Jurista

Del latín ius, iuris, la Real Academia Española define al jurista como la persona que ejerce una profesión jurídica. Se denomina jurista, por tanto, a la persona cuya profesión está relacionada con las leyes o el Derecho. Se trata de un término omnicomprensivo en el cual pueden englobarse los siguientes colectivos:
- Abogados
- Fiscales
- Jueces
- Teóricos del Derecho: Catedráticos, profesores, filósofos, etc.

Real Academia Española

La Real Academia Española (RAE) es el organismo responsable de resguardar el buen uso de la lengua española. Su sede está en Madrid (España), pero tiene afiliaciones con las academias nacionales de 21 países hispanohablantes.

Historia

Su emblema está formado por un crisol al fuego. Le acompaña la leyenda «Limpia, fija y da esplendor». La Real Academia Española fue fundada en 1713 por iniciativa de Juan Manuel Fernández Pacheco, marqués de Villena y duque de Escalona, con el propósito de «fijar las voces y vocablos de la lengua castellana en su mayor propiedad, elegancia y pureza». Se tomaron como modelo para su creación a la Accademia della Crusca italiana (1582) y a la Academia francesa (1635). Su creación fue aprobada el 3 de octubre de 1714 por Real Cédula de Felipe V, quien la acogió bajo su «amparo y Real Protección». A lo largo de su historia ha estado integrada casi exclusivamente por varones, hasta el nombramiento de Carmen Conde en 1978, de Elena Quiroga en 1983 y de Ana María Matute en 1995. Desde 1870 se establecen en América y en las Filipinas academias correspondientes de la lengua española. Éstas en la actualidad tienen igualdad de rango y condiciones con la RAE. Junto a la Asociación de Academias de la Lengua Española, a la que pertenecen, fueron galardonadas con el Premio Príncipe de Asturias de la Concordia en 2000.
Funciones
El artículo primero de los estatutos de la RAE dice: : «[...] tiene como misión principal velar por que los cambios que experimente la Lengua Española en su constante adaptación a las necesidades de sus hablantes no quiebren la esencial unidad que mantiene en todo el ámbito hispánico. Debe cuidar igualmente de que esta evolución conserve el genio propio de la lengua, tal como ha ido consolidándose con el correr de los siglos, así como de establecer y difundir los criterios de propiedad y corrección, y de contribuir a su esplendor. Para alcanzar dichos fines, estudiará e impulsará los estudios sobre la historia y sobre el presente del español, divulgará los escritos literarios, especialmente clásicos, y no literarios, que juzgue importantes para el conocimiento de tales cuestiones, y procurará mantener vivo el recuerdo de quienes, en España o en América, han cultivado con gloria nuestra lengua. Como miembro de la Asociación de Academias de la Lengua Española, mantendrá especial relación con las Academias Correspondientes y Asociadas.» La RAE es considerada frecuentemente como una organización conservadora, pues entre sus metas está la preservación de la lengua española. Sin embargo se caracteriza asimismo por ejercer una influencia progresista, al esforzarse en mantener el lenguaje formal en sintonía con la actualidad. Un ejemplo de esto último ocurrió en 1994 cuando dictaminó que las consonantes ch y ll serían alfabetizadas junto con la c y la l y no como letras separadas, como en el pasado. La RAE sigue un proceso formal para la admisión de nuevas palabras.
Organización y operación
Según sus estatutos la RAE está compuesta por:
- Académicos de número (46 en total)
- Académicos correspondientes españoles (hasta un máximo de 60)
- Académicos correspondientes extranjeros
- Académicos de número de las academias americanas (que por derecho son académicos correspondientes)
- Académicos honorarios Una junta de gobierno rige la Academia y supervisa todos los asuntos relativos a su buena operación, tanto en lo relacionado con su funcionamiento interno como con sus relaciones con los organismos del estado, y las demás Academias. Esta junta la preside el director de la Academia y está constituida por el vicedirector, el secretario, el censor, el bibliotecario, el tesorero, el vicesecretario y dos vocales adjuntos. Todos estos cargos son electivos y, a excepción de los vocales, que se eligen cada dos años, pueden ejercerse durante cuatro años, prorrogables sólo una vez. La Academia funciona en Pleno y en Comisiones que se reúnen semanalmente. Las Comisiones tienen la misión de elaborar las propuestas que posteriormente examinará el Pleno para decidir sobre su aprobación. En la actualidad existen las siguientes comisiones: Delegada del Pleno, de Diccionario usual, de Diccionario histórico, de Gramática, de Información lingüística, de Vocabulario científico y técnico, de Ciencias humanas, de Publicaciones y de Premios. Además, existe una Comisión encargada de la conservación de la casa del Museo de Lope de Vega. El Pleno, formado por todos los académicos, se reúne durante el curso académico los jueves por la tarde. Una vez aprobada las actas de la sesión anterior y de debatir cualquier tema general, los asistentes presentan enmiendas y adiciones al Diccionario. Acto seguido se examinan las propuestas formuladas por las diversas Comisiones. Las resoluciones, en el caso de que se produzca disparidad de criterio, se adoptan mediante votación. Al servicio de los trabajos que la Academia desarrolla en Pleno o en Comisiones, funciona el Instituto de Lexicografía, integrado por filólogos y lexicógrafos que realizan las tareas de apoyo para la elaboración de los diccionarios académicos.
Académicos de número
Los miembros de la Academia son elegidos de por vida por el resto de los académicos. Cada academico tiene un sillón asignado a su persona, y distinguido con una letra del alfabeto (tanto mayúsculas como minúsculas).
Algunos académicos del pasado

- Dámaso Alonso
- Camilo José Cela
- Leandro Fernández de Moratín
- Antonio Benavides
- José Zorrilla (No tomó posesión y su plaza se declaró vacante. Fue vuelto a nombrar en 1885)
- Andrés Mellado y Fernández
- Gregorio Marañón
- Salvador de Madariaga
- Benito Pérez Galdós
- Guillermo Díaz-Plaja
- Miguel de Unamuno (No tomó posesión)
- Pío Baroja
- Ramón Menéndez Pidal
- Joaquín Calvo-Sotelo
- Marcelino Menéndez y Pelayo
- Jacinto Benavente (No tomó posesión)
Principales publicaciones
Entre sus principales publicaciones destacan:
- Diccionario de Autoridades (título original Diccionario de la lengua castellana, en que se explica el verdadero sentido de las voces, su naturaleza y calidad, con las phrases o motivos de hablar, los proverbios o refranes y otras cosas convenientes del uso de la lengua, 1726-1793, en 6 volúmenes)
- Diccionario de la lengua española (1ª edición 1780, 21ª edición 1992, 22ª edición 2001)
- Ortografía de la lengua española (1ª edición 1741). La edición más reciente es la de 1999, elaborada entre la RAE y las academias correspondientes, por lo cual es considerada una ortografía panhispánica. Reemplaza a las Nuevas normas de prosodia y ortografía de 1959.
- Gramática de la lengua española (1ª edición 1771). Su revisión más reciente es Esbozo de una nueva gramática de la lengua española (1973), aunque la Academia ha publicado también una gramática de autor, no propiamente institucional: la de Emilio Alarcos (1994). Existe en la actualidad un proyecto entre la RAE y las academias correspondientes en redactar una nueva gramática.
- Boletín de la Real Academia Española (desde 1914)
- Diccionario manual e ilustrado de la lengua española (1ª edición 1927, 4ª edición 1989)
- Diccionario histórico de la lengua española (primer volumen 1933, incompleto)
- Diccionario escolar de la RAE (1ª edición 1996, 2ª edición 1997)
- Diccionario panhispánico de dudas. Elaborado entre la RAE y las academias correspondientes (1ª edición 2005).
Enlaces externos

- [http://www.rae.es Página oficial de la RAE]
- [http://digital.telepolis.com/cgi-bin/reubica?id=268805&origen=htmldigital Reseña noticiosa sobre el diccionario panhispánico de dudas] Española Española Categoría: Premio Príncipe de Asturias de la Concordia

Fiscal

Fiscal puede referirse a:
- El funcionario persecutor penal integrante del Ministerio Público, véase Fiscal (funcionario).
- El órgano persecutor penal, véase Ministerio Público.
- El Fisco, véase Estado.
- El municipio de la provincia de Huesca (España), véase Fiscal (España).
- La localidad portuguesa, véase Fiscal (Portugal).
- La rama del Derecho relativa a los impuestos, véase Derecho tributario.
- Al número o código para identificación fiscal, véase Identificación tributaria.
- El déficit presupuestario del Estado, véase Déficit fiscal.
- Un tipo de política económica, la Política fiscal.

Juez

El juez es el funcionario que sirve en un tribunal de justicia y que se encuentra investido de la potestad jurisdiccional. También se caracteriza como la persona que resuelve una controversia o que decide el destino de un acusado, tomando en cuenta las evidencias o pruebas presentadas en un juicio. Son funcionarios públicos, remunerados por el Estado y encargados de administrar justicia, de manera autónoma e indepediente. Los jueces son inamovibles en sus cargos, mientras mantengan un buen desempeño de sus funciones. Asimismo, son responsables de sus actos ministeriales, civil y penalmente. Si bien gozan de independencia en su actuar, sus resoluciones suelen ser revisables por los tribunales superiores jerárquicamente, mediante los llamados recursos judiciales, pudiendo ser éstas confirmadas, modificadas o revocadas.

Evolución histórica de la función del juez

La autoridad del juez es conferida por el Estado, a través de diversos procedimientos, otorgada, según el país y fundamentalmente según la tradición jurídica que éste comprenda. En América Latina, por ejemplo los jueces son nombrados por el Gobierno, en cambio en algunos estados de Estados Unidos son elegidos; estas diferencias, entre otras a grandes rasgos, se deben a la existencia de tradiciones legales de procedencia heterogénea. Principalmente se distinguen tres, el Derecho continental, el Common Law y el Derecho socialista, sistemas que perduran hasta nuestros días. Su concepto de justicia y su interpretación no es el mismo, ya que como ocurre en el Common Law, la búsqueda de ese ideal se enfatiza más, por medio de procedimientos que difieren del derecho continental, donde la legalidad importa más que la propia búsqueda de resoluciones justas. La función de los jueces, en estos sistemas, tiene el mismo origen, sin embargo su evolución es muy dispar; en el Common Law podríamos situar al juez en un papel de "creador judicial" del derecho, mientras que en el Derecho continental el juez esta adscrito a un papel más bien interpretativo. Los jueces en Roma, antes del período imperial, no eran expertos en derecho, tenían un poder muy limitado, debiendo asesorarse por medio de jurisconsultos. Durante el período imperial su función principal era la aplicación de la voluntad del emperador. Fue en los tiempos medievales y prerrevolucionarios cuando su poder estuvo menos limitado y su actuación era similar a la de sus actuales jueces ingleses. No obstante con las revoluciones, la construcción de los Estados, las soberanías nacionales y la separación de poderes, se restringió categóricamente la función judicial, los jueces ya no podrían hacer el derecho, rechazándose la doctrina del "stare decisis". Así el juez del Derecho continental, se convierte en una especie de empleado experto (un mero empleado público), cuya función consiste simplemente en encontrar la disposición legislativa correcta. En definitiva el juez es un operador de una máquina diseñada y construida por los legisladores. Mientras en el Common Law el juez una especie de "héroe cultural" que posee "supremacía" . Aunque hay similitudes entre ambas clases de jueces, en sus funciones propiamente tales se logra apreciar una vasta diferencia, que por razones históricas se ha originado. El profundo cambio que sufrió el derecho, después de la unidad jurídica que compartía toda Europa, el Derecho romano, se deriva a los sistemas jurídicos actuales, tan diferentes, pero a la vez análogos entre sí; y en esta misma transformación los jueces tomaron distintos rumbos, marcándose decisivamente los papeles interpretativos y creativos que en estos sistemas se ejecutan.

Juez Presidente

En muchos países, como Estados Unidos y Canadá, el Juez Presidente es aquel miembro del Tribunal Supremo que ocupa la silla presidencial. El juez presidente no tiene poderes superiores a los de los demás jueces, sino que organiza y reparte los casos vistos ante el tribunal. Su posició se conoce como primus inter pares (el primero entre iguales) ya que su voto cuenta igual al de los demás jueces, que son conocidos como Jueces Asociados.

Véase también

- Absurdo judicial.
- Árbitro
- Tribunal.
- Juicio.
- Proceso.
- Poder Judicial. Categoría:Derecho procesal Categoría:Ocupaciones

Панагюрски колонии

Панагюрски колонии е село в Южна България. То се намира в община Панагюрище, Пазарджишка област.

География

Село Панагюрски колонии се намира в планински район. То лежи в Същинска Средна гора, непосредствено под връх Братия (1519 м надм. вис.). Съседно населено място е град Панагюрище (15 км на юг), който е и административен център на община Панагюрище. През Панагюрски колонии минава шосе 37 от републиканската пътна мрежа, което свързва Доспат (Родопите) през Златишки проход (Стара Планина) с А2 (при село Джурово). Известно е като летен вилен курорт основан през 30-те г. на 20 век.

История

Началото

Панагюрски колонии е основано като курортно лятно вилно селище в началото на 30-те години на 20 век. В близост се е намирала сграда на летен лагер на Мъжката Гимназия в Пловдив построен през 20-те години. След 1935 година са построени много вили на граждани от Панагюрище, но и от градове в други краища на страната. Вилите са масивни и специфично пригодени само за обитаване през лятото. Основани са също няколко детски летни лагера. Вилният курорт е вероятно един от най големите в цялата страна с над 150 вили.

МОК Медет

След идванто на комунистическата власт много от вилите са национализирани или взети насилствено за ползване от държавата, тъй като много от собственците на вили са от буржоазни и интелигентски семейства, които биват преследвани от новата власт. През 1968 година в близост до курорта в местността Лисец започва разработката на медна мина под името "МОК Медет". В следващите годии прииждат минни работници от цяла България, които живеят в отчуждените вили. В курорта биват построени и няколко жилищни блока в типичен индустриален стил, който е в рязък контраст с алпийският вид на вилите. От този период нататък Панагюрски колонии се превръща в миньорско селище, което е целогодишно обитавано, но никога не губи курортния си характер. Населенитео се увеличава всяко лято, когато летовниците пълнят своите вили, а също идват и групи детски лагери.

Настояще

В началото на 90те години на 20 век мина "Медет" е закрита поради изчерпване на залежите. Постоянното население на Панагюрски колонии намалява плавно. Много от апартаментите в жилищните блокове са купени от хора, които искат да ги ползват само през лятото с цел почивка. Някои от детските лагери не същестуват, но все още има детски групи които идват тук. Панагюрски колонии придобива отново предимно курортен характер. В селището функционира и една хижа.

Културни и природни забележителности

В близост до курорта се намират местностите Манзол, Белотруп, връх Братия и др.

Редовни събития

В края на август всяка година традиционно се чества "Денят на миньора" с голям събор с музикално-забавна програма.

Други

Външни препратки

Категория: Села в Пазарджишка област Категория:Курорти в България

tablice sem online spielautomaten london cheap hotel jastrz�bia g�ra

:: RELATED NEWS ::

Volvo L3314
Volvo Laplander L-3314, også kalt Volvo Felt eller Volvo Valp i dagligtale er en serie terrengående biler fra Volvo. De ble tatt fram på 1950-tallet, med N. M. Hartelius som prosjektleder.

Historikk

Prøveserien het L-2304, og hadde Volvo B16-motor, M41 girkasse, akslinger fra Salisbury i Storbritannia og fordelingsgirkasse fra

Volvo L3314N
Volvo Laplander L-3314, også kalt Volvo Felt eller Volvo Valp i dagligtale er en serie terrengående biler fra Volvo. De ble tatt fram på 1950-tallet, med N. M. Hartelius som prosjektleder.

Historikk

Prøveserien het L-2304, og hadde Volvo B16-motor, M41 girkasse, akslinger fra Salisbury i Storbritannia og fordelingsgirkasse fra

Karl VIII av Sverige
Karl I Knutsson Bonde (født i 1408 eller 1409–død 15. mai 1470) var konge av Norge fra 1449 til 1450.

Bakgrunn

Som kong Karl VIII var han konge og riksforstander av Sverige i flere perioder.

Karl XIII av Sverige
Karl II (født 7. oktober 1748, død 5. februar 1818), kjent i Sverige som Karl XIII, av fyrstehuset Holstein-Gottorp, var konge av Sverige fra 1809 og konge av Norge fra

Karl XV av Sverige
Karl IV, i Sverige Karl XV, (født 3. mai 1826, død 18. september 1872), norsk og svensk konge fra 1859. ---- Karl 04 Karl 15 Read More...

Carl XVI Gustaf av Sverige
Karl XVI Gustav, Carl Gustaf Folke Hubertus Bernadotte (født 30. april 1946) konge av Sverige fra 1973. Han ble gift 19. juni 1976 med Silvia Sommerlath. Han er sønn av prins Read More...

Mening
Mening er:
- tanker av dypere innhold (overbevisning)
- sammenhenger, symboler, språk, hendelser eller tanker av betydning; signifikans; noe givende, tilstrekkelig og oppfyllende
- et studie av semantikk, som igjen sorterer under lingvistikk (språk)

Slaget ved Dagorlad
Slaget ved Dagorlad fant sted i Midgard, en fantasiverden som ble funnet på av J.R.R. Tolkien. Slaget ved Dagorlad begynte i år 3434, i det andre tideverv. Det var to parter i slaget;Den Siste alliansen av alver og menn (også kalt Det siste Forbund) ledet av Elendil og