:: wikimiki.org ::

Twardość W Skali Mohsa

Twardość w skali Mohsa

Twardość w skali Mohsa została ułożona przez niemieckiego mineraloga Friedricha Mohsa w 1812 r. Jest to skala dziesięciostopniowa, przy czym twardość poszczególnych minerałów nie jest ułożona proporcjonalnie pod względem twardości. Jest to jedynie skala orientacyjna, a klasyfikacja polega na tym, że jeżeli badany minerał będzie w stanie zarysować powierzchnię minerału wzorcowego, będzie zaklasyfikowany z jego twardością. Np. jeżeli minerał badany zarysuje powierzchnię kwarcu, będąc jednocześnie rysowany przez niego będzie miał taką twardość. Minerały są ustawione od najmniej do najbardziej twardego. Jeżeli minerał badany będzie w stanie zarysować np. kwarc, a on nie będzie w stanie zarysować materiału badanego, to twardość próbki uznamy za co najmniej 7,5 (porównanie z topazem mówi czy nie jest większa). Jako przykładowe minerały wzorcowe uznaje się: #talk #sól kamienna, gips #kalcyt #fluoryt #apatyt #ortoklaz, skaleń #kwarc #topaz #korund #diament
Obecnie twardość absolutną można mierzyć za pomocą sklerometrów.
Zobacz też: Skala twardości Vickersa, Skala twardości Brinella, Skala twardości Rockwella, minerał, jubilerstwo Kategoria:Materiały budowlane Kategoria:Geologia Kategoria:Jubilerstwo ja:モース硬度

Niemcy

Niemcy (nazwa oficjalna Republika Federalna Niemiec, niem. Bundesrepublik Deutschland) – państwo położone w Europie Środkowej, będące członkiem Unii Europejskiej, Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8 oraz NATO. Do 1970 (do traktatu pomiędzy RFN a Polską) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna (NRF). Niemcy mają dostęp do Morza Bałtyckiego i Morza Północnego. Stolica to Berlin (przed przyłączeniem NRD - Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego).

Ludność

Liczba ludności: 82 500 800 (2004) - największa wśród państw UE Struktura wiekowa (2000):
- 0-14 lat: 16% (chłopcy 6 679 930; dziewczynki 6 333 110)
- 15-64 lat: 68% (mężczyźni 28 638 814; kobiety 27 693 630)
- powyżej 64 lat: 16% (mężczyźni 5 133 121; kobiety 8 318 803) Grupy etniczne: Około 75 212 900 (91,12%) mieszkańców Niemiec posiada obywatelstwo niemieckie. Spośród nich około 7 mln (ok. 9%), posiada często dwa obywatestwa, nie urodziło się w Niemczech, lub język niemiecki nie jest ich językiem ojczystym. Dla lepszego zrozumienia możnaby wskazać na różnicę w znaczeniu pojęć Narodowość i Obywatelstwo, czego się w Niemczech z powodu historycznego obciążenia pojęcia Naród (zobacz też Nazizm) nie robi. Bezsprzecznie, można jednak powiedzić, iż znaczną część społeczeństwa stanowią przybyli do Niemiec po II wojnie światowej imigranci lub ich potomkowie. Pozostałe 9 % ludności (ok. 7 mln) stanowią obywatele innych krajów, mieszkający na stałe w RFN: Turcy (2,4 mln), narody byłej Jugosławii(1,0 mln), Włosi(0,5 mln), Grecy (0,3 mln), Polacy (bez niem. obywatelstwa 0,3 mln), Austriacy(0,2 mln) i inni. Całkowita Polska emigracja do Niemiec wynosi grubo ponad 2 mln ludzi, z których większość, ze względów podobieństw kulturowych, relgijnych, kulinarnych i innych, jest dobrze zintegrowana z ludnością niemiecką. Stosunek imgracji do emigracji zmienił się w ostatnich 10 latach i zmienia w rosnącym tempie nadal. W roku 2004 wyemigrowało w sumie ok. 150 tys. obywateli Niemiec, z czego większość do USA (ok. 13 tys.), ale też Polska jest jednym z ulubionych celi emigracji Niemieckiej (ok. 10 tys. 3. miejsce). Niemieccy emigranci są w większości wysoko kwalifikowanymi, poszukiwanymi na światowym i europejskim rynku pracy specjalistami, którzy ze względu na trudności ekonomiczne Niemiec i złe perspektywy zawodowe zdecydowali się z Niemiec wyjechać. Np. lekarze i pracownicy naukowi w Niemczech są stosunkowo źle opłacani, ich warunki pracy i szanse na karierę pozostawiają wiele do życzenia, a czas pracy i stawiane wymagania przekraczają te, w innych wysoko rozwiniętych krajach. W Niemczech istnieją ponadto stosunkowo nieliczne historyczne mniejszości etniczne. Na północy, w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn zamieszkuje mniejszość duńska, w Dolnej Saksonii i Szlezwiku-Holsztynie mniejszość fryzyjska, a w Saksonii i Brandenburgii - mniejszość Serbów Łużyckich. Serbów Łużyckich]]Grupy religijne: (2004)
- ewangelicy 25 836 000 (31,3%),
- katolicy 26 165 000 (31,7%),
- żydzi 102 000 (0,012%)
- inni, w tym bezwyznaniowcy, muzułmanie lub inne wyznania 37%

Geografia

Położone w środkowej Europie pomiędzy Morzem Północnym i Morzem Bałtyckim na północy a Alpami na południu. Graniczą na północy z Danią, na wschodzie z Polską, na południowym-wschodzie z Czechami, na południu z Austrią i Szwajcarią, a na zachodzie z Francją, Luksemburgiem, Belgią i Holandią. Najwyższy szczyt Zugspitze (2962 m n.p.m.) w Bawarii.

Ważniejsze miasta (alfabetycznie)

Ustrój polityczny

Zugspitze] Zugspitze] Stolicą federalną jest Berlin, a rząd federalny Niemiec (Bundesregierung) ma swą siedzibę w Berlinie, jednak część ministerstw znajduje się w Bonn. Część centralnych urzędów mieści się w innych miastach, m.in. Karlsruhe i Norymberdze. System polityczny Niemiec jest zorganizowany w oparciu o konstytucję (Verfassung), którą jest Ustawa Zasadnicza Niemiec (Grundgesetz) według zasady podziału władz (Gewaltenteilung). Głową państwa jest prezydent federalny, wybierany przez Zgromadzenie Narodowe (złożonego z Bundestagu i przedstwicieli krajów związkowych) na pięcioletnią kadencję (możliwość jednokrotnego powtórzenia). Ma on czysto reprezentacyjne znaczenie - jest symbolem państwa, moderatorem. Nie ma prawa wetowania ustaw (może je jedynie odesłać do Trybunału). Posiada prawo mianowania ambasadorów i konsuli oraz wysuwania kandydatury kanclerza. Władzą ustawodawczą (die Legislative) jest Bundestag wraz z drugą izbą Radą Federalną Niemiec (Bundesrat). Bundestag wybierany jest co cztery lata w wyborach pięcioprzymiotnikowych: powszechnych, równych, bezpośrednich (jendostopniowych), systemie mieszanym (zasadniczo proporcjonalnym, jednak z zapewnieniem wejścia do parlamentu wszystkich kandydatów, którzy w swych okręgach uzyskali większość) i w głosowaniu tajnym. Ustawowa liczba posłów liczy 598, ale wskutek tego skomplikowanego systemu wyborczego ta liczba może zwiększać się o tzw. mandaty nadwyżkowe. Tak jest w Bundestagu XVI kadencji, który liczy 614 posłów. Posłowie grupują się we frakcjach, do tworzenia których potrzebne jest 5% ogólnej liczby posłów. Obecne frakcje to:
- SPD
- CDU/CSU
- Związek 90/Zieloni
- FDP
- Die Linkspartei. Bundestag na wniosek prezydenta dokonuje wyboru kanclerza i rządu, kontroluje jego prace, zatwierdza umowy międzynarodowe, uchwala ustawy, wybiera (wraz z Bundesratem) prezydenta. Na czele izby niższej stoi przewodniczący Bundestagu (wraz ze swoimi zastępcami). Obecnie jest nim Norbert Lammert z CDU. Władzę wykonawczą (die Exekutive) stanowi rząd federalny z kanclerzem federalnym (Bundeskanzler) na czele. Pozycja kanclerza jest mocniejsza niż polskiego premiera. Ma on prawo bezpośrednio ingerować w prace swoich ministrów. Rząd odwołany być może jedynie w drodze konstruktywnego wotum nieufności (tak np. było w roku 1982). Parlament nie można odwoływać poszczególnych ministrów (zasada odpowiedzialności rządu en bloc). Władzą sądowniczą (die Judikative, czyli Justiz) są sądy, najwyższymi instancjami są:
- Federalny Trybunał Konstytucyjny (Bundesverfassungsgericht),
- Federalny Sąd Administracyjny (Bundesverwaltungsgericht),
- Trybunał Federalny (Sąd Najwyższy) Bundesgerichtshof.

Partie polityczne

System partyjny Niemiec porównawszy chociażby z krajami Europy Zachodniej jest wyjątkowo stabilny i uporządkowany. Wykrystalizowaniu uległ po II wojnie światowej. Partią o najstarszej tradycji jest pochodząca z 1870 r. partia środowiska katolickiego Zentrum (pol. Centrum). Drugą co do wieku partią jest pochodząca z 1875 r. i wyrosła z ruchu robotniczego SPD. Od końca XIX wieku, uczestniczyła w rządach Republiki Weimarskiej, aż do 1933 roku była najsilniejszą partią niemiecką. Obok SPD do tzw. Volksparteien (partii ogólnonarodowych) należy również chadecja (CDU i CSU). Wykształciła się ona po II wojnie światowej ze środowisk dawnej katolickiej partii "Centrum", poszerzonej o środowiska ewangelickie (CDU jest partią ponadkonfesyjną). Na wzmocnienie jej roli wpłynął długi okres rządów (1949-1969) oraz charyzmatyczni liderzy: Konrad Adenauer, Ludwig Erhard i Jakob Kaiser. W latach 1982-1998 CDU/CSU była znów u władzy stanowiąc główną siłę rządu Helmuta Kohla. Tradycyjnie rolę języczka u wagi pełnili liberałowie z FDP (rządzili prawie nieprzerwanie aż do 1998 roku, raz z CDU, raz z SPD - stąd też często nazywani są partią "obrotową". FDP wykształciła się po 1948 roku ze środowisk związanych z przedwojennymi partiami DDP i DVP. Były w niej obecne zarówno elementy wolnomyślicielskie, antyklerykalne jak i nacjonalistyczne (przez pewien czas po wojnie sytuowano FDP "na prawo" od CDU). Z partią związane były takie nazwiska jak pierwszy prezydent RFN Theodor Heuss, jej powojenny lider Erich Mende, przedstawiciele lewego skrzydła Wolfgang Mischnick czy Günter Verheugen. Członkami FDP byli też wieloletni minister spraw zagranicznych RFN Hans Dietrich Genscher (1974-1992), Walter Scheel (1969-74 szef MSZ, prezydent RFN 1974-79) czy Klaus Kinkel (minister sprawiedliwości i spraw zagranicznych w rządzie Helmuta Kohla). FDP miała swój udział w odważnej polityce wschodniej rządu Willego Brandta i Helmuta Schmidta. W 1982 na skutek różnic w pomysłach na politykę gospodarczą i społeczną FDP zrezygnowała z udziału w rządach lewicy i związała się z chadecją. Małżeństwo z CDU, choć niewolne od kłótni i nieporozumień, przetrwało 16 lat. Od 1998 rolę języczka u wagi dla SPD spełniała istniejąca od 1979/80 r. partia Zielonych (BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN). Jej członkiem przewodniczącym był minister spraw zagranicznych Josef Fischer. Partią izolowaną na szczeblu ogólnokrajowym jest Die Linkspartei. - następczyni honeckerowskiej SED. W latach 1990-2002 i ponownie od 2005 reprezentowana była w Bundestagu, głównie przez posłów z byłego NRD, w zachodniej części Niemiec nie udało jej się zapuścić korzeni aż do zawarcia koalicji z dysydentami z SPD. PDS krytykowała z pozycji lewicowych rząd Schrödera, zarzuca mu odejście od lewicowych ideałów, które jakoby zawsze bliskie były PDS. Partia Lothara Bisky'ego współrządzi w dwóch niemieckich landach - Berlinie i Meklemburgii/Pomorzu Przednim (wraz z SPD).

Kraje związkowe Niemiec

: Republika Federalna Niemiec składa się z następujących krajów związkowych: Wszystkie kraje związkowe są równouprawnione.

Gospodarka

Lothara Bisky'ego Niemcy są jednym z najsilniejszych gospodarczo krajów świata. PKB wyniósł w 2001 roku 2148 mld euro, niemiecka gospodarka jest zatem trzecią co do wielkości na świecie nominalnie i czwartą realnie. PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosi: 26 035 euro i plasuje RFN na 11. miejscu w Unii Europejskiej. Mniej zadowalająco kształtuje się niemieckie zadłużenie, które osiągnęło w styczniu 2005 nowy rekordowy stan: 1 418 miliardów euro = ok. 5 672 miliardów PLN, co odpowiada ok. 17 200 € = ok. 68 800 PLN na głowę mieszkańca, do tego dochodzą przewidywane zobowiązania państwa względem przechodzących na emeryturę pracowników sfery budżetowej w randze urzędnika, które płacone są bezpośrednio z budżetu a nie przez ubezpieczenie emerytalne i do roku 2030 sumują się na kolejne 4 do 5 bilionów euro (źródło: niem. Bund der Steuerzahler). Od początku istnienia RFN wszytkie jej budżety były ujemne, a w ostatnich latach deficyty osiągają iście niewyobrażalne wymiary. Zadłużenie i związane z nim odsetki, rosnące koszty systemu opieki zdrowotnej i rentalnego, jak również ogromne bezrobocie (ok. 5 000 000 ludzi), stanowią poważny problem finansowy i tym samym gospodarczy dla tego kraju. Niemcy nie dotrzymują od lat, podpisanych w Maastricht, kryteriów konwergencji (dotyczących stabilności Euro). Dla ratowania finansów pańswa przeprowadza się od lat cięcia w systemach ubezpieczeń społecznych, co jednak nie poprawiło dramatycznej sytuacji.

Przemysł

Liczba zatrudnionych w niemieckim przemyśle wykazuje od lat tendencję spadkową. Każdego dnia z Niemiec przenosi się ok. 1500 miejsc pracy (ok. 500 000 rocznie) do krajów europy wschodniej i Azji. Mimo tego, przemysł wnosi ciągle jeszcze ok. 30%. do PKB, a jego podstawową gałęzią jest motoryzacja i związane z nią branże. Od podpisania protokołu w Kioto, podejmuje się starania dla zmiejszenia emisji dwutlenku węgla do atmosfery, choć z drugiej strony w 1998 r. postanowiono zakaz budowy nowych i czasowe ograniczenie użytkowania istniejących elektrowni atomowych.

Kultura

Literatura

- Literatura niemiecka

Malarstwo

- Lucas Cranach Starszy
- Lucas Cranach Młodszy

Film

Teatr

- Bertolt Brecht

Związki z Polską

Zobacz też

- Wikiportal:Niemcy
- III Rzesza
- Cesarze niemieccy
- Lista feldmarszałków niemieckich
- Kluby piłkarskie w Niemczech
- Polskie odpowiedniki niemieckich nazw geograficznych
- stacje telewizyjne w Niemczech

Linki zewnętrzne

- Urzędy państwowe
- [http://www.bundesregierung.de Rząd Federalny]
- [http://www.government.de Rząd Federalny]
- [http://www.bundespraesident.de Prezydent RFN]
- [http://www.bundeskanzler.de Urząd Kanclerski]
- [http://www.bundestag.de Bundestag]
- [http://www.bundesrat.de Bundesrat]
- [http://www.backinjob.de praca w Niemczech]
- [http://www.auswaertiges-amt.de Resort Spraw Zagranicznych]
- [http://www.eu-kommission.de Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej]
- [http://www.erdkunde-online.de/0351.htm Geografia Niemiec]
- [http://www.deutschland.de Oficjalny portal wielojęzyczny]
- [http://www.destatis.de/gv/suche_gv2000.htm miasta i gminy Baza danych struktury administracyjnej (Statistisches Bundesamt Deutschland) Federalny Urząd Statystyczny]
- [http://webcam.deili.info/pl,1,4 Webcam Kamery Internetowe Niemczech]
- [http://www.wetter.de aktualna pogoda]
- [http://www.thueringen.de/de/ontothetop.html#lzt/thueringen/blaetter/freistaat/content.html Historia pojęcia Freistaat (Republika)]
- [http://www.huzia.pl/gazzetta/niemcy.php Prasa niemiecka]
- [http://www.german-foreign-policy.com/pl/info/ Informacje na temat niemieckiej polityki zagranicznej]
- [http://www.asinah.org/photo-library/thumbnails.php?album=29&lang=polish Niemcy Albumy] ! Kategoria:NATO Kategoria:Państwa członkowskie Unii Europejskiej als:Deutschland roa-rup:Ghirmânii zh-min-nan:Tek-kok ko:독일 ms:Jerman ja:ドイツ simple:Germany th:สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี fiu-vro:S'aksamaa

Friedrich Mohs

Friedrich Mohs (29 stycznia 1773 - 29 września 1839) to niemiecki fizyk, chemik i hukolog. W roku 1812 opracował skalę twardości minerałów. Zobacz też: mineralogia. Mohs Friedrich

Skala

Skala (łac. scala - szczebel)
- Skala (firma)
- skala Apgar
- skala AVPU
- skala barw
- skala Beauforta
- skala bezwzględna temperatur
- skala Brinella
- skala Celsjusza
- skala Fahrenheita
- skala Glasgow
- skala IQ Stanford-Bineta (psychologia)
- skala Kelvina
- skala kolorymetryczna
- skala mapy
- skala Mercallego
- skala Mohsa (twardości)
- skala pH
- skala Rankine'a
- skala Richtera
- skala Rockwella
- skala staninowa (psychologia)
- skala stenowa (psychologia)
- skala temperatur
- skala tenowa (psychologia)
- skala termometryczna
- skala tetronowa (psychologia)
- skala twardości
- skala Wechslera (psychologia)
- skala w modelarstwie
- skala (muzyka)
- skale instrumentów muzycznych

Minerał

Minerał (fr. minéral, od celt. mina – kopalnia) – najmniejszy naturalny składnik skorupy ziemskiej o określonej budowie chemicznej i fizycznej. Zazwyczaj jest to związek chemiczny, rzadziej pierwiastek chemiczny. Zasadniczo minerały są ciałami stałymi o budowie krystalicznej, choć do minerałów zalicza się także niektóre ciała niekrystaliczne, np. bursztyn, opal, ozokeryt. Minerały, w składzie których występuje tylko jeden pierwiastek, nazywamy jednorodnymi np. złoto, platyna, węgiel. Minerały, w składzie których występuje nawet kilkadziesiąt pierwiastków, to minerały różnorodne. Cechy charakteryzujące dany minerał:
- układ krystalograficzny
- twardość
- łupliwość
- rysa
- przełam
- barwa minerału
- zabarwienie minerału Minerały stanowiące główne składniki budujące skały nazywa się minerałami skałotwórczymi, a są to: amfibole, dolomit, kalcyt, krzemiany, kwarc, miki, minerały ilaste, oliwin, pirokseny, skalenie. Inne minerały to przykładowo: alabaster, ałunit, anhydryt, antymonit, apatyt, argentyt, azuryt, baryt, beryl, blenda cynkowa, blenda uranowa, bursztyn, chalkopiryt, chloryty, chromit, cynober, diament, fluoryt, galena, galman, getyt, gips, glaukonit, granat, hematyt, kasyteryt, kolumbit, korund, kriolit, lelingit, limonit, magnetyt, magnezyt, malachit, miedź, monacyt, opal, piryt, saletra chilijska, saletra indyjska, siarka rodzima, sole potasowe, sól kamienna, syderyt, talk, topaz, uraninit, złoto, żelazo. Badaniem minerałów zajmuje się mineralogia.

Zobacz też

- kruszec, kruszec polimetaliczny, kamień szlachetny, minerał promieniotwórczy, ruda
- podstawowe zagadnienia z zakresu geologii oraz jubilerstwa

Linki zewnętrzne

- [http://www.mineraly-schindele.pl Minerały Schindele] Dla ludzi, zwierząt i natury
- [http://www.ing.uni.wroc.pl/~js/dydaktyka.htm Instytut Nauk Geologicznych U.Wr.] - nieaktywny
- [http://www.icpnet.pl/~wppw/strony/konk03/mineraly/index.html Minerały i kamienie szlachetne] - nieaktywny
- [http://student.uci.agh.edu.pl/~szara/ Geologia ogólna] - nieaktywny Kategoria:Chemia Kategoria:Jubilerstwo ! ja:鉱物 simple:Mineral th:แร่

Minerał

Zobacz też

- kruszec, kruszec polimetaliczny, kamień szlachetny, minerał promieniotwórczy, ruda
- podstawowe zagadnienia z zakresu geologii oraz jubilerstwa

Linki zewnętrzne

Minerał

Zobacz też

- kruszec, kruszec polimetaliczny, kamień szlachetny, minerał promieniotwórczy, ruda
- podstawowe zagadnienia z zakresu geologii oraz jubilerstwa

Linki zewnętrzne

Kwarc

150px

Kwarc to bardzo często występujący minerał skałotwórczy, który jest krystaliczną odmianą krzemionki (SiO₂), zawierającą często rozmaite zanieczyszczenia nadające mu specyficzne dla danej odmiany barwy.
- Układ krystalograficzny - trygonalny
- Twardość w skali Mohsa - 7
- Łupliwość - brak
- Rysa - biała
- Przełam - muszlowy
- Gęstość - 2,65 g/cm³
- Barwa - bezbarwny lub różne barwy
- Połysk - szklisty Jest stosowany przy produkcji materiałów ściernych, w przemyśle ceramicznym, szklarskim, budowlanym, optycznym, w elektronice (piezokwarc, wyświetlacz ciekłokrystaliczny) oraz w jubilerstwie. Kwarc posiada wiele odmian takich jak:
- agat
- agat mszysty
- fioletowy ametyst
- jasnozielony awenturyn
- chalcedon
- zielony chryzopaz
- żółty cytryn
- heliotrop
- jaspis
- karneol (krwawnik)
- krystobalit
- bezbarwny kryształ górski
- krzemień
- brązowy kwarc dymny
- kwarc niebieski
- kwarc różowy
- kwarc szafirowy
- kwarc tęczowy
- czarny morion
- onyks
- ciemnozielony praz (prazolit)
- sard
- trydymit

Linki zewnętrzne

- [http://www.pgi.gov.pl/muzeum_geologiczne/kolekcja/kwarc/kwarc.htm Muzeum geologiczne pgi.gov.pl - kwarc] Kategoria:Minerały ko:석영 ja:石英

Minerał

Zobacz też

- kruszec, kruszec polimetaliczny, kamień szlachetny, minerał promieniotwórczy, ruda
- podstawowe zagadnienia z zakresu geologii oraz jubilerstwa

Linki zewnętrzne

Kwarc

150px

Linki zewnętrzne

- [http://www.pgi.gov.pl/muzeum_geologiczne/kolekcja/kwarc/kwarc.htm Muzeum geologiczne pgi.gov.pl - kwarc] Kategoria:Minerały ko:석영 ja:石英

Topaz

Ta strona dotyczy chemicznego znaczenia słowa Topaz. Nazwę Topaz nosi również film Alfreda Hitchcocka z 1969 roku pt. Topaz.

Topaz Topaz wzór chemiczny (AlF)₂SiO₄ (fluorokrzemian glinu) to bardzo twardy, ciężki, kruchy i rzadko spotykany minerał. Układ krystalograficzny - rombowy
Twardość w skali Mohsa - 8
Łupliwość - doskonała
Rysa - biała
Przełam - muszlowy
Gęstość - 3,4 do 3,6 g/cm³
Barwa - bezbarwny lub różne barwy
Połysk - szklisty Topaz powstaje w procesie pneumatolizy. Miejsca występowania to głównie: Brazylia, Sri Lanka, Pakistan, Ural, Nigeria i Madagaskar. W Polsce wystepuje w Górach Izerskich, Karkonoszach oraz okolicach Strzegomia i Strzelina . Jest stosowany przy produkcji materiałów ogniotrwałych i ściernych oraz w jubilerstwie. kategoria:minerały Kategoria:Jubilerstwo ja:トパーズ

Sól kamienna

Sól kamienna, halityt - skała osadowa chemogeniczna, składa się głównie z ziaren minerału o nazwie halit (będącego czystym chlorkiem sodu), najczęściej bezbarwna lub biała ale również pomarańczowa, czerwona, fioletowa, niebieskawa bądź czarna, bardzo krucha. Powstaje przez odparowanie bezodpływowych zbiorników wodnych (wysychające jeziora, morza, laguny, tarasy zalewowe).
- Wzór chemiczny : NaCl

- Układ krystalograficzny : regularny

- Twardość w skali Mohsa : 2

- Łupliwość : doskonała trójkierunkowa

- Rysa : biała

- Przełam : muszlowy

- Gęstość : 2,2 g/cm³

- Barwa : bezbarwny, czasem różne zabarwienia (biała lub szara)

- Połysk : szklisty, słabnie po pochłonięciu wody

- Pokrój skupienia : Izometryczny, sześcienny

- Inne : Słony smak W Polsce bogate złoża soli kamiennej znajdują się w Małopolsce (kopalnie w Wieliczce i Bochni, gdzie sól jest wydobywana górniczo) oraz na Kujawach (kopalnie w Baryczu, Inowrocławiu i Ciechocinku, gdzie sól pozyskiwana jest metodą wypłukiwania solanki), a także we wschodniej Wielkopolsce w Kłodawie mniejsze, nie eksploatowane złoża, są pomiędzy Żorami i Rybnikiem. Sól kamienna jest jednym z ważniejszych surowców w przemyśle chemicznym oraz spożywczym.

Zobacz też

- mineralogia
- sól kuchenna
- sól warzona kategoria:minerały Kategoria:Skały Kategoria:Sole Kategoria:Przyprawy ko:암염 ja:岩塩

Gips

Gips (kamień gipsowy) wzór chemiczny Ca(SO₄)·2H₂O (uwodniony siarczan wapnia) to miękki minerał pochodzenia osadowego. Można go łatwo kroić, dobrze rozpuszcza się w gorącej wodzie. Największe jego złoża w Polsce znajdują się w dolinie Nidy.

grafika:Gips.png

300px

- Układ krystalograficzny : jednoskośny

- Twardość w skali Mohsa : 2,3 - 2,4

- Łupliwość : doskonała jednokierunkowa

- Rysa : biała

- Przełam : blaszkowy

- Pokrój : tabliczkowy, rzadziej słupkowy
- Gęstość : 2,31 do 2,33 g/cm³

- Barwa : bezbarwny lub różne zabarwienia (biały, szary, różowy, miodowożółty)

- Połysk : szklisty, perłowy, jedwabisty Jest powszechnie stosowany w budownictwie do produkcji jako materiał wiążący (spoiwo mineralne), do produkcji cementu i innych wyrobów, oraz w modelarstwie, stomatologii, chirurgii i sztukatorstwie. Jako alabaster stosowany jest do produkcji elementów dekoracyjnych. Gips w budownictwie - przed użyciem, kamień gipsowy należy wypalić w temperaturze + 150 - 190 ^oC. Otrzymany produkt to przede wszystkim tzw. gips półwodny (CaSO₄·0,5H₂O), resztę tworzy gips bezwodny - anhydryt (CaSO₄) i zanieczyszczenia ze złoża. Produkt wypalania w zmielonej postaci to gips budowlany. W zależności od zawartości składu i sposobu produkcji otrzymuje się różniące właściwościami odmiany gipsu, z których najczęściej spotyka się: gips budowlany (zwykły), gips szpachlowy (gips wolniej wiążący)i gips tynkarski. W praktyce różnią się między sobą przede wszystkim czasem wiązania i stopniem zmielenia. Wiązanie gipsu polega na jego ponownym połączeniu się z wodą i przejściu w gips dwuwodny (uwodniony siarczan wapnia). Jakość wyrobu zależy od dokładności wymieszania z wodą (bez grudek i wtłoczonego powietrza) i ilości dodanej wody (woda nie związana chemicznie wyparowuje pozostawiając po sobie puste pory). W praktyce, określa się ilość potrzebnej wody i gips wsypuje się do odmierzonej jej ilości). Proces wiązania to reakcja egzotermiczna (ilość wydzielanego ciepła - ok. 30 kcal/kg) oraz gips zwiększa swoją objętość o ok. 1%. Po zakończeniu wiązania następuje okres twardnienia. Gips uzyskuje pełną wytrzymałość po wyschnięciu. Jest materiałem chłonącym wilgoć i rozpuszczającym się w wodzie (2,4 g/l). Pod wpływem wilgoci wytrzymałość mechaniczna gipsu spada, dlatego należy go stosować w miejscach suchych.
Zastosowanie gipsu w budownictwie:
- tynki wewnętrzne
- ozdobne detale architektoniczne, stiuki - sztukaterie, posągi
- płyty na ścianki działowe, płyty gipsowo - kartonowe
- posadzki pod wykładziny podłogowe
- formy do odlewów
- drobne naprawy tynku Zawiera go kamień kotłowy w kotłach parowych. W kotłach zasilanych wodą słoną, wydziela się intensywnie powyżej temperatury ok. 120 ^oC odpowiadającej ciśnieniu 0,175 MPa. Kamień kotłowy z niego powstały jest bardzo trudny do usunięcia przez co ciśnienie w kotłach okrętowych zasilanych wodą słoną (morską) nie przekraczało 0,175 MPa. Patrz także:
- selenit
- róża pustyni Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu architektury kategoria:minerały Kategoria:Materiały budowlane

Fluoryt

250px

Fluoryt wzór chemiczny CaF₂ (fluorek wapnia) minerał występujący głównie w formie żył hydrotermalnych oraz w pegmatytach i skałach osadowych. Układ krystalograficzny - regularny
Twardość w skali Mohsa - 4
Łupliwość - doskonała
Rysa - biała
Przełam - muszlowy, łuskowy
Gęstość - 3,1 do 3,2 g/cm³
Barwa - bezbarwny lub różne barwy
Połysk - szklisty W Polsce fluoryt jest wydobywany w okolicach Kletna. Jest stosowany w przemyśle szklarskim (do produkcji kwasu fluorowodorowego), ceramicznym, chemicznym (produkcja emalii), optycznym (produkcja soczewek) i metalurgicznym (produkcja aluminium). kategoria:minerały Kategoria:Jubilerstwo ja:蛍石

Ortoklaz

Ortoklaz to minerał z grupy krzemianów o wzorze chemicznym KAlSi₃O₈ (glinokrzemian potasu). Jest to jedna z trzech (oprócz mikroklinu i sanidynu) odmian polimorficznych skalenia potasowego. Układ krystalograficzny - jednoskośny.
Twardość_w_skali_Mohsa - 6
Łupliwość - doskonała
Rysa - biała
Przełam - muszlowy
Gęstość - 2,53 do 2,63 g/cm³
Barwa - przezroczysty lub różne barwy
Połysk - szklisty lub perłowy Na świecie występuje w Czechach, Hiszpanii, Niemcy, Austria, Madagaskar. W Polsce w skałach magmowych koło Jeleniej Góry. Jest ważnym surowcem w przemyśle szklarskim i ceramicznym do produkcji szkła i porcelany.

Zobacz też

- Amazonit kategoria:minerały

Skaleń

Skalenie są obok kwarcu najważniejszymi minerałami skałotwórczymi większości skał magmowych, stanowią bowiem blisko 60% objętości ich składu mineralnego. Ważną rolę skałotwórczą odgrywają także w pospolitych skałach metamorficznych. Skalenie występują również w budowie skał osadowych, głównie jednak jako składnik allogeniczny. Są też ważnymi komponentami materiału glebowego. Grupa skaleni obejmuje szereg minerałów o zróżnicowanym składzie chemicznym i różnej postaci kryształów. Wszystkie skalenie są glinokrzemianami pierwiastków alkalicznych - K, Na, Ca. Tworzą one kryształy mieszane, w których wzajemnemu podstawieniu ulega jedna lub dwie pary jonów. Skład chemiczny jest podstawą podziału skaleni na dwie grupy:
- skalenie potasowe
- plagioklazy (skalenie sodowo-wapniowe) Kategoria:skały

Kwarc

150px

Linki zewnętrzne

- [http://www.pgi.gov.pl/muzeum_geologiczne/kolekcja/kwarc/kwarc.htm Muzeum geologiczne pgi.gov.pl - kwarc] Kategoria:Minerały ko:석영 ja:石英

Korund

Korund wzór chemiczny Al₂O₃ (trójtlenek glinu) to bardzo twardy minerał. Łupliwość - brak
Przełam - muszlowy
Gęstość - 3,95 do 4,1 g/cm³
Barwa - bezbarwny lub różne barwy
Połysk - szklisty, diamentowy Miejsca występowania to głównie: USA, Madagaskar, Kanada, Ural, Birma i Tajlandia. W Polsce wystepuje na Dolnym Śląsku . Jego wysoka twardość powoduje, że jest stosowany jako materiał ścierny oraz jako kamień łożyskowy w zegarkach. Jego przezroczyste, szlachetne odmiany to czerwony rubin i niebieski lub biały szafir kategoria:minerały Kategoria:Jubilerstwo ja:コランダム

Skala twardości Vickersa

Skala twardości Vickersa – skala oznaczania twardości metali na podstawie testu dokonanego metoda Vickersa. Twardość w skali Vickersa oznacza się HV i leży w zakresie od 80 do 700. Pomiaru twardości metoda Vickersa dokonuje się diamentowym stożkiem o kacie rozwartości 136°. Nacisk dobierany jest od 1 do 100 kilogramów siły i wykonuje się go aparatem Vickersa. Twardość oblicza się ze wzoru: HV = siła obciążająca w kG / powierzchnia pobocznicy odcisku w mm². Metoda Vickersa łączy w sobie cechy metody Brinella i Rockwella. Używana jest jedna skala, uniwersalna dla wszystkich klas materiałów jak w metodzie Brinella, lecz możliwe jest badania próbek bardzo cienkich jak w metodzie Rockwella. Podobnie także jak w tej ostatniej jest mało inwazyjna i nadaje się do stosowania przy badaniu gotowych wyrobów. Pomiar metoda Vickersa obdarzony jest także najmniejszym błędem pomiarowym . Procedurę dokonywania pomiarów metoda Rockwella opisuje Polska Norma PN-xx/H-04357 Zobacz też: Twardość w skali Mohsa, Skala twardości Brinella Kategoria:Mechanika

Skala twardości Brinella

Skala twardości Brinella - skala oznaczania twardości metali na podstawie testu dokonanego metoda Brinella. Twardość w skali Brinella oznacza się HB i leży w zakresie od 3 do 600.

Przykłady metali i ich twardości w skali Brinella
Materiał	Twardość Brinella HB
cyna, ołów, stop łożyskowy	3.2 - 20
aluminium, stop łożyskowy	8 - 50
miedź, magnez, cynk, stop łożyskowy	16 - 100
żeliwo, stopy miedzi, stopy aluminium, nikiel	32 - 200
stal, żeliwo	96 - 600

W metodzie pomiary twardości Brinella, w próbkę metalu wciska się kulkę z węglików spiekanych. Średnica kulki (1 do 10 mm), czas oraz siła docisku, zależy od rodzaju materiału i grubości próbki. Twardość HB oblicza się z zależności: HB = siła obciążająca w kG / powierzchnia odcisku w mm². Metoda Brinella najczęściej stosowana jest odbiorze materiałów hutniczych. Procedurę dokonywania pomiarów opisuje Polska Norma PN-xx/H-04350. Zobacz też: Twardość w skali Mohsa, Skala twardości Vickersa Kategoria:Mechanika

Skala twardości Rockwella

Skala twardości Rockwella – zespół skal dla oznaczania twardości metali na podstawie testu dokonanego metodą Rockwella. Twardość w skali Rockwella oznacza się HR. Stosowanych jest kilka odmiennych skal, z których każda przeznaczona jest dla odmiennych stopów metali:
- Skale C i A stosuje się dla stali hartowanych.
- Skale B i F stosuje się dla stali niehartowanych i metali nieżelaznych
- Skale N i T stosuje się w przypadkach, gdy badana próbka posiada niewielkie rozmiary lub jest bardzo cienka. Przy podawaniu twardości określanej w skali Rockwella, w symbolu uwzględnia się metodę, np. HRC dla metody C. Zakres skali Rockwella wynosi od 20 dla miękkich stopów do 100 dla stali hartowanej. Metoda Rockwella polega na pomiarze głębokości wcisku dokonanego wzorcowym stożkiem diamentowym dla skali C, A i N lub stalowej, hartowanej kulki o średnicy 1,5875 mm w metodach B, F i T przy użyciu odpowiedniego nacisku. Metoda ta jest łatwa w użyciu i szybka, gdyż stosuje się przy niej specjalne przyrządy, które same odczytują głębokość wgniecenia i określają twardość, bez konieczności dokonywania dodatkowych pomiarów i obliczeń. Dodatkową jej zaletą jest to, że jest ona nieniszcząca i pozostawia na badanym przedmiocie tylko niewielką skazę. Procedurę dokonywania pomiarów metodą Rockwella opisuje Polska Norma PN-xx/H-04355 Zobacz też: Twardość w skali Mohsa, Skala twardości Vickersa, Skala twardości Brinella Kategoria:Mechanika

Minerał

Zobacz też

- kruszec, kruszec polimetaliczny, kamień szlachetny, minerał promieniotwórczy, ruda
- podstawowe zagadnienia z zakresu geologii oraz jubilerstwa

Linki zewnętrzne

Kategoria:Materiały budowlane

Kategoria:Architektura i budownictwo kategoria:materiały

Kategoria:Geologia

Główny artykuł: Geologia Kategoria:Geografia ko:분류:지질학 ja:Category:地質学 th:Category:ธรณีวิทยา

Peter Hladik

Peter Hladik (
- 28. März 1941 in Berlin) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben

Hladik absolvierte von 1963 bis 1966 eine Schauspielausbildung an der Hochschule für Schauspielkunst „Ernst Busch“ (Ost-Berlin) und erhielt 1966 ein erstes Engagement am Brandenburger Theater. Es folgten u.a. ein Engagement am Hans-Otto-Theater in Potsdam, am Deutschen Theater Berlin, der Staatsoper unter den Linden, dem Kurfürstendamm-Theater, dem Staatstheater Braunschweig sowie den Vereinigten Bühnen Bozen. Von 1973 bis 1994 war er zudem Mitglied des Berliner Ensembles. In Film und Fernsehen war er u.a. in mehreren Folgen der Krimiserie Polizeiruf 110, neben Katharina Thalbach in Die Leiden des jungen Werther sowie der Daily Soap Gute Zeiten Schlechte Zeiten zu sehen. Zudem ist er als Sprecher in rund 80 Hörspielen und 90 Dokumentarfilmen und ca. 100 Synchronrollen zu hören.

Filmografie

- 1976 - Die Leiden des jungen Werther
- 1979 - Feuer unter Deck
- 1989 - Die gläserne Fackel
- 1992 - Die Brut der schönen Seele
- 1992 - Gute Zeiten, schlechte Zeiten - Rolle als Heinrich Rother
- 1995 - Mami, ich will bei dir bleiben - Rolle als Dr. Hartheim
- 1996 - Alle zusammen, jeder für sich - Rolle als Prof. Dr. Hajo Bär
- 2004/05 - Telenovela Bianca - Wege zum Glück. Hier spielt er den Bankier Alexander Wellinghoff.
- 2005 - Durch die Blume mit Maria Dolores Dieguez

Theater

- 2002 - Kleines Theater Bad Godesberg "Der Moskito"
- 2005 - Kleines Theater Bad Godesberg "Kennst du mich noch?"

Weblinks

- Hladik, Peter Hladik, Peter Hladik, Peter Hladik, Peter

poker pharmacy Randki hotel kiev motorola gry java

:: RELATED NEWS ::

ג'ון רולס
ג'ון רולס (21 בפברואר 1921 - 24 בנובמבר 2002) - פילוסוף אמריקני חשוב, בן

נדידת ציפורים
נדידת הציפורים היא תופעה זואולוגית, המתרחשת פעמיים בשנה, כאשר עופות רבים נודדים מאתרי הקינון (בדרך-כלל באזורים קרים יחסית) למעונות-חורף באזורים חמים יותר. הציפורים נודדות בין רכבת הרים היא מתקן שעשועים הבנוי בעיקרו ממסילת ברזל שעליה נוסעת מעין רכבת במסלול שעולה ויורד בתלילות ולפעמים כולל גם לולאות שמסיעות את ה

זיהום אוויר
זיהום אוויר הוא שם כולל למצב שבו לאוויר נוספים חומרים כימיים וביולוגיים שאינם נכללים בהרכבו הטבעי. המלה "זיהום" משקפת את העובדה שחומרים אלה מזיקים, במידה זו או אחרת, לחי ול

תכנון סביבתי
תכנון סביבתי מכיל ראייה אינטגרטיבית ורב תחומית של נושאי איכות הסביבה השונים. נושאים אלה באים לידי ביטוי הן במערכת תכנון שימושי הקרקע בוועדות התכנון והבנייה ברמות השונות, והן בהטמעת תפיסות סביבתיות במדיניות הממשלה וברשויות המקומיות. הקרקע

מועצה ארצית לתכנון ובנייה
על פי חוק התכנון והבנייה המועצה הארצית היא המוסד העליון במדינה לתכנון.