:: wikimiki.org ::

Tower Of London

Tower of London

De Tower of London, meestal kortweg de Tower genoemd, is een gebouwencomplex in Londen, gelegen aan de rivier de Theems. In de loop van de eeuwen heeft het dienst gedaan als fort, koninklijk paleis, staatsgevangenis, munt, garnizoen, museum en arsenaal. De nabijgelegen Tower Bridge dankt zijn naam aan dit fort.

Geschiedenis

In 1078 gaf Willem de Veroveraar als koning Willem I opdracht voor de bouw van de White Tower, die moest dienen ter bescherming van de Normandische veroveraars tegen aanvallen van binnen en buiten. De vroegere forten op die plaats waren voornamelijk van hout geweest, maar Willem gaf opdracht om zijn Tower van steen te maken. Koning Richard Leeuwenhart liet de slotgracht graven, gevuld met water uit de Theems. De Tower diende voor het laatst als paleis in de tijd van koning James I (1566-1625). De "White Tower," het vierkante gebouw met torentjes op de hoeken, waaraan het gebouw zijn naam dankt, staat in het midden van het complex. Het is in de geschiedenis vooral bekend geworden als gevangenis voor met name gevangenen uit de hogere kringen. Zo zat koningin Elizabeth I een tijdlang gevangen in de Tower tijdens het bewind van haar zuster Mary Tudor. De laatste gevangene die vastzat in de Tower was Rudolf Hess tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de 13e eeuw werd een koninklijke menagerie geopend, mogelijk al in 1204 ten tijde van koning John, en waarschijnlijk voorzien van dieren uit een eerdere menagerie uit 1125 van koning Hendrik I uit zijn paleis in Woodstock bij Oxford. De oorsprong ervan wordt vaak gedateerd in 1235, toen Hendrik III een huwelijkscadeau ontving, bestaande uit drie luipaarden (waarschijnlijk waren het leeuwen) van Frederik II, keizer van het Heilige Duitse rijk. In 1264 werd de menagerie verplaats naar het bolwerk (the Bulwark), dat dan ook toepasselijk de naam Lion Tower verkreeg. Tijdens de regering van Elizabeth I werd het opengesteld Elizabeth I Tegenwoordig is de Tower een belangrijke toeristische attractie, o.a. vanwege de kroonjuwelen en de fraaie verzameling van harnassen en wapentuig.

Executieplaats

Bekender (of beruchter) was de Tower als executieplaats van tal van hooggeplaatste personen. Misdadigers uit de lagere klassen werden meestal opgehangen op openbare executieplaatsen buiten de Tower, en enkele vermaarde veroordeelden, zoals Thomas More, werden in het openbaar terechtgesteld op Tower Hill. Edelen (vooral vrouwen) werden soms binnen het complex onthoofd op Tower Green en vervolgens begraven in de koninklijke kapel 'St. Peter ad Vincula' (Latijn voor "in ketenen"). Personen die wegens verraad werden onthoofd in de Tower: #William Hastings, Lord Hastings (1483) #Anna Boleyn (1536) #Margaret Pole, gravin van Salisbury (1541) #Catharina Howard (1542) #Jane Parker, Lady Rochford (1542) #Lady Jane Grey (1554) #Robert Devereux, graaf van of Essex (1601) #George, Duke of Clarence, broer van Edward IV van Engeland, werd voor verraad gedood in februari 1478, maar niet door onthoofding (en waarschijnlijk ook niet door verdrinking in een vat wijn, zoals Shakespeare schreef). #twee zoons van Edward IV zijn hier mogelijk ook omgekomen nadat hun oom Richard III koning werd, maar wat hen werkelijk is overkomen is nog een mysterie.

Trivia

Om een oude legende levend te houden wordt een aantal raven op het terrein gehouden: zo lang de raven in de Tower blijven is Engeland gevrijwaard van invallen van buitenaf. De namen van zeven raven zijn momenteel Hardey, Thor, Odin, Gwyllum, Cedric, Hugin and Munin. Categorie:Londen Categorie:Toren Categorie:Werelderfgoed Categorie:Gebouw in het Verenigd Koninkrijk ja:ロンドン塔

Londen

| |- | |- | |- | ]] |- | |- | |- | |{

Theems

De Theems (Engels: Thames) is de grootste rivier van Engeland, die belang heeft als vaarweg. Zij ontspringt bij Cirencester in de heuvels van de Cotswolds, stroomt oostelijk naar Oxford (waar de rivier Isis heet), dan zuidwaarts tot Reading om vervolgens dwars door Londen te slingeren. Bij Southend-on-Sea stroomt zij met een breed estuarium uit in de Noordzee. De Romeinen vestigden op de noordoever van de Theems, ter hoogte van het huidige Londen, een hoofdkwartier. Zij noemden dit Londinium. Door de ligging bij de rivier werd er veel handel gedreven en groeide de stad Londen. Categorie:Estuarium Categorie:Rivier in Engeland als:Themse ja:テムズ川 simple:River Thames

Tower Bridge

De Tower Bridge is een in 1894 voltooide basculebrug over de rivier de Theems in Londen en tegenwoordig een toeristische attractie. Hij ligt naast de Tower of London, waaraan hij ook zijn naam dankt.

Ontwerp

In de tweede helft van de 19e eeuw namen de commerciële activiteiten aan de oostkant van Londen dusdanig toe dat er behoefte ontstond aan een nieuwe oeververbinding stroomafwaarts van London Bridge. In verband met de scheepvaart van en naar de haven die zich op dat moment nog in the Pool of London bevond, was het niet mogelijk een vaste brug te bouwen. In 1870 werd een tunnel onder de Theems aangelegd, de Tower Subway, maar deze was uitsluitend door voetgangers te gebruiken. In 1876 werd een Bridge or Subway Committee opgericht, die een oplossing voor het probleem moest zien te vinden. Uit meer dan 50 inzendingen van ontwerpen werd in 1884 het ontwerp van Horace Jones (de City Architect), goedgekeurd. Het ontwerp van Jones bestond uit een 244 m lange basculebrug met aan weerszijden twee torens van 65 m hoogte, gebouwd op landhoofden. De 61 m brede opening tussen beide torens is in twee gelijke delen gesplitst, die binnen een minuut tot een hoek van 86 graden kunnen worden opgedraaid, zodat het scheepvaartverkeer kan passeren. Elk van de 2 delen weegt meer dan 1000 ton en is voorzien van een tegengewicht. basculebrug basculebrug basculebrug

Aandrijving

basculebrug Het oorspronkelijk mechaniek voor het openen en sluiten van de brug was hydraulisch; de benodigde waterdruk werd geleverd door stoommachines. Tegenwoordig wordt de brug elektrisch geopend. De originele stoommachines zijn echter bewaard als toeristische attractie. De Tower Bridge wordt ongeveer 900 keer per jaar geopend voor de doorvaart van vierkant getuigde schepen, cruiseschepen, marineschepen, en andere grote schepen. De Tower Bridge wordt na een voorafgaande kennisgeving van 24 uur geopend. Alle schepen die meer dan 14 meter hoog zijn, moeten hun doorvaart aan de Tower Bridge melden.

Andere bruggen in Londen

Chelsea Bridge
Grosvenor Bridge
Vauxhall Bridge
Lambeth Bridge
Westminster Bridge
Hungerford Bridge
Waterloo Bridge
Blackfriars Bridge
Millennium Bridge
Southwark Bridge
London Bridge
Categorie:Londense brug ja:タワーブリッジ

Willem de Veroveraar

Willem de Veroveraar (circa 1027 - 9 september 1087) was van 1035 tot 1087 hertog Normandië en van 1066 tot 1087 als Willem I koning van Engeland. Tot 1066 werd hij Willem de Bastaard genoemd.

Leven

Willem was de buitenechtelijke zoon van Robert de Duivel en Herleva, dochter van een leerlooier genaamd Fulbert. Hij werd geboren in het Normandische Falaise, zo'n 30 km ten zuiden van Caen. Robert "de Duivel" werd ervan verdacht aan de macht te zijn gekomen na zijn oudere broer te hebben vergiftigd. Robert was hertog van Normandië tot hij in 1035 op de terugweg van een pelgrimstocht naar Jeruzalem overleed. Toen deze in 1035 overleed, volgde Willem zijn vader op als hertog van Normandië, wat gezien zijn buitenechtelijke afstamming erg ongebruikelijk was. Na de gewonnen slag in Val-es-Dunes, in 1047 in de nabijheid van Caen, verkrijgt Willem het respect van de Normandische adel. Hij eist zijn rechten op het hertogdom op en maakt van Caen, tot dan een kleine nederzetting, een strategisch belangrijke plaats dat daarmee een van de voornaamste residentiesteden van zijn hertogdom wordt. Als kind overleefde Willem diverse aanslagen op zijn leven en hij groeide op tot een krachtpatser met de voor die tijd reusachtige lichaamslengte van 1 meter 75. Uit zijn huwelijk met Mathilda van Vlaanderen, dochter van Robrecht I van Vlaanderen, rond 1051, werden vier zonen (onder wie Robert Curthose, Willem Rufus en Hendrik Beauclerc) en vermoedelijk zes dochters geboren. Willem overleed op 9 september 1087 in het klooster van St. Gervais bij Rouen als gevolg van verwondingen die hij opliep toen hij tijdens het beleg van Mantes van zijn paard viel. Hij ligt begraven op de begraafplaats van St. Steven's in Caen.

Politiek

Periode tot 1066

Na Roberts dood in 1035 traden eerst regenten op voor de jonge hertog, gedurende welke tijd er vele anderen hun macht probeerden te vergroten. Middels een veldslag bij Caen in 1047 slaagde Willem erin om een opstand van edelen te onderdrukken. Hierbij werd hij geholpen door zijn meerdere, koning Hendrik I van Frankrijk. In de loop der jaren lukte het de meedogenloze Willem door zijn militaire genie, diplomatie en uithuwelijking om zijn macht te vergroten en feitelijk onafhankelijk te worden van Hendrik. Willem was in de verte familie van Edward de Belijder, koning van Engeland tot zijn overlijden in 1066. De kinderloze Edward zou rond 1051 Willem de Engelse troon beloofd hebben, maar het is twijfelachtig of dit echt gebeurd is. Bovendien was de troonopvolging in Engeland in die tijd niet erfelijk. Edwards zwager, de Engelse magnaat Harold Godwinson, zou rond 1064 na schipbreuk te hebben geleden op de Normandische kust in gevangenschap gezworen hebben Willems claim te ondersteunen, maar werd zelf in 1066 gekozen tot opvolger van Edward. De reden dat Willem, die als erg hebzuchtig gold, er zo op gebrand was om de controle over Engeland te krijgen, was het feit dat het land in die tijd een hoge beschaving en grote rijkdom kende. De verschijning van de komeet van Halley in april 1066 zag hij als een goed voorteken. Vanwege slecht weer landde Willem pas op 28 september 1066 onbedreigd bij Pevensey op de Engelse kust, waarna hij op 14 oktober in de slag bij Hastings koning Harold versloeg, zijn belangrijkste wapenfeit. In Willems voordeel was dat Harold niet lang daarvoor, in de slag bij Stamford Bridge op 25 september, al een inval van Harald van Noorwegen had moeten afslaan. Op 25 december werd Willem tot koning gekroond. Zijn verovering is het onderwerp van het beroemde Tapijt van Bayeux.

Periode na 1066

Willem had moeite om Engeland onder controle te krijgen en te houden en moest meerdere malen met harde hand opstanden onderdrukken. Hij nam de bezittingen van rebellerende Engelsen in beslag en gaf delen hiervan in leen aan zijn op buit beluste Normandische ridders, hiermee het leenstelsel in Engeland introducerend. Onder de tot dan toe relatief vrije Engelsen leidde dit tot grote onvrede en haat jegens de Normandische invallers. In het opstandige noorden richtte Willem rond 1070 grote verwoestingen aan die langdurige hongersnoden veroorzaakten. Van buitenaf werd Willems rijk bedreigd door Frankrijk, Noorwegen, Denemarken en Schotland. Onder Willem werden zo'n tachtig kastelen gebouwd, waarvan de Tower in Londen het bekendste is. Om de economische problemen die het gevolg waren van zijn politiek te bestrijden, gaf Willem opdracht tot het maken van het beroemde Domesday Book, een gedetailleerde administratie van onder meer eigendomsrechten en veestapels. De Normandiërs drukten ook qua recht, cultuur en architectuur een sterk stempel op Engeland. Na Willems dood in 1087 werd Willems zoon Willem Rufus koning van Engeland en zijn eerder tegen hem rebellerende zoon Robert Curthose hertog van Normandië.

Externe links

- [http://www.britannia.com/history/monarchs/mon22.html William I, the Conqueror]
- [http://www.royal.gov.uk/output/Page18.asp William I] Categorie:Koning van Engeland categorie:Hertog van Normandië ja:ウィリアム1世 (イングランド王) simple:William I of England

James I van Engeland

Jacobus I (19 juni 1566 – 5 maart 1625) was koning van Engeland van 1603 tot 1625. Hij was de eerste koning uit het huis Stuart en de opvolger van Elizabeth I, de laatste vorst uit de Tudordynastie.

Koning van Schotland

Jacobus was een een zoon van Maria Stuart en Henry Stuart Darnley, beide achterkleinkinderen van Hendrik VII. In 1567, nadat zijn moeder tot aftreden was gedwongen, werd hij, 13 maanden oud, als Jacobus VI tot koning van Schotland uitgeroepen. Zijn moeder vluchtte naar Engeland, waar zij 19 jaar in gevangenschap doorbracht. Zijn vader, Lord Darnley, werd kort na zijn geboorte onder mysterieuze omstandigheden gedood. Jacobus kreeg een streng protestantse opvoeding en een gedegen theologische en klassieke scholing. In 1583 onttrok hij zich aan de invloed van de protestantse partij in Schotland en versterkte de koninklijke macht. Op de terechtstelling van zijn moeder in 1587 reageerde hij in het geheel niet, omdat hem daardoor, als achterkleinzoon van een dochter van Hendrik VII de opvolging op de troon in het vooruitzicht werd gesteld. In 1589 trouwde hij met Anna van Denemarken. Zij kregen acht kinderen; op drie na overleden zij alle op jonge leeftijd.

Koning van Engeland

Jacobus streefde in Engeland van meet af aan naar vestiging van het absolutisme en versteviging van de positie van de staatskerk. Hij was zelf overtuigd protestant, maar op het gebied van de buitenlandse politiek voelde hij het meest voor aansluiting bij de machtige katholieke vorsten. Zie ook: Buskruitverraad. In 1604 sloot hij vrede met Spanje, waarna hij ook naar dynastieke verbinding met katholieke machten ging streven. Het kwam tot een breuk met en ontbinding van het parlement in 1622, toen hij voorstelde om zijn tweede zoon Charles, de latere koning Karel I, te laten trouwen met prinses Maria Anna van Spanje. (Karel huwde ten slotte Henriëtte Maria van Frankrijk).

Politiek

Afbeelding:King_James_Version.jpg

Hoewel Jacobus als koning vrij populair was (al werd hij niet zo sterk geacht als zijn voorganger Elizabeth I), viel zijn politiek niet steeds in goede aarde bij het parlement en het volk, maar daar wilde James geen rekening mee houden. Het parlement wenste zich niet neer te leggen bij Jacobus' pogingen zelf allerlei politieke beslissingen te nemen en bepaalde belastinggelden in eigen zak te steken. Ook wilde hij complete controle op de uitvoerende en de rechterlijke macht. Hij raakte daardoor in conflict met het parlement. Driemaal regeerde hij zelfs zonder parlement (1611 - 1614, 1614 - 1621 en 1622 - 1624), maar als hij in geldnood raakte moest hij steeds weer tot een compromis komen.

Intellectuele belangstelling

De koning wordt gezien als een van de meest intellectuele en geleerde vorsten die ooit op de Engelse troon hebben gezeten. Jacobus was een getalenteerd schrijver en publiceerde verscheidene boeken in het Latijn. Ook vertaalde hij werken, o.a. uit het Frans. Op zijn gezag ontstond ook de beroemde bijbel van 1611, 'the Authorized (of: King James) version'.

Homoseksualiteit

Er zijn altijd speculaties geweest over de vermeende homoseksualiteit van de koning. Veel moderne historici twijfelen hier niet aan, en ook in Jacobus' tijd deden voortdurend geruchten de ronde. Hij gaf hier zelf ook aanleiding toe, gezien zijn keuze van mannelijke metgezellen. Zijn relatie als jongeman met zijn leeftijdgenoot Esmé Stuart, Seigneur d'Aubigny, graaf van Lennox, werd door de Schotse kerkelijke leiders gekritiseerd en Lennox werd gedwongen Schotland te verlaten. In de jaren '80 kuste James in het openbaar Francis Stewart Hepburn, graaf van Bothwell. Toen Jacobus de Engelse troon besteeg deed dan ook de volgende grap de ronde: Rex fuit Elizabeth: nunc est regina Jacobus (Elizabeth was koning: nu is Jacobus onze koningin). Hij was kennelijk niet altijd verstandig in zijn keuze van mannelijke partners en wist zijn favorieten behoorlijk te begunstigen, zoals Robert Carr, die het van page tot graaf van Somerset wist te brengen. Zo verging het ook de latere graaf van Buckingham, George Villiers. Jacobus noemde Villiers zijn 'vrouw' en zichzelf Villiers' 'man'. Vooral Buckingham kreeg veel invloed bij de koning.

Overlijden

Jacobus stierf in 1625 aan ouderdomsziekten en is begraven in Westminster Abbey. Nadat Buckingham op 23 augustus 1628 was vermoord, werd hij aan Jacobus' rechterhand begraven. Een andere van zijn favorieten werd aan de andere zijde begraven. Zijn zoon Karel I volgde hem op. Categorie:Schots persoon Categorie:Koning van Engeland Categorie:Huis Stuart ja:ジェームズ1世 (イングランド王)

Elizabeth I

Elizabeth I (7 september 1533 – 24 maart 1603) was koningin van Engeland vanaf 17 november 1558 tot haar dood. Elizabeths bijnaam was de maagdelijke koningin (the Maiden Queen of Virgin Queen). Ze regeerde in een tijd dat Engeland verdeeld was tussen protestanten en katholieken. Ze wordt vaak beschouwd als een van de grootse staatshoofden aller tijden. Elizabeth werd geboren in het koninklijk paleis in Greenwich in Londen. Zij was de dochter van Hendrik VIII en zijn tweede vrouw Anna Boleyn. Door de Rooms-katholieke Kerk werd Elizabeth gezien als een onwettig kind, maar ondanks dat werd ze direct na haar geboorte benoemd tot troonopvolger. Ze passeerde daarmee haar oudere halfzuster Maria (dochter van Hendriks eerste vrouw Catharina van Aragón). Toen zij drie jaar was, werd haar moeder onthoofd op beschuldiging van verraad. Haar vader hertrouwde en kreeg al snel een zoon, die op zijn beurt Elizabeth weer passeerde als troonopvolger. Toen Hendrik VIII in 1547 overleed, werd Elizabeth verder opgevoed door haar stiefmoeder (Hendriks zesde echtgenote Catharina Parr) en haar nieuwe echtgenoot. Elizabeths broer Edward, de troonopvolger, overleed in 1553. Hierop werd haar oudste zus Maria koningin van Engeland. Maria, die een overtuigd katholiek was, probeerde haar protestante zus weer tot het katholicisme te bekeren. Toen dat mislukte werd Elizabeth gevangen gezet in de Tower van Londen. Hier onmoette ze een man die een belangrijke rol in haar leven zou gaan spelen, Robert Dudley (de graaf van Leicester). Mary I trouwde met de Spaanse koning Filips II. Toen ze in 1558 kinderloos overleed, was Elizabeth de enige troonopvolger. Elizabeth werd in januari 1559 gekroond tot koningin van Engeland. Haar 45-jarige regering zou in het teken staan van religieuze spanning. In 1570 werd ze door paus Pius V geëxcommuniceerd. Dit, en de ontdekking van een complot tegen haar bewind door katholieke tegenstanders, betekende het einde van de religieuze tolerantie. Elizabeth I bleef haar hele leven ongehuwd. Voor een koningin was het vanzelfsprekend dat ze zou trouwen en voor een opvolger zou zorgen. Er waren dan ook veel huwelijkskandidaten, die Elizabeth allemaal afwees. Filips II, weduwnaar van haar oudere zus, probeerde met haar te trouwen. Ook waren er geruchten dat ze een relatie had met de graaf van Leicester. Een serieuze kandidaat was de 23 jaar jongere Frans van Anjou, de jongere broer van de Franse koning. Frans, in de Nederlanden bekend als de Hertog van Anjou, overleed echter onverwachts, waarna Elizabeth de rest van haar leven ongehuwd zou blijven. Elizabeth steunde protestante opstandelingen in Frankrijk en de Nederlanden. Deze steun, en de vervolging van katholieken, maakte dat Spanje Engeland wilde bezetten. De Spaanse armada, een enorme oorlogsvloot, werd echter in 1588 vernietigend verslagen. Tijdens de regeringsperiode van Elizabeth I kwam Engeland in een bloeiperiode terecht. Literatuur, en dan in het bijzonder poëzie, kwam tot grote ontwikkeling. Ook begon Engeland in Elizabeths jaren met het veroveren van koloniën overzee, waaronder Noord-Amerika. Elizabeth stierf op 24 maart 1603. Ze werd begraven in de Westminster Abbey. Haar dood betekende het einde van de Tudordynastie in Engeland. Ze werd opgevolgd door Jacobus I uit het huis Stuart, die op dat moment al koning van Schotland was onder de naam Jacobus VI. Categorie:Tachtigjarige Oorlog Categorie:Koning van Engeland Categorie:Huis Tudor ja:エリザベス1世 (イングランド女王) simple:Elizabeth I of England

Rudolf Hess

Rudolf Walter Richard Hess (Duits: Rudolf Heß) (26 april 1894 Alexandrië – 17 augustus 1987 Berlin-Spandau) was een Duits nationaal-socialistisch politicus en een van de naaste medewerkers van dictator Adolf Hitler. Deze benoemde hem tot zijn plaatsvervanger (Stellvertreter). Tijdens Hitlers dictatorschap was hij in feite ook partijleider van de Nationaal Socialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP). Hess was een van de mannen van het eerste uur van de partij; in 1923 maakte hij de Bierkellerputsch in München mee, de mislukte greep naar de macht. Later was Hess een van de bewerkers van Mein Kampf, het beruchte boek van Hitler. In 1938 en 1939 nam Hess deel aan de annexatie van Oostenrijk en Tsjechoslowakije en de inname van Polen. Daarnaast was hij een prominent lid van het Thule Gesellschaft.

Vlucht naar Schotland

Op 10 mei 1941 vloog Hess in zijn eentje met een Messerschmitt Bf 110 van Augsburg naar het Verenigd Koninkrijk. Hess wilde in contact komen met de Duke of Hamilton bij Glasgow, naar eigen zeggen om vrede tot stand te brengen. Bij zijn landing per parachute, vijftig kilometer van het huis van de hertog, werd hij gearresteerd. Hess had papieren bij zich waarvan hij zei dat het Hitlers goedgekeurde vredesvoorstellen waren. Hij werd niet geloofd, en werd in Londen in de Tower opgesloten. In Duitsland werd het bericht verspreid dat Hess krankzinnig was geworden. Hess' vlucht versterkte de positie van Martin Bormann, tot dan Hess' secretaris. Toch bestaan redenen om aan te nemen dat Hitler op de hoogte was van de missie. De planning voor Operatie Barbarossa was in volle gang; vrede met Engeland betekende geen gevaar voor een twee-frontenoorlog (de Verenigde Staten waren nog neutraal). Het vliegtuig van Hess was speciaal voor deze vlucht aangepast: de brandstofcapaciteit was door middel van afwerpbare tanks vergroot, het gewicht was verminderd door verwijdering van de bewapening om (vanuit het zuidoosten van Duitsland!) Schotland te kunnen bereiken en de radionavigatieapparatuur was omgebouwd zodat Hess het vliegtuig zonder navigator kon besturen. Het is niet erg waarschijnlijk dat Hess deze aanpassingen kon laten verrichten zonder de instemming van Göring en Hitler. Ook is het niet waarschijnlijk dat de Duitse luchtverdediging hem niet heeft opgemerkt. Volgens sommige historici is Hess door de Britse geheime dienst in de val gelokt. Die zou hebben laten doorschemeren dat een groep Britse politici Churchill wilden afzetten en vrede wilde sluiten met Duitsland. Zij zouden hiertoe gebruik hebben gemaakt van een connectie tussen een kennis van Hess en de SOE-afdeling van de Britse geheime dienst.

Gevangenschap

Tot de Processen van Neurenberg werd Hess door de Britten gevangen gehouden. Het tribunaal van Neurenberg veroordeelde Hess tot levenslang wegens misdaden tegen de vrede. Hess is als persoon en in daad onafscheidelijk van de nazi-partij en heeft nooit op enig moment zelfs maar een poging gedaan om zichzelf te distantieren van de misdaden van het nazisme. Zelfs tijdens de processen schepte hij nog op dat hij nergens spijt van had. Hij zat zijn straf uit in de Berlijnse Spandaugevangenis. Vanaf de vrijlating van Albert Speer en Baldur von Schirach in oktober 1966 was Hess, die 'gevangene nr. 7' werd genoemd, de enige gevangene van Spandau. Vanaf 1969 kreeg hij bezoek van zijn vrouw Ilse en zijn zoon Wolf. Tot die tijd had hij alle bezoek door familieleden geweigerd. De Sovjet-Unie was tegen een vervroegde vrijlating. Dit hield verband met het wisselend beheer over de Spandaugevangenis: iedere maand ging het beheer over op een van de vier bezettingsmachten: Frankrijk, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en de Sovjet-Unie. Spandau lag in de Britse Sector in West-Berlijn: in die maanden dat de Sovjets de gevangenis beheerden, konden zij inlichtingen verzamelen en soldaten door West-Berlijn laten marcheren. Hess werd in 1972 en 1973 onderzocht door de Britse chirurg Hugh Thomas. Deze stelde dat gevangene nr. 7 Hess niet kon zijn, omdat een kenmerkend litteken, een overblijfsel van een schotwond uit de Eerste Wereldoorlog, zou hebben ontbroken. Dit werd door andere artsen en historici tegengesproken. Op 17 augustus 1987 werd Hess op 93-jarige leeftijd dood aangetroffen, hangend aan een elektriciteitskabel in een tuinhuisje binnen de gevangenis. Op dat moment beheerden de Britten de gevangenis. De officiële lezing was zelfmoord door ophanging. Vanuit neonazistische hoek wordt wel gezegd dat hij door de Britse SAS vermoord zou zijn. De fysieke conditie van Hess zou te slecht zijn geweest voor ophanging op eigen kracht. Erg waarschijnlijk is dit niet, omdat de Britten geen motief hadden om van Hess een martelaar te maken. Het Sovjet-vlagvertoon kan in 1987 geen motief meer geweest zijn, omdat de relaties met de Sovjet-Unie onder Michail Gorbatsjov al behoorlijk ontspannen waren. Aangezien Hess de enige overgebleven gevangene van de Spandaugevangenis was en men niet wilde dat het een nazi-bedevaartsoord zou worden, werd het gebouw na zijn dood gesloopt. Op de plaats van de gevangenis staat nu een winkelcentrum.

Herdenkingsmars

Ieder jaar rond 17 augustus vindt er in het Beierse dorp Wunsiedel een herdenkingsmars plaats ter ere van Hess. Op 17 augustus 2005 besloot het Duitse hooggerechtshof de mars te verbieden, op grond van het feit dat de slachtoffers van het nazi-regime ermee gekwetst zouden worden. Het was dit jaar dan ook voor het eerst dat er geen mars heeft plaatsgevonden. Hess,Rudolf Hess, Rudolf Hess, Rudolf Hess, Rudolf ja:ルドルフ・ヘス

Tweede Wereldoorlog

| |- | |{{wrapper

Oxford

Oxford is een universiteitsstad in Oxfordshire in het Verenigd Koninkrijk, met 134.248 inwoners (2001). In tegenstelling tot de grote rivaal, Cambridge, is Oxford een stad met veel industrie, in het bijzonder autoproductie in de voorstad Cowley. Oxford wordt wel de "stad der dromerige spitsen" genoemd, een term die is gemunt door Matthew Arnold wegens de harmonisch architectuur van de universiteitsgebouwen.

Geschiedenis

Oxford is ontstaan in de tijd van de Angelsaksen, en stond aanvankelijk bekend als Oxanforda. Het begin was de stichting van het Sint Frideswide's nonnenklooster in de 8e eeuw. Oxford werd voor het eerst in schriftelijke bronnen vermeld in Angelsaksische kronieken van het jaar 912. De Universiteit van Oxford, is de oudste universiteit van Engeland; voor het eerst vermeld in de 12e eeuw . De eerste colleges van Oxford waren University College (1249), Balliol (1263), en Merton (1264).
De soms ongemakkelijke verhouding tussen town and gown (stad en toga) leidde in 1355 tot een vechtpartij waarin verscheidene universitaire studenten werden gedood (de Saint Scholastica Day Riot). Hoewel in Oxford tijdens de Engelse Burgeroorlog in de 17e eeuw veel steun bestond voor de aanhangers van het parlement, werd de stad in 1642 het hoofdkwartier van koning Karel I van Engeland en zijn hof, nadat de koning uit Londen was verdreven. In 1646 gaf de stad echter toe aan de troepen van de Parliamentarians onder generaal Thomas Fairfax. Vroeg in de 20e eeuw nam in Oxford zowel de industrie als de bevolking snel toe. Drukkerijen en uitgeverijen hadden zich in de jaren twintig een goede positie verworven. Ook begon in dat decennium de autoproductie door Morris Motor Company. De Oxford English Dictionary wordt uitgegeven door de Oxford University Press.
Wellicht de bekendste persoon uit Oxford is Stephen Hawking.

Toeristenatracties en belangrijke gebouwen

|Stephen Hawking |- |Stephen Hawking |{

Elizabeth I

Thomas More

Thomas More - of in gelatiniseerde vorm: Thomas Morus - (Londen, 7 februari 1478 – Tyburn, 6 juli 1535) was een Engels humanist en staatsman. Hij werd beroemd door zijn boek Utopia (1516), waarin hij zich afzet tegen het economische en politieke beleid van Engeland en een heilstaat met socialistische trekken tekent. In 1504 werd More lid van het engelse Lagerhuis. Uit zijn huwelijk met Jane Colt in 1504 of 1505 kreeg hij drie dochters en een zoon. Erasmus verbleef vaak bij More thuis en schreef daar in 1509 het aan More opgedragen Lof der zotheid. In 1510 werd More rechter en kort daarna undersheriff van Londen. In 1511 hertrouwde hij met Alice Middleton. Als gezant van de Engelse koning Hendrik VIII verbleef hij in 1515 te Brugge en bezocht ook Brussel, Mechelen en Antwerpen. In 1518 werd hij lid van de Privy Council en secretaris van de koning. In 1521 werd hij in de adelstand verheven (Sir Thomas More) en benoemd tot onderschatbewaarder. Hij leidde verschillende diplomatieke missies. In 1529 volgde hij Thomas Wolsey op als Lord Chancellor. More werd zo een vooraanstaand politicus, niet alleen in Engeland, maar ook in de rest van Europa. Daarnaast was hij een beroemd humanist en geleerde, en stond hij bekend als een wijs en fijnzinnig mens. More steunde Hendrik VIII bij de uitvoering van zijn politiek. Hij protesteerde echter tegen het feit dat Hendrik zich in 1528 wilde laten scheiden van Catharina van Aragón. Toen Hendrik zich van de kerk van Rome ging verwijderen, nam More in 1532 ontslag. In 1534 eiste Hendrik dat alleen troonopvolging door de kinderen van Anna Boleyn als wettig zou worden erkend. More wilde hier niet aan vanwege de clausule dat men de ongeldigheid van Hendriks huwelijk met Catharina van Aragón moest erkennen en het gezag van Rome over de Engelse kerk afwijzen. Hij werd toen in de Tower opgesloten (17 april 1534). Toen hij weigerde de Act of Supremacy (1534) te erkennen, werd dit uitgelegd als hoogverraad. Hij werd door een koninklijke commissie onder druk gezet, maar hij hield voet bij stuk. Daarop werd hij ter dood veroordeeld en onthoofd. In 1886 werd More zalig verklaard door paus Leo XIII. Zijn heiligverklaring vond plaats op 19 mei 1935. Als zijn kerkelijke feestdag is 22 juni vastgesteld. More, Thomas More, Thomas Thomas More ja:トマス・モア ko:토머스 모어

Anna Boleyn

Anna Boleyn, (1507? - Londen, 19 mei 1536) was de tweede vrouw van Hendrik VIII en koningin van Engeland van 1533 tot 1536. Zij was de dochter van Thomas Boleyn, graaf van Wiltshire, en Elizabeth Howard, dochter van de tweede hertog van Norfolk. Haar geboortejaar is onzeker, en zou ook 1502 kunnen zijn. Haar vader bracht haar onder de hoede van Margaretha van Oostenrijk en dochter van Maximiliaan I, keizer van het Heilige Roomse Rijk. Van het voorjaar van 1513 tot de herfst van 1514 woonde zij in de Nederlanden, daarna enige jaren in Frankrijk. Na haar terugkeer naar Engeland werd zij, naar wordt aangenomen, hofdame van Mary Tudor, de zuster van Hendrik VIII en voormalig gemalin van de Franse koning. In het voorjaar van 1523 verloofde zij zich met Lord Henry Percy, de toekomstige 6e graaf van Northumberland. Toen diens vader ervan hoorde via kardinaal Thomas Wolsey, keurde hij een huwelijk af. Het volgende bericht over Anna stamt uit 1527, toen zij hofdame was van Hendriks eerste echtgenote Catharina van Aragón. Sinds 1525 schijnt Hendrik amoureuze betrekkingen met Anna te hebben onderhouden, die in 1527 algemeen bekend werden. Zij nam geen genoegen met alleen maar de positie van maitresse. Nadat de met paus Clemens VII gevoerde onderhandelingen over de scheiding van Hendrik VIII en Catharina waren mislukt (zij kon hem geen mannelijke nakomelingen schenken), verstootte Hendrik zijn eerste vrouw in 1531 en trouwde in het geheim met Anna Boleyn. Na de uiteindelijke nietigverklaring van het eerste huwelijk met Catharina van Aragon werd Anna Boleyn in juni 1533 gekroond. In september 1533 schonk zij het leven aan haar dochter Elizabeth, de latere koningin Elizabeth I, maar toen had Hendrik alweer genoeg van haar, mogelijk vanwege zijn nieuwe liefde voor Jane Seymour. In mei 1536 werd zij gearresteerd en overgebracht naar de Tower of London op beschuldiging van overspel en incest en werden haar vijf zogenaamde minnaars en (twee dagen later) zij zelf onthoofd. Volgens historici was zij niet geheel onschuldig en had zij geen hoogstaand karakter. De laatste woorden van Anna Boleyn waren, vlak voor haar executie:
:Good Christian people, I am come hither to die, for according to the law, and by the law I am judged to die, and therefore I will speak nothing against it. I am come hither to accuse no man, nor to speak anything of that, whereof I am accused and condemned to die, but I pray God save the king and send him long to reign over you, for a gentler nor a more merciful prince was there never: and to me he was ever a good, a gentle and sovereign lord. And if any person will meddle of my cause, I require them to judge the best. And thus I take my leave of the world and of you all, and I heartily desire you all to pray for me. O Lord have mercy on me, to God I commend my soul.
Na te zijn geblinddoekt, en knielend bij het blok, herhaalde ze een aantal malen:
:To Jesus Christ I commend my soul; Lord Jesus receive my soul. Categorie:Geschiedenis van Engeland Boleyn, Anna ja:アン・ブーリン simple:Anne Boleyn

Catharina Howard

] Catharina Howard (ca. 1520 - 13 februari 1542) was koningin van Engeland van 1540 tot 1542. Zij was de vijfde echtgenote van Hendrik VIII. Catharina was een dochter van Edmund Howard en een kleindochter van de graaf van Norfolk. Ook was zij een nicht van Anna Boleyn, de tweede echtgenote van Hendrik. Net als Anne zou zij aan haar eind komen op het schavot van Tower Green, bij de Tower of London. Hoewel zij persoonlijk verarmd was, bezat zij een machtige familienaam, en daarmee verkreeg zij een positie als hofdame bij Hendriks vierde vrouw Anna van Kleef. Eenmaal aan het hof boeide zij Hendrik zozeer dat hij met haar, eerst in het geheim en enkele maanden later (op 8 augustus 1540) officieel, zijn vijfde huwelijk sloot. Catherine was echter een enigszins dwaas, emotioneel en flirterig meisje, dat niet altijd besefte wat de gevolgen van haar daden zouden zijn. Hendrik was echter gek op haar, bedolf haar onder geschenken en noemde haar zijn 'roos zonder doorn'. Na haar huwelijk zette zij haar indiscrete levenswandel voort. Zij was jong en voelde zich meer aangetrokken tot mannen van haar eigen leeftijd. Tegenstanders beschuldigden haar van een vroegere ontuchtige levenswandel, wat zij zelf ook toegaf. Zij ontkende echter schuldig te zijn aan ontrouw na haar huwelijk met de koning. Na slechts 17 maanden huwelijk werd zij gearresteerd wegens overspel. De koning weigerde aanvankelijk geloof te hechten aan de beschuldigingen, maar die bleken niettemin overtuigend. Haar minnaars werden naar 16de-eeuws gebruik onthoofd en zijzelf onderging op 13 februari 1542, nog maar 19 of 20 jaar oud, hetzelfde lot. categorie:Koning van Engeland ja:キャサリン・ハワード simple:Catherine Howard

Edward IV van Engeland

Edward IV (20 april 1442 – 9 april 1483) was koning van Engeland van 1461 tot 1483. Hij was een zoon van Richard van York en daarmee de eerste koning uit het Huis York. Edward nam deel aan de Rozenoorlogen, de strijd om de troon tussen de partijen van York (aangevoerd door zijn vader) en Lancaster (geleid door Hendrik VI en diens vrouw). Met behulp van Richard Neville, graaf van Warwick (bijgenaamd de ‘Kingmaker’) baande hij zich een weg naar de troon. Hij versloeg de Lancasters in een aantal slagen. Terwijl Hendrik VI en zijn vrouw strijd leverden in het noorden, wist Warwick Londen in zijn greep te krijgen en Edward op 4 maart 1461 tot koning te laten uitroepen. Edward verstevigde zijn positie nog toen hij het leger van de Lancasters wist weg te vagen in de Slag bij Towton, ook in 1461. Hij werd gekroond op 28 juni van dat jaar. Warwick dacht dat hij via Edward zelf de touwtjes in handen zou kunnen houden en drong aan op een huwelijk met een vrouw uit een Europese grootmacht. Edward wenste daar niet in mee te gaan en trouwde met Elizabeth Woodville, een jonge weduwe uit de lagere adel. Met haar kreeg hij zeker 10 kinderen. Ook zijn bondgenootschap met Bourgondië paste niet in Warwicks straatje. Elizabeths arme maar ambitieuze familie verwierf aanzienlijke macht ten koste van Warwick. De graaf veranderde hierdoor zijn politiek en sloot zich aan bij de tegenpartij, de Lancasters. Uiteindelijk moest Warwick naar Frankrijk uitwijken. Daar sloot hij zich aan bij Margaretha, de echtgenote van de verdreven Hendrik VI. In september 1470 trok hij naar Engeland, waar hij genoeg steun wist te verwerven om Edward te verdrijven. Edward vluchtte naar Holland en Hendrik VI keerde (voor korte tijd) terug op de troon. Edward klopte aan bij zijn Bourgondische bondgenoot, hertog Karel de Stoute. Met diens steun landde hij in maart 1471 in het noorden van Engeland. Van daaruit trok hij naar Londen, veroverde de stad en versloeg Warwick, die bij de strijd het leven verloor. Hiermee waren de dagen van de Lancasters geteld. Edward was een wreed mens, die niet terugschrok voor gewetenloze moorden, maar hij was wel populair onder de bevolking, omdat hij de rust wist te herstellen en kunst en wetenschap bevorderde, en met name bij de vrouwen in de smaak viel vanwege zijn knappe verschijning. Hij had vele maîtresses en zeker 1 onwettig kind. Hij stierf onverwacht in 1483 en werd begraven in Windsor Castle. Hij werd opgevolgd door zijn 12-jarige zoon Edward V. Categorie:Koning van Engeland ja:エドワード4世 (イングランド王)

Categorie:Londen

Hieronder volgt een lijst van artikelen over Londen die beschikbaar zijn in Wikipedia. Categorie:Stad in Engeland ko:분류:런던

Categorie:Toren

Techniek -- Bouwwerk ---- Zie: Toren Categorie:Hoogbouw ja:Category:塔

Categorie:Gebouw in het Verenigd Koninkrijk

VK Categorie:Verenigd Koninkrijk

Crosby and Nash

Crosby, Stills and Nash, okresowo także Crosby, Stills, Nash and Young, także jej podgrupa Crosby and Nash - supergrupa folk rockowa założona w 1969 przez trzech znanych wokalistów folkowych: Amerykanów Davida Crosby (śpiew i gitara) wystepującego wcześniej w grupie Byrds i Stephena Stills (śpiew, instrumenty klawiszowe, gitara basowa) występujacego wcześniej z grupą Buffalo Springfield oraz Brytyjczyka Grahama Nash (śpiew, gitara, instrumenty klawiszowe) znanego z występów z grupą The Hollies. Okresowo dołączał do nich kolega Crosby'ego z Buffalo Springfield - Neil Young. Grupa w swoich trzech konfiguracjach była jednym z najpopularniejszym zespołów w USA w latach siedemdziesiątych. Grupa adresowała swoją muzykę głównie do intelektualnie zaawansowanej i kontestującej młodzieży tamtych lat i wykonywała akustyczną muzykę folk, niekiedy zbliżając się do hard rockowego formatu, wokalnie opartą na słodkich wielogłosowych harmoniach. Grupa przetrwała do początków XXI wieku, głównie jako relikt swej epoki, organizując cieszące się wielką popularnością, nostalgiczne trasy koncertowe i okazyjnie wydając albumy z nowym materiałem stylistycznie nawiązującym do jej muzyki z czasów wielkości.

Dyskografia grupy Crosby, Stills and Nash

- 1969 Crosby, Stills & Nash
- 1977 CSN
- 1982 Daylight Again
- 1990 Live It Up
- 1994 After the Storm

Dyskografia grupy Crosby, Stills, Nash and Young

- 1970 Déjà Vu
- 1971 Four Way Street (live)
- 1974 So Far
- 1988 American Dream
- 1999 Looking Forward

Dyskografia grupy Crosby and Nash

- 1972 Graham Nash/David Crosby
- 1975 Wind on the Water
- 1975 Crosby-Nash - Live
- 1976 Whistling Down the Wire
- 1977 Live
- 1998 Another Stoney Evening (live)
- 2001 Carry Me

Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordy

- W 1997 grupa Crosby, Stills and Nash została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.
- Nagrody Grammy
- 1969 w kategorii najlepsza nowa grupa
- Piosenki Suite: Judy Blue Eyes i Ohio zostały umieszczone na liście 500 piosenek które ukształtowały rock utworzonej przez Rock and Roll Hall of Fame.

Albumy na liście The Billboard 200
Rok	Album	pozycja
1969	Crosby, Stills & Nash	6
1970	Deja Vu	1
1971	4 Way Street	1
1974	So Far	1
1977	CSN	2
1981	Replay	122
1982	Daylight Again	8
1983	Allies	43
1988	American Dream	16
1990	Live It Up	57
1992	CSN	109
1994	After the Storm	98
1999	Looking Forward	26

Single na liście The Billboard Hot 100
Rok	Piosenka	pozycja
1969	Marrakesh Express	28
1969	Suite: Judy Blue Eyes	21
1970	Ohio	14
1970	Our House	30
1970	Teach Your Children	16
1970	Woodstock	11
1977	Fair Game	43
1977	Just A Song Before I Go	7
1982	Southern Cross	18
1982	Wasted On The Way	9
1983	Too Much Love To Hide	69
1989	Got It Made	69

kategoria:Grupy muzyczne

narty w szwajcarii finanse narkotyki online spielautomaten prag hotel

:: RELATED NEWS ::

Son Zamanlar

Tanım

Hristiyanlıkta insanlığın sonunda yıkımlar ve savaşlarla gelecek çağ. Başta evanjelikler olmak üzere bir kısım Hristiyanlar şu an bu dönemin içinde bulunduğumuza inanmaktadırlar. Dinden uzaklaşma ve coğrafi yıkımlar (depremler, seller vs.) ile kendisini belli eden bu çağ başlarında İsa'nın bulunduğu Hristiyanlar ile Şeytan'ın güçleri arasında gerçekleşecek bir savaşla son bulacaktır.

İncil'de Son Zamanlar

Fakat şunu anla ki son günlerde sıkıntılı zamanlar gelecek. Zira insanlar benliklerine, paraya, grurura, kendini be�

Kökenbilim
Etimoloji, (Yunanca ετυμολογία, etimolojía, eski Yunancadan έτυμος, étymos - hakiki, gerçek + λόγος, lógos - akil, kelim, haber) dil kökenbilim diye Türkçeleştirilebilecek bir bilim dalıdır. Özetle, bir dilin köklerini, dildeki sözcüklerin, deyimlerin, dilbilgisi kurallarının, vb. kökenlerini ve bunun bir gereği olarak o dilin diğer dillerle ve o dili konuşan toplulukların geçmişten bugüne diğer topluluklarla olan kültürel ilişkile

Şerli Çağ

Tanım

Budizm'in insanlığın sona yaklaşacağı çağa verdiği isim. Diğer dinlerde olduğu gibi insanlığın sonunda gelecek manevi yaşamdan insanların gittikçe uzaklaşacağı bir zaman diliminden bahsedilir. Budizm'de belirtiler Hinduizm'de olduğu kadar ayrıntılı olarak verilmemişse de Buda şerli çağ dediği bu zaman döngüsüyle ilgili bazı şeyler söylemiştir.

Budist Kutsal Metinlerinde Şerli Çağ

- Lotus Sutra 13 Şerli çağ geldiğinde yaşayan varlıklar iyi niteliklerini yitirecek, ki

Triple double
Triple-double basketbolda bir maçta 5 olumlu kategori olarak kabul edilen sayı, rebound, asist, top çalma ve bloktan üçünde çift haneli sayılara ulaşılan bir performansa verilen isimdir. Türk Dil Kurumu tarafından bu terime verilen karşılık üçlü çifte'dir Triple-double başarısında günümüzde savunmaya ağırlık veren Avrupa basketboluna çok ender rastlansa da NBA'de Türkiye’de çok sesli müziği yayma, tanıtma sevdirme, Türk bestecilerin eserlerini yurtdışında seslendirme amaçlarına hizmet eden Ankara'da yerleşik senfoni orkestrasıdır. Dünyada, kuruluşundan itibaren varlığını kesintisiz sürdüren en eski orkestralardan biridir.

Tarihçe

1826’da Osmanlı padişahı II. Mahmut devrinde İstanbul’da batılı bir bando oluşturmak düş�

Double-double
Double-double basketbolda bir oyuncunun 5 olumlu istatistik olarak kabul edilen sayı, rebound, asist, top çalma ve bloğun ikisinde çift haneli sayılara (10 ve üzeri) ulaşmasında kullanılan terimdir. Double-double performansına, özellikle sayı ve rebound sayıları kolaylıkla 10'un üzerine çıkabilen pivot ve power forward oyuncuların sıklıkla ulaşabilir. Bu sebepten triple-double'a oranla daha sık karşılaşılır. 2004/2005 sezonunda NBA'de sekiz oyuncunun sezon ortalam istatisti