Poento

Pedagogio - Sporto - Ludo Poento estas unuo de valoro ĉe ludoj, sportoj, lernejoj k.s. Poetaro estas nombro da poentoj, atingitaj de ĉiu ludanto aŭ de ĉiu teamo en batalo aŭ matĉo. Ĉe ludoj oni povas elpoenti monon de la rivalo. En lernejoj la poentoj estas uzataj por esprimi noton de la lernanto, do por indiki taksadon de liaj aŭ ŝiaj scioj kaj konduto. Kutime oni uzas ciferojn 1 ĝis 5, sed en iuj landoj estas la plej bona 1, en aliaj male 5. Por eviti konfuzon rezultanta el tiuj diferencoj oni preferas ĉe diplomoj uzi vortajn esprimojn de la poentoj: eminente - tre bone - bone - sufiĉe - nesufiĉe. La taksado de la lernantoj per poentoj havas ankaŭ siajn malavantaĝojn. La lernantoj (precipe infanoj) lernas nur por akiri „belajn notojn“ anstataŭ por akiri sciojn, ili lernas nur por ricevi bonan poenton kaj tuj forgesas, kion ili lernis. Pro taksado per poentoj fiaskis jam kelkaj provoj pri eksperimenta instruado de Esperanto en lernejoj. Instruistoj-esperantistoj volis ĉiukaze pruvi, ke Esperanto estas pli facila ol la angla, tial ili disdonadis „belajn notojn“ preskaŭ senmerite. La infanoj tion baldaŭ rimarkis, ĉesis lerni kaj kvankam ili ricevis pli bonajn poentojn ol en la lecionoj de la angla lingvo, ili en la realo sciis malpli multe.

Pedagogio

Pedagogio (greke gvidado de infanoj) estis origine edukado de infanoj, nun scienco pri klerigado ĝenerale, do ankaŭ de adoleskantoj kaj plenkreskuloj. Ĝi okupiĝas ankaŭ pri edukado de estontaj edukistoj. Pedagogio estas praktika scienco, kiu ne kontentiĝas per observado, sed klopodas aktive ŝanĝi la konstatitajn faktojn. La korpa edukado baziĝas sur natursciencoj (antropologio, biologio, fiziologio), la spirita edukado apogas sin je psikologio kaj sociologio, ĉar homa ido fariĝas vera homo nur per eduko en la homa socio. La homo estas edukata por esti utila al la socio, kiu lin edukis. La psikologio instruas pri la spiritaj kapabloj de homo dum la evoluo laŭ la aĝo kaj laŭ diversaj temperamentoj, inteligentoj kaj talentoj, kio necesigas elaste ŝanĝadi la edukmetodojn. La celoj de edukado estas starigitaj per normigaj sciencoj, kiel gimnastiko kaj higieno koncerne la korpon, dum la spiriton trejnas logiko (arto pensi), estetiko (kultivas guston kaj fantazion) kaj etiko (instruas la volon kaj moralon). La edukito estu kapabla aktive partopreni en scienco, filozofio, arto, religio, sporto, metio kaj en aliaj sferoj de la homa kulturo kaj praktika vivo. Specialan signifon en la homa edukado havas la parolo kaj kalkulado, sekve ankaŭ la gramatiko kaj matematiko. Historio de pedagogio Pri la problemoj de edukado okupiĝis jam la antikvaj filozofoj, kiel Sokrato, Platono kaj Aristotelo. La verkisto Ksonofono postlasis romanon Pri la edukiĝo de Kiro, en kiu li priskribis ideale edukitan reganton. En la mezepoko vizitadis lernejon nur knaboj, kiuj intencis fariĝi pastroj, ankaŭ la instruistoj estis klerikoj. La instruado okazis en la latino kaj konsistis ĉefe el studado de klasikuloj. En la baroko aperis postulo, ke ĉiuj infanoj, knaboj kaj knabinoj, vizitadu lernejon, lernu minimume legi, skribi kaj kalkuli, la instruado okazu en la gepatra lingvo kaj koncernu la naturon kaj la praktikan vivon. Komenio dividis la junaĝon je kvar periodoj po 6 jaroj:
- patrina lernejo - beboj (0-6 jaroj) estu instruataj hejme de sia patrino (tial ankaŭ virinoj estu kleraj, ĉar stulta patrino ne povas eduki saĝajn infanojn) pri la bazoj de fiziko (kio estas granda, mola, varma k.s.), astronomio (suno, luno, steloj), gramatiko (kapablo paroli), matematiko (unu, du, multaj) ktp., simple bazon de ĉiuj fakoj, ĉar ĉiuj interrilatas reciproke kaj devas esti instruataj samtempe
- elementa lernejo - geknaboj (7-12 jaroj) lernu ĉiujn fakojn je pli alta nivelo, pli detale
- mezlernejo - adoleskantoj (13-18 jaroj) lernu ĉion je ankoraŭ pli alta nivelo
- altlernejo - gejunuloj (19-24 jaroj) studu la fakojn je plej alta nivelo por fariĝi majstroj La deviga instruado almenaŭ en la elementa lernejo estis enkondukita en la 18-a jarcento. Novajn ideojn pri edukado alportis J. J. Rousseau, kiu postulis revenon de la homo al la naturo. Metodoj de instruado :Didaktiko - Metodiko - Orientiga instruado - Studado - Interkultura edukado - Metapedagogio - Slojdo - Ekzameno - Testo - Diplomo - Licencio - Habilitiĝo Pedagogiaj institucioj :Ministerio de Instruado - Reedukejo - Infanĝardeno - Elementa lernejo - Mezlernejo - Gimnazio - Liceo - Altlernejo - Universitato - Internulejo - Pensiono - Pensionato - Studenthejmo - Teknikumo - Metilernejo Pedagogiaj personoj :Lernanto - Abituriento - Studento - Pedagogo - Edukisto - Instruisto - Asistanto - Bakalaŭro - Magistro - Doktoro - Docento - Profesoro - Rektoro - Dekano

Grandaj pedagogoj

:Paulo Freire :Erasmo :Célestin FREINET :Johano Amoso KOMENIO :Janusz KORCZAK :Maria MONTESSORI :A.S. NEILL :Johann Heinrich PESTALOZZI :Jean PIAGET :Francisco FERRER :John DEWEY

Nuntempaj famaj pedagogoj

:Ŝalva AMONAŜVILI Vidu ankaŭ: :Catherine BAKER ja:教育学 ko:교육학 ms:Pedagogi

Sporto

Sporto estas korpaj ekzercoj aŭ ludoj celantaj disvolvon de fizika lerteco kaj samtempe saniĝon, amuzon aŭ vetbatalon.

Listo de sportbranĉoj

Listo de sportaj konkursoj

:Olimpiaj Ludoj | Londona maratono | Tour de France | Giro d'Italia

Sporta literaturo en Esperanto

- La sporta lingvo en Esperanto: Tibor UJLAKY-NAGY. — Budapest: Hungara Esperanto-Asocio, 1972. — V, 303 p.
- Esperanto, internacia lingvo de amikeco, 1976, Kanada Esperanto-Asocio
- Sporta Terminaro por Olimpikoj en Calgary, 1988, Kanada Esperanto-Asocio
- Esperanto: Lingvo de la Sporto, 1972, R.Harry: D Eo En
- Alpinisma fakterminaro kvinlingva, 1913, Léon Huat Sordot Kategorio:Kulturo Kategorio:Esperanto Kategorio:Esperanto-kulturo Kategorio:Esperanto-movado Kategorio:Enciklopedio de Esperanto Kategorio:Enciklopedio de Esperanto S EdE-S Sporto. La enpenetro de E en la sportan afergvidon kaj aranĝadon de sportaj okazintaĵoj daŭris tre longe. Tio estas komprenebla, se ni konsideras, ke la homoj okupiĝintaj pri E kaj pri sporto estis komence tute alispecaj, kaj ankaŭ la klopodoj de kelkaj fervoruloj, vivteni apartan E-istan sportan asocion aŭ ligon, restis sen daŭra sukceso. Kvankam la ofte naciismaj aŭ eĉ ŝovinismaj burĝulaj sportasocioj ne uzas E-n, eĉ kelkfoje kontraŭbatalas ĝian enpenetron, la laboristaj sportistoj (kiuj precipe depost la milito tre multnombriĝis) rekonas ĝiajn avantaĝojn kaj utiligas ilin. La unua eblo je uzado de E estas la preparaj skribaj laboroj de grandaj int. sportfestoj. Ĉirilate E jam plurfoje pruvis sian taŭgecon; ekz. dum la int. laborgimnastika kunveno en Nürnberg (1929), la dua laborista olimpiado en Wien (1931) kaj la laborista sportfesto en Ústí nad Labem ([de] Aussig) (Ĉeĥoslovakujo, 1933). Dum tiuj ĉi festoj estas aranĝitaj ankaŭ interfratiĝkunvenoj de la E-istoj, kiujn ĉiam tre multaj E-istoj partoprenis. Deĵoris dum la festoj ankaŭ multaj E-istoj kiel informantoj, gvidantoj, ktp. Oni jam uzis E-n ankaŭ por sportteknikaj celoj: unua provo dum la Spartakiado en Moskvo (1931). Tamen prezentas grandan malhelpon ĉi-rilate la manko de internaciskale aprobita sportteknika vortaro. Nun jam la Vienaj Naturamikaj E-istoj okupiĝas pri tio. E bone prosperas ankaŭ en la turisma branĉo de sporto. Inter la naturamikoj ekzistas preskaŭ en ĉiuj urboj grupoj E-istaj kaj multaj el ili uzas E-n kiel helplingvon dum siaj eksterlandaj ekskursoj, aliflanke ĉe organizo de vizito de eksterlandanoj en siaj hejmoj. Ni povas konstati tre bonan kontakton ankaŭ inter la Naturistoj (ano de natura vivmaniero: vegetaranoj, nudistoj, ktp.) kaj E-istoj en Francujo, Germanujo, Italujo, Finnlando, Aŭstrujo, ktp. K. NEBENZAHL. ja:スポーツ ko:스포츠 ms:Sukan simple:Sport th:กีฬา

Ludo

Ludo estas memvola agado aŭ okupado, defiiga, kontentiga kaj regulojn havanta, kies celo estas en ĝi mem. Ludo bezonas regulojn, kiujn ludanto(j) libere akceptas kaj kiuj limigas la opciojn, ofte kreemige. Sed reguloj ne tute specifas la ludrezulton. Ludo donas al ludanto(j) ian regsenson kaj samtempe streĉon. Ludo miksas liberon kaj ordon. Notu bone ke laŭ tiu difino multegaj agadoj estas ludoj, eĉ la plej seriozaj. Ludante, bestoj (kaj kompreneble homoj!) ofte lernas aŭ sinekzercas. Ĉe bestoj ludoj havas plejparte formigan karakteron, estante plejofte nur junaĵoj. Ĉe homoj tiel tute ne estas. Homoj ludas ĉiam kaj ĉiel, kaj ili konstante kreas novajn ludfakojn aŭ manierojn ludi, kreante tiel kulturon kaj civilizacion. Ludo ja estas tre grava vivsenciga homa agado.

Ludfakoj:

- Kartludo
- Komputilludo
- Lotludo
- hazardludo
- Rolludo
- Tabulludo
- Sporto
- Konkurso
- subĉiela ludo Sed oni povus ja mencii Sciencon: scienca esplorado, scienca studo, scienca instruo k.s.; Arton: danco, aktorado, literaturo, poezio, pentrado, k.s.; Kuirarton, Ŝatokupon, Muzikon, Kinon, Esperanton(!), k.a.

Ludiloj:

- Jo-jo
- LEGO-ludilo
- Naciludiloj
- Meccano

vidu ankaŭ:

- Infana kulturo
- cirklodanco
- ludnombraĵoj
- domeno
- puzlo
- tangramo
- Papero, tondilo, ŝtono ! ja:ゲーム ko:놀이 ms:Permainan simple:Game th:เกม

Noto

Muziko - Pedagogio Noto estas mallonga memoriga enskribo en notlibron aŭ mallonga klariga rimarko ĉe ies verko. En pedagogio estas noto oficiale uzata signo por indiki takson de scioj aŭ konduto de lernanto per poentoj. En muziko, noto estas aŭ unito de fiksa tonalto kio doniĝas nomo, aŭ la grafika figuro de tio tonalto en notacio sistemo, kaj kelkfoje ĝia daŭro, aŭ specifa ekzemplo de ĉu, do oni parolas de "la dua noto de feliĉa naskotago eksemple. La generalaj kaj specifikaj signifoj estas libere miksiĝas de muzikistoj, kvankam ili povas esti iniciale konfusanta: "la unua du da notoj de feliĉa naskotago estas la sama noto", signifanta, "la unua du da sonoj de feliĉa naskotago havas la sama tonalto." Noto estas diskretado (vidu musika analizo#diskretado) de muzika aŭ sona fenomena kaj tiele faciligas muzika analizo (Nattiez 1990, p.81n9). En Angla lingvo, la notoj doniĝas 7 letera nomoj: A, B, C, D, E, F, kaj G. Ĉio letero nomo asigniĝas al specifa tonalto sendistinge de la oktavo en kio la tonalto rezidas. Notoj uziĝas kune kiel skalo aŭ tona vico. Tamen, ĉar estas efektive 12 notoj bezonata de diatonika muziko, la 7 letera nomoj povas ankaŭ doniĝi modifaĵo. La du da ĉefa modifaĵoj estas bemoloj and diesos kio respektive plialtigas aŭ malplialtigas la tonalto de noto de dutono. Ili uziĝas krii la plua kvin da notoj necesaj kompletigas la kromata skalo. La diesa simbolo estas ♯ (simila ol la punda simbolo, #), la bemola simbolo istas ♭ (simila ol minuskula b). En muzika notacio, noto estas diesada or bemolada (plialtigata aŭ malplialtigata) de metanta diesa aŭ bemola simbolo senpere antaŭe la noto. Kiam uzanta leterojn, la simbolo sekvas la leteron, kiel en A♯ por la noto A dieso. Modifaĵoj povas subiriĝi por la dauro de komponaĵo ke la antaŭa flanko de la stabo tuj post la klefo kaj antaŭ la tempa signo, en kio kazo ili formas la gama signo: eksemple, dieso simbolo sur la F linio indikas ke ĉiu F en la stabo estas kompreniĝanta ke F♯ (F dieso). Modifaĵoj kio okazas dum la komponaĵo kaj aliigas specifan noton vokiĝas akcidenta. Akcidenta noto staras en efiko ĝis aŭ la fino de la mezuro, aŭ naturaligo renkontiĝas. Ankaŭ komuna estas dubemoloj kaj dudiesoj, kio modifas la tonalto de la noto de plenduto, prefere ol duonduto. Estas ankaŭ naturaligo akcidenta signo en notacio, kio malfaras la ŝanĝon faranta de antaŭa akcidenta signo aŭ la gamo signo mem. Kiam notoj skribiĝas en partituro, ĉio noto asigniĝas specifa vertika pozicio sur aŭ linio aŭ en spaco sur la stabo. Ĉiu linio aŭ spaco asigniĝas noto nomo, ĉi tioj nomoj parkeranta de la muzikisto kaj permesas lin aŭ ŝin koni ĉe ekrigardo la taŭga tonalto ludi sur lia aŭ ŝia instrumento por ĉiu nota-ĉapo markata sur la paĝo. La stabo supre montras la notojn C, D, E, F, G, A, B, C kaj tiam en inversa ordo. Estas ne diesoj aŭ bemoloj ĉe la eko de la stabo, indikanta ke ĉi tio estas la gamo de C majora. (Gamo signo kun ne diesoj aŭ bemoloj povas ankaŭ indikas la gamo de A minora, kio estas la relativa minoro de C majora.) La proksimumma frekvencoj de la notoj supre estas:
- C: 262Hz
- D: 294Hz
- E: 330Hz
- F: 349Hz
- G: 392Hz
- A: 440Hz
- B: 495Hz La frekvenco de noto duoblas po oktavo—unu A estas 440Hz kaj la A en la oktavo pli alta estas 880Hz.

Historio de notaj nomoj

Muzika notaciaj sistemoj uzis leterojn de la alfabeto por jarcentoj. La 6th jarcento filozofo BOETHIUS koniĝas uziginta la unua dek kvin leteroj de la alfabeto signifi la notojn de du-oktava atingopovo kio estis uzita ke la tempo; n koniĝas ĉu ĉi tio estis lia inventaĵo aŭ komuna uzado de la tempo; spite tio, gi vokiĝasBOETH-a notacio. Sekvanta ĉi tio, la sistemo de ripetantaj leteroj A-G en ĉio oktavo enplektiĝas, ĉi tioj skribiĝas kiel minuskloj por la dua oktavo kaj duobla minuskloj por la tria. Kiam la kompaso de uzataj notoj plivastigata malalta de un da noto, al G, gi doniĝas la Greka G (Γ), gammao. (Estas el ĉi tio ke la franca vorto por skalo, gamme deriviĝas, kaj la angla vorto gamut.) La restanta kvin da notoj de la kromata skalo (la nigraj klavoj sur piana klavaro) aldoniĝas laŭgrade; la unua estis B kio bemoligas en certaj modaloj eviti la disonanca pligrandiga kvara intervalo. Ĉi tio ŝango ne ĉiame vidiĝas en notacio, sed kiam skribanta, B bemolo skribiĝas ke latina, ronda "b", kaj B naturaligo gotika b. Ĉi tioj evolues en modernajn bemolajn kaj naturaligajn simbolojn respektive. La diesa simbolo leviĝis el la baranta b, vokiĝas la "nuliganta b". En partioj de eŭropo, incluzive de germanio, la naturaliga simbolo transformanta en la leteron H: en germania muzika notacio, H estas B naturaligo kaj B estas B bemolo. Notoj povas havi daŭrojn po diferencaj frakcioj de bato; dividu la valoro de la noto (t.e. 1/2) de la funda nombro de la tempa signo. La notaj daŭraj nomoj por komunaj daŭroj estas:
- Plena noto
- Duona noto
- Kvarona noto
- Okona noto
- deksesona noto
- trideksesona noto

Vidu ankaŭ

- Solfeĝo

Fonto

- Nattiez, Jean-Jacques (1990). Muziko kaj Diskurso: Al Semiologio de Muziko (Musicologie générale et sémiologue, 1987). Tradukas en anglan lingvon de Carolyn Abbate (1990). ISBN 0691027145.

Externaj ligoj

- [http://tonalsoft.com/enc/ Tonalsoft Enciklopedio de Sintonizanta] ja:音符

Hywel of Deheubarth

Howell the Good (c.880?–950; Welsh: Hywel Dda or Hywel ap Cadell) was originally king of Deheubarth in south-west Wales but eventually came to rule most of Wales. He is remembered as one of the most successful native Welsh rulers prior to the Norman Conquest. As a result of his reign, Wales ended the 10th century with a set of codified laws considerably more sophisticated than those of contemporary England. Howell was born in around 880, the younger son of Cadell ap Rhodri, himself the son of Rhodri the Great. In 905, Cadell, having conquered Dyfed, gave it to his son to rule on his behalf. Howell was able to consolidate his position by marrying Elen, whose father had ruled Dyfed until his death. Following his father's death in 909, he acquired a share of Seisyllwg, and on his brother's death in 920, he merged Dyfed and Seisyllwg, creating for himself a new kingdom, which became known as Deheubarth. Following the death of his cousin Idwal Foel in 942, he also seized the principality of Gwynedd, becoming ruler of about three-quarters of present-day Wales. Howell's reign, uncharacteristically for the time, was a peaceful one, and he achieved an understanding with Athelstan of England. Such was the relationship between the neighbouring countries that Howell was able to mint his own coinage in the English city of Chester. He was the only Welsh ruler ever to produce coinage. His study of the English legal system and his visit to Rome in 928 (on a pilgrimage) combined to enable him to formulate advanced ideas about government. (He would possibly have a chance to meet either of the Popes John X, Leo VI and Stephen VIII who were active during that year). The conference held at Whitland in about 945, was a kind of parliament in which Welsh law was codified and set down in writing for posterity, much of the work being done by the celebrated clerk, Blegywryd. Following Howell's death, his kingdom was soon split into three. Gwynedd was reclaimed by the sons of Idwal Foel, while Deheubarth was divided between Hywel's sons. However, his legacy endured in the form of his enlightened laws, which remained in active use throughout Wales until the conquest and were not abolished by the English Parliament until the 16th century.

References

- Category:880 births Category:950 deaths Category:History of Wales Category:Welsh monarchs

Dorota Rabczewska pozycjonowanie alojamientos en edimburgo Casino hotel madrid

:: RELATED NEWS ::

Hormon
Hormoner er signalstoffer i kroppen der udløser forskellige reaktioner. Hormonernes sekretion kontrolleres ofte ved hjælp af feed-back systemer. Humane hormoner er steroider eller peptider. Eksempler på hormoner:
- ACTH
- ADH
- Adrenalin
- Aldosteron
- Calcit