:: wikimiki.org ::

Ollo

Ollo

Un ollo é un órgano que permite detectar a luz. Está composto por un sistema sensíbel aos cambios de luz, capaz de transformalos en impulsos eléctricos. Os ollos máis simples non fan máis que detectar se as zonas ao seu redor están iluminadas ou escuras. Os máis complexos serven para proporcionar o sentido da visión. O cristalino, unha lente natural, focaliza a imaxe. Os ollos compostos que se atopan nos artrópodos (insectos e animais similares) fórmanse por moitas facetas simples que dan unha imaxe pixelada (e non imaxes múltiplas, como se cre frecuentemente). pixel Nos seres humanos e nos primates superiores a retina constitúena dous tipos de células, os bastonetes, que nos dan a percepción de claro e escuro, e os conos, que nos dan a percepción das cores. Os outros mamíferos só teñen percepción de luz en branco e negro, polo que aquel mito de que o touro é atraído polo vermello non se corresponde á realidade, pois o mesmo só enxerga en branco e negro. negro O ollo humano ten un diámetro anterior-posterior de +- 24,15mm, e uns diámetros horizontal e vertical ao nivel do ecuador de +- 23,48mm, circunferencia ao ecuador de 75mm, pesa 7,5g e ten un volume duns 6,5cc. Tres capas compoñen o mesmo: a externa, composta da esclera, a media ou vascular, composta polo corio ou uvea e a interna, que é a retina.

Disturbios de Refracción

uvea Os disturbios de refracción, causados por problemas no cristalino e/ou na córnea, son problemas de visión que se corrixe co uso de gafas ou lentes de contacto. Son eles:
- Miopía - Os portadores de miopía teñen dificuldade para enxergar lonxe.
- Hipermetropía - Os portadores de hipermetropía teñen dificuldades para enxergar de cerca.
- Presbiopía - Tamén chamada "vista cansada", común despois dos 40 anos. Os portadores teñen dificuldades para enxergar tanto ao lonxe como ao cerca.
- Astigmatismo - É un defecto existente na curvatura do cristalino, resultando nunha dificuldade para enxergar unha recta en determinada posición e non noutra.

véxase tamén

- Sistema lacrimal
- Córnea
- Membranas sinoviais category:Fisioloxía ja:目 ms:Mata

Luz

luz s.f. #Enerxía que permite a iluminación dos obxectos para que sexan vistos. A luz do sol é natural. É malo traballar sempre con luz artificial. #Punto do que sae esa enerxía. Non acendas tódalas luces. #fig. Aquilo que axuda a comprender algo. Os novos datos botaron luz sobre o problema. #pl. fig. Capacidade intelectual dunha persoa. Un rapaz con moitas luzes. :Dar a l. Parir. ---

Natureza da Luz

Luz significa a miúdo a porción do espectro electromagnético visible ó noso ollo, mas tamén pode referirse a outros xeitos de radiación electromagnética. As tres dimensións básicas da luz (e de toda radiación electromagnética) son brillo (ou amplitude), cor (ou frequencia), e polarización (ou ángulo de vibración). Pola dualidade onda-partícula, a luz exhibe de xeito simultáneo propriedades tanto de onda como de partícula.

Teorías

- Teoría corpuscular
- Foi proposta por Isaac Newton no século XVII
- Argumentou que a luz está feita pro pequenas partículas materiais (corpúsculos)
- Os corpúsculos son emitidos en tódalas direccións
- Soporta o feito da luz reflexada
- Argumenta que a velocidade da luz crece ó entrar nun meio máis denso porque a gravidade tira deles con máis forza
- Argumentos descartados pola teorá ondulatoria ----
- Teoría ondulatoria (ou de raios)
- Proposta primeiro por Christian Huygens no século XVII
- Argumenta que a luz é emitida só como unha serie de ondas
- As ondas son emitidas en todas as direccións
- As ondas non son afectadas pola gravidade, baixando a velocidade ó entrar nun meio máis denso
- Descartada pola teoría corpuscular
- Pode interferir con outras ondas como as sonoras (enunciado no século XVIII por Thomas Young)
- As ondas poden ser polarizadas
- Asume que a luz necesita un meio para a súa transmisión como ocorre co son ----
- Teoría Electromagnética
- Di que as ondas de luz son electromagnéticas e non necesitan un medio de transmisión material
- Proposta por James Clerk Maxwell ó fin do século XIX
- amosa que a luz visible é parte do espectro electromagnético ----
- Teoría Cuántica (ou Dualidade onda-partícula)
- Combina as tres teorías anteriores
- comeza a existir no final do século XIX
- Max Planck propuxo que as ondas luminosas están constituídas por paquetes enerxéticos coñecidos como cuantos ou fotóns (en 1900)
- A luz preséntase como partículas e como ondas.

Características da Luz Visible

A luz visible é aquela porción do espectro entre unha lonxitude de onda achegada a 400 nanometros (abreviado nm) e 800 nm (no ar). A luz tamén pode ser caracterizada pola súa frequencia. A frecuencia e a lonxitude de onda de onda da luz obedecen a relación: :

v=\lambda f

(Fórmula da Velocidade da Luz ou outra onda calquera), onde λ é o comprimento de onda, f é a frequencia, v é a velocidade da luz. Se a luz estivera a viaxar en vacio, entón v = c, logo :

c=\lambda f

, onde c é a velocidade da luz. Podemos expresar v como :

v = c/n

onde n é unha constante (o índice de refracción) o que é unha propriedade do material polo qual a luz pasa.

Cambio na velocidade da Luz

A luz propágase a unha velocidade finita. Aínda os observadores móveis sempre miden a mesma velocidade da luz (c) se se está a propagar polo vacío, velocidade que resulta ser = 299,792,458 metros por segundo (ms^-1); Nembargantes, cando a luz pasa a travésw dunha substancia transparente, como ar, auga ou vidro, a súa velocidade vése reducida, sufrindo refracción (variación na súa dirección de propagación). Así, n=1 no vacío e n>1 na materia, sendo n o chamado índice de refracción, igual a c/v, onde v é a velocidade no medio diferente do vacío.

Historia da Velocidade da Luz

A velocidade da luz foi medida moitas veces por moitos físicos. A mellor medida realizada nos comezos é debida a Olaus Roemer (físico danés), no 1676. Foi el quen desenvolveu un método para medir a velocidade da luz por medio do movemento aparente dun satélite do planeta Xúpiter usando o telescopio. Foi posible a medición observando que a lúa debía pasar por diante de Xúpiter a intervalos iguais. Roemer descubreu que a lúa xiraba en torno a Xúpiter cun periodo de 42-1/2 horas cando a Terra estaba máis próxima de Xúpiter. O problema era que cando a Terra e Xúpiter se alonxaban, o período de revolución da lúa parecía ser maior, volvendo ó acortarse ó achegarse novamente. Estaba claro que a luz tardaba máis en chegar á Terra ó alonxarse Xúpiter. A velocidade da luz foi calculada analizando a distancia entre os dous planetas en diferentes tempos. Roemer chegou a unha velocidade de 227,000 quilómetros por segundo (km.s^-1). Albert A. Michelson melloru o traballo de Roemer no 1926. Usou un espello rotatorio para medir o tempo que tardaba a luz en ida e volta entre o monte Wilson e o San Antonio en California. As precisas medidas proporcionaron unha velocidade de 299,796 km.s^-1). No uso diario, redondéase a 300,000 km/s.

Óptica

O estudio da luz e a interacción entre luz e materia é chamada óptica. A observación e estudio de fenómenos ópticos como o arco da vella ofrece claves da natureza da luz e tamén diversión.

Cor e Características de Onda

Diferentes lonxitudes de onda son interpretadas polo cerebro humano como cores, do vermello a lonxitudes de onda longas (baixas frecuencias) ó violeta ás lonxitudes de onda más curtas (máis altas frecuencias). As frecuencias intermedias son vistas como Laranxa, Marelo, Verde, Azul, e, de xeito convencional, índigo. As frecuencias do espectro inmediatamente fóra do rango visible polo ollo humano son chamadas ultravioleta (UV) para o límite de altas frecuencias e infravermello (IR) para o de baixas. Os humanos non podemos ver IR, pero percibímolo como calor a través da pel. Hai cámaras que poden coller IR e convertilo en luz visible, chamadas de visión nouturna. A radiación UV non é percibida por nós en absoluto, exceptuando como sobreexposición, queimado por luz solar ou semellante. Algúns animais, como as abellass, poden ver UV mentras outros, como algún tipo de [víbora]] pode ver IR.

Medición da Luz

As cantidades e unidades seguintes son usadas para medir a luz.
- brilo (ou temperatura)
- luminiscencia ou iluminación (unidade SI: lux)
- fluxo luminoso (unidade SI: lumen)
- intensidade luminosa (unidade SI: candela)

Fontes de luz

candela
- radiación térmica (radiación do corpo negro)
- lámpadas incandescentes
- luz solar
- lapas (ver lume)
- emisión de espectro atómico (liñas de emisión, emisión estimulada ou emisión espontánea)
- laser e maser (emisión estimulada)
- diodo emisor de luz
- lámparas de descarga gaseosa (sinais de neon, lámpadas de mercurio, etc)
- lapas (producida polo gas quente, ver enrriba)
- aceleración dunha partícula libre cargada (xeralmente un electrón)
- radiación ciclotrón
- radiación Bremsstrahlung
- radiación Cherenkov
- quimioluminescencia
- fluorescencia
- fosforescencia
- tubo de raios catódicos
- bioluminiscencia
- sonoluminiscencia
- triboluminiscencia
- desintegración radiactiva
- aniquilación partícula-antipartícula

Unha Onda de Luz

Image:onda.png
A única característica da onda non vista eiquí (por necesidade de transcurso temporal) é a frecuencia. ----

Ver tamén:

Principio de Huygens Temperatura da cor Iluminación Comisión Internacional sobre Iluminación Dualidade onda-corpúsculo Polución luminosa reflexo fótico automático category:Física category:Óptica category:Electromagnetismo ja:光 ko:빛 ms:Cahaya simple:Light th:แสง

Artrópodo

Os Artrópodos (Filo Arthropoda) son o maior grupo de animais existente no mundo e inclúen os insectos, aracnídeos, crustáceos e outras formas semellantes. Describíronse cientificamente máis de un millón de especies de artrópodos (máis de 890 000 especies apenas, segundo outros autores), ou sexa, máis de 4/5 de todas as especies existentes, desde formas microscópicas do pláncto, con menos de un cuarto de milímetro, ata animais de grandes dimensións. O nome ven do grego arthros, articulación e podos, pés, ou sexa pés articulados, que os caracterizan. Os artrópodos existen en todos os ambientes da terra: no mar, na auga doce, no medio terrestre e no ar. Existen aínda moitas formas parásitas e simbióticas. Hai rexistos fósiles de artrópodos desde o período Cambriano.

Anatomía dos artrópodos

Os artrópodos teñen o corpo segmentado (2), envolvido nun exosqueleto de quitina (3), con varios apéndices articulados (1). Os apéndices están especializados para a alimentación, para a percepción sensorial, para defensa e para a locomoción. Son estes "pés articulados" que dan o nome ao filo e que o separan dos filos máis próximos, os Onychophora e os Tardigrada. Os segmentos poden estar agrupados en rexións do corpo, denominadas tagmata, tipicamente:
- cabeza;
- tórax; e
- abdome. Non obstante, en varios grupos, como os cangrexos, arañas, escorpións e langostas, a cabeza e o tórax atópanse unidos baixo unha carapaza - o cefalotórax. Nos Chelicerata, o corpo está dividido en prosoma e opistosoma. O primeiro segmento da cabeza é denominado acron e normalmente soporta os ollos, que poden ser simples ou compostos. O último segmento do abdome remata no telson. Cada segmento contén, polo menos primitivamente, un par de apéndices. Para poderen crecer, os artrópodos teñen de se desfacer do exosqueleto "apertado" e formar un novo un proceso designado muda ou ecdise. Por esta razón, eles fan parte do clado Ecdysozoa, que é un dos maiores grupos do reino animal, incluíndo aínda os nemátodes, os Nematomorpha, os Tardigrada, os Onychophora, os Loricifera, os Priapulida e os Cephalorhyncha. Estes animais respiran por un sistema de traqueas, túbulos que abren para o exterior a través de poros na cutícula chamados espiráculos, e que se estenden por todo o corpo, promovendo a troca de gases. Os artrópodos acuáticos teñen branquias ligadas ao sistema de traqueas. O sistema circulatorio dos artrópodos consiste nunha batería de corazóns que se dispoñen ao longo do corpo e que bombean a hemolinfa (o "sangue" destes animais moitas veces non contén hemoglobina, baseada en ferro, mais si hemocianina, baseada en cobre), que se atopa bañando os tecidos. Os artrópodos son protostomios e posúen un celoma reducido a un espazo á volta dos órgaos da reprodución e da excreción.

Clasificación e filoxenia dos artrópodos

Un grupo tan numeroso e diversificado, tanto en especies actuais como[extinción|extintas], como os artrópodos tería de ser necesariamente difícil de clasificar, así como de definir as súas relacións filoxenéticas. Tradicionalmente, considerábase que os atrópodes tiñan a súa orixe nos anelídeos, por causa da semellante segmentación do corpo. No entanto, estudos xenéticos recentes mostraron que non é así e que os filos máis próximos dos artrópodos son os Onychophora e os Tardigrada. Alén diso, parece aceptado que estes filos e os restantes Ecdysozoa forman un clado monofilético. Os anelídeos, por outro lado, teñen características embrionarias en común cos moluscos e son actualmente clasificados no clado Trochozoa (ou Lophotrochozoa, xuntamente cos rotíferos e outros animais dantes considerados pseudocelomados). A subdivisión dos artrópodos en grupos que podan igualmente ser considerados clados é tamén contenciosa. Algúns autores consideran que os Hexapoda e os Myriapoda forman o clado Uniramia, con apéndices non divididos e que serían un “clado-irmán” dos crustáceos, mais a filoxenia destes grupos aínda non está ben establecida, polo que se adoptou aquí a clasificación en cinco sub-filos, que é a máis aceptado. Como xa se referiu, atopáronse fósiles de artrópodos do período Cámbrico, mais hai indicacións de que formas aínda máis antigas, pertecentes á “Biota Vendiana”, como os "vendiamorfos" e os "anomalocaridiídeos" poden ter sido antepasados dos artrópodos actuais.

Referencias e ligazóns externas

- http://www.itis.usda.gov ITIS TSN: 82696
- [http://www.peripatus.xe.nz/Taxa/Arthropoda/Index.html peripatus]
- Campbell, Reece and Mitchell. Biology. 1999 category:Zooloxía ja:節足動物 ko:절지동물

Cor

Cores do espectro visíbel.

Cor, frecuencia e enerxía da luz.

Cor é un aspecto físico da natureza. A cor dun material determínase pola lonxitude de onda dos raios luminosos que refliten as súas moléculas constituíntes. Un obxecto terá unha cor determinada se reflicte (non absorbe) exactamente os raios correspondentes á frecuencia daquela cor. Así, un obxecto é vermello se absorbe todos os raios de luz, excepto o vermello. A cor relaciónase cos diferentes lonxitude de onda do espectro electromagnético. Son percibidas a través dos órganos de visión na faixa da "zona visíbel" como unha sensación que nos permite diferenciar os obxectos do espazo con maior precisión. Considerando as cores como luz, a cor branca resulta da superposición de todas as cores, en canto o negro é a ausencia de luz. A luz branca pódese descompor en todas as cores (o espectro) por medio dun prisma. Na natureza, esta descomposición orixina un arco da vella.

Teoría da Cor

Cando se fala de cor, hai que distinguir entre a cor obtida aditivamente (cores formadas con luz) ou a cor obtida substractivamente (cores formadas con pigmentos). No primeiro caso, chamado de sistema RGB, temos os obxectos que emiten luz (monitores, televisión, Sol, etc.) nos que a cor é a suma de diferentes lonxitudes de onda das cores primarias de luz Vermello + Azul + Verde = Branco. No segundo sistema (subtractivo ou cor pigmento) píntase unha superficie sen pigmentación(branca) mesturándolle as cores secundarias da luz (tamén chamadas de primarias en artes plásticas); Ciano + Maxenta + Amarelo = negro. Este sistema corresponde ao "CMYK" das impresoras e serve para obter cor con pigmentos (tintas e obxectos non emisores de luz). Moitas veces chámanse cores primarias ao amarelo, azul e vermello, o que é incorrecto en ambos espazos de cor. Así o que se chama azul primario corresponde ao ciano. O vermello primario ao maxenta e o amarelo Primario ao propio amarelo. O uso de cores diferentes (azul , amarelo, vermello) neste espazo de cor leva a que non sexa posíbel fabricar todas as cores, e que no círculo das cores certos opostos estean trocados. Nótese que nada disto se coñecía antes da invención do prisma e da división do espectro da luz branca, polo que aínda hoxe ensínase nas nosas escolas que Amarelo/Azul/Vermello son as cores primarias, a partir das cales se obteñen todas as demais, o cal é falso. A principal diferenza entre un corpo azul (iluminado por luz branca) e unha fonte emisora azul é de que o pigmento azul está a absorber o verde e o vermello reflectindo apenas azul en canto que a fonte emisora de luz azul emite efectivamente apenas azul. Se se iluminase o obxecto con esa luz, continuaría a parecer azul. Mais, se polo contrario, se iluminase cunha luz amarela (luz Vermella + Verde), o corpo parecería negro.

Táboa de Cores

Ver tamén

- Lista de cores
- Modelos de cor:
- CMYK - (do inglés Cyan, Magenta, Yellow, blacK) Ciano, Maxenta, Amarelo e Negro, sistema de cores utilizado en gráfica e pigmentos
- HLS
- HSB
- HSV
- Lab- contén un canal "A" un canal "B" e un terceiro "L" designado por lightness'.
- RGB - (do inglés Red, Green, Blue) Vermello, Verde, Azul, sistema de cores utilizado en luces e, por consecuencia, na electrónica e recursos visuais electrónicos como o vídeo category:electromagnetismo category:Óptica ja:色 ko:색 simple:Color

Branco

Díse que temos unha cor branca cando o espectro luminoso é mestura aditiva de distintos espectros puros, dando unha sensación de claridade. Pódese definir a partir da composición de cores, coas porcentaxes de cada unha precisas, se ben non hai unha única definición de branco. O branco é a cor do fondo desta páxina. O código HTML para a cor branca pura é #FFFFFF.
- O prefixo grego para branco é Leuko-. Branco tamén é usado para referírse a persoas de pel clara.

Simboloxía da cor branca

A cor branca simboliza pureza, modestia, inocencia, limpeza, paz (ou rendición), verdade... e transmite sensacións de calma e ledicia.

Véxase tamén

Lista de cores category:cores Category:Óptica ja:白 simple:White

Category:Fisioloxía

Category:Bioloxía ja:Category:生理学

紫鵑

紫鹃，中國古典小說红楼梦中的人物，是林黛玉的丫鬟，与黛玉情同姐妹。 category:紅樓夢人物

tekst �mieszne filmy cytaty pozycjonowanie stron slots

:: RELATED NEWS ::

Vesna Škare Ožbolt
Vesna Škare-Ožbolt is a Croatian politician. Before the first democratic elections in 1990, Škare-Ožbolt used to work in Croatian judiciary. In the 1990s she joined the Croatian Democratic Union and became one of the advisors to President Franjo Tuđman. In the late 1990s she handled the sensitive negotiations leading to a peaceful return of Serb