Boulogne-sur-Mer (esperante Bulonjo-ĉe-Maro aŭ Bulonjo-sur-Maro) estas urbo en la Nordo de Francio, en la departemento Pas-de-Calais (= Kaleza Markolo, 62), kaj la regiono Nordo-Kaleza Markolo, ĉe la Maniko, je la elfluejo de rivero Liane. Liane]

Vidindaĵoj

La malnova centro, tutĉirkaŭita per siaj malnovaj remparoj, kiuj oni povas piede surrondiri, meze de ĉi kvartalo la katedralo (vidu foto supre). Ekstreme de la remparocirklo: la malnova fortreso, kie nun sidas interesa muzeo, entenante interalie plenan kolekton da egiptaj antikvaĵoj. Apud Boulogne staras kolono por memori la Tendaro de Boulogne, establita de Napoléon BONAPARTE cele invadi Brition, kion li fine ne faris. Sed la memoraĵo de tiu aranĝo restas, kaj estas nun preteksto por granda ĉiujara napoleona renkontiĝo da historio fervoruloj el pluraj landoj (inkluzive de Britio!) kiuj venas vestitaj per la samaj militistaj uniformoj de la epoko, kaj bivakantaj en sama maniero kiel la tiamaj soldatoj, fari ŝjnigo da tiama batalo; tio estas la plej fama turisma evento de la urbo.

Loĝantaro

- Ĉirkaŭurba loĝantaro : 92 704 loĝ.
- Urbarea loĝantaro: 135 116 loĝ.
- 55.400 loĝantoj en 1933 laŭ EdE

Famuloj

- Auguste MARIETTE fama egiptologo
- SAINTE-BEUVE SAINTE-BEUVE

Ekonomio

- Fiŝkapta haveno (plej granda fiŝkapta haveno en Francio)
- Ŝipkonstruado
- Ŝtalindustrio en Outreau

Esperanto

1905

Boulogne estis la urbo de la 1-a Universala Kongreso inter 7 kaj 12-a de aŭgusto, kiun ĉeestis 688 Esperantistoj el 20 landoj.

1987

Bulonjo gastigis la 60an kongreson de SAT.

2005

Memorfeste al la centjariĝo de la historia evento de 1905 La Nordfrancia Esperanto-Federacio (kune kun aliaj organizaĵoj kiel UFE kaj la SAT-Amikaro) organizis en 2005, de vendredo la 25-a ĝis merkredo la 30-a de marto, okaze de sia ĉiujara federacia kongreso, elstaran internacian amikecan renkontiĝon, kiu konsistis el pluraj membrokunvenoj de E-asocioj, prelegoj (interalie de Claude PIRON kaj Ulrich LINS) kaj viglaj debatoj, Pasko-meson parte en E-o, ktp. La malfermsoleno okazis en la sama teatro kie okazis tiu de 1905 kaj la parolado de L.L. ZAMENHOF estis denove eldirita. La postaj paroladoj de la ĉeestantaj politikistoj estis ĉiuj pli-malpli simpatiaj je E-o (unu estis nete favora je ĝi kaj ties enkonduko sine de la eŭropunoiaj laborseancoj). Antaŭ la kongreso okazis simpozio en la loka universitato, organizita de UEA, pri la historio de la Universalaj Kongresoj.

Famaj esperantistoj

- Félicien MENU DE MÉNIL
- Alfred MICHAUX

Eksteraj ligiloj

- [http://www.ville-boulogne-sur-mer.fr Oficiala paĝaro de la urbo]
- [http://boulogne2005.online.fr/eo/index.htm Internacia renkontiĝo de Esperanto 2005] (en eo fr)

Vidu ankaŭ

- 1-a Universala Kongreso
- Bologna Kategorio:Urboj de Francio

UEA

Universala Esperanto-Asocio (UEA) estas la plej granda internacia organizo de parolantoj de Esperanto, kun membroj en 119 landoj (laŭ la Jarlibro de 2001) kaj en oficialaj rilatoj kun la Unuiĝintaj Nacioj kaj Unesko. Krom individuaj membroj, 95 landaj Esperanto-asocioj aliĝis al UEA. La nuna prezidanto de UEA estas Renato CORSETTI. La hodiaŭa UEA estas kunfandaĵo de la malnova UEA, fondita la 28-an de aprilo 1908 en Svislando fare de interalie Hector HODLER, kaj de Internacia Esperanto-Ligo, fondita la 18-an de septembro 1936 en Britio. La kunfandiĝo okazis en 1947. UEA havas Centran Oficejon en Roterdamo, Nederlando. Tie rezidas oficiale ankaŭ TEJO. Krom tio ekzistis kaj ekzistas pluraj aliaj centroj, ekz. la Serva Centro en Ĝenevo (1947-1960/1980) aŭ la novjorka oficejo ĉe la sidejo de la Unuiĝintaj Nacioj. UEA celas, laŭ la Statuto el 1980: :a) disvastigi la uzadon de la internacia lingvo Esperanto; :b) agadi por la solvo de la lingva problemo en internaciaj rilatoj kaj faciligi la internacian komunikadon; :c) plifaciligi la ĉiuspecajn spiritajn kaj materiajn rilatojn inter la homoj, malgraŭ diferencoj de nacieco, raso, sekso, religio, politiko aŭ lingvo; :ĉ) kreskigi inter siaj membroj fortikan senton de solidareco, kaj disvolvi ĉe ili la komprenon kaj estimon por aliaj popoloj. Ĉiujare, UEA organizas la Universalan Kongreson (UK), kiun partoprenas kutime 1500-3000 homoj. UEA eldonas librojn, havas [http://www.uea.org/katalogo/ la plej grandan perpoŝtan Esperanto-libroservon en la mondo] (kun pli ol 4000 libroj, kompaktdiskoj, kaj aliaj), tenas informejon kaj gravan Esperanto-bibliotekon, nome Biblioteko Hector Hodler. UEA tenas ankaŭ delegitan reton de reprezentantoj el la tuta mondo kiuj informas pri sia loko aŭ profesia fako. UEA eldonas monatan oficialan organon Esperanto kaj manlibron pri la Esperanto-movado Jarlibro. UEA ĉiujare organizas Belartajn Konkursojn pri diversaj artaĵoj en Esperanto. UEA havas rilatojn kun multaj fakaj Esperanto-asocioj. Kelkaj estas "aliĝintaj", simile al landaj asocioj, kaj sendas komitatanon al la UEA-Komitato. La plej multaj havas nur "kunlaboran" kontrakton kun UEA, inter ili ĉiuj "neneŭtralaj" asocioj kiel ekzemple la religiaj. Krom kun UN kaj Unesko, UEA havas konsultajn rilatojn ankaŭ kun UNICEF kaj Konsilio de Eŭropo kaj ĝeneralajn kunlaborajn rilatojn kun Organizo de Amerikaj Ŝtatoj. UEA oficiale kunlaboras ĉe Internacia Organizo por Normigado (ISO). La Asocio aktivas por informado ĉe Eŭropa Unio kaj laŭokaze ĉe aliaj interŝtataj kaj internaciaj organizoj kaj konferencoj. UEA membras en Eŭropa Lingva Konsilio, komuna forumo de universitatoj kaj lingvaj asocioj por antaŭenigi la konon pri lingvoj kaj kulturoj en kaj ekster la Eŭropa Unio. Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) estas la junulara sekcio de UEA. Simile al la Universala Kongreso de UEA, TEJO organizas Internacian Junularan Kongreson ĉiujare en malsama loko. IJK estas semajndaŭra okazaĵo de koncertoj, prezentaĵoj, ekskursoj, kaj ĝenerala amuziĝo kiu allogas junuloj el la tuta mondo. Vidu ankaŭ : Ĝeneralaj Direktoroj de UEA, Prezidantoj de UEA, Honoraj membroj de UEA, Honoraj prezidantoj de UEA, Honora patrona komitato, Volontuloj de UEA

Enciklopedio de Esperanto 1933-34 pri UEA

EdE-U UEA. - Plej grava organizaĵo de E. - Jaron post jaro, precipe post la 1-a UK, sentiĝis, ke E sen reala praktikado internacia, simple kaj klare centrigita, ne havos altirpovon por reale pensanta mondo. La ideoj kristaliĝis en propono farita de A. Carles al la 2-a UK 1906 kaj ĝi tekstis jene: „Estus oportune, havi en multaj urboj konsulojn, al kiuj oni povus ĉiam sukcese sin turni kaj de kiuj per malgranda maklera pago - oni povus ricevi ĉiujn petitajn sciigojn, eĉ privatajn informojn pri komercistoj. Ankaŭ la vojaĝantoj ĉiam scius, kien ili povus sinprezenti por ricevi bonan akcepton kaj ĉiujn postulitajn informojn, ne ĝenante iun.“ La UK decidis „Rekomendi al la societoj kaj grupoj, ke ili fondu en ĉiuj lokoj, kie estos eble, E-istajn konsulejojn, kiuj povos en la landoj, kie tiu nomo ne estus akceptata de la registaro, ricevi alian nomon, kiel ekzemple, E-istaj Agentejoj.“ Tiu ĉi bonintenca forŝovo de la propono al la grupo malatentis jam tiam la neceson de speciala organizo kaj de centro, tial la propono estis praktike enterigita. Preskaŭ du jarojn poste reprenis la proponon Th. Rousseau kaj H. Hodler. En serio de artikoloj Hodler skizis la novan organizaĵon kaj en n-ro 30 (de la 1-a majo) de ,Esperanto' 1908 aperis la informo pri la fondo de Universala Esperanto-Asocio. La unua oficiala informilo en la sama n-ro donis la formalajn kaj praktikajn detalajn de UEA. Alia ĝermo de UEA estis la E-oficejoj la E-oficejoj, starigitaj laŭ propono de Rousseau. La unua E-oficejo estis en franca urbo Bourg en Bresse, kie vivis Rousseau, la kunfondinto de UEA. Simpla, servopreta, malmultekosta: estas ĉefe tiuj kvalitoj, kiuj kaŭzis la rapidan kreskon de UEA. La provizora regularo aperinta en ,E' (12 majo 1908) fiksis la celojn: 1. Sub la nomo UEA estis fondita Asocio, kies celo estas la plifaciligo de la ĉiuspecaj rilatoj inter diverslingvano kaj la kreo de fortika ligilo de solidareco inter ĝiaj anoj. - 2. la sola lingvo oficiala de la UEA estas la lingvo E, tia, kia ĝi estas difinita per sia literatura kaj teknika vortaro. Konsekvence la UEA neniel enmiksiĝos en lingvaj diskutoj. - 3. La UEA estas absolute neŭtrala rilate al religio, politiko kaj nacieco. - Tiuj tri fundamentaj reguloj nur iom modititaj troviĝas ankoraŭ nun en la statuto. La unua kunveno de UEA okazis en Dresden dum la 4-a UK 1908. La tagordo enhavis la raportojn de la fakoj ekzistintaj tiam (1. administrado, 2. konsuloj kaj oficejoj, 3. turismo), kaj proponon pri kreo de novaj fakoj: komerco kaj industrio, instruado. La jarlibro mem aperis antaŭ la kongreso kaj indikis la staton de UEA: 206 delegitoj, 46 vicdelegitoj, 94 subdelegitoj, 62 E-oficejoj, el kiuj 22 plene organizitaj; ĉio en 249 lokoj kaj en 23 landoj; pagintaj membroj: 1223. Kiel unuan etapon de la evoluo oni povus fiksi la tempon 1908-1912, de la fondo ĝis la tielnomita Financa reformo, en Krakovo diskutita kaj akceptita. La ekstera evoluo de la asocio estis videbla el la jarlibroj, ili estas la mezuriloj plej bone videblaj de la progreso kaj de la enradikiĝo. La mizeraspektan libreton de 1908, de 24 paĝoj, anstataŭis jam en 1911 broŝuro de 184 paĝoj entenantaj 885 lokojn kun delegitoj kaj konsuloj en 47 landoj. 158 E-oficejojn, 266 entreprenojn, 7804 membrojn. La forton de la asocio ankaŭ dokumentas la fakto, ke la sinteno de la gvidantaj E-istoj de tiu ĉi tempo notinde iĝis pli favora kaj komprenema. Ja ne mankis ĵaluzo kaj malkompreno, sed antaŭ la evidenta progreso silentiĝis ankaŭ tiuj ĉi voĉoj. La eksplodo de la milito trafis UEA en la plej bona stato: solida konduto financa, fido ĝenerala ĉe la E-ista publiko, klaraj gvidlinioj, ĝojiga membrostato. Tre gravis, ke la delegitoj de UEA en la militantaj landoj ne estis kaptitaj de la milita spirito. Tio permesis, ke la Centra Oficejo daŭrigu unue sian kutiman laboron, degeliĝanta al nenio dum la unuaj monatoj kaj nur time repreninta ioman amplekson post januaro 1915. La stabo, konsistinta kun la direktoro el ses personoj, malgrandiĝis je du por poste kreski ĝis ok kaj dek kun la libervolaj helpantoj. UEA dissendis dum sept. 1914 cirkuleron al la delegitoj kun teksto por enpresi en tagaj gazetoj. Tiu ĉi informo tradukita en 30 lingvojn aperis en centoj da tagaj gazetoj. Ĝi tekstis: „Ĉar la militagoj okazis preskaŭ subite, multaj personoj troviĝas surprizataj en la malamikaj landoj kaj ne plu havas la eblon, korespondi kun siaj parencoj kaj amikoj. Por laŭeble helpi ilin, la oficejo de UEA, sidanta en Ĝenevo, ĵus informis siajn delegitojn en la malamikaj landoj, ke ĝi volonte servos kiel Perilo por la interŝanĝado de privataj korespondaĵoj inter la malamikaj landoj. La leteroj estas ricevataj ĉe la Ĝeneva Oficejo, el kie ili estas transdonataj al la adresato, se bezone post traduko. Estas akceptataj nur la nefermitaj korespondaĵoj, havantaj absolute nenian politikan aŭ militistan karakteron. La personoj, kiuj deziras uzi tiun servon, nun en plena funkciado, estas petataj, sendi ĉiujn leterojn, kun du internaciaj respondkuponoj, al UEA, 10. rue de la Bourse, Genève, Svislando. Dum sept. ĝis dec. 1914 la alveno de korespondaĵoj fariĝis timiga - pro la laboro kiun postulis la plenumo. Jen la dispartiĝo laŭ fakoj: 1. simpla transsendo; 2. specialaj servoj; 3. monsendo; 4. militistoj; 5. civilkaptitoj; 6. rehejmigado de civiluloj en militregionoj; 7. militkaptitoj kaj rilatoj kun la respektivaj aŭtoritatoj; 8. rilatoj kun ruĝkrucaj organizaĵoj; 9. Ruĝa Kruco, Ĝenevo; 10. variaĵoj. Neforgesindaj estas la servoj, kiujn plenumis la delegitoj Pinagel, Alfred Mahn, Bernhard Luis, Charles Brunet, Schwaiger, f-ino Gérard, prof. Christaller, St. Rudnicki, Szabunlevicz kaj aro da aliaj. Menciinda detalo en la historio de UEA estas la ĉikanoj. De 1916 la gazeto ,E' estis malpermesita en Francujo kaj malgraŭ interveno de generalo Sébert ĉe ministro Painlevé tiu ĉi malpermeso ne estis forigata. La milita aŭtoritato, kiu decidis pri tio, bazis sin sur la prijuĝo de oficiro de cenzuro, fama E-isto, fariĝinta Idisto. (La gazeto havis tiam 300 abonantojn en Francujo.) Tre malutilis ankaŭ tio, ke la poŝto por transmaraj landoj pasis Francujon. La brita cenzuro tiurilate kondutis pli larĝanime. La germana cenzuro ne ekzamenis periodaĵojn, trairintajn Germanujon, sed nur korespondaĵojn. La agado de UEA sur E-ista kampo estis tiu de ligilo inter la ankoraŭ funkciantaj organizaĵoj en kelkaj neŭtralaj landoj kaj la aktivaj E-istoj. Aperis regule ,E‘ ĉiumonate kun artikoloj pri tutmondaj problemoj. En 1916 aperis jarlibro, kiu enhavis ĉefajn informojn kaj la adresaron de delegitoj. Plie aperis dufoje libreto: „E dum la milito“, kiu enhavis resumon de la stato de la movado. Elokvente parolis pri la sekvoj de la milito la ciferoj. En 1914 la nombro de pagintaj anoj estis 7233, en 1915 estis 2699, en 1918 1958. Je la 11-a nov. 1918 silentis la kanonoj. Unu post la aliaj alvenis leteroj de revenintaj soldatoj. Per Alvoko al la E-istaro (jan. 1919) subskribita de Hodler kaj E. Stettler, UEA anoncis la reprenon de la laboroj. La malsano de Hodler devigis ŝanĝon en la administra gvidado, kiun akceptis E. Stettler kaj dum marto ankaŭ la Centra Oficejo translokiĝis al Bern. La jaro 1919 estis plene dediĉita rekonstrui la asocion. Je la fino de la jaro UEA kalkulis 3114 anojn. La sumo de poŝtaĵoj ricevitaj kaj senditaj atingis denove 20.000 kontraŭ 8.300 en 1918. Du gravaj okazintaĵoj distingas la jaron 1920: la morto de la fondinto Hodler kaj la okazigo de l' unua postmilita UK en Hago. Monumenton Hodler ne bezonas, tion li kreis en UEA, en kiu li metis sian tutan koron, amon kaj inteligenton. Bela memoraĵo, kiun li lasis, estis la donaco de kapitalo, kiu devis certigi la ekziston de UEA. Dum la UK la ĉefa laboro de la UEA-kunveno estis la diskuto pri la statuto, kiu estis verkata de Stettler. La UK en Helsinki en 1922 alportis gravan ŝanĝon: UEA fariĝis kolono de duflanka tutmonda organizaĵo E-ista. Per la kontrakto de Helsinki UEA fordonis certajn laborojn, kiujn ĝi ĝis tiam plenumis. La evoluo de UEA ĝis 1932 iris sian vojon, regule kaj decide. Ĝi ĉefe dediĉis sin al la firmigo de la propra organizaĵo, al la plibonigo de la servoj, al la plidensigo de la delegita reto kaj al la pligrandigo de la membraro. La membraro de 1919 kreskis ĝis 1927, poste malkreskis.
- 1920: 3894
- 1921: 5570
- 1922: 6253
- 1923: 6332
- 1924: 8205
- 1925: 9424
- 1926: 8687
- 1927: 9100
- 1928: 9095
- 1929: 9113
- 1930: 9062
- 1931: 8835
- 1932: 8619 La prezidanto de UEA estis la fondinto H. Hodler ĝis la morto 1920. Okupis tiun ĉi oficon ĝis sia malsaniĝo en 1924 E. Stetter. De tiam ĝis 1928 prezidis E. Privat, poste fariĝis denove prezidanto E. Stettler, kiu rezignis pro la ofico en 1934 kaj sekvis lin L. Bastien. Multajn partojn de la historio de UEA v. en la artikoloj: Organizo, Milito, Esperanto, Oficiala Jarlibro, Hodler, Privat Stettler, ktp. Pri la nuna stato de la organizo 1. la jarlibron 1934 p: 6-16. Detalan, kvankam ne kompletan historion de UEA enhavas ,Historia skizo, 1908-1933, verkita de Georgo Agricola (Jarlibro 1933), kiu aperis ankaŭ en aparta represo. Nia artikolo estas kompilaĵo el la nomita skizo.

Eksteraj ligoj

[http://www.uea.org La TTT-ejo de UEA] [http://www.tejo.org La TTT-ejo de TEJO] ---- Se vi anstataŭe volis informojn pri la brita universitato, UEA, vi povas trovi ilin ĉe University of East Anglia. Kategorio:Esperanto-asocio

Ziko Marcus SIKOSEK

Dosiero:2004-10-12-zms-bhh.jpg

Ziko Marcus Sikosek, Roterdamo 2004

Ziko Marcus SIKOSEK (naskiĝis 1973) estas germana esperantisto ekde 1987/1988. La baptonomo estas Marcus, sed li preferas 'Ziko' (voknomo el bazlernejaj tempoj). La familia nomo Sikosek (pron. ZIkozek) venas de praavo migrinta el la nuna Slovenio al la Ruhr-regiono en Germanio. Lia patrina familio estas fuĝintoj el Orienta Prusio. Sikosek naskiĝis en la granda vilaĝo Kirchhellen en Vestfalio, sed pli-malpli tuj poste lia familio translokiĝis al la najbara urbo Gladbeck. Tie li ricevis la abituron (lernejfinan diplomon) en 1992. Nun li loĝas en Nederlando, li estas UEA-Delegito en Varsseveld. Post studoj en Bochum, Utrecht kaj Kolonjo li fariĝis magistro pri historio, kromfako germana filologio. Lia ĉefa okupitaĵo estas politika historio de la 20-a jarcento, precipe germana. Li parolas, krom sia gepatra lingvo kaj Esperanto, la nederlandan kaj anglan, iomete la francan. Li havis diversajn taskojn kaj postenojn en Germana Esperanto-Junularo kaj Germana Esperanto-Asocio, i.a. informado kaj la redaktado de la GEA-gazeto Esperanto aktuell. Nuntempe oni invitas lin al seminarioj pri informado aŭ historio, kaj li foje aperigas artikolojn en diversaj Esperanto-gazetoj. Germane li verkas de tempo al tempo por Europa-Digital.de. De februaro 2003 ĝis junio 2005 li laboris kiel bibliotekisto kaj arkivisto, en la Centra Oficejo de UEA],] en la [[Biblioteko Hector Hodler]] en [[Roterdamo. Li estas cetere redaktoro de Vikipedio, Vikipediisto:Ziko

Verkoj

- Esperanto sen mitoj (1999, 2003) pri kaj por Esperanto-informado
- (Red.) Tiel sonis... (2003/04), serio de kompaktdiskoj kun materialo de Biblioteko Hector Hodler
- Sed homoj kun homoj (2005) pri la centjara historio de la Universalaj Kongresoj de Esperanto

Sed homoj kun homoj

Estante bibliotekisto de Universala Esperanto-Asocio, Ziko Marcus SIKOSEK verkis la libron Sed homoj kun homoj. Universalaj Kongresoj de Esperanto 1905-2005. Ĝi aperis en marto 2005 ĉe UEA en Roterdamo. Post enkonduko pri la organizado de la kongresoj sekvas naŭdek ĉapitroj pri la naŭdek kongresoj okazintaj ĝis inkluzive 2005. Fontoj estis diversaj Esperanto-revuoj, iomete ne-Esperantaj revuoj, libroj kaj intervjuoj. Estis uzita ankaŭ la foto-arkivo de Biblioteko Hector Hodler.

Kategorio:Universala Kongreso de Esperanto

Tiu kategorio temas pri la Universalaj Kongresoj de Esperanto Universalaj_Kongresoj_de_Esperanto Universalaj_Kongresoj_de_Esperanto Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj

Sinn fein

Le Sinn Féin est un parti politique d'Irlande, l'un des seuls grands partis à être à la fois actif en Irlande du Nord et en République d'Irlande. En irlandais, sinn féin signifie « nous mêmes ».

Histoire

Il a été créé le 28 novembre 1905 par Arthur Griffith. Il adopte alors un programme dont les grandes lignes peuvent se résumer ainsi :
- abstention au parlement britannique de Westminster où les députés irlandais siégeaient avec les députés britanniques ;
- une résistance passive contre l'occupation anglaise ;
- le développement d'une économie nationale, la « self-reliance », en ignorant l'Angleterre. Il n'est pas, à la base, un mouvement révolutionnaire mais l'insurrection de Pâques 1916, déclenchée par l'IRB, lui sera injustement attribuée. Cela profitera au mouvement qui gagne de nombreuses voix en sympathie au sacrifice des insurgés. Dès 1916, le Sinn Féin gagne de plus en plus de sièges au Parlement britannique et sous la présidence d'Eamon de Valera, il forme le Dáil Éireann (l'assemblée irlandaise) en 1919. Cette assemblée est constitué de tous les membres du Sein Féin, qui qui se sont eux-même nommés TDs(Teachta Dáilí, irlandais pour membre du parlement). Durant la première réunion du Dáil, la guerre d'indépendence irlandaise a commencé. L'IRA, qui avait la même conduite que le Sinn Féin a combattu la guerre. En 1921, une trêve est signé par le Sinn Féin et les britaniques. Ensuite, les négociations ont commencé et le 6 Decembre un traité a été signé. Le traité était très controversé et le parti s'est divisé entre les pro-traité est les anti-traité. Durant trois années, il y a eu une guerre civile entre les pro-traité et les anti-traité et elle a couté plus d'un million de livres. Une catastrophe pour une nouvelle et très pauvre nation. Les pro-traité ont gagné à la fin de la guerre. Après l'indépendence de l'État Libre d'Irlande, le Sinn Féin, sous la présidence d'Eamon de Valera est resté à l'extérieur du Dáil. Plus tard, de Valera a reconnu que l'abstention était inutile. Après avoir perdu un vote, il a quitté le partie et a formé le Fianna Fáil. Après celà, le Sinn Féin a perdu de son soutien et a presque disparu de la scène politique irlandaise. L'IRA s'est aussi arrêté de combattre jusque durant les années 1950 quand il a commencé sa Campagne de la Frontière, mais c'était une catastrophe et sous une énorme pression du gouvernement de l'Irlande et celui de l'Irlande du Nord, il s'est arrêtés et une nouvelle fois, il a disparu. En 1969 la tension en Irlande du Nord s'est accentuée. L'IRA, qui avait été vu comme le proctecteur de la communauté des Catholiques de l'Irlande du Nord, n'avait pas pu défendre sa communauté. La présidence a voulu devenir un parti communiste, donc un groupe s'est séparé et a creé le Sinn Féin Provisoire. L'IRA s'est séparé de la même manière. L'IRA Provisoire a combattu les ennuis en Irlande du Nord. Le Sinn Féin n'a pas gagné plus de sièges durant les élections . Durant les années 1990, le Sinn Féin a adopté une politique plus paisible, et a gagné plus de siéges. Ils ont signé l'Accord de Belfast. Maintenant, le parti est encore populaire aux élections. À la dernière élection, il a gagné cinq sièges et leur rival, le SDLP a gagné trois.

Dirigeants

- Arthur Griffith (1905–17)
- Eamon de Valera (1917–26), dirigeant principal du Fianna Fáil 1926–59
- J. J. O'Kelly (1926–31)
- Brian O'Higgins (1931–33)
- Michael O'Flanagan (1933–35)
- Cathal Ó Marchadha (1935–37)
- Margaret Buckley (1937–50)
- Pádraig Mac Lógáin (1950–62)
- Tomás Mac Giolla (1962–70), dirigant principal du Workers' Party 1970–88
- Ruairí Ó Brádaigh (1970–83), dirigant principal du Republican Sinn Féin (1983–)
- Gerry Adams (1983–) Son président actuel est Gerry Adams.

Élections récentes

Après avoir obtenu quatre MP (Members of Parliament) à Westminster en 2001, le Sinn Féin est devenu le principal parti confessionnel des catholiques d'Irlande du Nord, devançant peu à peu, dans ce rôle de parti majoritaire, le Social Democratic and Labour Party (SDLP), avec un discours nettement plus radical. Dans la République d'Irlande, où son influence est beaucoup plus limité, il a obtenu cinq TD (Teachta Dála ou députés) au Dáil Éireann. Il détient aussi un certain nombre de mandats locaux, notamment au Nord-Ouest du pays où il contrôle la ville de Sligo. Le 5 mai 2005, il obtient cinq députés au Parlement britannique, renforçant ses positions (+ 1 député) avec 174 530 voix (24,3 % en Irlande du Nord, +2,6%).

Politique européenne

Le Sinn Féin est le principal parti à avoir fait campagne contre le traité de Nice avant le premier référendum sur ce traité en République d'Irlande. Il a remporté en juin 2004, le siège de député au Parlement européen que le SDLP détenait depuis 1979 : Bairbre de Brún est la nouvelle députée. Mary Lou McDonald a concomitamment été élue en République d'Irlande : le Sinn Féin, qui a presque doublé ses voix (11,9 % contre 6,3 % en 1999) en Éire, est le principal gagnant de ces élections européennes dans l'île entière. Ce parti est membre du Groupe confédéral de la Gauche unitaire européenne (GUE) / Gauche verte nordique au Parlement européen.

Voir aussi

- Conflit nord-irlandais

Lien externe

Site internet : [http://sinnfein.ie/ Site officiel en anglais et irlandais] Catégorie:Parti politique irlandais Catégorie:Irlande

domeny porady budowlane death metal online casinos gry zr�czno�ciowe