Tacito (Publius aŭ Gaius Cornelius Tacitus1) naskiĝis en 55 kaj mortis en 117, li estis romia verkisto. Liaj ĉefaj verkoj estas Analoj kaj Historio, unu el liaj malgrandaj verkoj Germania havas grandan historian intereson kaj estas la unua dokumento pri Germanaj popoloj.
Ofte oni kvalifikis lin kiel la plej granda historikisto de Romio. La simpatio de Tacito klare iris al respublika reĝimo, pli ol al la arbitreco de kelkaj imperiestroj2. Li verkis pri imperiestroj kaj potenculoj kun sama evidenteco kiel pri personoj de malpi graveco kaj donas per tio belan priskribon de la vivo en sia epoko.
Biografio
Publius Cornelius Tacitus verŝajne naskiĝis en la jaro 55 en provinca familio el Gallia Narbonensis (Fréjus aŭ Vaison-la-Romaine) aŭ Gallia Cisalpina (Padua). En 77 Tacito edziĝis kun la filino de la konsulo de tiu jaro Gnaius Iulius Agricola. Agricola estis hejmvokita en 84 de Domitiano el Britannia. Agricola malaperis al la fono kaj mortis en 93, pli malpli forgesita. Lia testamento estis malbona por la edzino de Tacito , ĉar krom ŝia patrino ankaŭ la princeps ricevis – kvankam tiu pli frue anoncis ne akcepti heredaĵon de iu kun infanoj – sian parton kun granda avideco.
Tamen tio ne malhelpis Taciton por evoluigi belegan politikan karieron. Kelkaj jaroj post sia geedziĝo li verŝajne jam estis XX-vir (pastrokolegio ekzistanta el 20 viroj) sub Vespasiano. De G. Alföldy estis sugestita tre kredindan interpreton ke Tacito estis indikita de Titus kiel quaestor Augusti (persono kiu verkas kaj laŭtlegas la paroladojn de la imperiestro al la Senato), baziĝante sur epigrafo sur la tombomonumento de Tacito je la Via Nomentana en Romo3.
Tamen tio ne malhelpis Taciton por evoluigi belegan politikan karieron. Kelkaj jaroj post sia geedziĝo li verŝajne jam estis XX-vir (pastrokolegio ekzistanta el 20 viroj) sub Vespasiano. De G. Alföldy estis sugestita tre kredindan interpreton ke Tacito estis indikita de Titus kiel quaestor Augusti (persono kiu verkas kaj laŭtlegas la paroladojn de la imperiestro al la Senato ), baziĝante sur epigrafo en la tombomonumento de Tacito je la Via Nomentana en Romo3. Verŝajne li praktikis ĉi tiun funkcion en 80 aŭ 81 – ne pli laste ol 82. Kiam li estis kvestoro en 81, tio signifas ke li estis parolanto por Titus kaj por ties frato Domitiano, ĉar Titus mortis je la 13-a de septembro81. Ĉar li nun estas eks-kvestoro, li estis akceptita en la Senato kiel homo novus (unua de familio kiu en la Senato havis sidejon). El la epigrafo ni ankaŭ povas konkludi ke li en 84 aŭ 85 transsaltis la funkcion de aedilis kaj estas elektita kiel tribunus plebis. En 88 li eĉ estis praetor (funkcio en la justico) kaj membro de la prestĝa pastrokolegio de la Dekkvin de quindecimviri sacris faciundis. En 89 li fariĝis delegito de posteno en la provincoj, por kvar jaroj – pri kiu oni scias malmulton.
Kiam Domitiano je la 18-a de septembro 96 estis murdita de sia plej intimaj konatoj, la tiam proks. kvardekjara Tacito havis sidejon kiel consul suffectus por la jaro 97 - probable ankoraŭ indikita de Domitiano – en la Senato. Sub Trajano li apartenis kiel eks-konsulo al la elito de la senatanoj kaj sin ĵetis sur la historiverkado. En 112 kaj 113 li estis dum unu jaro guberniestro de la provinco Asia, tre havinda posteno. Probable li mortis ĉikaŭ la jaro 120 kiel deputita oratoro kaj historikisto.
De vita et Moribus Iulii Agricolae aŭ Agricola estas tridekpaĝa biografia skizo de Gnaius Iulius Agricola – la bopatro de Tacito– eldonita de Tacito en 98, dum la tempo de Trajano.
tamen ĝi ne estas tradicia biografio, ĉar la vivrakonto de Agricola estis uzita por ilustri la tiranan konduton de Domitiano kaj por laŭdi Nerva-n kaj Trajano-n. Ĝi estas neekvilibra laŭ konstruo pro la de li – pliposta – karakteriza detala priskribo de militiroj, oratoradoj al la soldatoj kaj lia atento por la etnografio de Britannia kaj ĝia loĝantaro. R. Syme opinias ke oni povas nomi la verketon eĉ dokumento de Romia politika literaturo4.
La verketo ankaŭ havas kvanteton da retoriko – kion ni ankaŭ retrovas en plipostaj verkoj – kio parte estas propra je la ĝenro kiu konas la laudatio kiel konstanta elemento.
De origine et situ Germanorum (Germania)
De origine et situ Germanorum aŭ Germania kiu aperis en tiu sama jaro estas vera etnografio en kiu unue Germanio kaj la vivmaniero de la loĝantaro estas pridiskutita kaj sekve li detale skribis pri la diversaj germanaj triboj. La nura konservita traktato pri ĉi tiu popolo kaj tial unika fonto por esploristoj.
La malnova temo de kontrasto inter la priskribita popolo - la germanoj – kaj la romianoj de tiu tempo havas ĉe Tacito kaj moraliinstrua kaj informa celo, ĉar sub Trajano oni ankoraŭ daŭre estis konfrontitaj kun la reala minacanta danĝero kiu venis de la germanoj.
Venkoj kiuj estis proklamitaj de sinsekvaj imperiistoj, li konsideris kiel historie nefundamentita propagando de tiuj imperiestroj.
Dialogus de oratoribus
Dialogus de oratoribus estis longtempe pridisputita, sed nuntempe estas ĝenerala konsento ke temas pri verko de Tacito dediĉita al Lucius Fabius Iustus, consul suffectus en 102.
Estas formo de parolado inter la poeto-oratoro Curiatius Maternus, la oratoroj Marcus Aper kaj Iulius Secundus kaj ankaŭ Vipstanus Messalla en 75 pri la ruiniĝo de la oratorado. La kaŭzoj de tio estas laŭ li la edukado ĝenerale kun speciale la retoriko mem kaj la monarka ŝtataranĝo kiu jes estas bona kiel ŝtatformo, sed ne donas iniciaton al disvolviĝo de granda kaj grava oratorado. Li konkludis ke literaturaj talentuloj nun ankoraŭ nur sin okupis pri poezio.
Ofte oni konsideris ĉi tiun dialogon kiel la respondecigo de Tacito por la haltigo de sia tamen bone iranta kariero kiel retoriko kaj la sindediĉo al la nura restanta: historiverkado.
Historiae
Historiae estas la unua grava kaj vasta historia verko de Tacito, kiu ni dank’ al leterskribado inter Tacito kaj Plinius minor parte povas datumi. Tiel montriĝas ke li ĉirkaŭ 106 verkis pri la jaro 79 kaj ke li okupis sin per la pritrakto de la registaro de Domitiano en 109. Li pritaraktas en ĉi tiu verko la historion de Romo dum la triimperiestrojaro69 kaj sub la regado de Flavii. De la - supozata – dudu aŭ dekkvar libroj nur restas la unua kvar kaj la komenco de la kvina libro.
Oni opinias ke la verko divideblas en du heksadoj, nome la unua pri la enlanda milito sub Galba, Otho kaj Vitellio (I-III) kaj la regado de Vespasiano (IV-VI); la dua pri la jaroj de stabileco sub Tito kaj la unuaj jaroj sub Domitiano (VII-IX) kaj fine la malluma periodo sub Domitiano de 89 ĝis 96 (X-XII). Ĉi ĉio tamen restas spekulado.
En lia praefatio (antaŭparolo) la drama elnodigo jam estas pli malpi anoncita kaj li anoncas ke – se la jaroj favoras lin – li ankoraŭ volas skribi pri la regado de Nerva kaj Trajano.
Trajano
daŭtigota
ja:タキトゥスko:타키투스
George Pell
George Pell (ur. 8 kwietnia1941 w Ballarat), australijski duchowny katolicki, arcybiskupSydney, kardynał.
Studiował w Międzydiecezjalnym Seminarium w Melbourne. Przyjął święcenia kapłańskie19 grudnia1966 w Rzymie z rąk kardynała Agagianiana, prefekta watykańskiej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Kontynuował studia w Rzymie (w Athenaeum Propaganda Fide, gdzie obronił licencjat z teologii w 1967), następnie w Oxfordzie (1971 obronił doktorat z filozofii). W latach 80. odbył ponadto studia podyplomowe na Uniwersytecie Monash w Clayton. W młodości był aktywnym sportowcem, startował w zawodach wioślarskich oraz grał w piłkę nożną i tzw. futbol australijski.
Pracował jako wikary w kilku parafiach australijskich, pracował w instytucjach edukacyjnych kurii diecezjalnej Ballarat, wydawał pismo diecezjalne "Light" (1979-1984). Współpracował ze szkołami i uczelniami katolickimi w diecezji. W latach 1985-1987 był rektorem Corpus Christi College (regionalnego seminarium stanów Wiktoria i Tasmania).
30 marca1987 został mianowany biskupem pomocniczym Melbourne, ze stolicą tytularną Scala; 21 maja 1987 sakry biskupiej udzielił mu arcybiskup Melbourne Frank Little. W latach 1988-1997 był przewodniczącym australijskiego Caritasu. Aktywnie działał na rzecz powstania Australijskiego Uniwersytetu Katolickiego. Od lipca 1996 do marca 2001 arcybiskup Melbourne, od marca 2001 pełni funkcję arcybiskupa Sydney; zastąpił kardynała Edwarda Clancy'ego, który przeszedł w stan spoczynku. Z ramienia watykańskiej Kongregacji Ewangelizacji Narodów był apostolskim wizytatorem seminariów w Nowej Zelandii, Papui Nowej Gwinei i Wyspach Salomona. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, m.in. w sesji specjalnej poświęconej Kościołowi w Oceanii (listopad-grudzień 1998).
21 października2003papież Jan Paweł II mianował go kardynałem, nadając tytuł prezbitera S. Maria Domenica Mazzarello.
Link zewnętrzny:
- [http://www.fiu.edu/~mirandas/bios2003.htm#Pell sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy]
Pell GeorgePell GeorgePell George
Buriat
The Buryats, numbering approximately 436,000, are the largest ethnic minority group in Siberia and are mainly concentrated in their homeland, the Buryat Republic. Buryats are of Mongolian descent and share many customs with their Mongolian cousins, including nomadic herding and erecting yurts for shelter. Today, the majority of Buryats live in and around Word attachments are emailattachments in Microsoft Word format.
Advantages
Providing both sender and recipient using the same operating system, and use the same version of Word, and have the same fonts installed on their machines, the document will look the same on each machine. This allows for easy collaboration on a project, a
Vrindavana
Vrindavan, in Mathura district, Uttar Pradesh is a town on the site of the original forest of Vrindavana. It is about 15km away from Mathura city, near the Agra-Delhi highway.
Also known by the name Vrindaban, Brindavan, or Brindavana, it is the site of the orginal mythic forest or forested region, in which the Hindu deity
TOPGUN
TOPGUN is the code name and common name of the U.S. Navy Strike Fighter Tactics Instructor (SFTI) course.
TOPGUN was formerly known officially as the United States Navy Fighter Weapons School, and was established on March 3, 1969 at NAS Miramar, California after a United States Navy report recommended that a graduate-level school be established to train Fleet fighter pilots in air combat tactics to count
Bruce Nuclear Generating Station
Bruce Nuclear Generating Station is a Canadiannuclear power station located in Tiverton, Ontario. The facility derives its name from Bruce County in which it is located.
The facility was constructed in stages between 1970-1987 by the provincial
Photographs of the Belize fauna (5)
This is a gallery of animals from Belize. See also plants and animals of Belize.
Image:Unknow lizard2 belize.jpg|Striped basilisk lizard, also known as a "Jesus Christ lizard"
Image:Unknown_lizard_belize.jpg|Perhaps the Common ameiva
Image:Howler monkey belzie.jpg|Yucatan Black Howler monkey (Alouatta pigra)
Image:unknown animal belize.JPG|South American
