:: wikimiki.org ::

Broń

Broń

Broń
- Zbiór przedmiotów materialnych, stanowiacych narzędzia do walki zbrojnej zaczepnej lub obronnej (Broń wojskowa), polowania na zwierzynę łowną (Broń myśliwska), a także rywalizacji sportowej (Broń sportowa).
- Wychodzący obecnie z użycia termin oznaczający rodzaj wojsk np. broń pancerna.

Podział broni

- bojowa
- ćwiczebna np. KBKS, bokken, shinai
- podręczna
- myśliwska
- kombinowana np. kniejówka
- kulowa np. sztucer
- śrutowa np. dubeltówka
- sportowa
- klasyczna
- biała
- broń drzewcowa np. kopia, włócznia
- broń obuchowa np. topór
- broń sieczna np. szabla, miecz
- palna
- strzelecka
- broń indywidualna
-
- rewolwer np. Nagant
-
- pistolet np. Vis
-
- pistolet maszynowy np. Mors
-
- karabin np. SKS
-
- karabinek np. Kałasznikow
-
- ręczny karabin maszynowy
- broń zespołowa
-
- ciężki karabin maszynowy np. Maxim wz.1910
-
- wielkokalibrowy karabin maszynowy np. DSzK
- artyleryjska
- armata np. armata wz. 02/26
- haubica
- moździerz
- granatnik np. granatnik wz. 1936
- granatnik przeciwpancerny np. RPG-2
- pancerna
- czołg np. FT-17
- bojowy wóz piechoty (BWP)
- transporter opancerzony np. SKOT
- działo pancerne
- masowego rażenia np. (ABC (wojskowość))
- atomowa np. bomba atomowa
- biologiczna np. wąglik
- chemiczna np. iperyt
- rakietowa
- broń dawna
- broń miotająca
- łuk
- kusza
- proca
- miotająca machina oblężnicza np. balista

Zobacz też

- materiał wybuchowy
- ko:무기 ms:Senjata ja:武器 simple:Weapon th:อาวุธ

Broń myśliwska

Broń myśliwska - broń skonstruowana z zamierzeniem użycia jej do polowań na zwierzęta (jednostkowej eksterminacji). Ludzie nie wyposarzoni przez naturę w broń w postaci szponów czy mocnych zębów musieli nauczyć się wytwarzać narzędzia, a z czasem urządzenia pomocne w chwytaniu zwierząt. Pierwotnie była to prosta broń obuchowa (pałki) oraz miotana (kamienie o zaostrzonych krawędzaich). Z czasem ludzie nauczyli się produkować broń drzewcową (włócznie, dzidy, oszczepy), biała (noże), balistyczna (łuki, kusze). Po wynalezieniu prochu bronią najczęściej używaną w myślistwie stały się sztucery oraz strzelby (dubeltówki). kategoria:broń myśliwska

Broń bojowa

w szerszym rozumieniu:
- wszelkiego rodzaju broń mająca zastosowanie w boju, indywidualnym lub grupowym, nadająca się do prowadzenia walki z podobnie uzbrojonym przeciwnikiem
- broń spełniająca odpowiednie wymogi techniczne, tj. zapewniająca skuteczność zarówno w ataku, jak i posiadająca odpowiednią odporność na ataki ze strony przeciwnika; wymogi te są historycznie zmienne, w zależności od rozwoju technologii wyrobu broni (stosowane materiały, sposób ich obróbki) oraz stosowanych technik walki w węższym rozumieniu:
- broń przeznaczona na wyposażenie regularnych oddziałów militarnych lub paramilitarnych; broń spełniająca ścisłe wymogi techniczne i taktyczne określone odpowiednimi regulaminami kategoria:broń

KBKS

karabinek sportowy (kbks) - małokalibrowa broń strzelecka przeznaczony do szkolenia żołnierzy i w celach sportowych. Wykonywany jako broń jednostrzałowa, lub powtarzalna. Do szkolenia żołnierzy używa się karabinków o budowie i masie zbliżonej do broni bojowej. Np. kbks wz.48 jest zbliżony do karabinka wz.1944 kalibru 7,62 mm. Wersje sportowe są znacznie lżejsze i precyzyjniej wykonane. Broń ta i amunicja w połowie lat trzydziestych zastąpiła w szkoleniu tradycyjne karabiny z amunicją izbową. Przykładowe dane (kbks wz. 48 polskiej konstrukcji):
- typ: karabinek jednostrzałowy
- kaliber: 5,6 mm
- masa: 3,8 kg
- długość: 1130 mm
- donośność: 1,3 km
- nabój: sportowy, bocznego zapłonu typu 0.22 long rifle
- prędkość początkowa pocisku: 350 m/s
- celownik suwakowy o nastawach 25-100 m
- zdolność przebijania: pocisk z odległości 60 m przebija bal sosnowy o grubości 60 mm Zobacz także: broń ćwiczebna, broń pneumatyczna Kategoria:Karabiny

Bōkken

ōBokken (jap. 木剣, 木刀) jest drewnianym mieczem do ćwiczeń. Jego nazwa składa się z dwóch japońskich znaków: boku - drzewo, drewno, oraz ken - miecz. Grafika:Bokken.jpg Broń ta używana była (i jest) w ćwiczeniach szermierki mieczem japońskim kenjutsu ze względu na bezpieczeństwo, ponieważ każdy błąd popełniony podczas ćwiczeń zwykłym mieczem, może skończyć się śmiercią (i często się tak kończył). Na potrzeby kendo - szermierki sportowej - wymyślono shinai, który jest elastycznym zwitkiem bambusowych listewek, ponieważ bokken może stanowić groźną i śmiertelną broń. Legendy japońskie mówią o mistrzach którzy wygrywali bokkenem pojedynki przeciwko przeciwnikom uzbrojonym w prawdziwy miecz ostry. Bokken wykonany jest z jednego kawałka drewna, który stanowi tępą głownię razem z rękojeścią. Kształt głowni jest zwykle lekko wygięty i ścięty wzdłuż tylnej krawędzi ostrza, choć zdarzają się proste. Może być wyposażony w tsubę, ale istnieją również wersje uproszczone bez niej. Drewno, z którego wykonuje się bokken, powinno być pozbawione sęków, gdyż osłabiają one strukturę miecza i powodują szybkie pękanie. Najlepsze bokkeny klejone są z podłużnych listew których bieg słojów jest inny w każdej warstwie. Zobacz też: katana. kategoria:broń biała kategoria:Japonia ja:木刀

Shinai

Shinai (竹刀) to bambusowy miecz używany w kendo do ćwiczeń oraz podczas zawodów. Broń sportowa wykonana z 4 bambusowych listewek częściowo pokrytych skórą. Shinai stworzono aby zastąpić używany wcześniej bokken, który z kolei (w celach zwiększenia bezpieczeństwa ćwiczeń szermierczych) zastępował katanę. Grafika:Shinai.jpg

Historia shinai

Słowo shinai było w użyciu od czasów bardzo zamierzchłych. Termin ten można odnaleźć w literaturze tak dawnej jak Nihon Shoki (jedno z najstarszych dzieł literackich Japonii). W owych zamierzchłych czasach słowem shinai nie określało się jednak bambusowego miecza, takiego jaki obecnie używany jest do ćwiczeń i walki kendo. Początkowo shinai lub chikuto nazywano inną broń ćwiczebną, stosowaną do zadawania pchnięć w sztuce walki włócznią yari - Yari-jitsu. Stosowanie tej nazwy zmieniało się zatem w historii. Sam termin shinai wywodzi się od japońskiego czasownika shinau, co znaczy „wyginać się” lub „być elastycznym”. Nie ma w pełni wiarygodnych przekazów odnośnie tego kiedy i w jaki sposób powstał shinai taki, z jakim mamy do czynienia we współczesnym kendo. Niektórzy uważają, że niejaki Kamiizumi Musahionkami Nobutsuna, założyciel Shinkageryu był pierwszą osobą, która używała shinai do ćwiczeń szermierczych. Popularyzację shinai jako broni ćwiczebnej przypisuje się jednak innemu mistrzowi szermierki, Chuta Nakanishi, założycielowi Nakanishi Ittoryu, który ponadto wprowadził protektory, stworzył zalążki przepisów walki sportowej oraz był ponoć twórcą samej nazwy kendo. Oryginalną formę shinai stanowił rozszczepiony bambus, cały w pochewce z tkaniny lub skóry. Shinai taki był nazywany fukuro-shinai. Obecnie skórzana pochewka (tsukagawa) przykrywa zaledwie ok. ¼ długości shinai (jego rękojeść - tsuka). W konstrukcji współczesnego shinai występują również inne drobne elementy skórzane: nasadka sakigawa zamocowana na sztychu miecza oraz nakayui, czyli wąska taśma skórzana, opasująca listewki na ¼ ich długości licząc od sztychu (kissaki). Zanim jednak shinai stał się bronią sportową taką, jakiej dziś się używa do ćwiczeń w kendo, forma shinai podlegała licznym przekształceniom i ciągłemu doskonaleniu - dokonywało się to w wielu szkołach walki mieczem (ryu). Zmian tych dokonywało się wiele - szczególnie długość bambusowego miecza zmieniała się wielokrotnie zanim została ustanowiona na 3 shaku i 8 do 9 sun, co w przybliżeniu wynosi 120 cm. W erze Meiji, pod koniec XIX wieku używane były np. miecze shinai o długości ponad 4 shaku (150 cm). Stosowane były również shinai krótsze - ok. 100 czy 110 cm (spośród nich najbardziej znane były shinai używane w Tesshu Yamaoka's Muto Ryu). W powyższej części opracowania wykorzystano informacje jednego z czołowych producentów shinai, zawarte na stronie: [http://www.at80.jp/shinai/shinai_histry.html]

Historii shinai cd.

Ze względu na nietrwałość materiału jakim jest bambus (szczególnie w klimacie suchym, z jakim mamy do czynienia np. w Polsce), począwszy od połowy lat 70. poszukiwano innego materiału, który mógłby w konstrukcji shinai zastąpić listewki bambusowe. Po kilkunastu latach badań i eksperymentów takim dobrym materiałem okazał się komponent włókna węglowego w połączeniu z wiórkami drewnianymi. Shinai „karbonowe” cechuje kilkakrotnie dłuższa żywotność niż tradycyjne shinai wykonane choćby z najlepszego gatunku bambusa. Pomimo tych poszukiwań nie udało się jednak (przynajmniej jak dotychczas) odtworzyć w pełni takich cech sprężystości, jaką posiada shinai wykonany z listewek bambusowych. Stąd też wielu współczesnych kendoków nadal preferuje shinai bambusowe. Współczesne parametry shinai (zalecane do stosowania we współczesnym sportowym kendo i zatwierdzone przez IKF - Międzynarodową Federację Kendo) zostały podane w poniższej tabelce; ich długość i ciężar różnią się w zależności od wieku i płci zawodników: (miejsce na tabelkę) Ponadto – do niektórych ćwiczeń w kendo stosuje się shinai specjalne, np. cięższe, złożone z sześciu grubych zamiast czterech profilowanych listewek. Jest to jednak tylko broń ćwiczebna, którą - z oczywistych względów - się nie walczy. kategoria:broń biała kategoria:Japonia ko:죽도 ja:竹刀

Kniejówka

Kniejówka - broń myśliwska posiadająca dwie lufy. Jedna gładka od broni śrutowej, druga gwintowana od broni kulowej. Zobacz także: broń, myślistwo kategoria:broń myśliwska

Sztucer

Sztucer - broń palna myśliwska, kulowa, z gwintowaną lufą, do polowania na grubą zwierzynę; konstruowana w wersji z jedną lufą, (np. 5-strzałowy repetier) lub dwiema lufami (ekspres). Nazwa wywodzi się z niem. stutzen - "obcinać", nawiązuje do krótkiej ("obciętej") lufy, krótszej niż u broni innego typu. ---- Mianem sztucer określa się także niekiedy jedną z odmian elementów łączących rury kanalizacyjne z armaturą. kategoria:broń myśliwska Kategoria:Instalacje budowlane

Dubeltówka

Dubeltówka - rodzaj broni palnej, długa broń śrutowa posiadająca 2 komory nabojowe oraz 2 lufy ułożone obok siebie lub jedna pod drugą, nie gwintowane. Zasadniczo broń myśliwska na niewielkie zwierzęta (ze względu na znaczny obszar rażenia) lub średnie (ze względu na znaczne obrażenia z bliska), najczęściej strzela się z niej do ptaków lub dysków. Wymaga przeładowania po oddaniu 2 wystrzałów. Lufy najczęściej umieszczone są poziomo. Rozróżnia się dubeltówki z kurkami zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi (bezkurkowa). Lufy umieszczone są w baskili, ryglowane tzw. kluczem. Kategoria:Strzelby

Kopia (broń)

Kopia – Jest bronią drzewcową bazującą na włóczni, jednakże przystosowaną do używania jej przez konnych. Była ona powszechnie używana niemal wszędzie gdzie były wojska konne, stając się tradycyjną bronią europejskich rycerzy. W Europie kopie turniejowe różniły się zdecydowanie od tych używanych na wojnie. W turniejowych koniec był zakończony tępo, gdyż nikomu nie zależało przecież na tym, aby trwale okaleczyć przeciwnika. Kopie używane w czasie działań wojennych zbliżone były bardziej do zwykłej włóczni będąc przystosowane jednocześnie do trzymania ich w jednej ręce. Kopia weszła w użycie w średniowieczu i przetrwała do końca XVI wieku w Europie Zachodniej (w Polsce do połowy XVIII). Była bronią jednorazową, dającą jeźdźcowi wielką siłę uderzenia w pierwszej fazie walki (podczas zderzenia z przeciwnikiem kopia łamała się). Jej ciężar i długość pozwalały na walkę nawet z piechotą uzbrojoną w długą broń drzewcową (np. piki). Była także bardzo kosztowna. Na wyróżnienie zasługuje kopia husarska – jedyny znany model tej broni drążony w środku, po to by obniżyć jego ciężar i powiększyć długość (znane są przekazy o kopiach husarskich dłuższych niż 5 metrów). Co ciekawe kopia husarska była jedyną bronią kupowaną husarzom przez króla (czyli skarb państwa) w całej historii I Rzeczypospolitej. kategoria:Broń biała

Broń obuchowa

Broń obuchowa – ogólna nazwa każdego typu broni białej przeznaczonej do zadawania ciosów lub cięć miażdżonych. Zazwyczaj ma postać metalowego żeleźca lub głowicy na drewnianym trzonie lub krótkim drzewcu. Wyróżnia się dwa rodzaje broni obuchowej:
- broń obuchowa miażdżąca, np. pałka, maczuga, wekiera, buława, buzdygan, młot bojowy, cep bojowy, korbacz
- broń obuchowo-sieczna, np. topór, siekiera, nadziak, czekan

Historia

Broń obuchowa jest uważana za najstarszy rodzaj broni używanej przez człowieka. Pierwszymi jej egzemplarzami był kamień – pięściak (będący jednocześnie bronią miotaną) oraz prymitywna maczuga - kawał drewna lub duża kość. W neolicie pojawiła się maczuga nabijana krzemieniami oraz kamienne topory i młoty. Kolejne udoskonalenia broni obuchowej związane są z odkryciem obróbki metali: powstają brązowe a następnie żelazne topory i buławy, maczugi nabijane metalowymi ćwiekami. W tym okresie pojawią się broń sieczna, jednak prostsza w budowie i znacznie tańsza broń obuchowa pozostaje najpopularniejszym rodzajem broni białej w starożytności. W średniowiecznej Europie nastąpił prawdziwy rozkwit broni obuchowej ze względu na jej dużą skuteczność. Używane były przybyłe ze Wschodu buzdygany i buławy, pochodzące od maczug wekiery oraz wywodzące się z narzędzi użytkowych cepy i młoty bojowe. Główną zaletą tego typu broni był fakt, że miękkie pancerze (kolczugi, brygantyny, karaceny i inne) stanowiły słabą osłonę przeciwko miażdżącym ciosom. Skuteczniejsze okazały się dopiero późnośredniowieczne, sztywne zbroje płytowe, co zaowocowało z kolei wzmożonym rozwojem broni obuchowo-siecznej. Powstały najróżniejsze odmiany toporów oraz ich pochodne: czekany i nadziaki. Od XV-XVI wieku broń obuchowa zaczyna zanikać. Rozpowszechnienie broni palnej spowodowało stopniowe wycofywanie z użytku zbroi, przez co broń obuchowa stała się niepotrzebna, a do tego bardzo nieporęczna w starciu z lekka bronią sieczną, taką jak rapier czy szpada. Broń miażdżąca przestała mieć znaczenie wojskowe z końcem średniowiecza, choć nadal używana jako broń chłopska podczas powstań do XVIII a nawet XIX wieku. Niektóre rodzaje broni obuchowej (buława, buzdygan) przekształciły się w oznaki władzy wojskowej. Nieco dłużej służyła w wojsku broń obuchowo-sieczna. Topory (mniejsze i lżejsze niż te średniowieczne) były na wyposażeniu armii europejskich do XVII-XVIII wieku ze względu na swą uniwersalność: możliwość stosowania nie tylko jako broń ale i jako narzędzie przy pracach saperskich. W dzisiejszych czasach, mimo całkowitego wycofania broni obuchowej z zastosowań militarnych, niektóre jej egzemplarze (np. pałka policyjna, pałka teleskopowa, nunchaku, kastet itp.) nadal stosowane są do walki. Kategoria:Broń biała

Topór

] Siekiera, tasak, topór – najstarsze, złożone narzędzie nadal używane. Wynaleziony przed rokiem 12000 p.n.e.. Jest rozwinięciem pomysłu kija z obciążonym końcem, który dał początek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, kilof itp. Zmieniał się materiał i zastosowanie, ale zasada działania pozostała nie zmieniona. Początkowo wykonywany z kamienia i rogu, brązu a następnie stali. Obecnie siekiera składa się zazwyczaj z obucha w kształcie zaostrzonego klina wykonanego ze stali węglowej i styliska z twardego drewna. W obuchu wykonany jest otwór równoległy do ostrza (najczęściej o przekroju prostokątnym), w którym za pomocą klina mocowane jest stylisko. Rzadko spotyka się siekiery o dwóch ostrzach. Często też – w celu obniżenia ceny – ze specjalnie utwardzonej stali wykonuje się tylko sam koniec klina i łączy się go z tańszym i mniej wytrzymałym materiałem reszty obucha. Obecnie najczęściej używana jest do prac ciesielskich i do rozdrabniania drewnianych szczap opałowych. Występuje w różnych formach np.:
- jako ciężki, dwuręczny topór bojowy (Berdysz), lub lekki toporek rycerski
- jako ciężki, z krótkim drzewcem topór rzeźnicki, lub w formie laski (ciupaga) Jest symbolem kata, oraz występuje w wielu herbach. Jako narzędzie kata służył do dekapitacji – czyli obcinania głowy. W późniejszych czasach zastąpiony przez gilotynę. Kategoria:Broń biała Kategoria:Narzędzia ja:斧

Broń sieczna

Broń sieczna to broń biała służąca do zadawania cięć. Znana jest już od epoki brązu. Aż do XVIII wieku różne jej rodzaje stanowiły podstawową broń ręczną wojowników, rycerzy i żołnierzy w większości regionów świata. Sporadycznie była używana jeszcze w okresie II wojny światowej. Obecnie, z wyjątkiem noży, broń sieczna stanowi jedynie broń honorową oraz sportową. Broń sieczna składa się przede wszystkim z głowni i rękojeści. Zwykle w jej skład wchodzi także jelec, oddzielający głownię od rękojeści; poszczególne rodzaje broni siecznej posiadają ponadto dalsze części składowe. Do wyposażenia dodatkowego należy pochwa do przechowywania broni. W zależności od rodzaju broni, głownia może być prosta lub zakrzywiona, o różnej długości, kształcie i szerokości; jednosieczna, obosieczna lub kłująca. Broń sieczna o głowni prostej, obosiecznej lub kłującej:
- miecz
- rapier
- szpada
- koncerz
- sztylet Broń sieczna o głowni prostej jednosiecznej:
- pałasz
- kordelas (bywały też o głowni krzywej)
- nóż Broń sieczna o głowni krzywej jednosiecznej:
- szabla
- bułat
- miecz katana
- jatagan
- maczeta
- kukri Należące do różnych rodzajów:
- bagnet
- tasak
- puginał kategoria:broń biała

Miecz

- miecz (budownictwo)
- miecz (broń)
- miecz (żeglarstwo)

Broń palna

Broń palna to broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania prochu. Nie wiadomo dokładnie kiedy, gdzie i jak rozpoczął się rozwój broni palnej. Wiadomo natomiast bezspornie, że Chińczycy już w XI wieku znali recepturę czarnego prochu strzelniczego, używali go jednak wyłącznie do produkcji fajerwerków. Drogi, którymi ta wiedza zawędrowała pod europejskie strzechy, także nie znamy. Jedni uważają, że pomogła w tym wymiana handlowa z Bliskim Wschodem, inni, że "sekret alchemików" przywiózł do Wiednia Marco Polo ze swej słynnej wyprawy do Chin w latach 1271-1292. Jeszcze inni twierdzą, że Europejczycy sami do niej doszli. W tym kontekście wymienia się zwłaszcza nazwiska Rogera Bacona i Bertholda Schwarza, mnicha z Freiburga, od którego nazwiska ("Czarny") autorzy niemieckojęzyczni wywodzą nazwę "czarny proch". Nazwa ta może jednak pochodzić także od koloru, jaki przybiera sama gotowa mieszanka 75% saletry potasowej, 15% siarki i 10% węgla drzewnego. Doświadczenia prowadzone z tą mieszanką doprowadziły w końcu do odkrycia, że w razie umieszczenia substancji w zamkniętej z jednej strony rurce i podpalenia, ciało umieszczone w rurce ponad ładunkiem wyrzucane jest z dużą siłą, pełniąc rolę pocisku. Odkrycie to stało się punktem wyjścia do rozwoju broni palnej wszelkich typów. Do dziś, mimo upływu setek lat i rewolucyjnych zmian w technice i technologii, istota działania broni palnej jest w zasadzie taka sama. Pierwsze rodzaje broni palnej były bardzo prymitywne. Składała się na nie metalowa rurka (lufa), zamknięta z jednej strony. W jej tylnej części w pobliżu wspomnianego zamknięcia wykonany był otwór, zwany otworem zapałowym. Do rury wsypywano przez otwór wlotowy pewną ilość prochu, czyli ładunek, który następnie ubijano. Potem umieszczano w lufie pocisk, początkowo kamienny, żelazny, a w końcu ołowiany. Pierwsze pociski miały kształt sferyczny, stąd do dziś w potocznym języku często mówi się o pocisku "kula". Po osadzeniu w lufie pocisku broń palna była gotowa do strzału. Czynność przygotowania takiej broni do strzału wymagała ubijania poszczególnych komponentów w lufie, tak by szczelnie wypełniały jej wnętrze, toteż nazywano ją "nabijaniem" broni. W dzisiejszych czasach termin ten także jest stosowany, choć już od dawna, co najmniej od czasu wprowadzenia broni odtylcowej, strzelec nie musi niczego ubijać. W broni wielostrzałowej termin ten oznacza bezpośrednie przygotowanie broni do strzału: wprowadzenie naboju do lufy broni uprzednio "załadowanej", to jest takiej, w której obrębie w magazynku, znajdują się naboje, ale która nie jest przez to jeszcze gotowa do strzału. Aby oddać strzał z tak przygotowanej broni, trzeba było doprowadzić do zapłonu prochu. W tym celu przez otwór zapałowy do ładunku prochowego doprowadzano ogień. Początkowo służyły do tego żarzące się kawałki drewna, rozżarzone pręty żelazne, tlący się lont, w późniejszych czasach pojawiły się zamki mechaniczne krzeszące iskry z krzemienia, a w końcu ich miejsce zajął zapłon chemiczny, w którym iskry powstawały w wyniku detonacji substancji chemicznych na skutek uderzenia kurkiem broni. Zapłon prochu w broni odprzodowej, aż do wynalezienia zapłonu chemicznego, następował w specjalnym wydrążeniu obok lufy, zwanym panewką. Ogień z palącego się na panewce prochu przechodził przez otwór zapałowy do głównego ładunku i powodował jego detonację. Jeżeli otwór był niedrożny, strzał nie mógł paść, bo nie dochodziło do zapalenia prochu w lufie, spalał się tylko proch na panewce. Pamiątką tego jest w języku potocznym wyrażenie "spalić na panewce", oznaczające działanie nie przynoszące rezultatu. Zobacz też:
- Dum-dum, działo, armata, moździerz, granatnik
- broń strzelecka
- ja:銃

Broń strzelecka

Broń strzelecka jest to broń palna przystosowana do amunicji strzeleckiej, której kaliber nie przekracza na ogół (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników) 20 mm. Do broni strzeleckiej zaliczamy także granaty ręczne. Przeznaczona jest do samoobrony i wymuszania posłuszeństwa, a także zwalczania pojedynczych i grupowych celów żywych [eufemizm oznaczający (na ogół) żołnierzy nieprzyjaciela]. Służy także do zwalczania lekko opancerzonego sprzętu i środków ogniowych. Zasięg broni strzeleckiej jest stosunkowo niewielki. Nie przekracza na ogół 2000 metrów. Broń strzelecką najczęściej dzieli się na:
- Podstawową
- Pistolety i rewolwery
- Pistolety maszynowe
- Karabiny i karabinki
- Karabiny maszynowe
- Ręczne (rkm)
- Lekkie (lkm)
- Ciężkie (ckm)
- Uniwersalne (ukm)
- Wielkokalibrowe (wkm)
- Karabiny maszynowe czołgowe i lotnicze
- Pomocniczą
- Granatniki nasadkowe
- Granatniki dwukomorowe
- Jednostrzałowe
- Powtarzalne
- Automatyczne
- Granatniki bezodrzutowe
- Granatniki rakietowe
- Granatniki rakietowo-bezodrzutowe
- Granaty ręczne
- Obronne
- Zaczepne
- Uniwersalne
- Przeciwpancerne
- Niebojową
- Badawcza (balistyczna)
- Ćwiczebna
- Sygnałowa
-

Rewolwer Nagant wz. 1895

Nagant wz.1895 - belgijski rewolwer kalibru 7,62 mm. Jedyny szerzej znany typ rewolweru gazoszczelnego (tzn. takiego, w którym nie dochodzi do przedmuchów pomiędzy bębenkiem a lufą). Używał nabojów o specjalnej konstrukcji (pocisk był całkowicie schowany w łusce). Mechanizm powodował dosuwanie bębenka do przodu, do wlotu lufy, a krawędź łuski była wsuwana do lufy i w rezultacie następowało uszczelnienie połączenia. Broń była bardzo popularna w okresie przed I wojną światową i w okresie międzywojennym, zwłaszcza w Rosji, gdzie była produkowana na licencji i przyjęta jako przepisowa broń boczna podoficerów i oficerów. Naganty używane były następnie w Armii Czerwonej i organach bezpieczeństwa (Czeka, NKWD), aż do wyparcia przez pistolety TT. Rosyjskie i radzieckie Naganty wz.1895 w niewielkich ilościach były też używane w Wojsku Polskim w latach 1918-23, a następnie w Ludowym Wojsku Polskim od 1943 do lat 50. Nieco lżejszy wariant produkowano w Polsce dla potrzeb policji w fabryce Broni w Radomiu (jako Nagant wz. 30 - Ng 30), używane od 1930. Błędna forma nazwy to: nagan. Dane techniczne rewolweru Nagant model 1895:
- Kaliber: 7,62 mm
- Nabój: 7,62 x 38 mm R
- Ciężar bez naboi: 795 g
- Ciężar z nabojami: 880 g
- Wymiary: długość 220 mm, wysokość: 140 mm
- Szybkostrzelność: 7 strzałów w 15-20 sekund
- Donośność: 700 m
- Donośność skuteczna: 50 m
- Ciężar pocisku: 6,9 g
- Prędkość początkowa pocisku: 272 m/s
- Pojemność bębenka: 7 naboi N

Pistolet

] Pistolet (fr.) - krótka, ręczna broń palna do walki na bliską odległość (do 50 m). Charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki. Podstawową grupę stanowią pistolety wojskowe. Wyróznia się także pistolety policyjne, kieszonkowe, sportowe, sygnałowe i inne. Masa pistoletu wojskowego nie przekracza na ogół 1 kg, długość lufy - 125 mm, długość całkowita - 220 mm, szybkostrzelność praktyczna - 25-40 strz/min. Kaliber broni waha się w granicach 7,62 mm - 11,43 mm. Najczęściej stosowany jest kaliber 9 mm. Współczesne pistolety są prawie wyłącznie bronią samopowtarzalną, działającą na zasadzie odrzutu swobodnego zamka lub krótkiego odrzutu lufy. W celu skrócenia czasu przygotowania do szybkiego, niespodziewanego strzału, są one wyposażone w mechanizm samonapinania. Napina on kurek w pierwszej fazie ruchu języka spustowego w tylne położenie. Aby ułatwić ukrycie i szybkie użycie pistoletu, nadaje się im płaskie i zaokrąglone kształty. Pierwszymi udanymi pistoletami samopowtarzalnymi były:
- 7, 63 mm Mauser wz. 1893
- 7, 65 mm Bayard wz. 1893
- 7, 65 mm Borchardt wz. 1893 Działały one na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Pierwsze pistolety działające na zasadzie odrzutu zamka swobodnego to:
- 7, 65 mm Browning wz. 1897
- 7, 65 mm Browning wz. 1900
- 9 mm Browning wz. 1903
- ko:권총 ja:拳銃

Pistolet maszynowy

Pistolet maszynowy - indywidualna broń strzelecka, zasilana amunicją pistoletową. Samoczynna, rzadziej samoczynno-samopowtarzalna. Przeznaczona do zwalczania siły żywej na odległości do 200 m, do likwidacji oporu w schronach i rowach strzeleckich, do walk partyzanckich i dywersyjnych itp. Działanie oparte najczęściej na zasadzie odrzutu zamka swobodnego rzadziej półswobodnego. Zasilana z magazynków o dużej pojemności.

Pistolety maszynowe
Typ	Nabój	Kaliber (mm)	Data opracowania (wprowadzenia)	Konstruktor	Masa (kg)	Pojemność magazynka	Wyprodukowano egz.
Polskie konstrukcje
Mors	Parabellum	9	1936-38 (1939)	Piotr Wilniewczyc i Jan Skrzypiński	3,78	25	50
Bechowiec-1	Parabellum	9	1943 (1943-1944)	Henryk Strąpoć		20	11
Błyskawica	Parabellum	9		Wacław Zawrotny, Seweryn Wielanier	2,8	32	ok. 2000
PM-63 RAK	Makarow	9	1963	Piotr Wilniewczyc	1,6	25, 15	70 000
PM-84 Glauberyt	Makarow	9	1984	R. Chełmicki, J. Chętkiewicz, S. Brix	1,84	25, 15
PM-84P Glauberyt	Parabellum	9	1992	R. Chełmicki, J. Chętkiewicz, S. Brix	2,17	25, 15
PM-98 Glauberyt	Parabellum	9	1998	R. Chełmicki, J. Chętkiewicz, S. Brix	2,42	25, 15
PM-98S Glauberyt	Parabellum	9	1998	R. Chełmicki, J. Chętkiewicz, S. Brix	2,42	25, 15
Brytyjskie konstrukcje
STEN	Parabellum	9	1941	R. Shepperd i H. Turpin	3,1	32
Niemieckie konstrukcje
MP 28 II	Parabellum	9	1925	Hugo Schmeisser	4,7	20, 32, 50
ERMA wz. 1935	Parabellum	9	1935	Heinrich Vollmer	4,5	32
MP 40	Parabellum	9		Heinrich Vollmer	3,7	32
Mauser M 57	Parabellum	9	1951			32
MP 5	Parabellum	9	1966		2,97	10, 15, 30
Rosyjskie konstrukcje
PPSz ("Pepesza")	TT	7,62		G. S. Szpagin		71, 35
PPD-40	TT	7,62	1940	W. A. Diegtiariew	5,4	71
Fińskie konstrukcje
Suomi wz. 31	Parabellum	9	1931	Aimo Johannes Lahti	7,04 / 4,68	20, 50, 71
Rumuńskie konstrukcje
ORITA	Parabellum	9	1941	Leopold Jaska	4 / 3,46	25, 32
Węgierskie konstrukcje
39 M	Mauser	9	1939	P. Kiraly	4,54 / 3,72	40
43 M	Mauser	9	1943	P. Kiraly	4,46 / 3,63	40
Amerykańskie konstrukcje
Ingram M10	45 ACP	11,43	1970	Gordon B. Ingram	3,80 / 2,84	30

Kategoria:Tablice
- ko:기관단총 ja:短機関銃

Karabin

Karabin - broń strzelecka indywidualna, długa, z gwintowaną lufą. Lufa karabinu posiada dwie lub więcej bruzd tworzących gwint, którego celem jest nadanie ruchu obrotowego wystrzeliwanemu pociskowi. Moment obrotowy pocisku stabilizuje go w locie i zmniejsza wpływ oporów aerodynamicznych, które mogłyby spowodować zejście pocisku z toru lotu. Konsekwencją stabilizacji ruchem obrotowym jest lepsza skuteczność, celność, zasięg skuteczny pocisku, od uzyskiwanego przez broń z lufami pozbawionymi gwintu, takimi jak muszkiety czy strzelby. Początkowo karabiny były bronią przeznaczoną dla strzelców wyborowych, ponieważ piechota nastawiona była bardziej na wielką siłę ognia, jaką zapewniały muszkiety wystrzeliwujące okrągłe pociski o kalibrze do .60". Angielski matematyk Benjamin Robins doszedł do wniosku, że wydłużony pocisk o takiej samej masie i energii kinetycznej jak kulisty pocisk muszkietowy będzie leciał stawiając mniejszy opór w powietrzu. Innowacyjne prace Robinsa i innych badaczy zostały zaakceptowane w końcu osiemnastego stulecia. W połowie XIX wieku, ponieważ technika była już wystarczająco rozwinięta, Brown Bess zastąpił dotychczasowe karabiny nowymi, zazwyczaj jednostrzałowymi, ładowanymi odtylcowo, przystosowanymi do strzelania z celowaniem (nie tak jak wcześniejsze strzelanie z muszkietu) przez pojedynczego żołnierza. Na początku XX wieku karabiny były bardzo długie - karabin Martini-Henry wz. 1890 z nałożonym bagnetem miał ponad 1,80 metra długości - zapotrzebowanie na krótszą broń dla kawalerzystów doprowadziło do skrócenia karabinów i powstania karabinków. Później również karabiny dla piechoty uległy skróceniu. Tak jak obecnie, karabiny były wyposażone w pasy do noszenia po przerzuceniu przez ramię. Większość karabinów jest bronią palną, ale w tym samym okresie zdarzały się także karabiny na sprężone powietrze. Broń tego typu przetrwała do czasów obecnych jako popularna wiatrówka, używana raczej do strzelania sportowego niż jako broń bojowa. Niektórzy producenci wytwarzają także strzelby z gwintowaną lufą lub gwintowane czoki (wymienne lufy) do nich, które są przystosowane do strzelania amunicją kulową ołowianą, np. typu Brenneke. Chociaż broń taka niewiele różni się od XVIII-wiecznej, jest klasyfikowana jako strzelba, a nie karabin. Broń taka zresztą występuje raczej rzadko.

Historia

Historia powstania

Muszkiety były gładkolufową bronią strzelającą pociskami ołowianymi w kształcie kuli, wystrzeliwanymi z relatywnie niską prędkością. Ze względu na wysokie koszty związane z dokładnym wykonaniem takiej broni, amunicja miała nieco mniejszy kaliber niż średnica wewnętrzna lufy. Geneza nadawania ruchu obrotowego pociskowi jest dość trudna do określenia. Początki sięgają piętnastego wieku, kiedy to łucznicy zauważyli, że skręcenie lotek strzały, które wymuszało jej ruch obrotowy, zwiększa prawdopodobieństwo celnego strzału. Na początku strzelanie z muszkietów powodowało powstawanie dużej ilości dymu i sadzy osadzającej się wewnątrz lufy, która musiała być często czyszczona. Prawdopodobnie ładowanie pocisku do lufy zanieczyszczonej sadzą powodowało powstawanie rowków w warstwie sadzy, które pełniły funkcję podobną do gwintu i powodowały zwiększenie precyzji strzału. Jest to jednak tylko przypuszczenie. Prawdziwe gwintowanie lufy rozpoczęło się w połowie XV wieku, jednak konieczna precyzja potrzebna do efektywnej produkcji seryjnej nie pozwalała na wyposażenie piechoty w taką broń jeszcze przez kolejne 250 lat. Niektóre późniejsze karabiny posiadały lufy poligonalne z gwintem w postaci skręconego wielokąta. Specjalne pociski do tych karabinów również miały taki kształt, dopasowany do lufy, dzięki czemu podczas strzału uzyskiwały stabilizujący moment obrotowy. Była to broń raczej dużego kalibru, a amunicja wciąż nie była ściśle dopasowana do przewodu lufy. Przeprowadzono wiele eksperymentów z lufami o różnych kształtach gwintu, jak i kąta obrotu pocisku w lufie. Chociaż poligonalny zarys gwintu jest dość niezwykły, przetrwał jednak do czasów dzisiejszych i jest stosowany także w obecnie produkowanym pistolecie Glock. Rozwiązania te zostały jednak stopniowo zastąpione przez cylindryczne lufy z gwintem w postaci wyciętych spiralnych rowków. Innowacja ta wyprzedziła nieznacznie wprowadzenie do produkcji masowej broni ładowanej odtylcowo, ponieważ wpychanie ładunku wraz z pociskiem od przodu gwintowanej lufy było niepraktyczne i uciążliwe. W niektórych systemach próbowano rozwiązać ten problem przez wprowadzenie pocisków podkalibrowych, których średnica zwiększała się podczas strzału. Jednym z najsłynniejszych tego typu rozwiązań był system Minié, polegający na zastosowaniu stożkowego pocisku z wydrążeniem wewnątrz, które powodowało rozszerzenie się pocisku i wpasowanie go w bruzdy gwintu lufy podczas strzału. Najsławniejsze karabiny systemu Minié to U.S. Springfield i brytyjski Enfield, które odegrały znaczącą rolę w amerykańskiej wojnie secesyjnej. Pocisk wchodząc do lufy i pokonując opory związane z wcięciem się w gwint lufy oraz opory tarcia, powoduje zużywanie się lufy oraz jej szybkie nagrzewanie się. Z tego powodu karabiny maszynowe, a także wystrzeliwujące po kilkaset pocisków na minutę armaty przeciwlotnicze, wyposażone są w wymienne lufy, które mogą być szybko zmienione w celu ich ochłodzenia po wystrzeleniu kilkuset pocisków. Ponieważ utwardzone pociski przeciwpancerne zużywają lufę jeszcze szybciej, pokrywa się je miększym metalem lub teflonem. Obecnie produkowane pociski są najczęściej pokrywane miedzią, co zapewnia ten sam efekt. Przez cały XIX wiek pocisk ewoluował, stając się stopniowo coraz mniejszy i lżejszy. W 1910 standardowe pociski tępołukowe zostały zastąpione przez spiczaste (ostrołukowe) pociski, charakteryzujące się zwiększonym zasięgiem i siłą przebicia. Budowa naboju również uległa ewolucji, od papierowej tuby zawierającej proch czarny i kulisty pocisk do łuski mosiężnej z integralną spłonką i zaciśniętym w szyjce łuski pociskiem. Czarny proch również został zastąpiony kordytem i innymi bezdymnymi mieszaninami ładunków miotających, które umożliwiają uzyskanie większych prędkości pocisku niż z wykorzystaniem prochu czarnego. Karabiny były początkowo bronią jednostrzałową, odprzodową. W XVIII wieku skonstruowano broń ładowaną odtylcowo, która umożliwiała strzelcowi przeładowanie jej bez narażania się na ogień wroga, jednak niedokładne wykonanie, wady fabryczne i trudności w produkcji szczelnej amunicji uniemożliwiły jej szerokie rozpowszechnienie. W XIX wieku karabiny powtarzalne z zamkiem dźwigniowym, typu pump-action lub ślizgowo-obrotowym stały się standardem, a ich szybkostrzelność stale wzrastała przy jednoczesnym zwiększeniu niezawodności broni i zmniejszeniu liczby zacięć przy ładowaniu. Problem szczelności zamka został rozwiązany przez zastosowanie mosiężnych łusek nabojów, które rozszerzając się podczas strzału skutecznie uszczelniały komorę nabojową. Opracowany przez Paula Mausera w końcu XIX stulecia karabin z zamkiem iglicowym z pięcionabojowym magazynkiem, ze względu na swą niezawodność stał się światowym standardem karabinu i pozostał nim przez czas trwania obu wojen światowych i później. Karabin Mausera był zbliżony konstrukcyjnie do brytyjskiego 10-strzałowego Lee-Enfield i amerykańskiego karabinu Springfielda wz. 1903. Pojawienie się karabinu maszynowego, broni o bardzo dużej sile ognia oraz artylerii z gwintowanymi lufami spowodowało zmianę sposobu walki na pozycyjną, polegającą na tym, że żołnierze wyposażeni w karabiny i karabiny maszynowe bronili swoich pozycji w okopach. Koszmar Wielkiej Wojny był najlepszym sprawdzianem i potwierdzeniem wartości karabinu jako broni. Przed drugą wojną światową bronią konkurującą z karabinem stał się pistolet maszynowy, strzelający nabojem pistoletowym. Jego zaletą było duże natężenie ognia, lecz ograniczeniem był niewielki zasięg skuteczny, kilkakrotnie mniejszy od karabinu i słaba celność. W celu zwiększenia zwartości i poręczności karabinów, w okresie międzywojenneym niektóre armie wyposażyły piechotę w całości w krótsze karabinki, a inne zmniejszyły długość karabinów. Dla zwiększenia szybkostrzelności karabinu, wprowadzono w niektórych krajach karabiny samopowtarzalne, lecz jedynie w USA stały się one standardową bronią piechoty (M1 Garand). Przez połączenie najlepszych cech karabinu (donośność i celność) oraz pistoletu maszynowego (szybkostrzelność i większa poręczność), podczas II wojny światowej narodził się karabinek szturmowy (karabinek automatyczny), strzelający nabojem pośrednim, najbardziej znaczące osiągnięcie techniczne w dziedzinie broni w XX wieku. Pierwszym karabinkiem automatycznym był niemiecki MP43 (StG-44), następnie po wojnie pojawiły się inne konstrukcje tego typu, najbardziej znana: karabinek AK Pomimo to, aż do początkowych lat XX wieku nie odnotowano znaczącego postępu w konstrukcji karabinów na rynek cywilny. Nowoczesne karabiny myśliwskie posiadają łoża i kolby wykonane z materiałów kompozytowych oraz bardziej zaawansowane układy tłumienia odrzutu, ale w zasadzie jest to taka sama broń jak ta z 1910 roku. Wiele nowoczesnych karabinów wyborowych sięga swoim rodowodem ponad sto lat wstecz, np. rosyjski nabój kalibru 7,62 mm, używany m.in. do karabinu wyborowego Dragunowa (SWD) wywodzi się z roku 1891. Podczas drugiej wojny światowej po raz pierwszy użyto na tak dużą skalę karabinów samopowtarzalnych i półautomatycznych. Wraz z opracowywaniem coraz lżejszych, prostszych i bardziej niezawodnych mechanizmów karabinów maszynowych, karabiny automatyczne i karabinki szturmowe stały się normą.

Historia użycia

Muszkiety były używane do szybkiego, niecelowanego strzelania salwami. Karabiny były początkowo wykorzystywane tylko przez strzelców wyborowych. Na początku XX wieku żołnierze byli ćwiczeni w precyzyjnym strzelaniu na długie dystanse przy użyciu amunicji o dużej mocy. Karabiny Lee-Enfielda i kilka innych używanych podczas I wojny światowej były wyposażone w specjalny celownik do "strzelania seriami" na odległość do jednej mili. Trafienie do celu na taką odległość pojedynczym strzałem było mało prawdopodobne, ale pluton żołnierzy strzelających raz za razem mógł wywołać efekt podobny do ostrzału artyleryjskiego. Jednakże doświadczenia I wojny światowej pokazały, że ogień na duże odległości najlepiej pozostawić artylerii i karabinom maszynowym. W czasie drugiej wojny światowej postanowiono zastąpić karabiny/karabinki i pistolety maszynowe bronią uniwersalną, która pełniłaby funkcję zarówno tego pierwszego, jak i drugiego. Należało do tego celu opracować nowy rodzaj amunicji. Nabój musiał być na tyle słaby, ażeby podczas walki na bliskim, czy średnim dystansie odrzut podczas strzelania ogniem ciągłym, tudzież krótkimi seriami, nie uniemożliwiał prowadzenia celnego ognia do przeciwnika. Z drugiej jednak strony, nabój musiał być na tyle silny, żeby pocisk wystrzelony z dalszej odległości doleciał do celu i skutecznie go raził. Tak powstał nowy rodzaj amunicji - amunicja pośrednia, której moc była gdzieś pomiędzy mocą amunicji pistoletowej i karabinowej, przy czym bliżej było jej do tej drugiej. Pierwsze karabinki szturmowe, bo tak nazywa się broń automatyczną (podwójnego działania) strzelającą nabojem pośrednim, powstały jeszcze przed drugą wojną światową. Broń tego typu była bardzo wygodna w użyciu. Podczas starcia na niedużej odległości (do 100 m) strzelec ustawiał za pomocą specjalnego przełącznika rodzaj ognia na ciągły. Wtedy broń służyła mu jako pistolet maszynowy, doskonale nadawała się do oczyszczania pomieszczeń i "omiatania" okolic celu. Kiedy dochodziło do starcia na dalszych odległościach (do 500-600 m), strzelec przełączał rodzaj ognia na pojedynczy. Wtedy broń pełniła funkcję karabinu samopowtarzalnego. W połowie lat siedemdziesiątych zostały opublikowane badania statystyczne (na podstawie analiz pozbieranych po obu wojnach światowych, wojnie koreańskiej, wietnamskiej oraz innych) poświęcone rzeczywistym dystansom, na jakie prowadzi się ogień z karabinów oraz karabinów maszynowych. Okazało się, że 96% strzelań z broni indywidualnej (karabinu) odbywało się na dystansie do 400 metrów. Innymi słowy, wykorzystanie silnej amunicji karabinowej mijało się z celem, zwłaszcza że takie naboje były cięższe, broń nimi zasilana miała większe wymiary oraz masę. Stało się to na Zachodzie impulsem do przejścia na amunicję pośrednią. Pojawiły się wówczas tak znane konstrukcje, jak karabinek FA MAS czy Steyr AUG. Współczesna broń strzelecka piechoty jest przestrzelana na odległość do 300 metrów, a żołnierze są ćwiczeni w celnym strzelaniu na taką właśnie odległość. Precyzyjne, długodystansowe prowadzenie ognia stało się domeną strzelców wyborowych nazywanych snajperami i entuzjastów strzelania do celu. Nowoczesny karabin snajperski jest zdolny do precyzyjnego strzału z dokładnością większą niż jedna minuta kątowa. Bardzo interesującym rozwiązaniem na polu karabinów wyborowych był wielkokalibrowy karabin wyborowy strzelający amunicja kalibru 0.50 cala (12,7 mm), chociaż broń ta występuje także w innych kalibrach. Barrett M82A1 jest prawdopodobnie najpopularniejszym karabinem wyborowym kalibru 0.50", chociaż jest używany głównie do niszczenia wyposażenia wroga, nie celów żywych. Dzieje się tak dlatego, że istnieje przekonanie, że pocisk kalibru 0.50" jest "zbyt prymitywny" do precyzyjnego strzelania. Wielu strzelców wyborowych wciąż podtrzymuje zdanie, że karabin powtarzalny strzelający amunicją kalibru 7,62 mm jest jedynym prawdziwym karabinem wyborowym, pomimo faktu, że w powszechnym użyciu pozostają również konstrukcje samopowtarzalne, takie jak SWD, HK PSG1, M21, KAC SR25 etc. Wywodzące się z międzywojennych eksperymentów z karabinem p-panc. nowoczesne karabiny dużego kalibru uzyskały akceptację po roku 1980 jako broń służąca do niszczenia wyposażenia i siły żywej na odległość mili lub większej.

Dane techniczno – taktyczne karabinów powtarzalnych

Zobacz też:

bagnet, bull-pup, Colt, karabin Bakera, karabin Brunswick, karabin Lee-Enfielda, karabin Marlina, karabin Martini-Henry, karabin powtarzalny, karabin Sharpsa, karabin Springfielda, karabinek szturmowy, karabin Winchestera, karabin wyborowy, M1 Garand, Mauser, muszkiet, pistolet, strzelec wyborowy.
- Kategoria:Tablice ja:小銃

Karabin SKS

Karabinek samopowtarzalny kal. 7,62 mm, konstrukcji radzieckiej, skonstruowana pod koniec II wojny światowej.

Historia

W 1943 roku, do radzieckich laboratoriów badawczych trafiły pierwsze egzemplarze niemieckiej broni na nabój pośredni. Były to karabinki MKb-42 i MP-43. Był to namacalny dowód sensowności idei lekkiej broni maszynowej. Szybko powrócono do przerwanych z powodu wojny prac nad radzieckim nabojem pośrednim i dokończono je w ciągu zaledwie roku. Powstał nabój pośredni wz. 1943 (7,62x39mm). W 1944 roku rozpisano konkurs na konstrukcję karabinka strzelającego nowym nabojem. Z pięciu propozycji do produkcji wybrano karabinek Simonowa, zwany też SKS (Самозарядный Карабин Симонова). Na przełomie 1944 i 1945 wyprodukowano krótką ich serię. Z dobrym efektem sprawdzono je w warunkach bojowych na odcinku 1 Frontu Białoruskiego. W 1945 nowy karabinek wprowadzono do uzbrojenia Armii Radzieckiej.

Służba

Karabinki Simonowa produkowano w ZSRR tylko przez kilka lat. Do czasu pełnego wprowadzenia do produkcji i uzbrojenia karabinka AK. Wyprodukowane karabinki przekazano wówczas armiom sojuszniczym, głównie w Azji. Były także produkowane w Chinach (kb typ 56 i kb typ 68) i Jugosławii (kb wz.59/66). Niewielką ilość karabinków SKS otrzymało Wojsko Polskie. Pod oznaczeniem 7,62 mm ksS, są one używane w Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego.

Konstrukcja

SKS jest karabinkiem samopowtarzalnym (strzelającym tylko ogniem pojedynczym), działającym na zasadzie odprowadzenia gazów przez boczny otwór w ściance lufy. Zamek ryglowany jest przez przekoszenie jego tylnej części w dół. Mechanizm spustowo-uderzeniowy typu kurkowego. Zasilanie ze stałego, dwurzędowego magazynka o pojemności 10 nabojów. Jest on ładowany pojedynczymi nabojami lub z 10-nabojowej łódki. Jest to największa wada tej broni. Usunęli ją dopiero Chińczycy w swoim karabinku Type 63, który jest przystosowany do zasilania z magazynków od kb AK. Broń wyposażona jest w płaski, składany bagnet przymocowany na stałe. Celownik krzywkowy z nastawami do 1000 m. Kategoria:Karabiny samopowtarzalne

Karabinek

- karabinek (broń)
- karabinek szturmowy
- karabinek (wspinaczka)

Karabinek AK

Kałasznikow (popularnie: Karabinek Kałasznikowa, Kałasz, Kałach) - popularna nazwa karabinka automatycznego AK i modeli z niego się wywodzących, pochodząca od nazwiska konstruktora Michaiła Kałasznikowa. Podstawowy model karabinka AK (określany również jako AK-47) zasilany jest amunicją pośrednią 7,62mm x 39 mm wz. 43. Prace badawcze rozpoczęto w roku 1944, w 1947 broń skierowano do testów zakończonych w rok później. Karabinek AK został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia wojsk ZSRR w 1949. Jest to broń samoczynno-samopowtarzalna działająca na zasadzie odprowadzenia gazów przez boczny otwór w lufie do komory gazowej, umieszczonej nad lufą. Elementem łączącym zespoły i mechanizmy karabinka jest komora zamkowa, wykonana ze stali metodą obróbki wiórowej. Wewnątrz niej znajdują się: mechanizm powrotny, opory ryglowe, mechanizm spustowo-uderzeniowy, wyrzutnik łusek oraz zespół odrzutowy. Do komory w sposób trwały jest przyłączona lufa (za pomocą gwintu), kolba stała (AK) lub składana (AKS), rękojeść typu pistoletowego i kabłąk języka spustowego z zatrzaskiem magazynka, natomiast w sposób rozłączny - magazynek i pokrywa komory zamkowej. Lufa karabinka ma przewód z bruzdowaną częścią prowadzącą (4 bruzdy prawoskrętne) i komorą nabojową. Na jej zewnętrznej części wylotowej jest nacięty gwint lewoskrętny, służący do nakręcania odrzutnika (do strzelenia 7,62 mm nabojami ślepymi wz. 1943 r.) lub tłumika dźwięku i płomieni PBS-1. Na lufie za pomocą kołków są zamocowane: podstawa muszki, komora gazowa z gniazdem tłoka gazowego, pierścień oporowy do zamocowania łoża i podstawa celownika. Między komorą gazową i podstawą celownika jest zamontowana rura gazowa z nakładką ochronną, zabezpieczona przed wypadnięciem łącznikiem obrotowym. Zespół odrzutowy karabinka stanowi suwadło (tworzące z tłoczyskiem i tłokiem gazowym jedną całość) oraz prowadzony przez nie zamek. Suwadło wodzi się w prowadnicach komory zamkowej. Jest ono podparte sprężyną powrotną nałożoną współosiowo na żerdź, która jest połączona teleskopowo z prowadnicą sprężyny. Stopka prowadnicy jest oparta o tylec komory zamkowej i ma ząb stanowiący zatrzask pokrywy zamkowej. Suwadło wymusza zaryglowanie i odryglowanie zamka, napina kurek oraz stanowi prowadnicę cylindrycznej części zamka. Zamek w przedniej części ma dwa rygle, występ prowadzący - do współpracy ze skosem ryglującym i odryglowującym suwadła. Występ dosyłający nabój do komory nabojowej, czółko do pomieszczenia dna łuski oraz wyciąg łusek zaopatrzony w pazur i sprężynę. Ryglowanie przewodu lufy następuje przez obrót zamka w prawo w wyniku przesunięcia rygli zamka za opory ryglowe komory gazowej. W karabinku zastosowano mechanizm spustowo-uderzeniowy działający na zasadzie przechwytywania kurka, zawierający spust obrotowy w formie dźwigni dwuramiennej. Samoczynny bezpiecznik (uniemożliwiający odpalenie przy niezaryglowanym zamku), zaczep do prowadzenia ognia pojedynczego (spełniający funkcję przerywacza), kurek ze sprężyną spustowo-uderzeniową. Iglicę umieszczoną w zamku i przełącznik rodzaju ognia, spełniający jednocześnie funkcję bezpiecznika przed przypadkowym wystrzałem. Przełącznik uruchamiany ramieniem nastawczym umieszczonym na prawej ściance komory zamkowej może zajmować trzy położenia: dolne (P) - umożliwiające prowadzenie ognia pojedynczego, środkowe (C) - ognia ciągłego oraz górne - powodujące zabezpieczenie broni. Karabinek można zabezpieczyć zarówno podczas przerwy w strzelaniu (z kurkiem napiętym i wprowadzonym nabojem do komory nabojowej) jak i po jego zakończeniu (po rozładowaniu broni i zwolnieniu kurka). W położeniu zabezpieczonym dźwignia przełącznika unieruchamia spust uniemożliwiając zwolnienie kurka, a ramię przełącznika blokuje zespół odrzutowy w przednim położeniu. Zasilanie broni odbywa się z dwurzędowego magazynka łukowego o pojemności 30 nabojów wykonanego z blachy stalowej metodą tłoczenia. W karabinku zastosowano muszkę typu słupkowego oraz celownik krzywkowy wyposażony w odchylne ramię z otwartą szczerbinką prostokątną i naniesioną podziałką odległości. Żądaną nastawę celownika w zakresie od 100 do 800 m (co 100 m) ustawia się suwakiem ramienia celownika, którego zatrzask wchodzi w nacięcia prawej krawędzi ramienia. Każdy karabinek jest wyposażony w pas do noszenia broni oraz przybory, przeznaczone do rozkładania, składania i konserwacji. W ich skład wchodzą: wycior, przybornik (z przecieraczem, szczoteczką do konserwacji przewodu lufy i komory gazowej oraz kluczem-wkrętakiem) a także olejarka dwukomorowa. W drugiej połowie lat pięćdziesiątych karabinek AK został zmodernizowany i wprowadzony do uzbrojenia armii radzieckiej jako AKM. Odpowiednio, wersja ze składaną kolbą nazwana została AKMS. tłok Produkowana na licencji (oraz bez niej) i rozwijana w wielu państwach świata (m.in. w Polsce (niezmienione wersje sowieckie i kbk-g wz.60), Rumunii (AIM), NRD, Chinach (Type 56), Izraelu, Finlandii (Valmet M62) i Bułgarii). Wyprodukowany w ilości ok. 50 milionów sztuk. W 1974 wprowadzono do uzbrojenia nowy karabinek automatyczny, konstrukcji M. T. Kałasznikowa, oznaczony AK-74.

Dane techniczne

- Kaliber: 7,62 mm
- Amunicja: nabój pośredni 7,62x39 wz. 43
- Masa: 4,3 kg
- Długość (bez bagnetu)
- z kolbą drewnianą 870 mm
- z kolbą rozłożoną 875 mm
- z kolbą złożoną 645 mm
- Długość lufy: 415 mm
- Szybkostrzelność teoretyczna: 600 strz/min.
- Zasilanie: magazynek łukowy na 30 naboi
- Zasada działania: odprowadzanie energii części gazów prochowych z lufy przez przewód skośny, zamek ryglowany przez obrót w prawo
- Prędkość wylotowa pocisku: 715 m/s.
- Odległość niebezpiecznego rażenia 1500 m
- Donośność pocisku 3000 m AK ms:AK-47 ja:AK-47

James Francis Edward Stuart

Jacobus Frans Edward Stuart of James Francis Edward Stuart (10 juni 1688 - 1 januari 1766), beter gekend als The Old Pretender, was een troonpretendent van het Verenigd Koninkrijk.

Vroege jaren

Zijn vader, Jacobus II van Engeland, was de afgezette Stuartmonarch. Dit gebeurde ten voordele van stadhouder Willem III van de Nederlanden, die in zijn plaats koning van Engeland en Schotland werd. Hierna ging de lijn verder in het -protestantse- huis van Hannover. De katholieke James III, zoals hij genoemd werd door zijn aanhangers, de Jacobieten, werd grootgebracht in Frankrijk, waar hij door Lodewijk XIV erkend was als rechtmatige koning. Ook werd hij als katholieke koning erkend door de paus.

Kans op de troon?

Toen de protestantse tak van de Stuarts uitstierf bij de dood van koningin Anne in 1714, had Jacobus III effectief koning kunnen worden als eerste in lijn voor de opvolging. Hij weigerde echter het katholicisme af te zweren. Het kostte hem het koningschap. De lijn ging verder via een neef van Anne, de Duitse Hannovers, met hun eerste koning George I.

De eerste jacobitische opstand

James Edward Stuart liet het er niet bij, en trof voorbereidingen tot een invasie van Schotland. Alles leek het The Old Pretender mee te zitten, en hij kreeg massale steun van de Schotten, al was die niet algemeen. Vooral de Lowlanders hadden veel liever George I. James maakte echter fouten, en bleek geen goede leider. Ziekte maakte de ramp compleet. De opstand faalde, en James vluchtte terug naar Frankrijk.

Familie

James trouwde met Maria Clementina Sobieski, een Poolse prinses. Ze kregen twee kinderen: Charles Edward Stuart en Henry Benedict Stuart. Charles Edward Stuart, beter bekend als Bonnie Prince Charlie zou in de voetsporen van zijn vader treden als troonpretendent. Zijn bijnaam was The Young Pretender om hem te onderscheiden van zijn vader. Stuart, Jacobus Frans Edward Stuart, Jacobus Frans Edward Categorie:Huis Stuart ja:ジェームズ・フランシス・エドワード・ステュアート

dieta kopenhaska prace magisterskie media hotels Krakow Opony

:: RELATED NEWS ::