Religio > Mitologio > Romia Mitologio
----
La popolo de la antikva Romo havis siajn proprajn gediojn, sed la romianoj ankaŭ adoptis la grekajn diojn, kaj ŝanĝis iliajn nomojn. Laŭ la poeto Ennius (en la 3-a jarcento a.K.), estis grupo de 12 gedioj, (nomita Dii Consentis), en la latina Iuppiter, Iuno, Minerva, Vesta, Ceres, Diana, Venus, Mars, Mercurius, Neptunus, Volcanus, kaj Apollo; - ses dioj kaj ses diinoj. La nombro "dek du" venis de la Etruskoj, ĉar antaŭe ili havis dek du ĉefgediojn. La statuoj de ĉi tiuj dioj staris antaŭe en la Roma Forumo. Sed oni kultis ilin ankaŭ en la tuta vasta imperio.
Jen listo de la Olimpaj dioj de Romio, sekvitaj de siaj grekaj nomoj;
Religio estas sistemo de ideoj kaj praktikoj, kiu estas bazita sur la kredo, ke ekzistas ekstermonda(j) potenco(j), kiu(j) influas la mondon kaj la vivon de la homoj.
Etimologio
En la latina lingvo la vortoreligio havis multajn diversajn signifojn: apud "diotimo", "(di)respekto", "pieco", "kredo", "kulto", "sanktaĵo", "sankteco" ankaŭ "sankta promeso", "ĵuro", konsidero", "zorgemo", "precizemo", "skrupulo", "konscienceco", "konsciencriproĉo", "superstiĉo", "peko" kaj "kondamno".
La plej fruaj skribaj atestoj de la ekzisto de tiu ĉi vorto troviĝas en la komedioj de Plaŭto (n. ĉ.-250, m. -184) kaj en la politikaj paroladoj de Cato (n. -234, m. -149).
Cicerono asertas, ke la vorto religio devenas de relegere, kio signifas laŭvorte "denove volvi" kaj en figura senco "pripensi", "atenti". Li rilatigis tion al la templa kulto, kiu postulas zorgeman priatenton.
Lactantius (Divinae Institutiones 4, 28) vidas la originon de la vorto en religare (alligi,retroligi). Laŭ li origina signifo do povas esti "pia pripenso" aŭ "retroligo" al (dia) origino de la universo.
Laŭ la franca lingvisto Benveniste religio devenis de la sama radiko kiel legere (rikolti). Sekve li supozas ke religio signifis "rerikolto", ĉar la romiaj pastroj "rerikoltis" la rikoltaĵojn, kiujn oni metis en la templajn sanktejojn kiel oferojn al la dioj.
Geografio > Eŭropo > Italio > Romo < Urboj
----
- loko: 41.87 Norde, 12.62 Oriente
- horzono: GMT+1h (+2h de aprilo ĝis oktobro)
- loĝantaro: 3.300 mil (en la aglomeraĵo en 2000)
Romo (itale, Roma) estas la ĉefurbo de Italio kaj antikvece de Romio. Interne de Romo estas la Vatikano, kie loĝas la papo kaj la administrejo de la Katolika Eklezio. La mitaj fondintoj de la urbo estas la ĝemelfratoj Romulo kaj Remo. Romo estas la "Eterna Urbo" kaj ankaŭ la "urbo de sep montetoj". Ĝi estas la plej granda urbo en Italio.
De -150 ĝis 400, Romo estis la pli potenca urbo de la Mediteraneo, konkerinte grandan, ĉirkaŭmaran imperion, la romia imperio.
De 500 ĝis 1500, Romo estis la metropolo de la Okcidento: ĝia lingvo, skribo, juro, religio, kalendaro, mezuro, ktp, fariĝis la normo en la Okcidento dum tiu tempo. Post 1500, la Okcidento fariĝis naciisma kaj naciaj normoj emis renversi la antikvajn normojn de Romo.
Testaccio estas monteto arte konstruita el amforoj ujintaj la imposton annona el olivoleo inter la 1-a kaj la 3-a jarcentoj.
En Romo naskiĝis Hjalmar Johannes RUNEBERG kaj Francesco BARBERI, loĝis kaj movadis Stefano LA COLLA kaj studis Théophile CART.
Filozofio > Religio > Dio < Listo de dioj
----
:Dio diris al Plotino: verdire, Mi ne ekzistas. Aŭ ... nur kiel metaforo. Sed Plotino respondis al Li: Vi ne pravas, mia Sinjoro.
:Se Dio ne ekzistus oni inventu lin. (Voltaire)
Dio aŭ dioj estas, laŭ multaj religioj kaj aliaj kredsistemoj, la plej alta supernatura estaĵo aŭ estaĵoj, kiuj kreis aŭ regas la mondon. Eble estas multaj dioj (politeismo), nur unu Dio (monoteismo) aŭ neniu dio (ateismo). Estas ankaŭ filozofiaj konceptoj de Dio, pli aŭ malpli malnaivaj (vidu Panteismon, Deismon). Hodiaŭ inter homoj, 53% estas monoteistoj, 26% estas politeistoj kaj 21% estas ateistoj. Vidu ankaŭ la liston de dioj.
La ĉi-antaŭa enklasigo de kredsistemoj dividas ilin laŭ la nombro de dioj:
- politeismo (pluraj dioj) - Hinduismo (laŭ iuj interpretoj), idolkulto, Umbando (Brazila religio) - Viĉo (laŭ iuj interpretoj)
- dualismo (2 dioj) - Manikeismo, Zoroastrianismo - monoteismo (1 Dio) - Judismo, Kristanismo, Islamo, diismo, la Bahaa Kredo, Sikhismo - ateismo (neniu dio) - agnostikismo, Budhismo, Ĝajnismo, humanismo, materialismo, komunismo - panteismo – Dio kaj la universo identas; foje proksima al ateismo
Laŭ Islamo, Kristanismo estas politeisma, sed laŭ la memkompreno de Kristanismo, ĝi estas monoteisma: la Sankta Triunuo ja estas unu Dio, kvankam tri personoj (Patro, Filo kaj Spirito Sankta) apartenas al ĝi.
Notu ke kiam oni skribas pri monoteismaj religioj, la vorto "Dio" ofte estas majuskligita.
Kvankam la monoteismoj nur servas unu plejaltan Dion, ili ankaŭ rekonas supernaturulojn super homoj kaj sub Dio: anĝelojn, demonojn, ktp. Laŭ Aŭgusteno, la romiaj kaj grekaj dioj ne estis simple falsaj mitoj, sed fakte demonoj, kiuj delonge trompis homojn.
Enkarniĝo: Dio iafoje enkarniĝas kiel homo: Jesuo Kristo, Ramo, Kriŝno, Montanus, ktp.
Morto kaj Releviĝo: dioj estas, preskaŭ laŭ difino, senmortaj, sed malgraŭ tio, ili iafoje mortas kaj reviviĝas. Ekzemple: Dionizo, Adoniso, Oziriso kaj Jesuo Kristo.
Komunikado: Laŭ la abrahamismoj, Dio komunikas kun homoj per profetoj, anĝeloj, sonĝoj, vizioj kaj Lia Vorto (la Biblio, la Korano). Laŭ la antikvaj grekoj, la dioj komunikas per sonĝoj, orakloj, mitologio kaj signoj (precipe la flugado de birdoj kaj la internaĵoj de bestoj).
Pruvo: Filozofoj iafoje penas pruvi la ekzistecon de Dio sole per logiko. Ekzemple: Aristotelo, Anselmo, Tomaso de Akvino, Kartezio kaj Kantio. Ĉiu nova pruvo estas pli subtila, sed ĝis nun neniu pruvo estas sen truoj. Sed tia fiasko ne necese pruvas la kontraŭon: ateismon.
Kategorio:Religioja:神ko:하느님simple:God
Diino, inseksa diulo, staras kontraste al virseksa diuloj. En tre multe da kulturoj estas diiojn, foje solaj, sed plej ofte ili estas anoj de pli granda gediaro inkluzivante kaj inseksulojn, kaj virseksulojn, kaj eĉ geseksulojn. La diino povas esti ina versio de virdio; foje ili povas esti ero de unuopa estulo.
(etruskeRasena aŭ Rasna, latineEtrusci aŭ Tusci, heleneTyrrhenoi)
La Etruskoj estis antikva popolo de Italujo. La kerno de ilia teritorio troviĝis nordokcidente de rivero Tibero, en nunaj Toskanujo kaj Umbrujo.
Ilia lingvo tute malsimilas la aliajn konatajn lingvojn de la antikva mediteraneaj landoj. Ekzistas pluraj hipotezoj pri ilia origino. Laŭ Herodoto la etruskoj migris al Italujo el Lidujo en la 12-a jc aK pro ega malabundo. Laŭ aliaj, ili estis italaj indiĝenoj idoj de civilizo Vilanova. Ekzistas ankaŭ hipotezo, laŭ kiu la etruskoj alvenis trans la Alpoj.
La etruska civilizacio floris ekde la 8a jc aK kaj ekdekadencis je la tempo de la romia konkero (komencinte en la suda urbo Veii (Vejo) (396 aK).
Etruskujo ne havis centran registaron, sed estis konfederacio de duon-sendependaj urboj: Tarĥna (latine Tarquinia), Klevsin (lat. Clausium), Kurtun (lat. Cortona), Vatlna (lat. Vetulonia), Velθri (lat. Volaterrae), Velĥ (lat. Vulci), Φuφluna [fufluna] (lat. Populonia), ktp. Eĉ Ruma (Romo) estis duonetruska urbo.
La riĉeco de la etruskoj baziĝis sur la ferminoj, kiuj abundis en la regiono.
En la arto, kvankam ege heleniĝinta, estas rekonebla spirito kaj energio malfacile troveblaj en la helena serĉado de precizeco.
En Romio estis gentoj taksataj etruskidaj, kaj la etruskaj divenistoj kaj pastroj gravis en la religia vivado.
----
Vidu:
Etruska lingvoja:エトルリア
En Romio, Jupitero estis la ĉefdio de la ĉielo. Eble Jupitero signifas "Jovo Patro", kaj venis de "diu pater". "Diu", kiel en la nomo Zeŭso, probable signifis "hela."
Oni vidis la ĉeeston de Jupitero en la pluvo kaj la tondrokrakoj. Loko de fulmofrapo en la tero estis situo sankta por Jupitero.
En Romo, la templo de Jupitero staris en la Kapitola Monteto. Oni kultis Jupiteron je la iduoj de la monato, kiam Luno montriĝis plena. La kulto de Jupitero estis tre grava, ĉar Jupitero protektis la ŝtaton, la moralon, kaj la familion.
Al Jupitero la romianoj dediĉis tagon de la semajno, nome ĵaŭdon.
Lia birdo estis la aglo, kaj lia besto estis la virbovo. Li donis sian nomon al la planedo Jupitero, la pli granda planedo de la sunsistemo.
Kategorio:Romia mitologio
Zeŭso (helene Ζευς, latineZeus aŭ Jupiter) estis filo de la titana dio Krono (aŭ Kronos). Zeŭso mortigis sian kruelan patron. Poste, li lotis kun siaj fratoj Pozidono kaj Hadeso por esti la suverena reganto de Olimpo. Zeŭso estas la estro de la ĉielo kaj la pluvo. Lia armilo estas la fulmofrapo. Zeŭso estis la malfidela edzo de la diino Hera.
Zoologio
zeŭso (Zeus) estas genro de grandaj mediteraneaj fiŝoj de teleosteoj (laŭ nova PIV), kiujn la malnova PIV nomis zeoj.
La familio estas nomata zeŭsedoj (Zeidae), la ordo zeŭsoformaj (Zeiformes).
Kategorio:Helena mitologioja:ゼウスko:제우스
Hera
Hera (Hera aŭ "protektema" en la greka) estis la diino de la geedzeco, kaj de la fekundeco. Ŝi estis la edzino de Zeŭso, kaj la reĝino de la olimpanoj.
Hera disputis multe kun Zeŭso pro liaj amaferoj. Ŝi malamis ankaŭ la heroon Heraklon, ĉar li estis la eksteredzeca filo de ŝia edzo kaj la bela mortonta Alkmena. Aliflanke, ŝi protektis alian heroon, Jazonon.
Multoj mitologoj kredas, ke la kulto de Hera estas prahistoria. Antaŭ pli ol dek mil jaroj, la homo adoris prototipan diinon de la fekundeco, kaj ĉi-tiu diino fariĝis Hera en Grekio, kaj grade perdis sian hegemonion kiel ĉefdio al Zeŭso. La antropologoj trovis multajn figuretojn de la nuda dika Granda Patrina Diino en Eŭropo.
Kategorio:Helena mitologioja:ヘラko:헤라
Minerva
Minerva, kiel Atena en Grekio, estas la romia diino de saĝeco kaj de militado. Kiel Minerva Medica, ŝi estis diino de medicino. Ŝi estis la filino de Jupitero kaj Junona.
Minerva kutime portas kaskon kaj maŝkirason. Ŝi havas lancon kaj ŝildon, la aegis. Tiu ŝildo havas la kapon de Meduza, kiu povas ŝanĝi malamikon en ŝtonon.
La festotagoj de Minerva estis la Quinquatria (de la 19-an ĝis la 23-an de marto) kaj la Quinquatrus (la 13-an de junio.)
ja:ミネルウァsimple:Minerva
Vesta
Vesta, kiel Hestia en Grekio, estas la romia diino de la hejmo kaj hejtejo. Ŝi estas la filino de Saturno kaj Rea kaj la fratino de Jupitero.
En Romo, ses vestalaj virgulinoj (se unu malrespektis sian devon de virgevo ŝi estis mortigita) vestitaj en blanko prizorgis eternan flamon.
Ĉiu romia domo normale havis daŭran fajron dediĉita al Vesta.
Ŝia festotago, la Vestalia, estis la 9-a de junio.
Kategorio:Romia mitologioja:ウェスタ
Dio Plutono
Plutono estas la romia dio de la malluma, malvarma infero aŭ Hadeso. Laŭ la antikvaj Romanoj, la animoj de la mortintoj iras al la subtera regno de Plutono. La pramisto Karono kondukas la mortintojn trans la Riveron Stikson. Cerbero, feroca hundo kun tri kapoj, gardas Hadeson. La bela diino Prozerpina loĝas kun Plutono dum la ses plej malvarmaj monatoj de la jaro, ĉar ŝi manĝis ses granato-semojn.
Plutono ne estas Pluto, la greka dio de riĉo, sed li similas la grekan dion Hadeson. Plutono donis sian nomon al la planedo Plutono. La luno de Plutono nomiĝas Karono, la pramisto de la romia dio.
ja:プルート
Artemisa estas la virgadiino de la ĉaso kaj unu el la 12 ĉefaj grekaj dioj, unu el la plej populara inter la grekoj. Oni komune bildigis ŝin kiel juna virino en cervledaj vestoj, kaj kun arko kaj arĝentaj sagoj en la manoj. Ŝia arbo estas la cipreso. Ŝia astro estas la luno. Ŝi helpas la virinojn en la akuŝo. Ŝi gardis sian virgecon tre ĵaluze (unufoje transforminte viron, kiu vidis ŝin sen vesto, en cervon)
Artemisa kaj Apolonio estas ĝemelaj gefiloj de Zeŭso kaj Letoa. Kiel Apolonio estis la dio de la suno, do Artemisa estis la diino de la luno. Ŝi komplementis Apolonion.
Artemisa kaj la giganto Oriono pasigis multan tempon kune, kaj Apolonio ne ŝatis tion. Tial Apolonio petis Artemisan pruvi ŝian arkpafadan lertecon. Ŝi devis trafi malproksiman celon, kiu flosis en la maro. Artemisa estis bona arkisto, kaj ŝi trafis la celon. Ĝi estis la kapo de Oriono. Ŝi mortigis sian bonan ĉaskamaradon, kies konstelacio nun estas en la ĉielo.
La centro de ŝia kulto estis en Efeso, kie staris ŝia Templo, unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. La Templo estis fermita en 381 de la (kristana) imperiestro. En la Biblio, la kristanoj de la 1-a jarcento rigardis ŝin kiel rivalo al sia Dio.
La romianoj nomis ŝin Diana, kies kulto kunfandis kun la greka kulto de Artemisa.
Kategorio:Helena mitologio
Afrodita
Afrodita, la ora diino de beleco, amo, kaj deziro, estas la filino de Zeŭso kaj Diono. Kiel Afrodita Urania. (ĉiela Afrodita), ŝi estas la diino de la ideala amo. Kiel Afrodita Benetrix, ŝi protektis geedzecon. Kiel Afrodita Porne, ŝi estis la diino de la volupto, kaj ŝi protektis la amoristinojn.
Laŭ Heziodo, la nomo Afrodita venas de la greka vorto aphros (ŝaŭmo), kaj Afrodita naskiĝis jam matura de la maro de la generaj organoj de Urano. La afrodiziaj festivaloj estis tre popularaj en Ateno kaj Korinto.
Afrodita estis tre bela. Kiam Pariso devis elekti en konkurso la plej belan de la diinoj Afrodita, Hera, aŭ Atena, li elektis Afroditan.
Fama helena statuo de ŝi nomiĝas belpuga Afrodita.
Afrodita fariĝis patrino; Dejmoso (teruro), Foboso (timo), Harmonia, kaj Eroso, la juna dio de amo, estis ŝiaj gefiloj.
La mirto estis la arbo de Afrodita, kaj la kolombo, la cigno, kaj la pasero estis ŝiaj birdoj.
Kategorio:Helena mitologioja:アプロディテko:아프로디테simple:Aphrodite
Areso
Areso estas la bonaspekta filo de Zeŭso kaj Hera. Areso estas la frato de Atena, Heba kaj Hefesto. Li estas la dio de la milito aŭ de la milita frenezo. Ofte li portas sangan lancon. Lia birdo estas la vulturo, kaj lia besto estas la hundo.
Iam li adultis kun la bela Afrodita. Hefesto, la edzo de Afrodita publike mokis Areson. Aliafoje, li batalis kontraŭ la herooHeraklo, kaj Heraklo preskaŭ mortigis la senmortulon.
Romianoj identigis sian dion pri terkulturo Marso kaj Areso.
Kategorio:Helena mitologioja:アレスko:아레스
Dio Merkuro
Merkuro estas la filo de Jupitero kaj de la filino de la titano Atlaso, Maia. Li estas la romia dio de komerco (rilata kun la vorto merkantilismo) kaj de la veturo. Li portas ĉapelon kun flugiloj, la pegasus-on, kaj tial li estas la pli rapida mesaĝisto kaj tre fidela amiko de Jupitero.
Merkuro inventis la liron, kaj lia birdo estas la koko. En Romo, lia tago estis la 15-an de majo.
Merkuro donis sian nomon ankaŭ al la planedoMerkuro kaj al la tago de la semajnomerkredo (de la latina Mercurii dies). En iuj lingvoj, Merkuro donis sian nomon al la elemento hidrargo. En la greka mitologio, lia nomo estas Hermeso.
Kategorio:Romia mitologioja:メルクリウスko:메르쿠리우스
Hermeso
Hermeso estas la filo de Zeŭso kaj la filino de la titano Atlaso, Maia. Li estas la fluga mesaĝisto de sia patro, la ĉefdio. La romianoj nomis lin Merkuro.
Hermeso estis la dio de la vojaĝantoj kaj la komercistoj. Li kondukis la animojn de la mortintoj al Hadeso. Li estis amikoj de la homoj, sed li estis ankaŭ trompemulo. Li inventis la liron, la ŝalmojn, la muzikan skalon, la astronomion, la mezurojn, kaj la zorgon pri olivarboj.
Hermeso portis ĉapelon kun flugiloj, sandalojn kun flugiloj, kaj la kaduceon, vergon kun du enplektitaj serpentoj. Hodiaŭ, la kaduceo estas la simbolo de la medicina profesio.
Kategorio:Helena mitologioja:ヘルメス
Pozidono
Pozidono (helene Ποσειδων, ankaŭ latine Neptunus) estas la frato de Zeŭso kaj Hadeso. Li loĝas en la maro, kie li estas estro, sed ofte li vizitas la teron kaj la ĉielon. Lia armilo estas la tridento.
Pozidono rajdas la ondojn en ĉaro tiriĝita per delfenoj. Foje, Pozidono volis esti la dio de la urbo Ateno, kaj kreis la ĉevalon kiel donaco por la Atenanoj. Sed Atena plantis olivarbon, kaj fariĝis la diino de la urbo.
Ofte Pozidono skuas la teron kun sia kolero. Li ankaŭ facile povas ŝanĝi sian formon.
Kategorio:Helena mitologioja:ポセイドンko:포세이돈
Hefesto
Hefesto (helene 'Ηφαιστος, ankaŭ konata laŭ la latina nomo Vulcanus) estas la filo de Zeŭso kaj Hera, kaj la frato de Areso kaj Hebe. Li naskiĝis malbela kaj lama. Pro tio, Hera kaj Zeŭso malakceptis lin.
Tamen Hefesto estis bona al liaj amikoj. Li estis lerta forĝisto kaj laboris je sia amboso. Li faris armilojn, palacojn, kaj virinojn el oro por servi lin.
Kreaĵoj de li estis:
- Pandora, la unua homa virino, kaj ties skatolo.
- la flugilaj kasko kaj ŝuoj de Hermeso - ŝirmilo Aegis.
- la zono de Afrodito - la kiraso de Aĥilo - armiloj por Areso.
- la suno-ĉaro de Helio - pafarko kaj sagoj de Eroto - la nevidebliga kasko de Hadeso
Hefesto edzinigis Afroditan, la plej bela kaj dia virino en la mondo. Sed Afrodito baldaŭ enuiĝis de Hefesto, kaj ŝi havis amaferojn kun la bela Areso, la frato de Hefesto.
Kategorio:Helena mitologioja:ヘパイストスko:헤파이스토스
A writing system, also called a script, is a type of symbolic system used to represent elements or statements expressible in language.
language
General properties
Writing systems are distinguished from other possible symbolic communication systems in that one must usually understand something of the associated language in order to successfully read and comprehend the text. Contrast this with other possible symbolic systems such as information signs, painting, maps, and mathematics, which do not necessarily depend upon prior knowledge of a given language in order to extract their meaning.
Every human community possesses language, a feature regarded by many as an innate and defining condition of humankind. However, the development and adoption of writing systems has occurred only sporadically. Once established, writing systems are on the whole modified more slowly than their spoken counterparts, and often preserve features and expressions which are no longer current in the discourse of the speech community. The great benefit conferred by writing systems is their ability to maintain a persistent record of information expressed in a language, which can be retrieved independently of the initial act of formulation.
All writing systems require:
: - a set of defined base elements or symbols (termed characters or graphemes);
: - a set of rules and conventions understood and shared by a community, which arbitrarily assign meaning to the base elements, their ordering, and relations to one another;
: - a language (generally a spoken language) whose constructions are represented and able to be recalled by the interpretation of these elements and rules;
: - some physical means of distinctly representing the symbols by application to a permanent or semi-permanent medium, so that they may be interpreted (usually visually, but tactile systems have also been devised).
Basic terminology
The study of writing systems has developed along partially independent lines in the examination of individual scripts, and as such the terminology employed differs somewhat from field to field.
The generic term text may be used to refer to an individual product of a writing system. The act of composing a text may be referred to as writing, and the act of interpreting the text as reading. In the study of writing systems, orthography refers to the method and rules of observed writing structure (literal meaning, "correct writing"), and in particular for alphabetic systems, includes the concept of spelling.
A grapheme is the technical term coined to refer to the specific base or atomic units of a given writing system. Graphemes are the minimally significant elements which taken together comprise the set of "building blocks" out of which texts of a given writing system may be constructed, along with rules of correspondence and use. The concept is similar to that of the phoneme used in the study of spoken languages. For example, in the Latin-based writing system of standard contemporary English, examples of graphemes include the majuscule and minuscule forms of the twenty-six letters of the alphabet (corresponding to various phonemes), marks of punctuation (mostly non-phonemic), and a few other symbols such as those for numerals (logograms for numbers).
Note that an individual grapheme may be represented in a wide variety of ways, where each variation is visually distinct in some regard, but all are interpreted as representing the "same" grapheme. These individual variations are known as allographs of a grapheme (compare with the term allophone used in linguistic study). For example, the minuscule letter a has different allographs when written as a cursive, block, or typed letter. The selection between different allographs may be influenced by the medium used, the writing instrument, the stylistic choice of the writer, and the largely unconscious features of an individual's handwriting.
The terms glyph, sign and character are sometimes used to refer to a grapheme. Common usage varies from discipline to discipline; compare cuneiform sign, Maya glyph, Chinese character. The glyphs of most writing systems are made up of lines (or strokes) and are therefore called linear, but there are glyphs in non-linear writing systems made up of other types of marks, such as Cuneiform and Braille.
Writing systems are conceptual systems, as are the languages to which they refer. Writing systems may be regarded as complete according to the extent to which they are able to represent all that may be expressed in the spoken language.
History of writing systems
Proto-writing
Before there was writing, there was proto-writing. However few surviving examples exist, with some authorities questioning the inscriptions as early writing at all. Some believe them to be ideographic, early mnemonic devices of sorts, which may have been invented over time by creative prehistoric individuals. The two best known examples are:
- Old European Script, 6000 BC - 4000 BC - Tărtăria inscriptions, 4500 BCOld European script is disputed as actual proto-writing versus symbolic but non-linguistic artwork.
Invention of writing
The invention of the first writing systems is roughly contemporary with the beginning of the Bronze Age in the late Neolithic of the late 4th millennium BC. The first writing system is generally believed to have been the Sumerian script, which developed into cuneiform. However, Egyptian hieroglyphs and the undeciphered Proto-Elamite script also date to this era. Other early writing systems likely influenced by these innovations include the undeciphered Indus valley script; though its status as a writing system is unclear.
The Chinese script may have originated independently of the Middle Eastern scripts, around 1200 BC. The pre-Columbian writing systems of the Americas (including among others Olmec and Mayan) are also generally believed to have had independent origins.
The first pure alphabets emerged around 2000 BC in Ancient Egypt, but by then alphabetic principles had already been inculcated into Egyptian hieroglyphs for a millennium (see Middle Bronze Age alphabets).
Types of writing system
The oldest-known forms of writing were primarily logographic in nature, based on pictographic and ideographic elements. Most writing systems can be broadly divided into three categories: logographic, syllabic and alphabetic (or segmental); however, all three may be found in any given writing system in varying proportions, often making it difficult to categorise a system uniquely. The term complex system is sometimes used to describe those where the admixture makes classification problematic.
Main article: Logogram
A logogram is a single written character which represents a complete grammatical word. Most Chinese characters are classified as logograms.
As each character represents a single word (or, more precisely, a morpheme), many logograms are required to write all the words of language. The vast array of logograms and the memorization of what they mean are the major disadvantage of the logographic systems over alphabetic systems. However, since the meaning is inherent to the symbol, the same logographic system can theoretically be used to represent different languages. In practice, this is only true for closely related languages, like the Chinese languages, as syntactical constraints reduce the portability of a given logographic system. Both Korean and Japanese use Chinese logograms in their writing systems, with most of the symbols carrying the same or similar meanings. However, the semantics, and especially the grammar, are different enough that a Chinese text is not readily understandable by a Japanese or Korean reader.
While most languages do not use wholly logographic writing systems many languages use some logograms. A good example of modern western logograms are the Arabic numerals — everyone who uses those symbols understands what 1 means whether he or she calls it one, eins, uno, or ichi. Other western logograms include the ampersand &, used for and, and the at sign @ , used in many contexts for at.
Logograms are sometimes called ideograms, a word that refers to symbols which graphically represent abstract ideas, but linguists avoid this use, as Chinese characters are often semantic–phonetic compounds, symbols which include an element that represents the meaning and element that represents the pronunciation. Some nonlinguists distinguish between lexigraphy and ideography, where symbols in lexigraphies represent words, and symbols in ideographies represent words or morphemes.
The most important (and, to a degree, the only surviving) modern logographic writing system is the Chinese one, whose characters are used, with varying degrees of modification, in Chinese, Japanese, Korean, Vietnamese, and other east Asian languages. Ancient Egyptian hieroglyphics and the Mayan writing system are also systems with certain logographic features, although they have marked phonetic features as well, and are no longer in current use.
See List of writing systems for a list of predominantly-logographic writing systems.
Syllabic writing systems
Main article: Syllabary
As logographic writing systems use a single symbol for an entire word, a syllabary is a set of written symbols that represent (or approximate) syllables, which make up words. A symbol in a syllabary typically represents a consonant sound followed by a vowel sound, or just a vowel alone. In a true syllabary there is no systematic graphic similarity between phonetically related characters (though some do have graphic similarity for the vowels). That is, the characters for "ke", "ka", and "ko" have no similarity to indicate their common "k"-ness. Compare abugida, where each grapheme typically represents a syllable but where characters representing related sounds are similar graphically (typically, a common consonantal base is annotated in a more or less consistent manner to represent the vowel in the syllable).
Syllabaries are best suited to languages with relatively simple syllable structure, such as Japanese. The English language, on the other hand, allows complex syllable structures, with a relative large inventory of vowels and complex consonant clusters, making it cumbersome to write English words with a syllabary. To write English using a syllabary, every possible syllable in English would have to have a separate symbol, and whereas the number of possible syllables in Japanese is no more than one hundred or so, in English there are many thousands.
Other languages that use syllabic writing include Mycenaean Greek (Linear B) and Native American languages such as Cherokee. Several languages of the Ancient Near East used forms of cuneiform, which is a syllabary with some non-syllabic elements.
See List of writing systems for a list of syllabaries.
Alphabetic writing systems
Main article: Alphabet
An alphabet is a small set of letters — basic written symbols — each of which roughly represents or represented historically a phoneme of a spoken language. The word alphabet is derived from alpha and beta, the first two symbols of the Greek alphabet.
In a perfectly phonological alphabet, the phonemes and letters would correspond perfectly in two directions: a writer could predict the spelling of a word given its pronunciation, and a speaker could predict the pronunciation of a word given its spelling. Each language has general rules that govern the association between letters and phonemes, but, depending on the language, these rules may or may not be consistently followed.
Perfectly phonological alphabets are very easy to use and learn, and languages that have them (for example, Finnish) have much lower barriers to literacy than languages such as English, which has a very complex and irregular spelling system. As languages often evolve independently of their writing systems, and writing systems have been borrowed for languages they were not designed for, the degree to which letters of an alphabet correspond to phonemes of a language varies greatly from one language to another and even within a single language. In modern times, when linguists invent a writing system for a language that didn't previously have one, the goal is usually to make perfectly phonological alphabet. An example of such writing systems is the "IPA" (International Phonetic Alphabet).
See alphabet for more information about alphabets.See List of writing systems for a list of alphabetic writing systems.
Abjads
Main article: Abjad
The first type of alphabet that was developed was the abjad. An abjad is an alphabetic writing system where there is one symbol per consonant. Abjads differ from regular alphabets in that they only have characters for consonantal sounds. Vowels are not usually marked in abjad.
All known abjads (except maybe Tifinagh) belong to the Semitic family of scripts, and derive from the original Northern Linear Abjad. The reason for this is that Semitic languages and the related Berber languages have a morphemic structure which makes the denotation of vowels redundant in most cases.
Some abjads (like Arabic and Hebrew) have markings for vowels as well, but only use them in special contexts, such as for teaching. Many scripts derived from abjads have been extended with vowel symbols to become full alphabets, the most famous case being the derivation of the Greek alphabet from the Phoenician abjad. This has mostly happened when the script was adapted to a non-Semitic language.
The term abjad takes its name from the old order of the Arabic alphabet's consonants Alif, Bá, Jim, Dál, though the word may have earlier roots in Phoenician or Ugaritic.
Abjad is still the word for alphabet in Arabic and Indonesian.
See List of writing systems for a list of abjad-based writing systems.
Abugidas
Main article: Abugida
An abugida is an alphabetic writing system whose basic signs denote consonants with an inherent vowel and where consistent modifications of the basic sign indicate other following vowels than the inherent one.
Thus, in an abugida there is no sign for "k", but instead one for "ka" (if "a" is the inherent vowel), and "ke" is written by modifying the "ka" sign in a way that is consistent with how one would modify "la" to get "le". In many abugidas the modification is the addition of a vowel sign, but other possibilities are imaginable (and used), such as rotation of the basic sign, addition of diacritical marks, and so on.
The obvious contrast is with syllabaries, which have one distinct symbol per possible syllable, and the signs for each syllable have no systematic graphic similarity. The graphic similarity comes from the fact that most abugidas are derived from abjads, and the consonants make up the symbols with the inherent vowel, and the new vowel symbols are markings added on to the base symbol.
The Ethiopic script is an abugida, although the vowel modifications in Ethiopic are not entirely systematic. Canadian Aboriginal Syllabics can be considered abugidas, although they are rarely thought of in those terms. The largest single group of abugidas is the Brahmic family of scripts, however, which includes nearly all the scripts used in India and Southeast Asia.
The name abugida is derived from the first four characters of an order of the Ge'ez script used in some religious contexts. The term was coined by Peter T. Daniels.
See List of writing systems for a list of abugida-based writing systems.
Featural writing systems
A featural script represents finer detail than an alphabet. Here symbols do not represent whole phonemes, but rather the elements (features) that make up the phonemes, such as voicing or its place of articulation. Theoretically, each feature could be written with a separate letter; and abjads or abugidas, or indeed syllabaries, could be featural, but the only prominent system of this sort is KoreanHangul. In Hangul, the featural symbols are combined into alphabetic letters, and these letters are in turn joined into syllabic blocks, so that the system combines three levels of phonological representation.
See List of writing systems for a list of featural writing systems.
Directionality
Different scripts are written in different directions. The early alphabet could be written in any direction: either horizontal (left-to-right or right-to-left) or vertical (up or down). It could also be written boustrophedon: starting horizontally in one direction, then turning at the end of the line and reversing direction. Egyptian hieroglyph is one such script, where the beginning of a line written horizontally was to be indicated by the direction in which animal and human idiograms are looking.
The Greek alphabet and its successors settled on a left-to-right pattern, from the top to the bottom of the page. Other scripts, such as Arabic and Hebrew, came to be written right-to-left. Many East Asian scripts, such as Chinese and Japanese, are written top-to-bottom, from the right to the left of the page. There are even scripts that are written from bottom to top, such as those formerly used in the Philippines and other Western Pacific Islands.
- About African writing systems by the John Henrik Clarke Africana Library at Cornell University:
- http://www.library.cornell.edu/africana/Writing_Systems/Welcome.html
- General about writing systems
- http://www.omniglot.com/index.htm
- [http://omniglot.com/writing/alphabetic.htm Alphabetic Writing Systems]
- Michael Everson's [http://www.evertype.com/alphabets/index.html Alphabets of Europe]
- The [http://www.unicode.org/ Unicode Consortium]
- [http://www.digitas.harvard.edu/cgi-bin/wiki/ken/ATypographicOutcry A Typographic Outcry]: a curious perspective
References
- Coulmas, Florian. 1996. The Blackwell encyclopedia of writing systems. Oxford: Blackwell.
- Daniels, Peter T., and William Bright, eds. 1996. The world's writing systems. ISBN 0-19-507-993-0.
- DeFrancis, John. 1990. The Chinese Language: Fact and Fantasy. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0824810686
- Hannas, William. C. 1997. Asia's Orthographic Dilemma. University of Hawaii Press. ISBN 082481892X (paperback); ISBN 0824818423 (hardcover)
- Rogers, Henry. 2005. Writing Systems: A Linguistic Approach. Oxford: Blackwell. ISBN 0-631-23463-2 (hardcover); ISBN 0-631-23464-0 (paperback)
- Sampson, Geoffrey. 1985. Writing Systems. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0-8047-1756-7 (paper), ISBN 0-8047-1254-9 (cloth).
- Smalley, W.A. (ed.) 1964. Orthography studies: articles on new writing systems, United Bible Society, London.
Category:Writing writing systemja:文字ko:문자zh-min-nan:Bûn-jī hē-thóng
Founded in 1904, the club enjoyed a brief spell of both domestic and European success in the period of 1987-1990. K.V. Mechelen seemed to be on its way to becoming one o
St Giles Cathedral
A prominent feature of the Edinburgh skyline, St Giles Cathedral or High Kirk of Edinburgh decorates the midpoint of the Royal Mile with its rounded hollow-crown tower.
The cathedral has been at Edinburgh's religious focal point for at least 900 years. Today it is often regarded as the mother church of Presbyterianism; since the
The cha chaan teng (lit. tea restaurant) is a kind of restaurant commonly found in Hong Kong. Many people regard the cha chaan teng a characteristic product of Hong Kong, for its eclectic menus and efficient if not perfect service.
Name
Hong Kong
The cha chaan teng provides tea (usually weak tea) contained in brown plastic cups, called 清茶 (
Density matrix renormalization group
The density matrix renormalization group (DMRG) is a numerical technique originally intended to obtain the ground state of a quantum manybody system with high accuracy. It is a variational method, and its efficiency does not decrease when the system is strongly correlated. The method has been extended to equilibrium statistical mechanics and non-equilibrium systems. Its main disa
Bandi
Bandy is a wintersport, where a ball is hit with a stick. It is an ancestor of ice hockey. It likely descended from shinty and in turn field hockey. Bandy is played outdoors on a sheet of ice, and has rules that are similar to soccer. It is now played in a few nations, including Sw
