:: wikimiki.org ::

Siekiera

Siekiera

] Siekiera, tasak, topór – najstarsze, złożone narzędzie nadal używane. Wynaleziony przed rokiem 12000 p.n.e.. Jest rozwinięciem pomysłu kija z obciążonym końcem, który dał początek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, kilof itp. Zmieniał się materiał i zastosowanie, ale zasada działania pozostała nie zmieniona. Początkowo wykonywany z kamienia i rogu, brązu a następnie stali. Obecnie siekiera składa się zazwyczaj z obucha w kształcie zaostrzonego klina wykonanego ze stali węglowej i styliska z twardego drewna. W obuchu wykonany jest otwór równoległy do ostrza (najczęściej o przekroju prostokątnym), w którym za pomocą klina mocowane jest stylisko. Rzadko spotyka się siekiery o dwóch ostrzach. Często też – w celu obniżenia ceny – ze specjalnie utwardzonej stali wykonuje się tylko sam koniec klina i łączy się go z tańszym i mniej wytrzymałym materiałem reszty obucha. Obecnie najczęściej używana jest do prac ciesielskich i do rozdrabniania drewnianych szczap opałowych. Występuje w różnych formach np.:
- jako ciężki, dwuręczny topór bojowy (Berdysz), lub lekki toporek rycerski
- jako ciężki, z krótkim drzewcem topór rzeźnicki, lub w formie laski (ciupaga) Jest symbolem kata, oraz występuje w wielu herbach. Jako narzędzie kata służył do dekapitacji – czyli obcinania głowy. W późniejszych czasach zastąpiony przez gilotynę. Kategoria:Broń biała Kategoria:Narzędzia ja:斧

Narzędzie

Narzędzie to przedmiot służący do bezpośredniego oddziaływania w procesie pracy na przedmiot pracy.
Narzędzie pozwala wykonać to, czego przeciętny człowiek nie byłby w stanie wykonać gołymi rękami. Jednym z kryteriów podziału procesów cywilizacyjnych jest rodzaj materiałów używanych na narzędzia:
- epoka kamienia: narzędzia były wykonywane z kości i rogów zwierząt, z drewna, kamienia,
- epoka brązu: ok. 2000 p.n.e. zaczęto stosować narzędzia miedziane i brązowe,
- epoka żelaza: ok. 1000 p.n.e. weszły w użycie narzędzia żelazne. Najwcześniejszymi narzędziami były kije, kamienie, kości w postaci naturalnej, dobierane odpowiednio do zamierzeń. Następnie zaczęto narzędziom nadawać formy lepiej dostosowujące je do potrzeb. Na przestrzeni wieków nastąpiło ogromne zróżnicowanie narzędzi, dostosowywanych do różnorodnych rzemiosł i gałęzi przemysłu. Zależnie od wybranego kryterium rozróżnia się narzędzia:
- według dostosowania do zadań:
- uniwersalne
- specjalne
- według rodzaju napędu:
- ręczne
- maszynowe (do pracy na obrabiarkach)
- według przeznaczenia:
- nazywane od rodzaju obróbki: np. tokarskie, ślusarskie, kuźnicze
- nazywane od profesji użytkownika: np. szewskie, krawieckie, stolarskie
- nazywane od rodzaju obrabianego materiału: np. do metalu (stali), do drewna
- nazywane od sposobu obróbki: np. skrawające, ścierne specjalną grupę stanowią
- narzędzia pomiarowe

w innych znaczeniach

- narzędzie walki - zobacz: broń
- narzędzie zbrodni - zobacz: kryminalistyka. Kategoria:Narzędzia ja:道具 simple:Tool

Wynalazek

:Uwaga: dane proszę przenosić do Odkrycie naukowe, a nie kasować! Wynalazek to nowe rozwiązanie techniczne, najczęściej poprzedzone przez pomysł. Wg prawa patentowego wynalazek to, poddające się ścisłej definicji prawno-technicznej, unikalne rozwiązanie techniczne, nie opatentowane dotychczas. Pojęciem pokrewnym jest odkrycie naukowe – obserwacja nieznanego dotąd zjawiska występującego naturalnie w przyrodzie. Odkrycia nie podlegają ochronie patentowej – uważa się, że są one własnością całej ludzkości. Ochrona patentowa może natomiast dotyczyć nowej technologii, która przyczyniła sie do odkrycia. Pojawiają się jednak próby patentowania odkryć, przez przypisywanie im znamion wynalazku np: zapis ludzkiego genomu. Za pierwsze wynalazki przyjmuje się narzędzia, które powstały około 1 700 000 lat temu. Podobnie jak w przypadku pomysłów i odkryć większość wynalazków jest bezużyteczna, lecz przed zastosowaniem w praktyce trudno określić ich przydatność. Burzliwe dzieje niektórych można zobaczyć w haśle Historia wynalazków i wynalazczości.

Wynalazki możemy podzielić na

- ponadczasowe – znane od dawna i dalej aktualne
- topór, siekiera
- pismo
- igła
- koło
- przemijające
- kusza
- koło wodne
- maszyna parowa
- zapomniane
- sposób budowy piramid
- skrzypce Stradivariego
- wyśmiewane, ale genialne
- rower Draisa z 1818r.

Lista alfabetyczna polskich wynalazców

- Ignacy Łukasiewicz (1822-1882) – lampa naftowa (31 lipca 1853), ropa naftowa
- Jan Szczepanik (1872-1926) – fotografia barwna
- Tadeusz Sędzimir (1894-1989) – hutnictwo

Lista alfabetyczna innych wynalazców

- Alexander Graham Bell (1847-1922) – telefon (1876)
- Blaise Pascal (1623-1662) – arytmometr (1642)
- Carl Fisher
- Emil Tropsh
- James Watt (1736-1819) – maszyna parowa (1769)
- Julio Natta (1903-1979)
- Kallinikus – ogień grecki (ok. 674)
- Leonardo Da Vinci (1452-1519)
- Nikola Tesla (1895-1928) – silnik prądu zmiennego, autotransformator
- Thomas A. Edison (1847-1931) – żarówka (1879), fonograf (1877) Zobacz też: patent, historia wynalazków i wynalazczości, odkrycie naukowe, odkrycia geograficzne, odkrycia archeologiczne, odkrycia niesklasyfikowane kategoria:technika kategoria:prawo własności intelektualnej ja:発明

Młotek

Młotek – jedno z najstarszych narzędzi używanych przez człowieka, służące do uderzania w materiał w celu jego obróbki, do uderzania w inne narzędzie, takie jak dłuto, przecinak, wybijak, punktak itp. lub do wbijania w różne powierzchnie gwoździ, klinów, pali itp. pal Składa się z dwóch podstawowych elementów - obucha i trzonka; całość przypomina literę "T" ("daszek" odpowiada obuchowi). Obuch najczęściej wykonany jest ze stali narzędziowej (stal narzędziowa węglowa N6, N7 lub N7E) i ma kształt zbliżony do wydłużonego prostopadłościanu z jedno- lub dwustronnie ściętym jednym z końców. Trzonek zwykle jest drewniany. Na ogół połączenie trzonka z obuchem wzmocnione jest przez klin. Wielkością charakteryzującą młotki jest masa obucha (np. młotek 150 g); masa największych ręcznych młotków (młotów) osiąga 20 kg. Oprócz tradycyjnego młotka do prac mechanicznych, są też młotki do zastosowań specjalnych:
- młotek blacharski – obuch wykonany jest z twardej gumy, elastycznego tworzywa lub ze stali zakończonej gumowymi nakładkami – służy do kształtowania blachy, a także może być użyty do pobijania dłuta lub innego narzędzia
- młotek szewski – powierzchnia uderzająca obucha jest wypukła - dostosowana do wbijania gwoździ w miękkie powierzchnie (skórę); zamiast ściętego przeciwległego końca są wygięte "łapki" do wyciągania gwoździ
- młotek murarski – zwykle nieco większy od młotka tradycyjnego, służy do łamania cegieł, wybijania kanałów w murze itp. prac budowlanych
- młotek stolarski – ma obuch wykonany z twardego drewna, służy do pobijania innego narzędzia - dłuta, przecinaka itp.
- młotek kuchenny – charakteryzuje się wykonanym z drewna lub aluminium obuchem o niewielkiej masie, o ryflowanych lub żeberkowanych powierzchniach roboczych, służy najczęściej do rozbijania mięsa
- młotek rzeźbiarski – z obuchem w kształcie walca zamocowanego współosiowo z trzonkiem, służący do pobijania dłuta rzeźbiarskiego
- młotek jubilerski (cyzelarski) – służący do prac jubilerskich, miniaturowy, o niewielkiej masie. walca
- młoto-klin – młot z długim trzonkiem i ostrym obuchem (przypominającym obuch siekiery); służy do rozbijania pieńków drewnianych; jest wbijany za pomocą dużego młota (5 kg lub więcej), tak aby rozrywać drewno wzdłuż słojów.
- młotek kamieniarski – wykorzystywany na przykład przy brukowaniu. Młot, młotek i młoteczek określają także inne rzeczy zbliżone kształtem lub funkcją – różne części składowe mechanizmów, urządzeń itp. lub też całe maszyny. Zobacz też:
- kilof
- młotkowanie - rodzaj obróbki powierzchni
- młot mechaniczny
- nadziak
- oskard
- topór Kategoria:narzędzia simple:Hammer

Kilof

Kilof - narzędzie służące do rozdrabniania wiekszych częsci skalnych i wstępnego rozdrabniania twardego podłoża, które potem można usuwać np. za pomocą łopaty. Najczęściej używanym przez górników oraz archeologów. A przy okazji zapraszam na www.jaktrzebatotrzeba.blog.onet.pl Kategoria:Narzędzia

Obuch

Obuch to tępo zakończona strona takich narzędzi jak młot, siekiera lub oskard. Obuch - rodzaj broni, czekana, stosowanej w XV - XVIIw. przez rycerzy do rozbijania zbroi przeciwnika. Charakterystyczną cechą obucha było to, że naostrzona była jego dolna krawędź a nie przednia jak w większości toporów. Kategoria:Broń biała

Stal węglowa

Stal węglowa - stal, w której dodatkiem stopowym kształtującym jej charakterystyki jest węgiel. Stal węglowa stosowana jest powszechnie przy wytwarzaniu konstrukcji oraz części urządzeń mechanicznych, wszędzie tam, gdzie jej charakterystyki są wystarczające. Stale węglowe dzieli się na:
- stale węglowe zwykłej jakości – stosowane bez dodatkowej obróbki
- stale węglowe podwyższonej jakości – często poddawane dodatkowej obróbce cieplnej lub chemicznej. W zależności od zawartości węgla dzielimy je na:
- stale niskowęglowe - o zawartości węgla do około 0,3%
- stale średniowęglowe - o zawartości od 0,3 do 0,6%
- stale wysokowęglowe - o zawartości powyżej 0,6% Zobacz take: stal niskostopowa, stal stopowa. Kategoria:Metaloznawstwo ja:炭素鋼

Topór

Drzewce

- drzewce - element składowy broni
- drzewce - element składowy sztandaru
- drzewce - element składowy omasztowania
- Drzewce - wieś w powiecie gostyńskim, województwo wielkopolskie
- Drzewce - wieś w powiecie puławskim, województwo lubelskie

Kat (osoba)

Kat, zwany również egzekutorem lub oprawcą, zajmował się w średniowieczu i później także wymierzaniem sprawiedliwości w imieniu władcy kraju, księstwa, a nawet miasta. Czasami też, zwłaszcza w latach późniejszych, i państwa.

Kat

Ubrany zazwyczaj w jaskrawy strój przywdziewał kaptur koloru czarnego, lub czerwonego i przeprowadzał egzekucję. Najczęściej dokonywał tego toporem, z czasem mieczem, a w późniejszych wiekach ścinał na gilotynie. Kat zajmował się również przesłuchiwaniem podejrzanych, torturowaniem, wymierzał kary chłosty, pręgierza czy łamania kołem. W średniowieczu zawód kata był elitarny. Do jego wykonywania wymagane było posiadanie dużej wiedzy (m.in. umiejętność czytania i pisania, oraz anatomia). Z czasem kaci w ramach swoich obowiązków mieli łapać bezpańskie zwierzęta (psy i koty), co spowodowało poniżenie tego szacownego stanowiska. W razie potrzeby kaci nastawiali złamania i zwichnięcia. W Bieczu znajduje się Baszta Katowska (budynek) dawnej szkoły katów. Prawdopodobnie jest to dziewiętnastowieczna legenda, ale mistrzowie z Biecza byli cenieni i wypożyczani na egzekucje do innych miast, oraz szkolili uczniów. Drugą skrajnością byli przestępcy, którym darowano karę w zamian za zostanie katem.

Ciekawostka

Kaci niemieccy zawsze zakładali maski, kiedy wykonywali wyroki śmierci i nie byli na stałej pensji. Zaś ich francuscy koledzy po fachu byli niejako osobami publicznymi i byli na stałej pensji. Były czasy, nawet w XX wieku, kiedy kat był we Francji osobą popularną i powszechnie szanowaną (np. Anatole Deibler). W Niemczech zaś zawód ten uchodził często za hańbiący (zob: Topór z Wandsbek).

Notka językowa

W języku polskim nie ma wielkiego rozróżnienia, prawie zawsze mówimy o kacie, niezależnie od sposobu, w jaki zadaje on śmierć skazanemu. Natomiast np. w j. angielskim kat, który wykonuje wyrok przez powieszenie nazywany jest hangmen, zaś ścinający głowy headsman. W niektórych stanach USA, które stosowały karę śmierci na krześle elektrycznym, kat nazywany był state electrican (zob. Robert Elliott).

Zobacz też

- tortura
- profos
- narzędzia tortur. Kategoria:Kara śmierci Kategoria:Zawód kategoria:tortury

Herb

Herb – charakterystyczny znak ustalony według określonych reguł heraldycznych, pełniący rolę wyróżnika osoby stanu szlacheckiego lub duchownego, rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego.

Opis herbu

Opis herbu czyli blazonowanie powinno być krótkie i jednoznaczne. Język powinien być na tyle zrozumiały aby, korzystając z opisu, można było herb narysować. Zgodnie z historią herb opisuje się od strony rycerza trzymającego tarczę, tzn. prawa strona tarczy to na rysunku strona lewa. Godło herbowe, jego części i elementy dodatkowe opisują osobę lub instytucję posługującą się herbem. Poszczególne elementy herbu mogą symbolizować nadane przez suwerena godności, godności duchowne (chwosty, pastorały i kapelusze), stopnie wojskowe (buława) lub sprawowane funkcje (klucze). Mogą również symbolizować cechy szczególne osoby, rodu lub instytucji. Historyczne nazwy herbów wywodzą się w większości od różnego rodzaju zawołań (szczególnie z pola walki). Badaniem i rozwijaniem symboliki herbowej zajmuje się nauka zwana heraldyką.

Historia powstania herbów

Zwyczaj stosowania herbów ukształtował się w średniowieczu i swój rodowód posiada w bojowym taktycznym zespole rycerskim, jaki stanowiła chorągiew, czyli oddział wojskowy stanowiący podstawową jednostkę podczas prowadzenia bitew. Gdy na polu walki pojawiła się ciężka jazda, zbroje były do siebie podobne a hełmy zakrywały głowę i twarz, rozpoznanie poszczególnych rycerzy stawało się niemal niemożliwe. Łatwy do rozpoznania rysunek dawał możliwość identyfikacji, stąd też jednostka ta skupiała i rozpoznawała się po proporcu, odpowiednio barwionym i opatrzonym znakiem bojowym. Właśnie ów znak przechodził na różne części uzbrojenia rycerskiego, przede wszystkim na hełm i tarczę, skąd pochodzą dawne określenia: arma, insignia lub clenodium. Dowódcami chorągwi byli świeccy książęta lub duchowni. Znak bojowo-rozpoznawczy zaczął więc z czasem rozszerzać swoje znaczenie również jako symbol dowódcy i jego włości. Zaczęto więc używać go nie tylko na częściach uzbrojenia. Rolę herbu ugruntowały jednak dopiero zmiany w ustroju lennym. Rozdrobnienie feudalne zwiększyło liczbę chorągwi, a co za tym idzie liczbę znaków. Rycerstwo natomiast związane lennie z suwerenem musiało posługiwać się znakiem swego pana. Stąd w XIII w. herb staje się znakiem przynależności do danej ziemi i pana, a nie indywidualnym atrybutem. Prawo heraldyczne tworzyło się między XIII a XV w. W tym okresie herb stał się oznaką przynależności do stanu szlacheckiego i zaczął zyskiwać elementy mające na celu odróżnienie od ich suwerenów. Oprócz terytoriów lennych, herbów zaczynają używać: miasta (wprowadzając znaki swoich panów do elementów architektonicznych), korporacje kościelne, cechy rzemieślnicze (z racji wejścia do rad miejskich). W XIII i XIV w. dokonuje się rozłam między herbem, a terytorium. Wynika to z faktu, że król nadaje herby osobom, które nie mają żadnego zwierzchnictwa lennego. Od połowy XIV w. pojawia się nobilitacja, która daje zgodną z prawem, możliwość zarobkowania władcy, poprzez zatwierdzanie nowych herbów.

Historia herbów w Polsce

Do Polski herby przybyły w XIII w. z Zachodu, przez Czechy i Śląsk. U swoich korzeni czerpały właściwości z wzorca zachodniego, choć nigdy nie porzucono wpływów kultury ojczystej. Można to zauważyć chociażby w sztuce blazonowania, czyli opisywania herbu wedle ustalonych reguł. Posługiwano się oczywiście określeniami z języka francuskiego, lecz nadal pozostały określenia: wręby, krzywaśń, łękawica, krzyż (może być zaćwieczony), księżyce (mogą do siebie zwracać się barkami), itp. Herby w Polsce powstawały z inicjatywy rady miejskiej lub wójta, następnie z tzw. przywilejów herbowych nadawanych miastom przez władców. W XV w. zaczęto się posługiwać spolszczonym czeskim słowem erb (pochodzącym z niemieckiego Erbe, czyli dziedzictwo). Po upadku Rzeczpospolitej zaborcy usuwali herby, zastępując je godłem państwowym. W okresie międzywojennym herbami miejskimi zajęło się Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wraz z Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Do 1939 r. zatwierdzono 104 herby miast. Po II wojnie herbami nikt się prawnie nie zajmował. Dopiero w 1978 r. uchwalono ustawę o odznakach i mundurach, która zezwalała na ustanawianie herbów miejskich i wojewódzkich. Ustawa o samorządzie terytorialnym z 1990 r. zezwoliła także gminom na ustalenie herbu. Zabrakło w niej jednak jakichkolwiek przepisów wykonawczych, dlatego w heraldyce terytorialnej panuje całkowita dowolność. Historycznie obok największej liczebnie grupy herbów rycerskich (szlacheckich) wykształciły się również:
- herb mieszczański
- herb korporacji
- herb miejski
- herb państwowy

Układ, kompozycja i kolorystyka herbu

Od najdawniejszych czasów stałe elementy herbu to:
- tarcza herbowa, zawierająca godło
- hełm z klejnotem (od około XIV w.) W późniejszym okresie do polskiego herbu na stałe weszła korona herbowa (korona rangowa). Herb może również zawierać:
- labry (wykształcone na podobieństwo liści akantu z chust okrywających hełmy)
- trzymacze (bestie, zwierzęta lub anioły, wprowadzone dopiero pod koniec XVIII w.)
- ordery herbowe (nadawane ad personam czyli za osobiste zasługi, nie mogły być dziedziczone)
- dewizy herbowe (musiały być nadawane oddzielnym dyplomem)
- postument heraldyczny Tarcza herbowa zawiera rysunek nazywany godłem herbowym. Może ono być prostym podziałem tarczy na pola lub składać się z różnych kombinacji następujących elementów:
- figura zaszczytna (inaczej zwana figurą heraldyczną)
- figura uszczerbiona (to figura zaszczytna "luzem" czyli nie dotykająca krawędzi tarczy)
- krzyż heraldyczny Ściśle określone kolory (i ich czarno-białe wzorzyste odpowiedniki zwane szrafirunkiem) oraz futra (gronostaje i popielice) określa się mianem tynktur. W heraldyce innych krajów spotyka się również:
- zawój (dwukolorowa skręcona materia zamiast korony)
- czapki napoleońskie
- płaszcz (w heraldyce litewskiej, mogli ich używać wyłącznie kniaziowie)

Zobacz też

- blazonowanie, heraldyka, herold Kategoria:Heraldyka Kategoria:Symbole

Gilotyna

Gilotyna – przyrząd służący do wykonywania kary śmierci poprzez ścięcie głowy za pomocą dużego, ciężkiego (ok. 40 kg) noża o skośnym ostrzu, który opada pionowo z wysokości 2,3 m pod wpływem grawitacji na szyję skazańca, unieruchomionego w ramie gilotyny.

Historia wynalezienia

Urządzenia podobne do gilotyny były znane już wcześniej w niektórych krajach Europy, jednak we Francji podczas rewolucji francuskiej udoskonalono ją i zastosowano na wielką skalę jako standardową metodę wykonywania egzekucji. W ten sposób gilotyna stała się symbolem terroru z czasów rewolucji francuskiej. Nazwa gilotyna pochodzi od nazwiska pomysłodawcy zastosowania tego urządzenia, deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z Paryża i chirurga Josepha Ignace Guillotina. Za opracowanie gilotyny stosowanej we Francji odpowiedzialny jest jednak inny lekarz – Antoine Louis, członek Académie Chirurgical. Dlatego też początkowo nazwana ją Louison lub Louisette, a dopiero potem nazwana została przez prasę gilotyną, mimo rozpaczliwych protestów pomysłodawcy. Gilotyna była początkowo pomyślana jako bardziej humanitarna metoda wykonywania kary śmierci. We Francji przedrewolucyjnej w stosunku do ludzi szlachetnie urodzonych stosowano ścięcie toporem lub mieczem, a wobec pospólstwa powieszenie. Zdarzało się, że potrzeba było kilka cięć aby odrąbać głowę, a skazaniec, którego wieszano konał przez dłuższy czas. Pierwszą osobą ściętą na gilotynie 25 kwietnia 1792 był rabuś, który grasował na traktach – Nicolas J. Pelletier. Najsłynniejszymi osobami straconymi na gilotynie byli król Ludwik XVI, królowa Maria Antonina i ten który sam był w znacznym stopniu odpowiedzialny za terror rewolucyjny – Maksymilian Robespierre.

Gilotyna w różnych krajach na świecie

Francja

Gilotyna używana była przede wszystkim we Francji. Zarówno w okresie I Republiki, jak i rządów Napoleona, restauracji i pozostałych okresów historii tego państwa. Natomiast przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu państwa karane były śmiercią przez rozstrzelanie. W czasach istnienia rządu Vichy gilotyną karano też za uczestnictwo w ruchu oporu, czy dokonywanie nielegalnych aborcji. Po przywróceniu Republiki narzędzie śmierci funkcjonowało nadal. Ostatnia publiczna egzekucja we Francji miała miejsce 10 września 1939 roku w Wersalu, kiedy to stracono Eugene Weidmanna. Po tej egzekucji prezydent Albert Lebrun zniósł publiczne kaźnie. Ostatnia egzekucja we Francji miała miejsce 10 września 1977 kiedy to stracono tunezyjskiego emigranta Hamida Djandoubiego. Prezydent Valery Giscard d'Estaing nie skorzystał z prawa łaski, podobnie zresztą, jak w dwóch poprzednich przypadkach. W roku 1981 nowy prezydent Francji François Mitterrand zwrócił się do parlamentu o zgodę, na zniesienia kary śmierci we Francji. Wniosek został przyjęty.

Polska

W niepodległej Polsce gilotyny nie stosowano, lecz w dniu 30 czerwca 1794 roku przy pomocy tego urządzenia ścięto we Francji dwudziestosześcioletnią Polkę – Rozalię z Chodkiewiczów Lubomirską, którą oskarżono o przyjazne stosunki z wrogami Rewolucji. W niepodległej Polsce gilotyny nie stosowano, ale w czasie okupacji hitlerowskiej była ona używana na ziemiach wcielonych do Rzeszy (m.in. Poznań).

Niemcy

Za czasów kampanii napoleońskich gilotyna przywędrowała do Niemiec. Wiele landów, w tym Bawaria, Saksonia czy Wirtembergia przyjęły ją – obok ścięcia toporem – jako metodę egzekucji na swoim terytorium. W roku 1871 zjednoczona już Rzesza przyjęła, że przestępstwa, za które przewidziana jest kara śmierci, będzie karana ścięciem na gilotynie lub toporem. Największe żniwo zebrała gilotyna pod rządami Hitlera. W samych tylko latach 1944-1945, a więc w niecały rok, zdekapitowano w ten sposób 10 000 osób. Po wojnie gilotyna była używana w zachodniej strefie okupacyjnej Niemiec do lipca 1949 roku, kiedy to wprowadzono moratorium (najwyższy wymiar kary zniesiono dwa lata później), a w strefie sowieckiej (potem NRD) do 1952.

USA

Na terenie Ameryki Północnej stosowano gilotynę w Luizjanie, aż do przejęcia tego terenu przez Amerykanów. Warto też jako ciekawostkę odnotować fakt, że pod koniec lat 90. XX wieku podczas debaty na temat kary śmierci w amerykańskim stanie Floryda, jeden z członków legislatury stanowej zaproponował zmianę sposobu wykonywania wyroków śmierci z praktykowanego wówczas krzesła elektrycznego na ścięcie gilotyną. Projekt został odrzucony.

Inne kraje

Gilotyna była też używana w Belgii, Persji, Szwecji (ten ostatni kraj już w roku 1794 posiadał własną gilotynę, zaś publiczne zgilotynowanie Alfreda Andersa w 1910 roku było ostatnim wykonanym w tym kraju wyrokiem śmierci), Wietnamie i koloniach francuskich.

Na marginesie

Nazwą „gilotyna” określane są także niektóre inne urządzenia do cięcia, działające na zasadzie noża poruszającego się od góry w ramie lub na zawiasie, przeznaczone do innych celów. Najczęściej używane bywają gilotyny introligatorskie do przycinania pliku arkuszy papieru, a także gilotyny do cięcia metali – szczególnie blach. introligatorskie Kategoria:Kara śmierci ja:ギロチン th:กิโยติน

Kategoria:Broń biała

Kategoria:Broń historyczna

Tsavo maneaters

In March of 1898, the British East Africa Company led by engineer Lt. Col. John Henry Patterson began building a railway bridge over the Tsavo River in Uganda. During the construction period, many railway workers were killed by two maneless male lions who dragged men from their tents at night. The workers built bomas (thorn fences) around the camp to keep the lions out; however, the lions were able to crawl through. Patterson set traps and tried several times to ambush the lions at night from a tree. He finally killed the first lion on December 9, 1898, and the second three weeks later. The lions had killed nearly 140 workers. There is speculation that the Lions in the region had developed a taste for humans as a result of the slave trade. After 26 years as Patterson's floor rugs, the lions' skins were sold to the Chicago Field Museum for a sum of $5,000 US. Patterson's accounts were published in his book The Man-Eaters of Tsavo and later dramatized in the movies Bwana Devil and The Ghost and the Darkness.

External links

- [http://www.fieldmuseum.org/exhibits/exhibit_sites/tsavo/default.htm Chicago Field Museum - Tsavo Lion Exhibit]
- [http://news.nationalgeographic.com/news/2003/02/0211_030211_tsavolions.html Man-Eating Lions Not Aberrant, Experts Say] Article in National Geographic
- [http://www.imdb.com/title/tt0116409/ The Ghost and the Darkness] at Internet Movie Database category:lions Category:Railway accidents Category: Man eaters

bielizna erotyczna systemy zarz�dzania wydarzenia hotels edinburgh uk hotel kiev

:: RELATED NEWS ::

King Onjo of Baekje
Onjo (reigned 18 BCE–28 CE) is the legendary founder and first king of the ancient Korean kingdom of Baekje. He is known as the third son of King Dongmyeong, the founder of Goguryeo. King Dongmyeong had three sons; Yuri, Bi