- Gvatemalo
- Haitio
- Honduraso
- Jamajko
- Kanado
- Kosta-Riko
- Kubo
- Meksiko
- Nikaragvo
- Panamo
- Salvadoro
- Usono Kategorio:Kontinentoj ja:北アメリカ ko:북아메리카 simple:North America th:ทวีปอเมริกาเหนือ zh-min-nan:Pak Bí-chiu

Usono

:Geografio > Ameriko > Nordameriko > Usono La tria plej granda laŭ loĝantaro, Usono (aŭ Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko) estas la plej granda nacio laŭ mono kaj militistara forto, kaj do estas la plej potenca nacio nun surtera. Usono lokiĝas en Nordameriko; la plej granda parto de Usono (la t.n. 48 ŝtatoj, krom Alasko kaj Havajo) limitiĝas norde de Kanado, oriente de la Atlantika Oceano, sude de la Golfo de Meksiko kaj Meksiko, kaj okcidente de la Pacifika Oceano. Alasko lokiĝas nord-okcidente de Kanado, kaj Havajo lokiĝas enmeze de la Pacifika Oceano. Usono permesas al siaj civitanoj la posedon de armiloj (garantiite de ĝia konstitucio), estas tre kapitalisma, angleparolanta lando, kiu donis al la mondo televidon, komputilon, atombombon kaj Mickey Mouse. Kritikantoj asertas, ke ĝi kondukis la mondon al la rando de la abismo, batalante en la Malvarma Milito (1948-91) kontraŭ Sovetunio, en kiu ĝi venkis. Havante la plej grandan amaskulturon de la mondo, ĝi profunde influas amaskulturon tra la mondo, de Holivudo al hiphopo, kaj, per tiuj ĉi, influas la morojn de aliaj landoj.

Faktoj


- Loko: 38 00 No, 97 00 Ok (centra Nordameriko)
- Ĉefurbo: Vaŝingtono
- Areo: 9.166.600 km²
- semotaŭga: 19%
- Loĝantaro: 275.562.673 (2000, takso), urbanoj 77% (2000)
- homoj en kv. km: 30,1 (2000)
- homoj en kv. km da semotaŭga tero: 158,2 (2000)
- kreskanta elcento: 0,91% (2000, takso)
- naskoj: po 14,2 el 1000 homoj en jaro (2000, takso)
- mortoj: po 8,7 el 1000 homoj en jaro (2000, takso)
- migrantoj: po +3,5 el 1000 homoj en jaro (2000, takso)
- mortokvanto de beboj: po 6,82 mortoj el 1000 naskoj (2000, takso)
- infanoj je virino: po 2,06 infanoj naskitaj de virino
- meza vivo-longeco: 77,12 jaroj (74,24 viroj, 79,9 virinoj) (2000, takso)
- Esperanto: Historio en la lando Usono estas la sola grava lando, kiu ne uzas la SI-sistemon. La Esperanta vorto Usono venas el Usonia, iam proponita vorto por eviti la uzon de "Ameriko" por la lando kaj "Amerikanoj" por ĝiaj loĝantoj. La longforma nomo estas Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko, kaj oftega mallongigo estas USA.

La plej grandaj urboj

La datumoj estas de la jaro 2000. La nombroj montras milionojn da loĝantoj. Ne temas pri la loĝantoj ene de la juraj limoj de la urboj, sed pri ampleksaj regionoj kun multaj antaŭurbetoj kaj eĉ memstaraj urboj, kies centron formas la nomitaj urboj. Usono konsistas el 50 ŝtatoj:

Etnoj

Je 1996, la plimulto da la 916 mil (laŭleĝaj) enmigrintoj venis el Meksiko (164 mil), Filipinoj (56), Barato (45), Vjetnamio (42), Ĉinio (42), Domingo (40), Kubo (26), Ukrainio (21), Rusio (20) kaj Jamajko (19).

Religio

En la jaro 2002:
- 52% protestantismo
- 24% katolikismo
- 10% nenia
- 10% alia
- 2% mormonismo
- 1% judismo
- 1% islamo

Lingvo

Denaskaj lingvoj en 1990. La nombroj montras milionojn da parolantoj. Kun 500-100 mil parolantoj: la portugala (430), japana (428), greka (388), araba (355), hindia kaj urduo (331), rusa (242), jida (213), taja (206), persa (201), haitia (189), armena (150), navaha (149), hungara (148), hebrea (144), nederlanda (143), kmera (127), guĝarata (102). 2,04 milionoj parolas lingvojn kun malpli ol 100 mil usonaj parolantoj. legpova: 97% (97% viroj, 97% virinoj) (1979, takso) [http://www.tlfq.ulaval.ca/axl/amnord/usaacc.htm lingvaj situacio kaj leĝaro en usono (france)]
- registaro: demokratia federacia respubliko. La ĉefekzekutivo kaj la ŝtatestro de Usono estas la usona prezidanto.
- sendependeco: je la 4-a de julio 1776 de Britio
- organizoj: UNO (1945), NATO
- konstitucio: la 4-an marto 1789
- korupteco: 8,7 CPI (10 = honesta, 0,0 = tute korupta) (2000)
- ekonomio: 3169,0 Md (1998, takso)
- por kapo: 11,50 kd (1998, takso)
- kreskanta elcento: 4,1% (1999, takso)
- inflacio: 2,2% (1999)
- senokupeco: 4,2% (1999)
- valuto: 1 dolaro ($)

Historio

Vidu apartan artikolon: Historio de Usono

ekonomio

Agrikulturo de Usono

Esperanto en Usono

Vidu apartan artikolon: Usono:Esperanto-movado Stella Toogood Cope (1914-2004), D kaj FD (kvakerismo) en Berkeley/Kalifornio, mortis la 1-an de aŭgusto pro kancero. Kategorio:Nordameriko ! ja:アメリカ合衆国 ko:미국 ms:Amerika Syarikat simple:United States th:สหรัฐอเมริกา zh-min-nan:Bí-kok

18-a de decembro

Historio > Tagoj > la 18-a de decembro ---- La 18-a de decembro estas la 352-a tago de la jaro (la 353-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 13 tagoj restas. Je la 18-a de decembro okazis, interalie:

Eventoj


- 1787 : Nov-Ĵerzejo fariĝis la 3-a ŝtato de Usono

Naskiĝoj


- 1863: Franz FERDINAND, Arkiduko de Aŭstrio
- 1865: József MILETZ
- 1907 : Christopher FRY, brita dramverkisto
- 1963 : Brad PITT

Mortoj


-

Specialaj tagoj kaj festoj


- ---- Vidu ankaŭ:
- Historio - Tagoj ja:12月18日 ko:12월 18일

1787

Historio > Jarcentoj > 18-a jarcento > 1787 ---- Ĉi tiu jaro estas normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1787 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj


- 11-a de januaro: William HERSCHEL malkovris du lunojn de Urano, Titania (luno) kaj Oberono (luno).
- 7-a de decembro: Delavaro fariĝis la 1-a ŝtato de Usono.
- 12-a de decembro: Pensilvanio fariĝis la 2-a ŝtato de Usono.
- 18-a de decembro: Nov-Ĵerzejo fariĝis la 3-a ŝtato de Usono.
- Britio kreas Siera-Leonon.
- Subskribiĝis la usona konstitucio.
- Verko de Antoine LAVOISIER pri kemia nomenklaturo.
- La opero Don Giovanni de Wolfgang Amadeus MOZART

Naskiĝoj


- 26-a de aprilo: Ludwig UHLAND

Mortoj


- ----
1782 | 1783 | 1784 | 1785 | 1786 | 1787 | 1788 | 1789 | 1790 | 1791 | 1792
17-a jarcento - 18-a jarcento - 19-a jarcento
ko:1787년 simple:1787

Trenton (Nov-Ĵerzejo)

Trenton estas la ĉefurbo de Nov-Ĵerzejo, ŝtato en Usono. Ĝiaj koordinatoj estas . Laŭ la 2000 popolnombrado, ĝi havis 85.403 loĝantojn. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Konteo Mercer. Simila al plejparto de Nov-Ĵerzejaj urboj, Trenton estas regita per urbestro-konsilantaro sistemo de urba regado. (La urbestro kaj konsilantaro kune regas la urbon.) Trenton foje mallonge estis la ĉefurbo de Usono. kategorio:Urboj de Usono

Filadelfio

Geografio > Ameriko > Nordameriko > Usono > Pensilvanio > Filadelfio ---- Filadelfio (angle: Philadelphia [filaDELfia]) estas la plej granda urbo en la ŝtato de Pensilvanio en Usono. Ĝi estas la 5a plej granda urbo en la lando kun 1,5 miliono da enloĝantoj. Ĝia nomo signifas "la urbo de frata amo". Ĝi estas plej konata por la libereca sonorilo kiun Kolonelo John NIXON sonorigis antaŭ la unua publika lego de la Declaration of Independence (Deklaro de Sendependeco) la 8-an de julio, 1776. Filadelfio estas naskiĝurbo de Henry William HETZEL ja:フィラデルフィア

Novjorko

Geografio > Ameriko > Nordameriko > Usono > Nov-Jorkio > Novjorko < Urboj ---- Urboj
- loko:
- horzono: GMT-5h (-4h somere)
- loĝantaro: 21.500 mil homoj (en la aglomeraĵo) Novjorko, aŭ Nov-Jorko (angle New York [nu-jork]) estas la plej granda urbo en Usono kaj grava monda centro por komerco kaj financo. La stabejo de la Unuiĝintaj Nacioj troviĝas en la urbo. La politika urbo enhavas 8,0 milionojn da homoj, la aglomeraĵo, kies diametro estas 200 km, enhavas 21,5 milionojn (la dua plej granda de la mondo). Ĝi estas en la nordoriento de la lando ĉe la marbordo. Novjorko situas en la plej suda pinto de la usona subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi estis fondita kiel Nov-Amsterdamo (Nieuwe Amsterdam) de la nederlandanoj en 1624. La britoj forprenis la urbon en 1664 kaj renomis ĝin Novjorko. La malnova Jorko estas angla urbo (kiu iam estis la romia urbo Eboracum). http://en.wikipedia.org/upload/thumb/7/7b/300px-Map_of_New_York_highlighting_NYC.jpg
Lokiĝo de Novjorko en la subŝtato Nov-Jorko. Novjorko estas la centro de financo, amaskomuniko, modo, teatro kaj belarto en Usono. Nur Los-Anĝeleso konkuras kontraŭ Novjorko kiel kultura centro de la lando. Los-Anĝeleso, ● (3) Kvinzo, ● (4) Bronkso, ● (5) Staten-Insulo]] Novjorko konsistas de jenaj kvin komunumoj (boroughs) (kun la nombro de loĝantoj en 2000):
- Manhatano (Manhattan) - 1,5 milionoj, 61 km2
- Broklino (Brooklyn) - 2,5 milionoj, 212 km2
- Bronkso (The Bronx) - 1,3 milionoj, 114 km2
- Kvinzo (Queens) - 2,2 milionoj, 290 km2
- Staten-Insulo (Staten Island) - 0,4 milionoj, 116 km2 Manhatano estas la kultura kaj komerca koro de la urbo; la aliaj burgoj estas plejparte plenaj de domaroj, tombejoj kaj etnaj kvartaloj. Novjorko iam (1865-1970) estis granda haveno de transmaraj ŝipoj kaj havis multajn fabrikojn kaj malpuran aeron. Sed la fabrikoj foriris al Orienta Azio kaj la haveno nun estas en Nov-Ĵerzejo. La ekonomia koro de la urbo nun estas la grandaj bankoj de Wall Street ("Murstrato"), kiu estas la financa ĉefurbo de la mondo. Novjorko estas urbo de "tiuj, kiuj venis el aliloko." Ne nur lokoj usonaj, sed lokoj tramondaj. Novjorko estas plena de enmigrintoj kaj la usona kulturo ne ĉie regas. De kvartalo al kvartalo, la kulturo ofte ŝanĝiĝas: juda (Novjorko estas la urbo kun plej da judoj kaj jidoparolantoj en la mondo), jamajka, dominga, greka, hindia, rusa, salvadorana, ktp. Estas pli da Puertorikanoj en Novjorko ol en Puerto-Riko mem. La riĉaj, la malriĉaj kaj la enmigrantoj loĝas en la urbo mem. La burĝaro, aliflanke, plejparte loĝas en la antaŭurboj de Long-Insulo, Vestĉestro, suda Konetikuto kaj norda Nov-Ĵerzejo. 13,5 milionoj loĝas en la antaŭurboj. La Statuo de Libereco, kvankam ĝi troviĝas en novĵerzeja teritorio, estas grava simbolo de Novjorko; tamen ne nur de la metropolo, sed ankaŭ de tuta Usono. Ĝin donacis Francio al Usono por celebri la centjaran datrevenon de la usona sendependiĝo. Je la 11-a de septembro 2001 la Ĝemelturoj estis tute detruitaj per pasaĝer-aviadiloj kaptitaj de islamismaj atencistoj. Ilian lokon prenu la Turo de la Libero, estonta la plej alta konstruaĵo de la mondo. La urbo gastigis la landan kongreson de ELNA en 1957, 1964, 1981 kaj 1995.
- [http://www.cnewyork.net/ Fotoj pri Novjorko] kategorio:Urboj de Nov-Jorkio kategorio:Urboj de Usono ja:ニューヨーク (市) ko:뉴욕 simple:New York City zh-cn:纽约市 zh-tw:紐約市

Princeton (Nov-Ĵerzejo)

Usono > Nov-Ĵerzejo > Princeton ---- Princeton (PRINSten) estas universitata urbo en la usona subŝtato Nov-Ĵerzejo. Ĝi havas areon de ĉ. 4,8 km² kaj loĝantaron de ĉ. 14.000. Ĝiaj koordinatoj estas 40,35 N, 74,66 U. Ĝi estas pli konata pro Universitato Princeton. Loko kie okazis 2-a Landa Kongreso de ELNA en 1954. Albert EINSTEIN vivis en Princeton de 1933 ĝis sia morto. Kurt GÖDEL vivis tie de 1940 ĝis sia morto. Kategorio:Nov-Ĵerzejo

Kino

Je la fino de la 19-a jarcento, la progreso de tekniko faris el fotografio la novan arton kinematografio, aŭ kino. Serio de bildoj, montrata sufiĉe rapide, fariĝas vivanta sceno, kaj la teatraĵo povas esti rafinita, pakita, kaj liverata tra la mondo. La kino, kaj ĝia ido televido, fariĝis grandega kultura influo de la 20-a jarcento. 20-a jarcento

Kino-Festivaloj laŭ landoj

Brazilo


- Festivalo de Gramado
- Festivalo de Sao Paŭlo
- Festivalo de Tiradentes

Francio


- Festivalo de Cannes

Germanio


- Festivalo de Berlino Berlinale

Hispanio


- Seminci de Valladolid.
- Festivalo de San Sebastián
- Fantasta Festivalo de Sitges

Italio


- Festivalo de Venecio (La Biennale di Venezia)

Kanado


- Festivalo de Toronto
- Festivalo de Rouyn-Noranda

Kroatio


- Festivalo de Motovuno
- Festivalo de Zagrebo
- Festivalo de Pulo

Nederlando


- Festivalo de Roterdamo

Portugalio


- Festivalo de Porto/Oporto Fantasporto (internacia/fantazi-temaj filmoj)

Usono


- Festivalo de Sundance
- Festivalo de Nov-Jorko
- Seatla Internacia Kino-Festivalo (SIFF)

Famaj filmuloj


- Aktoroj
- Reĝisoroj
- Ĉefaj fotografistoj

Famaj fikciuloj


- James BOND
- Harry POTTER

Filmoj

vidu Listo de filmoj

Filmetoj


- Murdoj en Kastelo
- La Junaj Trezorserĉantoj (nuntempe en farado)

Filmotekniko


- Filmteorio
- Filmformatoj
- Kamerao
- Kinolumiloj
- Kinematografio
- Fakterminaro de Kino

Firmaoj


- Defa
- Gaumont
- Lucasfilm
- MGM
- Paramount
- Pathé
- UFA
- United Artists
- 20th Century Fox

Skoloj


- Dogmo 95
- Franca Nova Ondo

Ĝenroj


- Animeo
- Animacio
- Agfilmo
- Dokumenta Filmo
- Drama Filmo
- Kinoĵurnalo
- Komedia Filmo
- Kulta Filmo
- Mallonga Filmo
- Suspensa filmo
- Vakera filmo
- Vesterno

Premioj


- Akademio de Film-Artoj kaj Sciencoj - vidu Oskaro
- César (Francio)
- Goya (Hispanio) ---- Vidu ankaŭ: Esperanto-filmo Kategorio:Kino ja:映画

Unikso

Komputiko > Operaciumo > Unikso ---- La Uniksa (UNIX®) sistemo estas portebla komputila operaciumo origine verkita de grupo de AT&T Bell Labs, inter aliaj Ken THOMPSON kaj Dennis RITCHIE. La ĉefaj formoj konataj de Unikso estas:
- AIX
- BSD
- HP-UX
- Linukso
- Minix
- SCO UNIX
- Sistemo V
- Solaris (SunOS)
- Xenix

Historio

Thompson kaj Ritchie estis eltirataj el la devena kunlaborado MULTICS, post kiam la aparatoj de 1966 kaj 1967 malsukcesis subteni ĝin. Inspirite de sia laborado pri la projekto MULTICS (angle: MULTiplexed Information and Computing Service; Multipleksorita Informaĵa kaj Komputila Servo) je 1969 Ken Thompson verkis la unuan Uniksan sistemon en asembla lingvo por la komputilo Digital PDP-7. La nomo UNIX estis elektata kiel vortludo pri MULTICS, kiu implicas la anglan etendaĵojn "UNified Information and Computing Service" (Unuigita Informaĵa kaj Komputila Servo). Kiam Thompson kaj Ritchie ricevis atingon al PDP-11/20, ili reverkis la Uniksan sistemon en PDP-11-a asembla lingvo. Post ĉi tiuj unuaj versioj ili ricevis la sciadon de aliaj sciencistoj ĉe Bell Labs, ili kunlaboris (en 1972 ?) por reverki la operaciumon uzante la novan programlingvon C de Dennis Ritchie. Interese, AT&T provizis monon por la unua verkado pri la C-lingva versio por krei sistemon por elektronika dokumentado, ĉar operaciumo ne havis ĝian propran intereson por tiu, kiu posedis tiam la telefonan monopolon. Je 1973 kaj 1974 la Uniksa teamo sukcesis oferti bendojn, kiuj enhavis la novan operaciumon, al universitatoj por esploradaj celoj ĝis la Sepa Eldono. La Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley estis notenda pro uzo de Unikso kiel la centro de sia esplorado por operaciumoj kaj pro portado al ĉiuj el siaj minikomputiloj, inkluzive de la DEC PDP-11. Malgraŭ ke AT&T ĉesis disdoni la fonton por la Uniksa sistemo post la Sepa Eldono, Berkeley daŭre verkis tion, kio ekestis konata kiel "Berkeley Unix". Ĝi ofte egalis aŭ superis la kapablojn verkitajn de la teamo ĉe Bell Labs. Kiam Berkeley Unix iĝis sufiĉe matura, ĝi estis pakata kiel la Berkeley Software Distribution aŭ BSD (Berkeley-a Softvar-Disdonaĵo), kaj proksimume samtempe, kiam Bell Labs komencis paki la AT&T-an Uniksan sistemon kiel Sistemon V (kvin). Ekde proksimume 1980, diversaj firmaoj komencis vendi komercajn disdonaĵojn de la Uniksa sistemo por siaj mini-komputiloj kaj laborstacioj. Kvankam iuj firmaoj elektis bazi siajn disdonaĵojn je AT&T-a Sistemo V, multaj el tiuj firmaoj dekomence uzis la BSD-version de Berkeley, ĉar ĝi havis interesajn pliboniĝojn. Ĉirkaŭ 1987 la AT&T-teamo decidis, ke ili normigos la Uniksan sistemon verkante Sistemon V Versio 4 (SVR4), kiu enhavis kaj normigis la ideojn uzitajn en ĉiuj el la diversaj disdonaĵoj. Spite de divido en la normiga laboro, kiu rezultis en la kreado de OSF/1, kiu estis uzata nur de unu firmao, la AT&T-teamo disdonis SVR4 je 1989. Data General estis la unua firmao, kiu uzis la novan operaciumon ĉe siaj AViiON-serviloj je 1990. Je 1993, la plejmulto de la unuaj komercaj BSD-vendistoj, inter aliaj Sun kaj SGI, moviĝis al SVR4 kiel la bazo de siaj operaciumoj kun vendistaj kaj BSD-aj plibonigoj super la nova norma bazo. La unua eldonita priskribo de la internaj detaloj de la sistemo estis libro de Aŭstralia universitata profesoro, la tiel nomata Lions-libro. Ne longe post kiam Sun formaligis SVR4, AT&T vendis sian restantan intereson en la Uniksa sistemo kune kun la Uniksa Laboratorio al Novell. Tiutempe, Novell ektimis pro la eniro de Microsoft en la vendado de retaj komputiloj; firmaestroj kredis, ke la Uniksa sistemo estis ŝanco por malhelpi Microsoft. La Uniksa sistemo ne progresis ĉe Novell pro financaj problemoj de la firmao, ĉar la vendokresko estis limigita. Post kelka tempo Novell devis disvendi multe da siaj posedaĵoj inkluzive de la Uniksa sistemo por labori pri sia centra softvaro. Unikso estis dividita en tri partojn, post kiam ĝi eliris el Novell.
- La Uniksa nomo estis transdonita al la grupo X/Open (nun simple "The Open Group", La Malferma Grupo) por certigi Uniksajn versiojn kiel normajn.
- La fonto estis vendita al la Santa Cruz Operation (SCO), kiu vendis SVR4-on ĉe aparato de Intel flanke de sia tradicia Xenix-simila SCO-Uniksa oferto.
- Hewlett-Packard aĉetis la operaciuman laboratorion, kiu iĝis embarasita pro interna politiko, kiam petita krei la anstataŭanton por la Uniksa versio de Hewlett-Packard, HP-UX. Post kelka tempo la restantaj laborantoj iĝis parto de la pli ampleksa firmao HP.

Vidu ankaŭ


- GNU

Eksteraj ligoj


- http://www.UNIX-systems.org/ — La hejmpaĝo de la Uniksa Sistemo de "Open Group" Kategorio:Operaciumoj ja:UNIX ko:유닉스 ms:UNIX simple:Unix th:ยูนิกซ์

C komputillingvo

Komputiko > Programlingvo > C (programlingvo) ---- C estas komputila programlingvo kreita de Dennis RITCHIE dum la fruaj 1970-aj jaroj por verki la operaciumon Unikso. Ĝi restas la plej vaste uzata lingvo por verki operaciumojn kaj sisteman programaron. Ĝi estas ankaŭ ofte uzata por verki aplikaĵojn, kvankam ĝia populareco en tiu fako jam malpliiĝis pro pli novaj komputillingvoj, ekz. siaj propraj heredantoj C++ kaj Java.

Propraĵoj

C estas meznivela komputillingvo, kio signifas, ke la fonta kodo de programo povas esti tajpita sen detala kono de la CPU-speco de la komputilo. Antaŭ ke oni povas uzi la programon, la fonta kodo devas esti tradukita al la necesa maŝinkodo per tradukilo. Kontraste, programoj verkitaj en simbola maŝinkodo povas esti plenumitaj nur per unu speco de CPU. La kernaj ecoj de C estas:
- Fokuso al ordenema programado, kun iloj por programi je struktura stilo.
- Aliro al malaltnivelaj propraĵoj de la maŝino, ekz. la uzo de referencoj por montri al lokoj en memoro.
- Parametroj estas ĉiam transdonitaj al funkcioj je valoro, ne laŭ referenco.
- Leksika regionumado de variabloj (sed neniu subteno por fermoj aŭ funkcioj difinitaj ene de funkcioj).
- Norma aro de bibliotekaj subprogramoj, kiuj donas ilojn kiuj estas utilaj sed ne strikte necesaj.
- Uzo de antaŭtraktila komputillingvo, la C-antaŭtraktilo, por taskoj kiel ekz. difini makroojn kaj heredi plurajn dosierojn de fontkodo. Iuj el ĉi tiuj ecoj ne estas garantiitaj de la diversaj C-normoj. Ekzemple, la C-antaŭtraktilo estas ĝenerale aparta programo, kio permesas, ke dosieroj antaŭtraktiĝu sen devi esti plene tradukitaj, sed ĉi tio ne nepras. Tamen, la plejparto de realigoj de C havas ĉi tiujn ecojn, kaj la komunumo de C-programistoj atendas, ke ili ĉeestu. Kvankam C estas altnivela komputillingvo, ĝi dividas iujn similaĵojn kun asembla komputillingvo, kaj estas tre pli malaltnivela ol la plejparto de aliaj komputillingvoj. Plej elstare, la programisto povas prizorgi la enhavojn de memoro: defaŭlte, C donas neniujn ilojn por kontroli la limojn de tabeloj kaj aŭtomata rubkolekto (senrubigo). Libera prizorgado de memoro donas al la programisto pli da libereco por ĝustigi la kvalitojn de programo, kio estas aparte grava por programoj kiel peliloj. Tamen, tio ankaŭ faciligas la aperon de cimoj fontantaj el eraraj operacioj je memoro, ekz. bufraj trofluoj (transbordiĝoj). Oni jam verkis ilojn por eviti ĉi tiajn erarojn, i.a. bibliotekojn por kontroli la limojn de tabeloj kaj por rubkolekto, kaj la programon lint por kontroli fontan kodon. Iuj el la "mankoj" de C jam estis prizorgitaj de pli novaj komputillingvoj, kiuj heredas de C. La programlingvo Cyclone havas ilojn por gardi kontraŭ eraraj uzoj de memoro. C++ kaj Objective C donas ilojn celitajn por helpi objekteman programadon. Ĝavo kaj C# aldonas objektemajn ilojn kaj ankaŭ pli altan nivelon de abstrakteco, ekz. aŭtomatan prizorgadon de memoro.

Historio

La komenca prilaboro de C okazis inter 1969 kaj 1973 (laŭ Ritchie, la plej kreema periodo estis dum 1972). Ĝi nomiĝis "C", ĉar multaj propraĵoj devenas de pli frua lingvo kiu nomiĝis B. Antaŭ 1973, la komputillingvo C estis fariĝinta sufiĉe kapabla, por ke la plejparto de la kerno de la operaciumo Unikso estis reverkita per C. Ĉi tio estis la unua fojo, ke la kerno de operaciumo estis implementita en altnivela lingvo. En 1978, Ritchie kaj Brian KERNIGHAN eldonis la libron The C Programming Language (ankaŭ konata kiel "la blanka libro", aŭ K&R.) Dum multaj jaroj, ĉi tiu libro servis kiel la normo de la lingvo; eĉ hodiaŭ, ĝi estas tre populara kiel referenco kaj lernilo. C fariĝas tre ege populara ekster Bell Labs dum la 1980-aj jaroj, kaj ĝi estis dum iom da tempo la ĉefa lingvo en programado de aplikaĵoj. Estas ankaŭ la plej uzata lingvo en programado de sistemoj, kaj estas unu el la plej ofte uzataj lingvoj en komputila edukado. En la malfruaj 1980-aj jaroj, Bjarne STROUSTRUP kaj aliaj ĉe Bell Labs laboris por aldoni objektemajn ilojn al C. La rezulta lingvo nomiĝas C++. C++ estas nun la komputillingvo plej uzata por komercaj aplikaĵoj ĉe la operaciumo Vindozo. Tamen, C restas pli populara en la Uniksa mondo. La plejparto de Linuksa sistemo, inkluzive de la kerno, estas verkita en C.

Versioj de C

K&R C

C daŭre evolvis de siaj komencoj ĉe Bell Labs. En 1978, la unua eldono de The C Programming Language de Kernighan and Ritchie aperis. Ĝi enkondukis la jenajn ilojn al la jam ekzistantaj versioj de C:
- struct datumtipo
- long int datumtipo
- unsigned int datumtipo
- La =+ operaciilo estis ŝanĝita al +=, kaj tiel plu (=+ konfuzis la leksikan analizilon de la C-tradukilo). Dum multaj jaroj, la unua eldono de The C Programming Language estas vaste uzata kiel de-facto-normo de la lingvo. K&R-C estas ofte konsiderata la plej baza parto de la lingvo, kiun C-tradukilo devas subteni. Ĉar ne ĉiuj el la nun uzataj tradukiloj jam estis aktualigitaj por plene subteni ANSI-C, kaj sence bone skribita K&R-kodo estas ankaŭ laŭleĝa ANSI-C, K&R-C estas konsiderata la bazo, ĉe kiu programistoj devus resti, kiam ili deziras maksimuman porteblecon. Ekzemple, la bootstrapping-versio de la tradukilo "GCC", xgcc, estas skribita en K&R-C. Ĉi tio estas pro la fakto, ke multaj el la sistemoj subtenataj de GCC ne havis tradukilon de ANSI-C, kiam GCC estis verkita, nur unu kiu subtenas K&R-C. Tamen, ANSI-C estas nun subtenata de preskaŭ ĉiuj vaste uzataj tradukiloj. Multe da C-kodo nuntempe skribata uzas ilojn de la lingvoj, kiuj estas preter la originala K&R-normo.

ANSI-C kaj ISO-C

En 1989, C estis unuafoje oficiale normigita de ANSI en ANSI X3.159-1989 "Programming Language C". Unu el la celoj de la ANSI-C-normigado estis produkti superaron de K&R-C. Tamen, la normigaj komitatoj ankaŭ enmetis kelkajn novajn ilojn, pli ol estas normale en komputillingva normigo. Iuj el la novaj iloj estis "neoficiale" aldonitaj al la komputillingvo post la eldono de K&R, sed antaŭ la komenco de la ANSI-C-normigo, ekz.:
- funkcioj kun rezulto void
- funkcioj, kiuj redonas datumtipojn struct aŭ union
- datumtipo void
- (sentipa referenco)
- valorizo por struct-datumtipoj
- la biblioteko stdio kaj iuj aliaj funkcioj de norma biblioteko havebliĝis kun la plejparto de implementoj (ĉi tiuj jam ekzistis en almenaŭ unu implemento je la tempo de K&R, sed ne estis vere normaj, do ne estis priskribitaj en la libro). Aliaj iloj estis aldonitaj dum la ANSI-C-normigo mem, plej rimarkinde funkciaj prototipoj (prenitaj de C++). La ANSI-C-normo ankaŭ bazigis norman aron de bibliotekaj funkcioj. La ANSI-C-normo, kun kelkaj etaj ŝanĝoj, estis adoptita kiel ISO-normo numero ISO 9899.

C99

Post la ANSI-normigado, la C-lingva normo restis relative stabila dum iom da tempo, kvankam C++ daŭre evoluis. (Fakte Normative Amendment 1 kreis novan version de la komputillingvo C en 1995, sed ĉi tiu versio estas malofte agnoskata.) Tamen, la normo estis reviziita en la malfruaj 1990-aj jaroj, kio rezultis en ISO 9899:1999, eldonita en 1999. Ĉi tiu normo estas kutime nomita "C99". La novaj ecoj aldonitaj al C99 estas inter alia:
- inline functions (funkcioj vokataj per tekstokopio)
- libera lokado de deklaroj de variabloj (laŭ la ekzemplo de C++)
- aldono de pluraj novaj datentipoj, inkluzive de long long int (por pli glata transiro de 32-bitaj al 64-bitaj maŝinaroj), eksplicita bulea datentipo kaj tipo reprezentanta kompleksajn nombrojn.
- tabeloj de variaj longecoj
- oficiala subteno por komentoj, kiuj komenciĝas per // kiel en C++ (jam subtenitaj de multe da C89-tradukiloj kiel ne-ANSI-a etendigo
- snprintf Intereso pri subteni la novajn C99-ecojn estas miksita. Dum GCC kaj kelkaj komercaj tradukiloj subtenas la plejparton de la novaĵoj de C99, la tradukiloj eldonitaj de Microsoft kaj Borland ne subtenas, kaj ĉi tiuj du firmaoj ne ŝajnas interesataj pri aldoni tian subtenon.

"Saluton, mondo!" en C

La jena simpla aplikaĵo printas "Saluton, mondo!" al la standard-output-dosiero (kiu estas kutime la ekrano, sed povas esti dosiero aŭ iu alia aparato). Ĝi aperis la unuan fojon en K&R. #include int main(void)

Anatomio de C-programo

C-programo konsistas de funkcioj kaj variabloj. C-funkcioj estas kiel la subrutinoj kaj funkcioj de Fortran aŭ la ordonoj kaj funkcioj de Pascal. La funkcio main estas speciala pri ke la programo komencas plenumiĝi ĉe la komenco de main. Ĉi tio signifas, ke ĉiu C-programo devas enhavi funkcion main. La funkcio main kutime vokos aliajn funkciojn por helpi fari sian taskon, ekz. printf en la supra ekzemplo. La programisto povas verki iujn funkciojn kaj vokos aliajn el bibliotekoj. En la ĉi-supra ekzemplo return 0 donas la elirstaton de la funkcio main. Ĉi tio signifas sukcesan plenumon de la programo al vokinta ŝelo. C-funkcio konsistas el elirtipo, nomo, listo de parametroj (aŭ void en krampoj se estas neniu) kaj funkcia bloko. La sintakso de la funkcia bloko egalas al parenteza ordono. Ĉi tiu artikolo (aŭ pli frua versio de ĝi) enhavas materialon el FOLDOC, uzitan je permeso (Public Domain Resources/Foldoc license) Kategorio:Programlingvoj ja:C言語 ko:C 프로그래밍 언어 ms:Bahasa pengaturcaraan C th:ภาษาซี

C Plus Plus komputillingvo

Komputiko > Programlingvo > C++ ---- C++ estas komputika lingvo inventita de Bjarne STROUSTRUP. Li intencis, ke ĝi estu objektema ido de C. Fakte, li unue nomis ĝin "C Kun Klasoj" (angle "C With Classes"). C++ estas preskaŭ plene kongrua kun C. C++-tradukilo povas traduki C-programojn, kaj oni povas ligi kaj C- kaj C++-funkciojn en unu programo. Malsame ol Ĝavo, C++ subtenas multoblan heredadon (t.e. klaso povas heredi de pli ol unu patra klaso). Kategorio:Programlingvoj ja:C Plus Plus ko:C 플러스 플러스 simple:C plus plus

Kategorio:Usono

Kategorio:Amerikaj landoj Kategorio:Nordameriko ja:Category:アメリカ合衆国 ko:분류:미국 zh-min-nan:Category:Bí-kok

Kategorio:Usonaj ŝtatoj

Ŝtatoj ja:Category:アメリカ合衆国の州 ko:분류:미국의 주 sv:Kategori:USA:s delstater

2001 U©S© Attack on Afghanistan

The United States invasion of Afghanistan (Operation Enduring Freedom) occurred in October 2001, in the wake of the September 11, 2001 attacks on the U.S., marking the beginning of its "War on Terrorism" campaign. Seeking to oust the Taliban and find Al-Qaeda mastermind Osama bin Laden, the Afghan Northern Alliance provided the majority of forces, and the United Kingdom, Australia and Canada provided support. The officially-stated purpose of the invasion was to target al-Qaeda members, and to punish the Taliban government in Afghanistan which had provided support and haven to al-Qaeda.

Background

Since approximately 1996, Osama bin Laden had been resident in Afghanistan along with other members of al-Qaeda, operating terrorist training camps in a loose alliance with the Taliban. Following the 1998 U.S. embassy bombings in Africa, the Clinton administration fired cruise missiles at these camps with limited effect on their overall operations. After the September 11th attacks, investigators rapidly accumulated evidence implicating bin Laden. In the weeks prior to the military action in Afghanistan, US President George W. Bush delivered an ultimatum [http://www.cnn.com/2001/US/09/20/gen.bush.transcript/] to the Taliban, to:
- deliver Al-Qaeda leaders located in Afghanistan to the United States
- release all imprisoned foreign nationals, including American citizens [http://www.guardian.co.uk/waronterror/story/0,1361,595750,00.html]
- protect foreign journalists, diplomats and aid workers in Afghanistan
- close terrorist training camps in Afghanistan and "hand over every terrorist and every person and their support structure to appropriate authorities".
- give the US full access to terrorist training camps to verify their closure President Bush further stated that the demands were not open to negotiation or discussion. The Taliban refused to directly speak to Bush, stating this would be an insult to Islam, but made statements through their Pakistan embassy. Their initial response was to demand evidence of bin Laden's culpability in the September 11th attacks and to offer to try him in an Islamic court. Later, as the likelihood of military action became more imminent, they offered to extradite bin Laden to a neutral nation. Moderates within the Taliban allegedly met with American embassy officials in Pakistan in mid-October, in order to work out a way to convince Mullah Muhammed Omar to turn bin Laden over to the U.S. and avoid the impending retaliation from the United States. President Bush rejected these offers made by the Taliban as insincere. The UN Security Council also issued a resolution on September 18, 2001 directed towards the Taliban demanding that they hand over the terrorist Osama bin Laden and close all terrorist training camps immediately and unconditionally. The council also referred to a resolution it adopted in December 2000 demanding that the Taliban turn over bin Laden to the United States or a third country for trial in the deadly bombings of two U.S. embassies in Africa in August 1998.

Military operations

Initial attack

Prior to October 7, U.S. and British Special Forces clandestinely infiltrated Afghanistan to make contact with the Northern Alliance to organize those forces to over throw the Taliban. There were explosions in Kabul within a day of September 11, although these were minor rocket attacks by the Northern Alliance. At approximately 16:30 UTC (12:30 EDT, 21:00 local time) on Sunday October 7, 2001, US and British forces began an aerial bombing campaign targeting Taliban forces and al-Qaeda. Strikes were reported in the capital, Kabul (where electricity supplies were severed), at the airport and military nerve-centre of Kandahar (home of the Taliban's Supreme Leader Mullah Omar), and also in the city of Jalalabad (military/terrorist training camps). The US government justified these attacks as a response to the September 11, 2001 attacks and the failure of the Taliban to meet any US demands. The Taliban condemned these attacks and called them an "attack on Islam." September 11, 2001 attacks. The carrier launched airstrikes in support of Operation Southern Watch and Operation Enduring Freedom.]] At 17:00 UTC, Bush confirmed the strikes on national television and UK Prime Minister Tony Blair also addressed the UK. Bush stated that at the same time as Taliban military and terrorists' training grounds would be targeted, food, medicine, and supplies would be dropped to "the starving and suffering men, women and children of Afghanistan." [http://www.australianpolitics.com/news/2001/01-10-07.shtml]. These drops came under criticism for having the same color as the cluster bombs that the United States was using. A number of different technologies were employed in the strike. Air Force general Richard Myers, chairman of the US Joint Chiefs of Staff, stated that approximately 50 Tomahawk cruise missiles, launched by British and US submarines and ships, 15 strike aircraft from carriers and 25 bombers, such as B-1 Lancer, B-2 Spirit, B-52 Stratofortress and F-16 Fighting Falcon were involved in the first wave. Two C-17 Globemaster transport jets were to deliver 37,500 daily rations by airdrop to refugees inside Afghanistan on the first day of the attack. A pre-recorded video tape of Osama bin Laden had been released before the attack in which he condemned any attacks against Afghanistan. Al-Jazeera, the Arabic satellite news channel, claimed that these tapes were received shortly before the attack. In this recording bin Laden claimed that the United States would fail in Afghanistan and then collapse, just as the Soviet Union did, and called for a war of Muslims, a jihad, against the entire non-Muslim world.

Taliban retreat

Initial air campaigns

Bombers operating at high altitudes well out of range of anti-aircraft fire began bombarding al-Qaeda training camps and Taliban air defenses. During the initial build-up before the actual attack, there had been speculation in the media that the Taliban might try to use U.S.-built Stinger anti-air missiles that were the bane of Soviet helicopters during the Soviet occupation in the 80's. If any of these missiles existed at the time of the air campaign, they were never used and the U.S. never lost a single aircraft to enemy fire. Beyond that, the Taliban had little to offer in the way of anti-aircraft weaponry, relying mostly on left-over arms and weapons from the Soviet invasion. U.S. aircraft, including Apache helicopter gunships, operated with impunity throughout the campaign, while cruise missiles pounded the country. The strikes initially focused on the area in and around the cities of Kabul, Jalalabad, and Kandahar. Within a few days, most al-Qaeda training sites had been severely damaged and the Taliban's air defenses had been destroyed. The campaign then focused on communications and "command and control". The Taliban began losing the ability to coordinate, and their morale began to sink. But the line facing the Northern Alliance held, and no tangible battlefield successes had yet occurred. Two weeks into the campaign, the Northern Alliance, not seeing a breakthrough, demanded the bombing focus more on the front lines. Critics began to see the war losing its way. Civilian casualties also began to mount. Several Red Cross warehouses were bombed. Meanwhile, thousands of Pashtun militiamen from Pakistan poured into the country, joining the fight against the U.S. led forces. The next stage of the campaign began. Hornet bombers hit Taliban vehicles in pinpoint strikes, while U.S. planes began cluster bombing Taliban defenses. However, for the first time, Northern Alliance commanders began seeing results. The Taliban support structure was beginning to erode under the pressure of the strikes. Then, for the first time, U.S. Special Forces launched an audacious raid deep into the Taliban's heartland of Kandahar, even striking one of Mullah Omar's compounds. However, the campaign's progress seemed to remain very slow. The last week of October had ended, and it was now the beginning of November. At this time, the next stage of the air campaign began to fulfill long-awaited Northern Alliance expectations. The Taliban front lines were bombed with 15,000-pound daisy cutter bombs, and by AC-130 gunships. Poor Taliban tactics increased the effect of the strikes. The fighters had no previous experience with American firepower, and often even stood on top of bare ridgelines where Special Forces could easily spot them and call in air attacks. By November 2, Taliban frontal positions were decimated, and a Northern Alliance march on Kabul seemed possible for the first time. Many Afghan Taliban troops had terrible morale, and were regarded as untrustworthy. Foreign fighters from al-Qaeda took over security in the Afghan cities, demonstrating how unstable the regime had become. Meanwhile, the Northern Alliance and their CIA/Special Forces advisors planned the offensive. Northern Alliance troops would seize Mazar-I-Sharif, thereby cutting off Taliban supply lines and enabling the flow of equipment from the countries to the north, followed by an attack on Kabul itself.

Land advances: Mazar-e-Sharif

On November 9, 2001, the battle for Mazar-e-Sharif began. U.S. bombers carpet-bombed Taliban defenders concentrated in the Chesmay-e-Safa gorge that marks the entrance to the city. At 2 P.M, Northern Alliance forces then swept in from the south and west, seizing the city's main military base and airport. The forces then mopped up the remnants of the Taliban in the gorge in front of the city, meeting only feeble resistance. Within 4 hours, the battle was over. By sunset, what remained of the Taliban was retreating to the south and east. Mazar-e-Sharif was taken. The next day, Northern Alliance forces seeking retribution combed the city, shooting suspected Taliban supporters in on-the-spot executions. 520 young Taliban, demoralized and defeated, many of whom were from the fighters that crossed from Pakistan, were massacred when they were discovered hiding in a school. Looting was rampant. The same day the massacres of former Taliban supporters was taking place in Mazar-e-Sharif, November 10, Northern Alliance forces swept through five northern provinces in a rapid advance. The fall of Mazar-e-Sharif had triggered a complete collapse of Taliban positions. Many local commanders switched sides rather than fight. The regime was beginning to unravel at the seams throughout the north. Even in the south, their hold on power seemed tenuous at best. The religious police stopped their regular patrols. A complete implosion of the Taliban regime seemed imminent.

The fall of Kabul

Finally, on the night of November 12, Taliban forces fled from the city of Kabul, sneaking away under cover of darkness in a massive retreat. By the time Northern Alliance forces arrived in the afternoon of November 13, only bomb craters, burned foliage, and the burnt out shells of Taliban gun emplacements and positions were there to greet them. A small group of perhaps twenty devoted Arab fighters hiding in the city's park were the only defenders left. After a brief 15-minute gun battle, all of the foreign al-Qaeda fighters were dead, having had little more than some scrub to shield them. Kabul had fallen. Arab The fall of Kabul marked the beginning of a collapse of Taliban positions across the map. Within 24 hours, all of the Afghan provinces along the Iranian border, including the key city of Herat, had fallen. Local Pashtun commanders had taken over throughout northeastern Afghanistan, including the key city of Jalalabad. Taliban holdouts in the north, comprised of mainly Pakistani volunteers, fled to the northern city of Konduz to make a stand. By November 16, the Taliban's last stronghold in northern Afghanistan was besieged by the Northern Alliance. Nearly 10,000 Taliban fighters, led by foreign fighters, refused to surrender and continued to put up stubborn resistance. By then, the Taliban had retreated back to their heartland in southeastern Afghanistan around Kandahar, and even their hold there was tenuous at best. The regime seemed to be teetering on the brink of annihilation. By November 13, al-Qaeda forces, almost certainly with Osama bin Laden himself, had regrouped and were concentrating their forces in the Tora Bora cave complex, 30 miles (50 km) southeast of Jalalabad, to prepare for a stand against the anti-Taliban and American forces. Nearly 2000 al-Qaeda fighters fortified themselves in positions within bunkers and caves, and by November 16, U.S. bombers began stepped up pummeling of the mountain fortress. Around the same time, CIA and Special Forces operatives were already at work in the area, enlisting and paying local warlords to join the fight and planning an attack on the al-Qaeda base. CIA Just as the bombardment at Tora Bora was stepped up, the bloody siege of Konduz that began on November 16 was continuing. Finally, after 9 days of heavy fighting and blistering American bombardment, Taliban fighters surrendered to Northern Alliance forces on November 25.

Consolidation: the taking of Konduz and Kandahar

On November 25, the day that Taliban fighters holding out in Konduz finally surrendered and were being herded into the Qala-e-Jangi prison complex near Mazar-I-Sharif, a few foreign Taliban attacked some Northern Alliance guards, taking their weapons and opening fire. This incident soon triggered a widespread revolt by 600 detained fighters at the prison, who began grabbing AK-47s, machine guns, and grenades and attacking Northern Alliance troops. One American CIA operative who had been interviewing prisoners, Mike Spann, was killed, marking the first American combat death in the war. The fighters soon seized the southern half of the complex, once a medieval fortress. The revolt was finally put down after three days of heavy strafing fire by AC-130 gunships and Black Hawk helicopters. Less than 100 of the several hundred Taliban prisoners survived, and around 50 Northern Alliance soldiers were killed. The quashing of the revolt marked the end of the combat in northern Afghanistan, where local Northern Alliance warlords were now firmly in control. By the end of November, Kandahar, the movement's birthplace, was the last remaining Taliban stronghold and was coming under increasing pressure. Nearly 3,000 tribal fighters, led by Hamid Karzai, a Westernized and polished loyalist of the former Afghan king, and Gul Agha, the governor of Kandahar before the Taliban seized power, put pressure on Taliban forces from the east and cut off the northern Taliban supply lines to Kandahar. The threat of the Northern Alliance loomed in the north and northeast. Meanwhile, the first significant U.S. combat troops had arrived. Nearly 1,000 Marines, ferried in by Chinook helicopters, set up a Forward Operating Base in the desert south of Kandahar on November 25. The first significant combat involving U.S. ground forces occurred a day later when 15 armored vehicles approached the base and were attacked by helicopter gunships, destroying many of them. Meanwhile, the airstrikes continued to pound Taliban positions inside the city, where Mullah Omar was holed up. Omar, the Taliban leader, remained defiant despite the fact that his movement only controlled 4 out of the 30 Afghan provinces by the end of November and called on his forces to fight to the death. airstrikes As the Taliban teetered on the brink of losing their last bastion, the U.S. focus increased on the Tora Bora cave complex. Local tribal militias, numbering over 2,000 strong and paid and organized by Special Forces and CIA paramilitaries, continued to mass for an attack as heavy bombing continued of suspected al-Qaeda positions. 100-200 civilians were reported killed when 25 bombs struck a village at the foot of the Tora Bora and White Mountains region. On December 2, a group of 20 U.S. commandos was inserted by helicopter to support the operation. On December 5, Afghan militia wrested control of the low ground below the mountain caves from al-Qaeda fighters and set up tank positions to blast enemy forces. The al-Qaeda fighters, mostly composed of Arabs, withdrew with mortars, rocket launchers, and assault rifles to higher fortified positions and dug in for the battle. By December 6, Omar finally began to signal that he was ready to surrender Kandahar to tribal forces. His forces broken by heavy U.S. bombing and living constantly on the run within Kandahar to prevent himself from becoming a target, even Mullah Omar's morale lagged. Recognizing that he could not hold on to Kandahar much longer, he began signaling a willingness in negotiations to turn the city over to the tribal leaders, assuming that he and his top men received some protection. The U.S. government rejected any amnesty for Omar or any Taliban leaders. On December 7, Mullah Mohammad Omar slipped out of the city of Kandahar with a group of his hardcore loyalists and moved northwest into the mountains of Uruzgan province, reneging on the Taliban's promise to surrender their fighters and their weapons. He was last reported seen driving off with a group of his fighters on a convoy of motorcycles. Other members of the Taliban leadership fled into Pakistan through the remote passes of Paktia and Paktika provinces. However, Kandahar, the last Taliban-controlled city, had fallen, and the majority of the Taliban fighters had disbanded. The border town of Spin Boldak was surrendered on the same day, marking the end of Taliban control in Afghanistan. The Afghan tribal forces under Gul Agha seized the city of Kandahar while the Marines took control of the airport outside and established a U.S. base.

The Battle of Tora Bora: endgame deferred

The foreign al-Qaeda fighters were still holding out in the mountains of Tora Bora, however. Anti-Taliban tribal militia continued a steady advance through the difficult terrain, backed by withering air strikes guided in by U.S. Special Forces. Facing defeat and reluctant to fight fellow Muslims, the al-Qaeda forces agreed to a truce to give them time to surrender their weapons. In retrospect, however, many believe that the truce was a ruse to allow important al-Qaeda figures, including Osama bin Laden, to escape. On December 12, the fighting flared again, probably initiated by a rear guard buying time for the main force's escape through the White Mountains into the tribal areas of Pakistan. Once again, tribal forces backed by U.S. special operations troops and air support pressed ahead against fortified al-Qaeda positions in caves and bunkers scattered throughout the mountainous region. By December 17, the last cave complex had been taken and their defenders overrun. A search of the area by U.S. forces continued into January, but no sign of bin Laden or the al-Qaeda leadership emerged. It is almost unanimously believed that they had already slipped away into the tribal areas of Pakistan to the south and east. It is estimated that around 200 of the foreign jihadis were killed during the battle, along with an unknown number of anti-Taliban tribal fighters. No U.S. deaths were reported. Following Tora Bora, U.S. forces and their Afghan allies consolidated their position in the country. Following a Loya jirga or grand council of major Afghan factions, tribal leaders, and former exiles, an interim Afghan government was established in Kabul under Hamid Karzai. U.S. forces established their main base at Bagram airbase just north of Kabul. Kandahar airport also became an important U.S. base area. Several outposts were established in eastern provinces to hunt for Taliban and al-Qaeda fugitives. The number of U.S-led coalition troops operating in the country would eventually grow to over 10,000. Meanwhile, the Taliban and al-Qaeda had not yet given up. Al-Qaeda forces began regrouping in the Shahi-Kot mountains of Paktia province throughout January and February of 2002. A Taliban fugitive in Paktia province, Mullah Saifur Rehman, also began reconstituting some of his militia forces in support of the foreign fighters. They totalled over 1,000 by the beginning of March of 2002. The intention of the rebels was to use the region as a base area for launching guerrilla attacks and possibly a major offensive in the style of the mujahedin who battled Soviet forces during the 1980s.

Operation Anaconda

Operation Anaconda U.S. and allied Afghan militia intelligence sources soon picked up on this buildup in Paktia province and prepared a massive push to counter it. On March 2, 2002, U.S. and Afghan forces launched an offensive on al-Qaeda and Taliban forces entrenched in the mountains of Shahi-Kot southeast of Gardez. The rebel forces, who used small arms, rocket-propelled grenades, and mortars, were entrenched into caves and bunkers in the hillsides at an altitude that was largely above 10,000 feet (3,000 m). They used "hit and run" tactics, opening fire on the U.S. and Afghan forces and then retreating back into their caves and bunkers to weather the return fire and persistent U.S. bombing raids. To compound the situation for the coalition troops, U.S. commanders initially underestimated the Taliban and al-Qaeda forces as a last isolated pocket of dead-enders numbering less than 200. It turned out that the guerrillas number over 1,000, perhaps as high as 5,000 according to some estimates, and that they were receiving reinforcements. rocket-propelled grenades By March 6, eight Americans and seven Afghan soldiers had been killed and reportedly 400 opposing forces had also been killed in the fighting. The coalition casualties stemmed from a friendly fire incident that killed one soldier, the downing of two helicopters by rocket-propelled grenades and small arms fire that killed seven soldiers, and the pinning down of U.S. forces being inserted into what was coined as "Objective Ginger" that resulted in dozens of wounded. Ground fire from Afghan militia and American forces in a number of skirmishes, along with heavy aerial bombardment, resulted in over 400 al-Qaeda and Taliban rebels killed, according to U.S. estimates. However, fewer than 50 bodies were ever found. Regardless of the correct number of guerrillas killed, it is clear that several hundred somehow escaped the dragnet and melted away, almost certainly by moving in small groups along mountain trails to the tribal areas across the border into Pakistan. The Pakistani forces meant to serve as a blocking forces apparently lacked either the will or the capability, or possibly both, to seal off the border.

Post-Anaconda operations

Following the battle at Shahi-Kot, it is believed that the al-Qaeda fighters established sanctuaries among tribal protectors in Pakistan, from which they regained their strength and later began launching cross-border raids on U.S. forces by the summer months of 2002. Guerrilla units, numbering between 5 and 25 men, still regularly cross the border from their sanctuaries in Pakistan to fire rockets at U.S. bases and ambush American convoys and patrols, as well as Afghan National Army troops, Afghan militia forces working with the U.S-led coalition, and non-governmental organizations. The area around the U.S. base at Shkin in Paktika province has seen some of the heaviest activity. Meanwhile, Taliban forces continued to remain in hiding in the rural regions of the four southern provinces that formed their heartland, Kandahar, Zabul, Helmand, and Uruzgan. In the wake of Operation Anaconda the Pentagon requested that British Royal Marines who are highly trained in mountain warfare, be deployed. They conducted a number of missions over several weeks with very limited results. The Taliban, who during the summer of 2002 numbered in the hundreds, avoided combat with U.S. forces and their Afghan allies as much as possible and melted away into the caves and tunnels of remote Afghan mountain ranges or across the border into Pakistan during operations. This resulted in a number of fruitless missions conducted by American and British forces, in which no combat occurred and no enemy forces were captured or killed. Even with popular support (and it is not certain to what extent the coalition has obtained it), and advanced surveillance technology, locating small bands of 5-10 men in the vast stretches of rugged terrain that exist in southeastern Afghanistan and along the Pakistani border, and who are determined to avoid contact, is an almost impossible task. This rather frustrating situation persisted throughout 2002.

Renewed Taliban insurgency

After managing to evade U.S. forces throughout the summer of 2002, the remnants of the Taliban gradually began to regain their confidence and started to begin preparations to launch the insurgency that Mullah Muhammad Omar had promised during the Taliban's last days in power. During September, Taliban forces began a recruitment drive in Pashtun areas in both Afghanistan and Pakistan to launch a renewed "jihad" or holy war against the Afghan government and the U.S-led coalition. Pamphlets distributed in secret during the night also began to appear in many villages in the former Taliban heartland in southeastern Afghanistan that called for jihad. Small mobile training camps were established along the border with Pakistan by al-Qaeda and Taliban fugitives to train new recruits in guerrilla warfare and terrorist tactics, according to Afghan sources and a United Nations report. Most of the new recruits were drawn from the madrassas or religious schools of the tribal areas of Pakistan, from which the Taliban had originally arisen. Major bases, a few with as many as 200 men, were created in the mountainous tribal areas of Pakistan by the summer of 2003. Slipping across the long and rugged border in small groups is a relatively simple task, even with heavy patrolling by security forces. The will of the Pakistani paramilitaries stationed at border crossings to prevent such infiltration was called into question, and Pakistani military operations proved of little use. The Taliban gradually reorganized and reconstituted their forces over the winter, preparing for a summer offensive. They established a new mode of operation: gather into groups of around 50 to launch attacks on isolated outposts and convoys of Afghan soldiers, police, or militia and then breaking up into groups of 5-10 men to evade subsequent offensives. U.S. forces in the strategy were attacked indirectly, through rocket attacks on bases and improvised mines planted in the roadside. To coordinate the strategy, Mullah Omar named a 10-man leadership council for the resistance, with himself at the head. Five operational zones were created, assigned to various Taliban commanders such as the key Taliban leader Mullah Dadullah, in charge of Zabul province operations. Al-Qaeda forces in the east had a bolder strategy of concentrating on the Americans and catching them when they could with elaborate ambushes. The first sign that Taliban forces were regrouping came on January 28, when a band of 80 fighters allied with the Taliban and Hezb-i-Islami were discovered and assaulted by U.S. forces at the Adi Ghar cave complex 15 miles (24 km) north of Spin Boldak. 18 rebels were reported killed and no U.S. casualties reported. The site was suspected to be a base to funnel supplies and fighters from Pakistan. The first isolated attacks by relatively large Taliban bands on Afghan targets also appeared around that time. As the summer continued, the attacks gradually increased in frequency in the "Taliban heartland." Dozens of Afghan government soldiers, non-governmental organization and humanitarian workers, and several U.S. soldiers died in the raids, ambushes, and rocket attacks. In addition to the guerrilla attacks, Taliban fighters began building up their forces in the district of Dai Chopan, a district in Zabul province that also straddles Kandahar and Uruzgan and is at the very center of the Taliban heartland. Dai Chopan district is a remote and sparsely populated corner of southeastern Afghanistan composed of towering, rocky mountains interspersed with thin gorges. Taliban fighters decided it would be the perfect area to make a stand against the Afghan government and the coalition forces. Over the course of the summer, perhaps the largest concentration of Taliban militants gathered in the area since the fall of the regime, with up to 1,000 guerrillas regrouping. Over 220 people, including several dozen Afghan police, were killed in August of 2003 as Taliban fighters gained strength. The U.S. military is currently sustaining approximately one death and four wounded per week in Afghanistan. One of the major reasons that U.S. forces are suffering such light causalities as compared to Iraq is that they have a much lighter presence in Afghanistan. The American strategy was never to mould Afghanistan as a model of Jeffersonian democracy but rather more narrow. Their strategy was to kill or capture Osama bin Laden and destroy Al-Qaeda in Afghanistan. The "light touch" strategy while helping to keep causalities low has also prevented the capture of Osama bin-Laden and thus can be considered a failure. The failure in Afghanistan has demonstrated the folly of network centric warfare where wars are won through high technology and not boots on the ground. The U.S. military depended on the Northern Alliance, Mercenary Warlords for ground assault and the Pakistani army for a blocking movement preventing Al-Qaeda and Taliban escape. Unfortunately for the U.S. the interests of Pakistan and the Northern Alliance did not perfectly align with the U.S. There was no significant blocking force by the Pakistani military across the border. The warlords were easily bribed by Al-Qaeda and Taliban forces and the Northern Alliance was more interested in consolidating their new found gains. For any chance of success the U.S. military needed 20,000 troops for the blocking force across the Pakistani border and a further 10,000 troops for the assault on Tora-Bora. U.S and Afghan government forces, meanwhile, were preparing an offensive to root out the rebel forces. During the last week of August, Afghan government forces backed by U.S troops and heavy American aerial bombardment advanced upon Taliban positions within the mountain fortress. After a one-week battle, Taliban forces were routed with up to 124 fighters (according to Afghan government estimates) killed. Taliban spokesmen, however, denied the high casualty figure and U.S estimates were somewhat lower. By the first week of September, however, Taliban forces had been scattered from their base at Dai-Chopan.

Psychological Warfare

According to an Australian TV report, the United States is applying psychological pressure to force enemy Taliban fighters out into the open. Members of the 173rd Airborne burned Taliban bodies which had been laid out to face Mecca. Many Muslims would find this to be offensive to them, which could detract from their fighting effectiveness. Psyops specialist Sgt. Jim Baker was recorded reading out an inflammatory message to the Taliban: "Attention, Taliban, you are all cowardly dogs. You allowed your fighters to be laid down facing west and burned. You are too scared to retrieve their bodies. This just proves you are the lady boys we always believed you to be." Another soldier stated: "You attack and run away like women. You call yourself Talibs but you are a disgrace to the Muslim religion and you bring shame upon your family. Come and fight like men instead of the cowardly dogs you are." U. S. authorities were to investigate the incident which may have contravened the Geneva convention. [http://www.japantoday.com/e/?content=news&cat=7&id=352718]

Nature of the coalition

The first wave of attacks was carried out solely by American and British forces. On the second day, only American forces participated. In addition to the United Kingdom, a number of other countries provided support. Although undoubtedly of practical value, in some cases it is generally seen as primarily a moral statement. In rough order of level of contribution, these were: Geneva convention
- Canada(Operation Apollo): about 2,500 troops, six ships and six aircraft. Since 9/11, more than 15,000 Canadian personnel have served in Afghanistan and the Gulf. Twenty Ships have been deployed to date. An Air Base is also maintained in the Persian Gulf. Sources say that only 40 JTF2 Commandoes were deployed in the initial stages of the war. However, a far larger number is currently present in Afghanistan.
- Australia (Operation Slipper): about 300 SAS troops, air-to-air refueling tankers, Navy frigates, two Orion electronic intelligence gathering aircraft, and F/A-18 fighter aircraft for Diego Garcia.
- United Kingdom (Operation Veritas): The naval element consisted of one aircraft carrier, one amphibious ship, one destroyer, one frigate, three nuclear fleet submarines and seven Royal Fleet Auxiliaries, SBS and No. 40 Commando (not deployed). The British Army provided the 22nd SAS and later 1,800 troops to the International Security Assistance Force (ISAF).
- New Zealand: 50 Special Air Service soldiers, two C-130 Hercules.
- France (opération Héraclès) :~ 4,500 troops including 3,500 for the Marine Nationale (one CVBG), 600 for the Armée de l'Air) (~ 12 Mirage 2000, Mirage F1 and Mirage IV), 600 to International Security Assistance Force; ~ 200 special forces for 2003.
- Germany: approximately 2,250 troops including special forces, naval vessels, NBC cleanup teams.
- Russia
- Italy
- The Netherlands
- Croatia, 50 military police in Kabul area. From 2006 will become 159.
- Denmark: Special Forces and a C-130 transport aircraft. Six F-16 fighters were later deployed in the EPAF force.
- Norway: six F-16 fighters, logistic teams, mine clearance teams, a special forces commando group and several C-130 transports.
- Bahrain: Naval vessels.
- Jordan
- Japan, in its first military deployment since World War II, contributed naval support for non-combat reinforcement of the operation.
- Poland: 93 soldiers including GROM special forces. Their tasks included engineering reconnaissance, the construction of fortifications, mine removal and the transport of water and fuel.
- Romania: 25 military police and a C-130 transport aircraft.
- Note: this list is currently incomplete and almost certainly inaccurate (many countries refuse to specify the whereabouts of their elite combat units and so forth)' Despite reluctance in the Arab states towards retaliation against the al-Qaida network in Afghanistan, the Pakistani leader General Pervez Musharraf offered support. Pakistan and Iran agreed to open borders to receive the expected increased migration of refugees from Afghanistan. Earlier, Pakistan had supported the Taliban, especially during the 1996-1998 period when they were establishing control- later relations between the two were not as close. After the 9/11 attacks, Pakistan allocated three airbases to the United States for the invasion of Afghanistan. Uzbekistan has allowed the U.S. to place troops on the ground as well as use an airfield for humanitarian relief. 34 nations participate in the International Security Assistance Force (ISAF) for Afghanistan. [http://www.afnorth.nato.int/ISAF/index.htm]

Casualties of the invasion

According to Jonathan Steele of The Guardian between 20,000 and 49,600 people may have died of the consequences of the invasion. According to Marc W. Herold's [http://pubpages.unh.edu/~mwherold/ Dossier on Civilian Victims of United States' Aerial Bombing] at least 3700 and probably closer to 5000 civilians were killed as a result of US bombing[http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/1740538.stm]. Herold's study omitted those killed indirectly, when air strikes cut off their access to hospitals, food or electricity. Also exempt were bomb victims who later died of their injuries. When there were different casualty figures from the same incident, in 90% of cases Professor Herold chose a lower figure. Some people, however, dispute Herold's estimates. Joshua Muravchik of the American Enterprise Institute and Carl Conetta of the Project on Defense Alternatives question Herold's heavy use of the Afghan Islamic Press (the Taliban's official mouthpiece) and claim tallies provided them were suspicious. A contrary view is that the Taliban would have been motivated to downplay casualties. Conetta also claims statistical errors in Herold's study[http://www.comw.org/pda/0201oef.html#appendix2] [http://www.weeklystandard.com/Content/Public/Articles/000/000/001/565otmps.asp?pg=1]. Conetta's study puts total civilian casualties between 1000 and 1300 [http://www.comw.org/pda/0201oef.html#appendix1]. A Los Angeles Times study put the number of collateral dead between 1,067 and 1,201.

Diplomatic efforts

Meetings of various Afghan leaders were organised by the United Nations and took place in Germany. The Taliban was not included. These meetings produced an interim government and an agreement to allow a United Nations peacekeeping force to enter Afghanistan.

Humanitarian efforts

Taliban It is estimated that in Afghanistan there are 1.5 million suffering from immediate starvation, as well as 7.5 million suffering as a result of the country's dire situation - the combination of civil war, drought-related famine, and, to a large extent, the Taliban's oppressive regime. In Pakistan, the United Nations and private humanitarian organisations have begun gearing up for the massive humanitarian effort necessary in addition to the already major refugee and food efforts. The United Nations World Food Programme temporarily suspended activities within Afghanistan at the beginning of the bombing attacks. The efforts have, as of early (December 2001), resumed with a daily distribution rate of 3,000 tons a day. It is however estimated that 30,000 tons of food will be needed by (January 2002) to provided sufficient relief to the impoverished masses. By November 1, U.S. C-17s flying at 30,000 feet (10,000 m) had dropped 1,000,000 food and medicine packets marked with an American flag. Doctors Without Borders called it an act of transparent propaganda and said that using medicines without medical consultation is much more likely to cause harm than good. Action Against Hunger head of operations in Afghanistan Thomas Gonnet said it was an "act of marketing". A further dangerous problem lies in the fact that the food packets are bright yellow in color; the same color as unexploded bomblets from U.S. cluster bombs. Besides of the color the bombs are larger, made from sturdy metal and plastic with only a latin number written on them while relief packages are covered in lose plastic wraps with pictures of usage and writings in local alphabets on them. Some injuries and damage to housing have said to happen from boxes of relief supplies dropped from U.S. aircraft. No actual casualties from those source have been observed so far thus can be seen as propaganda or myths.

Allegations of human rights abuses

The Dasht-i-Leili massacre allegedly occurred in December, 2001, when a number (disputed to be between 250 and 3,000) of Taliban prisoners were shot or suffocated to death in metal truck containers while being transferred by U.S. and Northern Alliance soldiers from Kunduz to Sheberghan prison in northern Afghanistan [http://www.sundayherald.com/25520]. These claims are disputed by journalist Robert Young Pelton, who was present at the time of the incident [http://www.uexpress.com/tedrall/?uc_full_date=20030204]. There are allegations that coalition soldiers tortured prisoners in interrogations; many complaints center on the U.S. prison camp at Camp X-Ray at Guantanamo Bay, Cuba [http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A11017-2004May8.html]. Abdul Wali died on June 21, 2003, at a base near Asadabad. He was brutally beaten by former Army Ranger and CIA contractor David Passaro, who was arrested on June 17, 2004, on four counts of assault [http://www.reuters.com/printerFriendlyPopup.jhtml?type=topNews&storyID=5451302]. In 2004, the US-based human rights organisation Human Rights Watch released a report entitled 'Enduring Freedom - Abuses by US Forces in Afghanistan', containing multiple allegations of abuse by American forces. In February 2005, the American Civil Liberties Union released documents they had obtained from the United States Army which showed that, following the Abu Ghraib scandal, the Army in Afghanistan had destroyed photographs which documented the abuse of prisoners in their custody. Pictures were taken in the area of Fire Base Tycze, and around the villages of Gurjay and Sukhagen. The pictures were alleged to have shown soldiers posing with hooded and bound detainees during mock executions. See also: Bagram torture and prisoner abuse and Movement to impeach George W. Bush.

Protests, demonstrations and rallies

Main article: Protests against the invasion of Afghanistan Several small protests occurred in various cities and college campuses across the United States and in other countries in the first days after the start of the bombing campaign. These were mainly peaceful but larger protests and general strikes occurred in Pakistan, a previous Taliban ally. Some of these were suppressed by police with casualties among the protesters. In both Islamic and non-Islamic nations, protests and rallies of various sizes against the attack on Afghanistan took place. Many protesters felt that the attack on Afghanistan was unjustified aggression. Some believed it would lead to the deaths of many innocent people by preventing humanitarian aid workers from bringing food into the country. On October 7, there was a peace rally of 10,000 to 12,000 people in New York City. They marched from Union Square to Times Square, cheering the police at the beginning of the march. The list of about twelve speakers was cut to three or four by the police, and they were herded at the end into a one-lane-wide "bullpen". There was also a demonstrat