:: wikimiki.org ::

Meteoryt

Meteoryt

Meteoryt – pozostałość drobnego skalnego ciała niebieskiego (meteoroidu) przyciągniętego przez znacznie większe ciało niebieskie, która w postaci ciała stałego dotarła do jego powierzchni. Ponieważ pojęcia meteoroidu, meteoru i opisywanego meteorytu są często mylone z sobą, istotne jest wskazanie różnic pomiędzy nimi: Meteoroidy są drobnymi skalnymi okruchami znajdującymi się w przestrzeni kosmicznej. Niektóre z nich natrafiają na swojej drodze na kulę ziemską i są przyciągane przez nią. Te, które wpadną w atmosferę ziemską, przelatują przez nią z początkową prędkością ok. 20 km/s, a na skutek oporu powietrza wyhamowują na wysokości 20-40 km rozgrzewając się i świecąc. Ich świetlne ślady nazywa się meteorami. W trakcie hamowania, na skutek temperatury następuje najczęściej całkowite unicestwienie takiego meteoroidu, jednak czasami, w przypadku większych obiektów, zdarza się, że ich ocalałe części docierają do powierzchni Ziemi, i to je właśnie nazywa się meteorytami. Ziemskie meteoryty występują w wielkościach od drobnych okruchów do kilku metrów. Ze względu na skład chemiczny meteoryty dzieli się na:
- aerolity – kamienne
- syderyty – metaliczne
- syderolity – o składzie mieszanym (kamienno-metaliczne)

Zobacz też

- Rezerwat Meteoryt Morasko

Linki zewnętrzne

- http://astro.ia.uz.zgora.pl/~simkoz/meteoryt/ polski wortal poświęcony meteorytom Kategoria:Astronomia Kategoria:Skały ja:隕石 th:อุกกาบาต

Ciało niebieskie

Ciałem niebieskim nazywamy każdy obiekt występujący poza obrębem atmosfery ziemskiej (np.: gwiazda, planeta, kometa, meteor, satelita, planetoida). kategoria:Astronomia ja:天体

Meteoroid

Meteoroidy - drobne okruchy skalne poruszające się po orbitach wokół Słońca. Meteoroidy mają zwykle masę od 10^-9 kg do 10³ kg (choć najczęściej nie przekracza ona 10^-6 kg). Wpadające w atmosferę Ziemi meteoroidy wywołują zjawiska meteorów. Te z meteoroidów, które dotrą do powierzchni ziemi określamy nazwą meteorytów. Mogą one stanowić potencjalne zagrożenie dla satelitów oraz stacji kosmicznej ISS. Jeśli są dość duże mogą uderzyć w ziemię i spowodować zniszczenia na powierzchni kuli ziemskiej. Zobacz tez: przegląd zagadnień z zakresu astronomii i astronautyki. kategoria:Astronomia th:สะเก็ดดาว

Meteor

Meteor - zwany czasem spadającą gwiazdą - świecący ślad jaki zostawia po sobie spalający się w górnych warstwach atmosfery meteoroid. Prędkości meteoroidów wchodzących w atmosferę Ziemi mieszczą się w zakresie od kilkunastu do kilkudziesięciu km/s. Bardzo jasne meteory zwane są bolidami. Zobacz też: meteoryt, przegląd zagadnień z zakresu astronomii i astronautyki. kategoria:Astronomia ja:流星 th:ดาวตก

Przestrzeń kosmiczna

Przestrzeń kosmiczna - przestrzeń poza obszarem ziemskiej atmosfery. Za granicę pomiędzy atmosferą a przestrzenią kosmiczną przyjmuje się wysokość 100 km nad powierzchnią Ziemi. Kategoria:Astronomia

Ziemia

:Słowo ziemia ma wiele znaczeń. Aby sprawdzić pozostałe przeczytaj hasło Ziemia (znaczenia). Ziemia - trzecia w kolejności (licząc od Słońca) i piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Wokół Ziemi krąży jeden naturalny satelita - Księżyc, dwa księżyce pyłowe (księżyce Kordylewskiego) i znaczna liczba sztucznych satelitów. Uformowała się około 4,57 miliarda lat temu. Ziemia ma właściwą masę i grawitację dla utrzymania atmosfery, która chroni przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym, a także pole magnetyczne chroniące przed pochodzącym ze Słońca promieniowaniem korpuskularnym. Oddalenie od Słońca jest właściwe dla utrzymania odpowiedniej temperatury. Uważa się, że czynniki te sprzyjały powstaniu życia na naszej planecie. Jest największą z planet skalistych w Układzie Słonecznym, a także jedynym znanym miejscem występowania życia. Dominującym gatunkiem na Ziemi jest człowiek (Homo sapiens sapiens)
- Powierzchnia całkowita: 510,072 milionów km²
- Powierzchnia lądowa: 148,94 milionów km² (29,2% powierzchni całkowitej)
- Powierzchnia wodna: 361,132 milionów km² (70,8% powierzchni całkowitej)

Geografia Ziemi

450px 450px
Oceany:
- Ocean Spokojny (Pacyfik)
- Ocean Atlantycki (Atlantyk)
- Ocean Indyjski
- Ocean Arktyczny - przez niektórych jest uważany za czwarty ocean, ale niektórzy uznają tylko 3 wyżej wymienione oceany, a ten nazywają Morzem Arktycznym.
- Ocean Południowy (według niektórych źródeł Ocean Południowy nie jest prawowitym oceanem, tylko częścią Oceanów Atlantyckiego, Spokojnego i Indyjskiego.) Największe głębiny oceaniczne: :... Kontynenty:
- Afryka
- Ameryka Południowa
- Ameryka Północna
- Antarktyda
- Australia i Oceania
- Azja
- Europa Największe łańcuchy górskie: :...

Sfery Ziemi

- pedosfera
- litosfera
- magnetosfera
- atmosfera
- hydrosfera
- biosfera
- antroposfera

Skorupa

antroposfera Skorupa ziemska jest zewnętrzną powłoką Ziemi. Rozciąga się od nieciągłości Mohorovičicia (zwanej też powierzchnią Moho) aż do powierzchni Ziemi. Powierzchnia Moho znajduje się na głębokości około 50-60 km, a została odkryta przez chorwackiego geofizyka Andriję Mohorovičicia w 1910 r. Pomiędzy powierzchnią Ziemi a powierzchnią Moho znajduje się jeszcze jedna powierzchnia nieciągłości, zwana powierzchnią Conrada. Została ona odkryta w 1925 r. przez V. Conrada. Według najnowszych badań powierzchnia ta w wielu rejonach świata nie występuje lub jest bardzo niewyraźna. Skorupę ziemską możemy podzielić na skorupę kontynentalna i oceaniczną.

Płaszcz

Ziemski płaszcz sięga do głębokości 2890 km. Ciśnienie u podstawy płaszcza wynosi ok. 140 GPa (1,4 Matm). Płaszcz, w którym rozróżnia się dwie warstwy, składa się głównie z substancji bogatych w żelazo i mangnez. Płaszcz dolny, zwany też wewnętrznym - zbudowany głównie z niklu (Ni), żelaza (Fe), krzemu(Si) i magnezu (Mg) (tzw. nifesima). Średnia gęstość płaszcza wewnętrznego waha się w granicach 5,0 - 6,6 g/cm³. W płaszczu Ziemi zachodzą prawdopodobnie zjawiska zwiazane z powolnym przemieszczaniem sie w górę plastycznych mas materii pod wpływem ciepła (ruchy konwekcyjne). Płaszcz górny, zwany zewnętrznym - budują go związki: chromu (Cr), żelaza (Fe), krzemu (Si) i magnezu (Mg) (tzw. crofesima). Średnia gęstość tej sfery wynosi 4,0 g/cm³. Górna częśc zewnętrznego płaszcza ma od 80 do 150 km głębokości; jest już warstwą o cechach plastycznych - stanowi jak gdyby podściółkę zapewniającą skorupie ziemskiej ruchliwość. Zachodzą w niej wszystkie procesy tektoniczne. Punkt topnienia substancji zależy od ciśnienia, jakiemu jest poddawana. Im głębiej, tym ciśnienie większe, zatem uważa się, że płaszcz dolny jest stanu stałego, a górny – stanu plastycznego (półpłynnego). Lepkość płaszcza górnego waha się między 10²¹, a 10²⁴ Pa·s, w zależności od głębokości [http://www2.uni-jena.de/chemie/geowiss/geodyn/poster2.html]. Wobec tego płaszcz górny może pływać bardzo powoli. Dlaczego uważa się, że jądro wewnętrzne jest stanu stałego, jądro zewnętrzne – stanu ciekłego, a płaszcz – stałego bądź plastycznego? Punkty topnienia substancji bogatych w żelazo jest wyższy niż czystego żelaza. Jądro składa się prawie wyłącznie z czystego żelaza, podczas gdy substancje bogate w żelazo częściej występują poza jądrem. Zatem substancje żelazowe przy powierzchni są stałe, a w płaszczu górnym – półpłynne (z powodu wysokiej temperatury i względnie niskiego ciśnienia), w płaszczu dolnym – stałe (poddawane są olbrzymiemu ciśnieniu), w jądrze zewnętrznym czyste żelazo jest płynne, jako że ma niską temperaturę topnienia (pomimo ogromnego ciśnienia), zaś jądro wewnętrzne jest stałe z powodu najwyższego ciśnienia występującego w centrum.

Jądro

Ciężar właściwy Ziemi wynosi 5515 kg/m³, czyniąc ją najbardziej gęstą planetą w Układzie Słonecznym. Ciężar właściwy przy powierzchni wynosi tylko ok. 3000 kg/m³. Jądro Ziemi składa się z bardziej gęstych substancji. W dawniejszych epokach, ok. 4,5 mld (4,5×10⁹) lat temu, podczas formowania się planety, Ziemia stanowiła półpłynną stopioną masę. Cięższe substancje opadały w kierunku środka, podczas gdy lżejsze materiały odpływały ku powierzchni. W efekcie jądro składa się głównie z żelaza (80%), niklu i krzemu. Inne cięższe pierwiastki, jak ołów i uran, występują zbyt rzadko, żeby przewidzieć ich dokładne rozmieszczenie oraz mają tendencję do tworzenia wiązań z lżejszymi pierwiastkami, zatem pozostają w płaszczu. Jądro podzielone jest zasadniczo na dwie części, stałe jądro wewnętrzne o promieniu ok. 1250 km i płynne jądro zewnętrzne wokół niego sięgające promienia ok. 3500 km. Przyjmuje się, że wewnętrzne jądro jest w stanie stałym i składa się głównie z żelaza z domieszką niklu. Niektórzy uważają, że jądro wewnętrzne może tworzyć żelazny monokryształ. Jądro zewnętrzne otacza jądro wewnętrzne i składa się przypuszczalnie z ciekłego żelaza zmieszanego z ciekłym niklem i śladowymi ilościami pierwiastków lekkich. Ogólnie uważa się, że konwekcja jądra zewnętrznego połączona z ruchem rotacyjnym Ziemi (zob.: Siła Coriolisa), wytwarza pole magnetyczne Ziemi przez proces znany jako efekt dynama. Stałe jądro wewnętrzne jest zbyt gorące aby utrzymać stałe pole magnetyczne (zob. Temperatura Curie) ale prawdopodobnie działa stabilizująco na pole magnetyczne wytwarzane przez ciekłe jądro zewnętrzne. Ostatnie badania wskazują, że jądro wewnętrzne Ziemi może obracać się szybciej niż reszta planety, około 2° rocznie (Comins DEU-s.82).

Hydrosfera

Hydrosfera jest to wodna powołoka Ziemi. Tworzą ją wody powierzchniowe(oceany, morza, rzeki, jeziora, bagna) i podziemne, jak również lodowce, pokrywy śnieżne, lody podziemne oraz para wodna.

Biosfera

Ziemia jest jedynym znanym miejscem występowania życia. Ziemskie formy życia są czasem określane jako "biosfera". Uważa się, że biosfera zaczęła się rozwijać ok. 3,5 mld (3,5×10⁹) lat temu. Biosfera dzieli się na wiele biomów zamieszkiwanych przez florę i faunę wspólnego pochodzenia. Biomy lądowe są podzielone głównie ze względu na szerokość geograficzną. Ziemskie biomy leżące w Arktyce i Antarktydzie są względnie ubogie w życie roślinne i zwierzęce, podczas gdy biomy najbogatsze w formy życia leżą w strefie równikowej.

Atmosfera

- magnetosfera

Dryf kontynentów

Około 700 milionów lat temu istniał jakiś prastary wszechląd utworzony z połączonych fragmentów litosfery, otoczony wszechoceanem. Złożone procesy rządzące przemianami litosfery zapoczątkowały nowe ważne zjawisko globalnej tektoniki, zwane wielkim dryfem. Początkowo doszło do pęknięcia i podziału wszechlądu na część północną - Laurazję i część południową Gondwanę. Wspomniany wielki dryf trwa od 200 milionów lat. Najpierw rozpoczęło się tworzenie środkowego Atlantyku. Około 135 mln lat temu zarysowało się pęknięcie południowego Atlantyku. Poczęła też rozwijać się przestrzeń wodna pomiędzy Afryką i Antarktydą stanowiącą nadal jeden wielki ląd z Australią. Około 65 milionów lat temu środkowy Atlantyk począł rozwijać się ku północy. Ameryka oddzieliła się od Grenlandii, nadal jeszcze połączonej z Europą. Niewiele później otwarła się zasadnicza część północnego Atlantyku wskutek rozerwania Grenlandii i Europy. Przemieszczające się na zachód bloki Ameryki Północnej i Ameryki Południowej deformowały swoje zachodnie krańce dając rozwijające się systemy górskie. Około 50 milionów lat temu kra Indii uderzyła o Azję. Zapoczątkowane zostało intensywne fałdowanie, a potem piętrzenie Himalajów. Góry te "rosną" dotąd. Wówczas też zaczęła rozwijać się południowa część Oceanu Indyjskiego, wskutek odłączenia się Australii od Antarktydy. Natomiast 35 milionów lat temu Europa i Afryka zbliżyły się tak dalece, że zaczęły formować Alpy, Pireneje i Kaukaz. Około 10 milionów lat temu powstało Morze Czerwone, które dotąd systematycznie się poszerza i rozwija w stronę Morza Martwego. Nieustannie powiększa się Ocean Atlantycki i Ocean Indyjski, a zmniejsza się Ocean Spokojny. Poszerza się Zatoka Kalifornijska i zmierza do rozerwania Afryka - wzdłuż rowu Wielkich Jezior. Pomniejszają się morza przybrzeżne Azji Wschodniej i Zatoka Perska. Do zamknięcia zmierza Cieśnina Gibraltarska, natomiast otwiera się wschodni kraniec Morza Śródziemnego w stronę Morza Czerwonego. Wielki dryf trwa nadal.

Epoki geologiczne

Do epok geologicznych zaliczamy:
Prekambr (4,6 mld lat temu(lt) - 575 mln lt) [dzieli się na erę archaiczną i proterozoiczną]
Paleozoik (575 mln lt - 248 mln lt) [dzieli się na kambr, ordowik, sylur, dewon, karbon i perm]
Mezozoik (248 lt - 65 mln lt) [dzieli się na trias, jurę i kredę]
Kenozoik (65 mln lt - teraz) [dzieli się na czwartorzęd i trzeciorzęd].

Globalne kataklizmy

Klimat

Bieguny

Biegun magnetyczny

Ziemię uznaje się za wielki magnes, którego bieguny położone są w pobliżu biegunów geograficznych. Oś ta nie pokrywa się jednak z osią obrotu Ziemi, lecz jest od niej odchylona o kilkanaście stopni i zmienia swoje położenie w czasie (obecnie odchylenie to wynosi około 11°). Charakter ziemskiego pola magnetycznego można porównać z polem wytwarzanym przez dipol, tzn. jak dwie położone blisko siebie masy magnetyczne o przeciwnym znaku (np. magnes sztabkowy). Na przestrzeni lat powstało wiele teorii na temat pochodzenia ziemskiego pola magnetycznego. W 1919 r. angielski fizyk Joseph Larmor stworzył teorię dynama. Teoria ta zakłada, że na początku Ziemia nie miała własnego pola magnetycznego. Jednak w słabym polu magnetycznym Galaktyki ruchy zjonizowanej cieczy w zewnętrznym jądrze Ziemi wytwarzały prądy elektryczne, które indukowały pole magnetyczne, stopniowo wzmacniając swe natężenie. Teorię tę porównuje się do wielkiego samowzbudzalnego dynama. Jest ona uznawana przez większość uczonych.

Biegun geograficzny

Biegun geograficzny jest miejscem przecięcia się osi ziemskiej z jej powierzchnią. Biegun północny znajduje się na Oceanie Arktycznym, a południowy na Antarktydzie. Ze względu na nachylenie osi ziemskiej promienie słoneczne padają na bieguny pod niewielkim kątem, co uniemożliwia ich znaczne ogrzanie. Nawet w czasie dni polarnych, mimo wydłużonej ekspozycji na promieniowanie Słońca, temperatura nie podnosi się znacznie z uwagi na wysoki współczynnik odbicia promieni słonecznych przez lód i śnieg. Nachylenie osi ziemskiej powoduje jeszcze jedno charakterystyczne zjawisko - dni i noce polarne. Polega ono na tym, że (z wyjątkiem 21 marca i 23 września) promienie słoneczne oświetlają obszar nad biegunem i przez pół roku panuje dzień (Słońce jest nad horyzontem), a przez kolejne pół roku - noc. Obszar wokół bieguna północnego nazywany jest Arktyką, a południowego - Antarktyką. Pierwszym człowiekiem, który dotarł do bieguna północnego był Robert Peary. Na biegun południowy jako pierwszy dotarł Roald Amundsen.

Zjawiska związane z Ziemią

- geomagnetyzm
- zorza

Zobacz też

- przegląd zagadnień z zakresu astronomii
- Ziemia-śnieżka
- żywioły

Linki zewnętrzne

- [http://www.nineplanets.pl/earth.html Nineplanets.pl - Ziemia] kategoria:Układ Słoneczny
- zh-min-nan:Tē-kiû ko:지구 ms:Bumi ja:地球 simple:Earth th:โลก

Powietrze

Powietrze - mieszanina gazów stanowiąca atmosferę ziemską. składniki stałe: :(skład niezmienny do wysokości 80 km, w stanie suchym czyli 0% pary wodnej)
- 78,09% azot
- 20,95% tlen
- 1% argon, neon, hel, metan, krypton, wodór i inne składniki zmienne: :(różne, w zależności od położenia geograficznego lub też sytuacji, np. erupcji wulkanu)
- para wodna (ok. 0-4%)
- dwutlenek węgla (ok. 0,02-0,04%)
- dwutlenek siarki
- dwutlenek azotu
- ozon
- składniki mineralne: pył, sadza
- składniki organiczne: drobnoustroje, zarodniki roślin Suche powietrze posiada średnią masę molową 29 g/mol.
Wilgotność
Powietrze zawiera różną, zależną od warunków otoczenia, ilość pary wodnej. Naturalny skład chemiczny powietrza podlega wielu różnym wpływom. W pneumatyce przygotowanie sprężonego powietrza, realizowane w specjalnych urządzeniach (elementach), polega na:
- usunięciu z niego zanieczyszczeń
- redukcji ciśnienia do wymaganego poziomu
- wprowadzeniu czynnika smarnego (dla mechanizmów, które tego wymagają) Powietrze oczyszczone powinno charakteryzować się:
- brakiem wody w postaci kropel; woda w postaci pary jest dopuszczalna, gdy punkt rosy występuje przy temperaturze niższej o 5 - 10°C od najniższej temperatury pracy układu napędowego
- zanieczyszczeniami mechanicznymi poniżej 5 mm, przy udziale wagowym do 0,7 mg/m³ w warunkach normalnych fizycznych
- niewystępowaniem olejów oraz innych cieczy w postaci kropel. Konstruktor i użytkownik urządzeń pneumatycznych, znając najniższe temperatury w nich występujące, powinien ocenić, czy przy danej wilgotności powietrza zasilającego może wystąpić szkodliwe wykraplanie się wody zawartej w postaci pary w sprężonym powietrzu (tzn., czy zostanie osiągnięty tzw. punkt rosy). Do oceny stopnia wilgotności powietrza stosuje się dwie wielkości:
- wilgotność bezwzględną określającą ilość wody w gramach zawartej w 1 m³ powietrza, przy określonym jego ciśnieniu i temperaturze (zwykle są to warunki normalne fizyczne lub techniczne
- wilgotność względną określającą stosunek ilości pary wodnej zaej w 1 m³ powietrza, przy określonym ciśnieniu i temperaturze, do ilości pary wodnej maksymalnie możliwej do pochłonięcia w tych warunkach przy zupełnym nasyceniu powietrza. Stosunek ten zwykle podaje się w procentach. Na ogół, aby zapewnić prawidłową pracę urządzeń pneumatycznych, należy tak osuszać zasilające je powietrze, żeby jego wilgotność względna w najniższej temperaturze pracy nie przekroczyła 80%. Powietrze opuszczające stację kompresorową ma zwykle temperaturę o 10 - 15°C wyższą od temperatury otoczenia. Podczas stygnięcia powietrza w instalacji pneumatycznej następuje wykroplenie się pary wodnej. Aby wykroplona woda nie dostawała się do instalacji sprężonego powietrza, stosuje się urządzenia osuszające sprężone powietrze. zobacz też: żywioły, zmiana ciśnienia powietrza z wysokością. Kategoria:Chemia Kategoria:Inżynieria procesowa ko:대기 ms:Udara ja:空気 simple:Air

Meteor

Syderyt

Syderyt (gr. sídēros żelazo), minerał wykorzystywant głównie jako surowiec do otrzymywania żelaza. Jego wzór chemiczny to FeCO₃. Twardość syderytu w skali Mahsa wynosi 4 - 4,5 a gęstość 3,7 -3,9 g/cm³. Najcześciej spotykany jest w kolorze żółtawym, brunatnym lub szarym. Występuje m.in. w Polsce, Niemczech, Rosji i USA. Kategoria:Minerały

Rezerwat przyrody Meteoryt Morasko

Meteoryt Morasko - rezerwat przyrodniczo-astronomiczny utworzony w 1976 roku. Rezerwat znajduje się w północnej części Poznania, w dzielnicy Morasko. W lesie grabowo-dębowym znajduje się 7 kraterów, pozostałość po upadku meteorytu ok. 5 tysięcy lat temu. W tej okolicy znaleziono największy meteoryt w Polsce o masie 77,5 kg. Można tu zobaczyć również wiele rzadkich gatunków roślin. Na terenie rezerwatu wytyczono ścieżkę dydaktyczną.

Galeria

Grafika:Morasko rezerwat (1).jpg Grafika:Morasko rezerwat (2).jpg Grafika:Poznan Morasko 115-15.jpg

Linki zewnętrzne

- [http://www.salamandra.org.pl/magazyn/b01a02.html Rezerwat "Meteoryt Morasko"- perła Europy] - artykuł w "Salamandrze"
- [http://www.republika.pl/morasko2/ Meteoryt Morasko]
- [http://www.roweromaniak.pl/Pk/SDMeteoryt.htm Ścieżka dydaktyczna w rezerwacie]
- [http://www.roweromaniak.pl/Pk/Meteoryt.htm#Góra Góra Moraska] Kategoria:Poznań Meteoryt Morasko

Kategoria:Skały

Kategoria:Geologia Kategoria:Materiały

Apurimak Područje

Apurimak
Opis
Opis
Zemlja	Peru
Centar	Ajačučo
Stanovništvo	409.500
Površina	20.895 km²

Historija

Geografija

Politika

Vlada

Političke divizije

Stanovništvo

Ekonomija

Razne teme

Također pogledajte

Spoljašnji linkovi

�mieszne zdj�cia WARSAW HOTELS systemy zarz�dzania webmaster nauka

:: RELATED NEWS ::

Matthew Allen
Matthew Allen född 2 juni 1958 i San Fransisco USA, svensk-amerikansk skådespelare, pjäsförfattare och kortfilmare.

Regi och manus

- 2005 - Soldier 7
-

Christjan Wegner
Christjan Wegner född Leif Christjan Persson 23 december 1959 i Stockholm, svensk regissör, manusförfattare, ljudtekniker och filmklippare.

Regi i urval

- 2004 - Lilla Jönssonligan på kollo
- Høyre, Kristelig Folkeparti och Venstre övertog majoriteten från Arbeiderpartiet som gjorde sittt sämsta val på 77 år. Regeringen får stöd av Fremskrittspartiet i

Bromma kyrka
Bromma kyrka är en så kallad rundkyrka och räknas som en av Stockholms äldsta byggnader. Kyrkan uppfördes under andra hälften av 1100-talet. Samtidigt uppfördes två andra rundkyrkor, i Solna och på Munsö. Fr

To What End?
To What End? är ett svenskt hardcoreband från Stockholm. De bildades 2001 med Martin (från Burning Kitchen) på bas, Jocke (från Wolfbrigade) på gitarr, Elias på gitarr, Dadde (från Wolfbrigade, Imperial Leather och Asta Kask) på trummor, Elenor på sång och Micke (från Wolfbrigade) på s