Saint-Genès-de-Blaye

Saint-Genès-de-Blaye to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Akwitania, w departamencie Gironde. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 428 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 58 osób/km² (wśród 2290 gmin Akwitanii Saint-Genès-de-Blaye plasuje się na 768. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1250.).

Linki zewnętrzne

- Źródło danych: [http://www.insee.fr Insee]
- Mapy i zdjęcia satelitarne: [http://kvaleberg.com/extensions/mapsources/index.php?params=45_10_N_0_38_W_region:fr_type:city link do Wiki mapsources]
- Zdjęcie satelitarne: [http://maps.google.com/maps?ll=45.16667,-0.63333&spn=0.1,0.1&t=k Google maps]
- Mapa: [http://maps.msn.com/(cgxnej455qpgxeu5vurxtejz)/map.aspx?&lats1=45.16667&lons1=-0.63333&alts1=14®n1=2 MSN World Atlas] Kategoria:Miejscowości Francji Kategoria:Departament Gironde

Francja

Francja, Republika Francuska (France, République Française) – państwo położone w Europie Zachodniej, członek założyciel Unii Europejskiej. Graniczy z Hiszpanią, Andorą, Monako, Włochami, Szwajcarią, Niemcami, Luksemburgiem i Belgią.

Ustrój polityczny

Zobacz więcej: Ustrój polityczny Francji
- Prezydenci Francji

Podział administracyjny

Zobacz więcej: Podział administracyjny Francji Francja, jej część metropolitalna dzieli się na 22 regiony i 96 departamentów. Ponadto wyróżnia się departamenty i terytoria zamorskie oraz zamorskie zbiorowości terytorialne. Poniżej przedstawione są jednostki najwyższego szczebla podziału administracyjnego. Więcej informacji na temat jednostek podziału administracyjnego wraz z danymi statystycznymi znajduje się w artykule: Regiony administracyjne i departamenty Francji.

Regiony administracyjne

- Alzacja
- Akwitania
- Burgundia
- Bretania
- Centralny
- Dolna Normandia
- Franche-Comté
- Górna Normandia
- Île-de-France
- Korsyka
- Kraj Loary
- Langwedocja-Roussillon
- Limousin
- Lotaryngia
- Midi-Pyrénées
- Nord-Pas-de-Calais
- Owernia
- Pikardia
- Poitou-Charentes
- Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe
- Rodan-Alpy
- Szampania-Ardeny Obecny podział na departamenty jest kontynuacją podziału administracyjnego sprzed rewolucji francuskiej - do 1790 obecne departamenty nazywane były prowincjami. Po II wojnie światowej okazało się, że jednostki te są zbyt słabe. Dlatego w latach 70. XX wieku stworzono dodatkowy szczebel administracji tzw. regions des programmes, składające się z kilku departamentów. Ich zadaniem jest koordynacja polityki regionalnej. Francja ma rozbudowany system administracji swoich terytoriów zamorskich (DOM-TOM).

Departamenty zamorskie

- Gujana Francuska
- Gwadelupa
- Martynika
- Reunion

Zbiorowości zamorskie

- Majotta
- Polinezja Francuska
- Wallis i Futuna
- Nowa Kaledonia

Pozostałe

- Francuskie Terytoria Południowe
- Saint-Pierre i Miquelon

Geografia

Saint-Pierre i Miquelon
- Całkowita granica lądowa: 2 892,4 km
- w tym z:
- Andorą - 60 km,
- Belgią - 620 km,
- Hiszpanią - 623 km,
- Luksemburgiem - 73 km,
- Monako - 4,4 km,
- Niemcami - 451 km,
- Szwajcarią - 573 km,
- Włochami - 488 km,
- Długość wybrzeża: 3 427 km
- Zobacz: Wybrzeże Lazurowe (Riwiera Francuska), Côte d'Améthyste, Côte d'Argent, Côte de Jade, Côte d'Amour, Côte Sauvage, Côte d'Emeraude, Côte d'Albâtre.
- Najwyższy punkt: Mont Blanc 4 808 m n.p.m.
- Najniższy punkt: delta Rodanu 2 m p.p.m.
- Większe miasta: Paryż, Marsylia, Lyon, Tuluza, Bordeaux, Strasburg, Lille, Nicea
- Język urzędowy: francuski,
- Inne języki w użyciu: bretoński, prowansalski, baskijski, korsykański, flamandzki

Historia

Zobacz więcej: Historia Francji Zobacz też: Francuskie imperium kolonialne

Gospodarka

Zobacz więcej: Gospodarka Francji

Demografia

Zobacz więcej: Demografia Francji Demografia Francji] Demografia Francji]

Język

Językiem urzędowym we Francji jest francuski, posługuje się nim znaczna większość mieszkańców tego kraju, jednak poza nim istnieje wiele języków regionalnych:
- prowansalski - językiem tym (obecnie uważanym za dialekt francuskiego) posługuje się około 2 mln ludzi w południowej Francji ( Prowansja, Delfinat, Langwedocja)
- bretoński - mówi nim zaledwie 1/3 z 1,5 milionowej populacji Bretończyków zamieszkujących płw. Bretoński w zachodniej Francji
- alzacki - dialekt języka niemieckiego, posługują się nim germańscy Alzatczycy zamieszkujący Alzację we wschodniej Francji
- baskijski - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy Basków zamieszkujących prowincję Bearn
- kataloński - posługuje się nim kilkadziesiąt tysięcy Katalończyków zamieszkujących prowincję Roussillion w południowej Francji, przy granicy z Hiszpanią
- arabski - posługuje się nim około 3 mln imigrantów z Afryki Północnej, gł. w większych miastach oraz na lazurowym wybrzeżu
- flamandzki - mówi nim kilkadziesiąt tysięcy ludzi pochodzenia niderlandzkiego, zamieszkujących północną Francję (obszar Calais i Artois)

Kultura

Zobacz więcej: Kultura Francji
- Literatura francuska
- Malarstwo francuskie
- Muzyka francuska
- Kino francuskie
- Aktorki francuskie
- Francuska kuchnia

Zobacz też:

- Georges Haussmann
- Gwizjusze
- władcy Francji
- francuskie kolonie w Ameryce Północnej
- zamki nad Loarą

Piłka Nożna

Inne :

! Kategoria:NATO Kategoria:Państwa członkowskie Unii Europejskiej als:Frankreich zh-min-nan:Hoat-kok ko:프랑스 ms:Perancis ja:フランス simple:France th:ประเทศฝรั่งเศส fiu-vro:Prantsusmaa

Akwitania

Akwitania (fr. Aquitaine) - kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony na wybrzeżu atlantyckim w południowo-zachodniej części kraju. Dzieli się na 5 departamentów: Dordogne, Gironde, Landes, Lot-et-Garonne i Pyrénées-Atlantiques. Najważniejszymi miastami obok siedziby Rady Regionalnej - Bordeaux (217,0 tys. mieszk.) - są Pau (79,4), Mérignac (62,5), Pessac (56,6), Bayonne (40,4), Talence (37,5), Anglet (35,5), Mont-de-Marsan (30,7), Agen (30,6), Biarritz (30,3) oraz Périgueux (30,0). W tym regionie znajduje się także Lourdes - jedno z najczęściej odwiedzanych sanktuariów chrześcijańskich. W południowej części regionu zamieszkuje mniejszość baskijska.

Historia

Nazwa Akwitania wywodzi się z języków celtyckich. Została przyjęta do łaciny jako Aquitania. Autorem jednej z pierwszych wzmianek o tej krainie jest Cezar, który wymienia ją w Commentarii de bello Gallico jako jedną z trzech głównych części Galii. Galii Za czasów Imperium Rzymskiego Akwitania była częścią prowincji Gallia. Od 413 we władaniu Wizygotów, od 507 - Franków. W średniowieczu była księstwem, które wraz ze zmianami władców poszerzała swój obszar o ziemie Poitiers, Owernii, Tuluzy oraz Gaskonii.

Gospodarka

Jeden z głównych w kraju ośrodków uprawy winorośli i tytoniu. Ponadto uprawia się pszenicę i kukurydzę oraz hoduje się bydło i drób. Wydobycie gazu ziemnego w Lacq. Przemysł petrochemiczny, lotniczy (w Bordeaux i Anglet), drzewny (Landy) oraz winiarski. W Blayais znajduje się elektrownia jądrowa. Duże znaczenie ma też turystyka.

Linki zewnętrzne:

- [http://crt.aquitaine.fr/ Turystyka w Akwitanii] ! ja:アキテーヌ地域圏

Akwitania

Historia

Gospodarka

Linki zewnętrzne:

- [http://crt.aquitaine.fr/ Turystyka w Akwitanii] ! ja:アキテーヌ地域圏

Kategoria:Miejscowości Francji

Kategoria:Francja

Kategoria:Departament Gironde

I.A.R.

Die Industria Aeronautică Română ist die staatliche Luftfahrtindustrie Rumäniens. Die Gründung erfolgte am 1. November 1925 in Brasov unter Beteiligung der französischen Firmen Blériot-SPAD und Lorraine-Dietrich.
Erstes eigenes Modell war die von Carafoli und Virmoux konstruierte IAR C.V.11 von 1930, die jedoch nicht in Serie gebaut wurde. 1939 verkauften die Franzosen ihre Anteile an die rumänische Regierung, und IAR wurde verstaatlicht. Zwischen 1925 und 1944 entwickelte man etwa 20 Flugzeugmuster, wobei die Entwürfe des Entwicklungsteams Grosu, Cosereanu und Zolta zu den erfolgreichsten zählten, so der Aufklärer IAR-39 und die Jägertypen IAR-16, IAR-80 und IAR-81. Von Oktober 1940 bis 1944 konzentrierte sich IAR mangels geeigneter Muster auf die Fertigung deutscher Lizenzmuster wie etwa der Me-109. Nach dem Ende des 2. Weltkrieges und dem Sturz der Antonescu-Diktatur wurden die Produktionsanlagen zum Traktorenbau umfunktioniert, lediglich ein kleine Entwicklungsabteilung unter der Leitung von Radu Manicatide beschäftigte sich weiter mit dem Flugzeugbau. Die erste Nachkriegsentwicklung war das Sportflugzeug IAR-811. 1950 wurde das Werk in Brasov aufgrund wirtschaftlicher Engpässe geschlossen, jedoch ein Jahr später wieder eröffnet, wobei noch weitere Werkstätten in Bukarest und Mediasch hinzukamen. In den 1950er Jahren fing man in Brasov damit an Segelflugzeuge zu entwickeln, Hauptwerk für die Motorflugzeugkonstruktion wurde 1957 das Bukarester Werk. Aufgrund einer Lizenzvereinbarung mit dem britischen Britten-Norman Konzern begann 1968 die Produktion von 200 BN-2 Islander-Maschinen. 1979 wurde ein weiterer Vertragsabschluss über die Produktion von 22 British Aerospace One-Eleven Verkehrflugzeugen vereinbart, aber nur 9 Maschinen tatsächlich produziert. Weitere in Lizenz produzierte Muster waren die französischen Hubschrauber Aérospatiale SA-319 Alouette III (IAR-316B) und Aérospatiale SA 330 Puma (IAR-330) sowie der sowjetische Kamow Ka-126. Zusammen mit der jugoslawischen Firma Soko entstand der Jagdbomber IAR-93 die in Jugoslawien als Soko "Orao" eingesetzt wird. Der Strahltrainer IAR-99 erschien 1985 und steht bei den rumänischen Luftstreitkräften im Einsatz. Kategorie:Flugzeughersteller

gry strategiczne tablice zas�ony warsaw apartments �mieszne filmy

:: RELATED NEWS ::