Home About us Products Services Contact us Bookmark
:: wikimiki.org ::
Układ SI

Układ SI

Układ SI (franc. Système International d'Unités) - Międzynarodowy Układ Jednostek Miar zatwierdzony w 1960 (później modyfikowany) przez Generalną Konferencję Miar, w Polsce układ SI obowiązuje od 1966. Układ SI zawiera:
- 7 jednostek podstawowych:
  - metr - m - podstawowa jednostka długości,
  - kilogram - kg - podstawowa jednostka masy,
  - sekunda - s - podstawowa jednostka czasu,
  - amper - A - podstawowa jednostka natężenia prądu elektrycznego,
  - kelwin - K - podstawowa jednostka temperatury,
  - mol - mol - podstawowa jednostka liczności materii,
  - kandela - cd - podstawowa jednostka światłości, natężenia światła,
- 2 jednostki uzupełniające:
  - radian - rad - jednostka miary kąta płaskiego,
  - steradian - sr - jednostka miary kąta bryłowego,
- jednostki pochodne, spójne z jednostkami podstawowymi i uzupełniającymi,
- przedrostki SI. 20. Konferencja Generalna Miar i Wag, która obradowała w październiku 1995, postanowiła zlikwidować odrębna klasę jednostek uzupełniających i włączyć je do klasy jednostek pochodnych. Inne układy jednostek miar:
- CGS
- MKS
- MKSA
- MTS
- ciężarowy

Zobacz też


- układ jednostek miar
- pozaukładowe jednostki miary
- metrologia
- przedrostek SI
- jednostka pochodna SI

Zobacz w sieci


- [http://miary.hoga.pl/ Przeliczanie jednostek miar]
- [http://www.abc.com.pl/serwis/du/2003/0954.htm Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie legalnych jednostek miar] SI Kategoria:Metrologia ko:SI 단위계 ja:国際単位系 simple:SI th:หน่วยเอสไอ

Język francuski

Język francuski (fr. français) jest to język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 72 mln ludzi na całym świecie. języków romańskich Francuski to język urzędowy kilkudziesięciu państw świata:
- Europa:
  - Francja (ok. 41 mln, ok. 49 mln wliczając dialekt/język prowansalski),
  - Belgia (4,1 mln),
  - Szwajcaria (1,25 mln),
  - Luksemburg, Andora i Monako,
- Afryka:
  - byłe kolonie francuskie : Benin, Burkina Faso, Burundi, Czad, Dżibuti, Gabon, Gwinea, Kamerun, Komory, Kongo, Madagaskar, Mali, Niger, Republika Środkowoafrykańska, Senegal, Seszele, Togo, Wybrzeże Kości Słoniowej,
  - byłe kolonie belgijskie: Demokratyczna Republika Konga, Rwanda,
- Ameryka:
  - kanadyjskie prowincje Quebec i Nowy Brunszwik (7,4 mln),
  - Barbados, Haiti,
  - francuskie departamenty i terytoria zamorskie: Saint-Pierre i Miquelon, Gwadelupa, Martynika, Gujana Francuska (90 tys.),
- Oceania:
  - Vanuatu,
  - Polinezja Francuska, Wallis i Futuna. Francuski od XVIII wieku był językiem międzynarodowym, przede wszystkim dyplomacji i kultury. W powieściach Lwa Tołstoja, Tomasza Manna bardzo wiele dialogów napisanych jest po francusku, również Fryderyk Nietzsche w swoich pismach posługiwał się terminami francuskimi. Francuski był bardzo popularny w Polsce, szczególnie wśród arystokracji. W całej Europie wykształceni ludzie posługiwali się na co dzień francuskim, na przykład arystokracja rosyjska. W języku polskim do niedawna bardzo popularne było jeszcze francuskie "par excellence" (w całym tego słowa znaczeniu). W średniowieczu francuski był językiem dworu angielskiego. Dzisiejsze motto brytyjskie (Dieu et mon droit) nadal jest zdaniem francuskim. Francuski jest również najpopularniejszym językiem, jakiego uczą się wykształceni Brytyjczycy i Amerykanie, na drugim, czasem na pierwszym miejscu jest w Niemczech. Nad czystością języka czuwa od 1665 roku Akademia Francuska, który dba, by używano terminów pochodzenia francuskiego i, jeśli trzeba, tworzy nowe terminy zastępujące nazewnictwo przyjęte z angielskiego, np. l'ordinateur zamiast le computer = 'komputer'. Promowaniem języka francuskiego w świecie zajmuje się Międzynarodowa Organizacja Frankofonii. Zobacz też: verlan, louchebem. Francuski Język Kategoria:Francja als:Französische Sprache zh-min-nan:Hoat-gí ko:프랑스어 ja:フランス語 simple:French language th:ภาษาฝรั่งเศส

Jednostka miary

Jednostka (jednostka miary, miano) – określona miara danej wielkości służąca za miarę podstawową, czyli wzorzec do ilościowego wyrażania innych miar danej wielkości metodą porównania tych miar za pomocą liczb. Wartość liczbowa takiej miary podstawowej wynosi jeden, stąd jej nazwa – jednostka miary. Konkretne wartości wielkości można przedstawiać zarówno wielokrotnościami, jak i ułamkami jednostek, a same wartości, o ile to możliwe, mogą być zarówno dodatnie, jak i ujemne. Dzięki pojęciu jednostki można precyzyjnie i jednoznacznie określać proporcje pomiędzy wieloma różnymi wartościami danej wielkości, a przez to równie precyzyjnie i jednoznacznie określać również wszelkie inne relacje pomiędzy tymi wartościami. Jednak aby porównywanie to było nie tylko możliwe, ale również wygodne, to dla jednostki przyjmuje się taką wartość miary, aby w możliwie prosty i obrazowy sposób umożliwiała ona określanie pozostałych wartości danej wielkości, a jednocześnie umożliwiała wykonywanie obliczeń matematycznych w oparciu o najprostsze zapisy liczbowe. I tak, w zależności od charakteru opisywanych wielkości, dąży się do tego, by ilość jednostek dla najbardziej typowych (najczęściej stosowanych) wartości była wyrażana:
- dla przedziałów nieskończonych – liczbami niezbyt dużymi i niezbyt małymi (np. wielkości fizyczne)
- dla zbiorów – kolejnymi liczbami naturalnymi
- dla przedziałów zamkniętych – liczbami od zera do jedności Jednostkom zazwyczaj nadaje się ich własne nazwy, np. jednostką długości jest metr (m), jednak jednostki niektórych wielkości nie mają własnych nazw i wtedy określa się je pośrednio, za pomocą nazw innych jednostek, np. jednostką prędkości jest metr na sekundę (m/s). Zgodnie z regułami pisowni polskiej, po skrótach jednostek nie stawia się kropki. Zestawienia jednostek różnych wielkości, ale powiązanych z sobą, to układy jednostek. Są one stosowane w celu kompletnego, a przede wszystkim spójnego opisania wszystkich stosowanych wielkości, poprzez ustalenie relacji zachodzących pomiędzy tymi wielkościami. Najważniejszym układem jest obecnie obowiązujący w większości państw świata układ jednostek fizycznych o nazwie układ SI. W układach jednostek miar wyróżnia się następujące rodzaje jednostek miar:
- jednostki podstawowe – zdefiniowane przez opis doświadczenia umożliwiającego wybór określonej wartości tej wielkości, np. metr w układzie SI.
- jednostki pochodne – jednostki zdefiniowane przez odniesienie do jednostek podstawowych, np. jednostka siły niuton (N) ma wymiar kg × m/s². Dokładniej 1 N = 1 kg × 1 m/s².
  - jednostki spójne – jednostki pochodne, w których definicjach nie występuje współczynnik różny od 1. Wspomniany niuton jest więc jednostką spójną w układzie SI.
- jednostki wielokrotne i jednostki podwielokrotne (ułamkowe) – pomocnicze jednostki tej samej wielkości, stosowane w celu łatwiejszego wyrażania określonych przedziałów wartości wg ustalonej zasady stopniowania, np. jednostka długości kilometr (km), 1 km = 1000 m. Tworzone są zazwyczaj przez dodanie przedrostka do jednostki podstawowej dla danej wielkości. Zasady stopniowania i nazwy przedrostków są również zdefiniowane w danym układzie jednostek miar. Wszystkie jednostki, które nie są zdefiniowane w danym obowiązującym układzie jednostek, nazywa się jednostkami pozaukładowymi dla danego układu. Wśród nich znajduje się wiele nienależących do żadnego innego układu jednostek miar, w tym jednostki "pomocnicze", stosowane bądź to w praktyce inżynierskiej (np. obrót na sekundę, obr/s, mający fizycznie wymiar odwrotności sekundy, czyli herca - Hz), ale prawidłowo mierzony w radianach na sekundę, bądź to w handlu, gospodarce i ekonomii (sztuka, egzemplarz, opakowanie, skrzynia - wiele z nich ma utrwaloną w wieloletnią praktyką wielkość, np. skrzynia zapałek to 1000 pakunków po 10 paczek, przy czym paczka zapałek może mieć od 24 do 60 zapałek - zależnie od ich wielkości), w tym - jednostki walutowe (np. euro, funt, dolar, a także przeliczniki walutowe: zł/€). Wśród jednostek pozaukładowych wyróżnia się jednak legalne jednostki pozaukładowe, czyli jednostki dopuszczone określonymi przepisami do użycia razem z jednostkami układu, np. w układzie SI jednostką temperatury jest kelwin (K), ale dopuszcza się również stosowanie jednostki stopień Celsjusza (°C). Istnienie legalnych jednostek pozaukładowych uzasadnia się tradycją lub wygodą ich stosowania. Określenie legalne w tym wypadku nie jest najzręczniejsze, bo budzi obawy, że wspomniane wcześniej "nielegalne" jednostki są zakazane, co nie jest prawdą.

Zobacz też


- pozaukładowe jednostki miary
- jednostki imperialne
- przedrostek SI
- jednostki miar stosowane w gospodarstwie domowym
- miary rzymskie
- wartość niemianowana
- miary staropolskie kategoria:jednostki miar i wag Kategoria:Metrologia

Jednostka miary

Jednostka (jednostka miary, miano) – określona miara danej wielkości służąca za miarę podstawową, czyli wzorzec do ilościowego wyrażania innych miar danej wielkości metodą porównania tych miar za pomocą liczb. Wartość liczbowa takiej miary podstawowej wynosi jeden, stąd jej nazwa – jednostka miary. Konkretne wartości wielkości można przedstawiać zarówno wielokrotnościami, jak i ułamkami jednostek, a same wartości, o ile to możliwe, mogą być zarówno dodatnie, jak i ujemne. Dzięki pojęciu jednostki można precyzyjnie i jednoznacznie określać proporcje pomiędzy wieloma różnymi wartościami danej wielkości, a przez to równie precyzyjnie i jednoznacznie określać również wszelkie inne relacje pomiędzy tymi wartościami. Jednak aby porównywanie to było nie tylko możliwe, ale również wygodne, to dla jednostki przyjmuje się taką wartość miary, aby w możliwie prosty i obrazowy sposób umożliwiała ona określanie pozostałych wartości danej wielkości, a jednocześnie umożliwiała wykonywanie obliczeń matematycznych w oparciu o najprostsze zapisy liczbowe. I tak, w zależności od charakteru opisywanych wielkości, dąży się do tego, by ilość jednostek dla najbardziej typowych (najczęściej stosowanych) wartości była wyrażana:
- dla przedziałów nieskończonych – liczbami niezbyt dużymi i niezbyt małymi (np. wielkości fizyczne)
- dla zbiorów – kolejnymi liczbami naturalnymi
- dla przedziałów zamkniętych – liczbami od zera do jedności Jednostkom zazwyczaj nadaje się ich własne nazwy, np. jednostką długości jest metr (m), jednak jednostki niektórych wielkości nie mają własnych nazw i wtedy określa się je pośrednio, za pomocą nazw innych jednostek, np. jednostką prędkości jest metr na sekundę (m/s). Zgodnie z regułami pisowni polskiej, po skrótach jednostek nie stawia się kropki. Zestawienia jednostek różnych wielkości, ale powiązanych z sobą, to układy jednostek. Są one stosowane w celu kompletnego, a przede wszystkim spójnego opisania wszystkich stosowanych wielkości, poprzez ustalenie relacji zachodzących pomiędzy tymi wielkościami. Najważniejszym układem jest obecnie obowiązujący w większości państw świata układ jednostek fizycznych o nazwie układ SI. W układach jednostek miar wyróżnia się następujące rodzaje jednostek miar:
- jednostki podstawowe – zdefiniowane przez opis doświadczenia umożliwiającego wybór określonej wartości tej wielkości, np. metr w układzie SI.
- jednostki pochodne – jednostki zdefiniowane przez odniesienie do jednostek podstawowych, np. jednostka siły niuton (N) ma wymiar kg × m/s². Dokładniej 1 N = 1 kg × 1 m/s².
  - jednostki spójne – jednostki pochodne, w których definicjach nie występuje współczynnik różny od 1. Wspomniany niuton jest więc jednostką spójną w układzie SI.
- jednostki wielokrotne i jednostki podwielokrotne (ułamkowe) – pomocnicze jednostki tej samej wielkości, stosowane w celu łatwiejszego wyrażania określonych przedziałów wartości wg ustalonej zasady stopniowania, np. jednostka długości kilometr (km), 1 km = 1000 m. Tworzone są zazwyczaj przez dodanie przedrostka do jednostki podstawowej dla danej wielkości. Zasady stopniowania i nazwy przedrostków są również zdefiniowane w danym układzie jednostek miar. Wszystkie jednostki, które nie są zdefiniowane w danym obowiązującym układzie jednostek, nazywa się jednostkami pozaukładowymi dla danego układu. Wśród nich znajduje się wiele nienależących do żadnego innego układu jednostek miar, w tym jednostki "pomocnicze", stosowane bądź to w praktyce inżynierskiej (np. obrót na sekundę, obr/s, mający fizycznie wymiar odwrotności sekundy, czyli herca - Hz), ale prawidłowo mierzony w radianach na sekundę, bądź to w handlu, gospodarce i ekonomii (sztuka, egzemplarz, opakowanie, skrzynia - wiele z nich ma utrwaloną w wieloletnią praktyką wielkość, np. skrzynia zapałek to 1000 pakunków po 10 paczek, przy czym paczka zapałek może mieć od 24 do 60 zapałek - zależnie od ich wielkości), w tym - jednostki walutowe (np. euro, funt, dolar, a także przeliczniki walutowe: zł/€). Wśród jednostek pozaukładowych wyróżnia się jednak legalne jednostki pozaukładowe, czyli jednostki dopuszczone określonymi przepisami do użycia razem z jednostkami układu, np. w układzie SI jednostką temperatury jest kelwin (K), ale dopuszcza się również stosowanie jednostki stopień Celsjusza (°C). Istnienie legalnych jednostek pozaukładowych uzasadnia się tradycją lub wygodą ich stosowania. Określenie legalne w tym wypadku nie jest najzręczniejsze, bo budzi obawy, że wspomniane wcześniej "nielegalne" jednostki są zakazane, co nie jest prawdą.

Zobacz też


- pozaukładowe jednostki miary
- jednostki imperialne
- przedrostek SI
- jednostki miar stosowane w gospodarstwie domowym
- miary rzymskie
- wartość niemianowana
- miary staropolskie kategoria:jednostki miar i wag Kategoria:Metrologia

Metr

Metr to jednostka podstawowa układów: SI, MKS, MKSA, MTS - oznaczenie m - jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s (definicja zatwierdzona przez Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983). 1983 Poprzednio metr zdefiniowany był jako:
- (1795 - 1889) długość równa 10-7 długości mierzonej wzdłuż południka paryskiego od równika do bieguna. Na podstawie tej definicji wykonano irydowo-platynowy wzorzec metra. W trakcie powtórnych pomiarów stwierdzono różnice między wzorcem a definicją. Wzorzec przechowywany jest w Międzynarodowym Biurze Miar i Wag w Sèvres koło Paryża).
- (1889 - 1960) Generalna Konferencja Miar (1889) określiła metr jako odległość między odpowiednimi kreskami na wzorcu, równą 0,999914
- 10-7 ćwiartki południka ziemskiego.
- (1960 - 1983) długość równa 1 659 763,73 długości fali promieniowania w próżni odpowiadającego przejściu między poziomami 2p10 a 5d5 atomu 86Kr (kryptonu 86). Inne jednostki długości: angstrem, cal, jard, mikron, mila, parsek, rok świetlny, sążeń, stopa, wiorsta.

Przedrostki SI

Wielokrotności i podwielokrotności jednostki (wyróżniono najczęściej używane): Wielokrotności wyższe niż kilometr są praktycznie nieużywane. Do opisywania odległości w skali astronomicznej stosuje się raczej tysiące i miliony kilometrów, lub jednostki pozaukładowe: rok świetlny, parsek, jednostka astronomiczna. Kategoria:Metrologia historyczna Kategoria:Jednostki miar i wag Kategoria:Jednostki podstawowe SI ko:미터 ms:Meter ja:メートル simple:Metre th:เมตร

Kilogram

Miara masy

Kilogram - jednostka masy, jednostka podstawowa układu SI - oznaczenie kg - jest to masa międzynarodowego wzorca (walca o wysokości i średnicy podstawy 39 mm wykonanego ze stopu platyny z irydem) przechowywanego w Międzynarodowym Biurze Miar w Sèvres koło Paryża). Wzorzec kilograma został usankcjonowany uchwałą I Generalnej Konferencji Miar 1889. Oryginalnie za wzorzec był przyjmowany jeden litr wody o temperaturze czterech stopnii Celsjusza przy ciśnieniu normalnym. Inne jednostki masy: cetnar, drachma, funt, gran, karat, kwintal, tona, uncja.

Miara siły

W układzie ciężarowym jednostek miar kilogram jest także jednostką siły - oznaczenie kG (przez duże G). Jest to siła, z jaką Ziemia przyciąga masę 1 kg w miejscu, w którym przyspieszenie ziemskie wynosi 9,80665 m/s2. Jest to pozaukładowa jednostka miary w układzie SI. W niektórych krajach (np. na Węgrzech, w Austrii, w Niemczech, w Szwecji) kilogram siły był nazywany kilopondem i oznaczany kp.
:1 kG = 1 kp = 9,80665 N Kategoria:Jednostki miar i wag Kategoria:Jednostki podstawowe SI zh-min-nan:Kong-kin ko:킬로그램 ja:キログラム simple:Kilogram th:กิโลกรัม

Masa

W fizyce:
- masa - pojęcie fizyczne określające bezwładność i oddziaływanie grawitacyjne ciał
  - masa atomowa - pojęcie fizyczne i chemiczne, cecha atomu danego pierwiastka
  - masa cząsteczkowa - pojęcie chemiczne, cecha cząsteczki danego związku chemicznego
  - masa krytyczna - pojęcie fizyczne (atomistyka) Na codzień i w technice:
- masa, to też synonim sztucznych tworzyw - produktów chemii organicznej
  - masa perłowa - materiał do inkrustacji
  - masa plastyczna - bezkształtna substancja w stanie półpłynnym lub łatwym do formowania np. masa czekoladowa
- masa (elektryczność) - przeciwporażeniowe połączenie wyrównujące potencjały z potencjałem ziemi lub z przewodem ochronnym (PE) W prawie:
- masa spadkowa - pojęcie prawne
- masa upadłościowa - pojęcie prawne Inne:
- Masa Krytyczna - ruch społeczny
- Indeks masy ciała - BMI - dla dbających o zdrowie

Czas


- czas (fizyka)
- czas (geografia) - strefa czasowa
- czas (gramatyka)
- czas (antropologia)
- czas (teoria literatury)
- Czas - dziennik informacyjno-polityczny wydawany w latach 1848-1939 ja:タイム

Kelwin

Kelwin - jednostka temperatury w układzie SI, oznaczana dużą literą K, równa 1/273,16 temperatury termodynamicznej punktu potrójnego wody. Skala Kelwina (skala bezwzględna) jest skalą absolutną, tzn. zero w tej skali oznacza najniższą teoretycznie możliwą temperaturę jaką może mieć kryształ doskonały, w którym ustały wszelkie drgania cząsteczek. Temperatura ta nie została nigdy zarejestrowana, gdyż praktycznie nie da się jej osiągnąć, lecz obliczona na podstawie funkcji uzależniającej temperaturę od energii kinetycznej drgań cząsteczek w krysztale doskonałym. Funkcję tę opracował Lord Kelvin; od niego pochodzi też nazwa skali. Inną skalą o tej właściwości są stopnie Rankine'a oparte na stopniach Fahrenheita. Temperatura w Kelwinach = Temperatura w stopniach Celsjusza + 273,16. Zobacz też: skala termometryczna Kategoria:Jednostki miar i wag Kategoria:Jednostki podstawowe SI ko:켈빈 ja:ケルビン simple:Kelvin th:เคลวิน

Temperatura

Temperatura to funkcja stanu w termodynamice, która podobnie jak ciepło jest związana z sumaryczną energią kinetyczną ruchu i drgań wszystkich cząsteczek tworzących dany układ. Temperatura jest miarą "chęci" do dzielenia się ciepłem. Jeśli dwa ciała mają tę samą temperaturę, to w bezpośrednim kontakcie nie przekazują sobie ciepła, gdy zaś mają różną temperaturę, to następuje przekazywanie ciepła z ciała o wyższej temperaturze do ciała o niższej - aż do wyrównania się temperatur obu ciał.

Skale temperatur

Określenie powyższe pozwala porównywać temperatury, ale nie określa skali temperatury, na przykład nie określa kiedy temperatura jednego ciała jest dwa razy wyższa od temperatury drugiego. Dlatego fizycy konstruują skale temperatur – pierwotnie były one oparte na rozszerzalności cieczy, później na własnościach gazów, współcześnie definiuje się temperaturę poprzez odwołanie do fizyki statystycznej.

Skale historyczne

Pierwsi konstruktorzy termometrów i skal temperatur opierali swe skale na znanych im zjawiskach, najczęściej przyjmowano, że zmiana temperatury jest proporcjonalna do zmiany objętości cieczy (alkoholu, rtęci). W skalach tych przyjmowano za odniesienie temperaturę dwóch zjawisk, które zachodzą zawsze w tej samej temperaturze. W skali Celsjusza przyjmuje się, że 0°C odpowiada temperaturze krzepnięcia wody, a 100°C to temperatura wody wrzącej pod normalnym ciśnieniem (choć Celsjusz pierwotnie przyjmował odwrotnie). W takich skalach istnieją temperatury ujemne.

Termodynamiczna skala temperatury

Fizycy badając własności gazów zauważyli, że we wszystkich wzorach do temperatury w skali Celsjusza trzeba zawsze dodawać stałą wartość 273,15 dlatego wprowadzono skalę temperatur, zwaną bezwzględną lub absolutną. Skalę tą określa na podstawie równania stanu gazu idealnego (równania Clapeyrona): p·v=n·R·T. Temperaturę określa się na podstawie pomiaru ciśnienia i objętości gazu idealnego. Skala bezwzględna temperatury określa temperaturę 0 jako taką temperaturę gazu idealnego, w której gaz przy zadanym ciśnieniu będzie miał zerową objętość, co odpowiada temu, że w tej temperaturze wszelki ruch cząsteczek gazu ustaje. W rzeczywistości jednak objętości cząsteczek gazu są niezerowe, oznacza to że rzeczywistym termometrem gazowym nie można mierzyć dowolnie niskich temperatur. Temperatura zera bezwzględnego jest najniższą temperaturą jaką mogą uzyskać ciała, w temperaturze tej wszystkie cząstki substancji mają najmniejszą możliwą energię, według mechaniki klasycznej ruch cząsteczek całkowicie ustaje, a według statystycznej mechaniki kwantowej wszystkie cząsteczki znajdują się w swoim stanie podstawowym wykonując tzw. drgania zerowe (ang. zero-point energy). W temperaturze zera bezwzględnego wszystkie ciała są w stanie stałym, wyjątkiem jest hel który w pewnym zakresie ciśnienia pozostaje cieczą w dowolnie niskich temperaturach. Do stosowanych powszechnie jednostek temperatur, zdefiniowano nowe tak by ich zero odpowiadało temperaturze zera bezwzględnego. Jest to odpowiednio skala Kelvina odpowiadająca skali Celsjusza oraz skala Rankine'a odpowiadające skali Fahrenheita. Kelwin jest standardową jednostką temperatury przyjętą w Układzie SI i uznawaną przez cały świat naukowo- techniczny.

Jednostki temperatur

Najczęściej używaną w Polsce i wielu innych krajach jednostką temperatury są stopnie Celsjusza. Wzór do przeliczania stopni Celsjusza na kelwiny jest następujacy: :T[K] = t[°C] + 273.15 W USA, w dalszym ciągu używa się stopni Fahrenheita. W tej skali temperatura zamarzania wody jest równa 32 °F a wrzenia 212 °F. Wzór przeliczający stopnie Fahrenheita na stopnie Celsjusza: :t[°C] = (5/9) · (tF[°F] - 32) Inne skale: barwa żaru, barwa nalotowa stali. Zobacz też: pomiar temperatury Kategoria:termodynamika Kategoria:Meteorologia ko:온도 ja:温度 th:อุณหภูมิ

Światłość

Światłość, natężenie światła jest to wielkość fizyczna mierzona stosunkiem strumienia świetlnego emitowanego przez źródło światła lub jego element w nieskończenie małym stożku do kąta bryłowego tego stożka. W układzie SI jednostką światłości jest kandela. Kategoria:Optyka ja:光度

Radian

Radian (rad) - jednostka kąta płaskiego, jednostka uzupełniająca układu SI. Jest to kąt płaski równy kątowi między dwoma promieniami koła, wycinającymi z okręgu tego koła łuk o długości równej promieniowi. :1 rad = 180°/π = ok. 57,29578° = ok. 9-55. Zamiana kąta o mierze stopniowej (stopnie) na miarę łukową (radiany):
radiany=\frac
Zamiana kąta o mierze łukowej (radiany) na miarę stopniową (stopnie):
stopnie = \frac
gdzie: π = 3,141592... Inne jednostki kąta: stopień, minuta, sekunda, tysięczna, grad Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu matematyki, steradian Kategoria:Geometria ko:라디안 ja:ラジアン

Steradian

Steradian (sr) - jednostka kąta bryłowego, jednostka uzupełniająca układu SI. Jest to kąt bryłowy o wierzchołku w środku kuli wycinający z powierzchni tej kuli pole równe kwadratowi promienia. Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu matematyki Kategoria:Geometria Kategoria:Jednostki miar i wag ko:스테라디안 ja:ステラジアン

Jednostka pochodna układu SI

Jednostki pochodne - jednostki układu SI które można wyrazić poprzez jednostki podstawowe i uzupełniające. __NOTOC__

Mechanika

Elektromagnetyzm

Optyka

Atomistyka

Kategoria:Tablice ja:SI組立単位

Październik

Październik - dziesiąty miesiąc w roku wg używanego w Polsce kalendarza gregoriańskiego, ma 31 dni. Jest najdłuższym miesiącem w roku kalendarzowym, ponieważ wypada wtedy zmiana z czasu letniego na zimowy. Nazwa miesiąca (wg Brücknera) (dawniej również paździerzec) pochodzi od słowa paździerze oznaczającego 'odpadki od lnu lub konopi'. Obok tego funkcjonowały również nazwy: paździerzec, paździerzeń, pościernik, a także winnik (por. starogermańska nazwa miesiąca Weinmond).
Łacińska nazwa October (= 'ósmy miesiąc'; zobacz: kalendarz rzymski) została zapożyczona przez większość języków europejskich. Zobacz:
- manifest październikowy, Związek 17 Października, rewolucja październikowa, polski październik 1956, Oktoberfest
- omówienie i lista tłumaczeń nazwy miesiąca w Wikisłowniku
- przysłowia o październiku Kategoria:Miesiące ko:10월 ms:Oktober ja:10月 simple:October th:ตุลาคม

1995


- 1995 als:1995 ko:1995년 ms:1995 ja:1995年 simple:1995 th:พ.ศ. 2538

Układ jednostek miar CGS

Układ jednostek miar CGS (Centymetr Gram Sekunda) nazywany bezwzględnym układem jednostek. Zastąpiony przez układ SI. Jednostki podstawowe: centymetr (cm), gram (g), sekunda (s). Brak definicji jednostek elektrycznych spowodował powstanie rodziny układów CGS, różniących się definicją wartości przenikalności elektrycznej i przenikalności magnetycznej oraz układu z dodatkową jednostką podstawową natężenia prądu elektrycznego: biot. Inne układy jednostek miar:
- SI
- MKS
- MKSA
- MTS
- ciężarowy

Zobacz w sieci


- [http://miary.hoga.pl/ Przelicznik jednostek miar] CGS ja:CGS単位系

Układ jednostek miar MKS

Układ jednostek miar MKS (Metr Kilogram Sekunda) zastąpiony przez układ SI. Jednostki podstawowe: metr (m), kilogram (kg), sekunda (s) Inne układy jednostek miar:
- SI
- CGS
- MKSA
- MTS
- ciężarowy Zobacz też: jednostka miary.

Zobacz w sieci


- [http://miary.hoga.pl/ przelicz jednostki miar] MKS

Układ jednostek miar MKSA

Układ jednostek miar MKSA (Metr Kilogram Sekunda Amper) zastąpiony przez układ SI. Jednostki podstawowe: metr (m), kilogram (kg), sekunda (s), amper (A). Jest rozszerzeniem układu MKS o wielkości elektryczne. Inne układy jednostek miar:
- SI
- CGS
- MKS
- MTS
- ciężarowy Zobacz też: jednostka miary. Zobacz w sieci: [http://miary.hoga.pl/ przelicz jednostki miar] MKSA

Układ jednostek miar MTS

Układ jednostek miar MTS (Metr Tona Sekunda) zastąpiony przez układ SI. Jednostki podstawowe: metr (m), tona (t), sekunda (s) Inne układy jednostek miar:
- SI
- CGS
- MKS
- MKSA
- ciężarowy Zobacz też: jednostka miary. MTS

Układ jednostek miar

Układy jednostek miar:
- SI
- CGS
- MKS
- MKSA
- MTS
- ciężarowy
- Staropolski układ jednostek miar
- Nowopolski układ jednostek miar
- Anglosaski układ jednostek miar kategoria:układy jednostek miar ja:単位系

Metrologia

Metrologia jest to nauka zajmująca się sposobami dokonywania pomiarów oraz zasadami interpretacji uzyskanych wyników. Można wyróżnić następujące rodzaje metrologii: ogólną, stosowaną, teoretyczną, a także zajmującą się jej uregulowaniami prawnymi. Podstawą metrologii są jednostki miar. Jednostki grupowane są w układy. Obecnie najpowszechniej używanym standardem jest układ SI. Część metrologii zajmująca się praktycznym uzyskiwaniem wyników pomiarów to miernictwo. Dlatego metrologia zajmuje się również narzędziami służącymi do pomiaru czyli narzędziami pomiarowymi. Interpretacja uzyskanych wyników, głównie pod względem ich dokładności i poprawności, oparta jest o rachunek błędów.

Zobacz też


- jednostka miary
- układ SI

Linki zewnetrzne


- [http://www.gum.gov.pl Główny Urząd Miar] ! ja:測定

Przedrostek SI

Przedrostki jednostek fizycznych układu SI

Zobacz też: Jednostka podstawowa SI, Jednostka pochodna SI, Fizyka, Tablice, Przedrostek dwójkowy. Kategoria:Tablice
- Kategoria:Układy jednostek miar ko:SI 접두어 ja:SI接頭辞

Ulbrichtkugel

Die Ulbricht-Kugel ist ein Bauelement der technischen Optik. Sie dient zum Erzeugen diffuser Strahlung aus gerichteter Strahlung. Es handelt sich um eine innen weiß beschichtete Hohlkugel, in deren Oberfläche sich im rechten Winkel zu einer Lichteintrittsöffnung eine Austrittsöffnung befindet. Vor der Lichteintrittsöffnung befindet sich eine Lichtquelle. Die Innenbeschichtung besteht aus hochreflektierende Materialien. Oft wird Bariumsulfat (BaSO4) verwendet. Bei hohem IR-Anteil kommt auch Gold als Beschichtung in Frage. Der Durchmesser beider Öffnungen ist deutlich kleiner als der Innendurchmesser der Kugel, so dass nur solches Licht in die Austrittsebene gelangt, das zuvor vielfach an der inneren Oberfläche reflektiert worden ist. Das so erzeugte Licht erfüllt die Anforderungen an ideal diffuses Licht, das Lambertsche Gesetz (auch "Lambert-Verteilung" genannt), weitaus besser als durch opakes Material (Milchglas) erzeugtes diffuses Licht. Eingesetzt wird die Ulbricht-Kugel zumeist in der optischen Messtechnik. Sie ermöglicht einerseits, verschiedene Lichtquellen zu vermessen, ohne dass durch deren Richtcharakteristik die Messungen verfälscht werden. Andererseits bietet das erzeugte diffuse Licht ein mögliches fotometrisches Normal, um die Eigenschaften verschiedener optischer Detektoren miteinander zu vergleichen. Kategorie:Technische Optik

last minute egipt wycieczki szkolne niusy prace magisterskie Aloes










































:: RELATED NEWS ::
Wangerooger Friesisch
Das Wangerooger Friesisch ist eine Form des Ostfriesischen, das bis ca. 1930 noch auf Wangerooge gesprochen wurde. Das alte Ostfriesisch trat in zwei geografischen Varianten auf, die sich in verschiedenen lexikalischen und phonematischen Eigenheiten unterschieden. Das Wangerooger Friesisch gehörte dabei zur weserfriesischen Form. Dieser Mundart war durch das Behalten der th-Reibelauten in z.B. thrê "drei" und der betonten Endlauten wie in schüpu "Schiffe" noch ungemein altm
Wangerooge
Wangerooge ist eine autofreie Insel im Niedersächsischen Wattenmeer. Sie ist die östlichste der Ostfriesischen Inseln und die einzige, die 1815-1947 zu Oldenburg gehörte. Sie ist vornehmlich lutherisch geprägt und heute ein Zentrum des Fremdenverkehrs. Die gleichnamige Gemeinde Wangerooge auf der Insel gehört zum Landkre
Oldenburg (Land)
Das ehemalige Großherzogtum Oldenburg, nach 1918 Freistaat Oldenburg war ein Land des Deutschen Reiches beziehungsweise der Weimarer Republik mit der Hauptstadt Oldenburg (Oldb.). Als Oldenburger Land bezeichnet man im engeren Sinne den nördlichen, älteren Teil des Großherzogtums. Der 1803
Wangeroge
Wangerooge ist eine autofreie Insel im Niedersächsischen Wattenmeer. Sie ist die östlichste der Ostfriesischen Inseln und die einzige, die 1815-1947 zu Oldenburg gehörte. Sie ist vornehmlich lutherisch geprägt und heute ein Zentrum des Fremdenverkehrs. Die gleichnamige Gemeinde Wangerooge auf der Insel gehört zum Landkre
Wangeroger Friesisch
Das Wangerooger Friesisch ist eine Form des Ostfriesischen, das bis ca. 1930 noch auf Wangerooge gesprochen wurde. Das alte Ostfriesisch trat in zwei geografischen Varianten auf, die sich in verschiedenen lexikalischen und phonematischen Eigenheiten unterschieden. Das Wangerooger Friesisch gehörte dabei zur weserfriesischen Form. Dieser Mundart war durch das Behalten der th-Reibelauten in z.B. thrê "drei" und der betonten Endlauten wie in schüpu "Schiffe" noch ungemein altm
Kleveländisch
Das Klevisch-Weselische, ist ebenso wie die niederländischen Mundarten ein niederfränkischer Dialekt, der am unteren Niederrhein gesprochen wird. Niederländisch war bis ins 19. Jh. im Klevischen offizielle Schriftsprache. Die Uerdinger Linie (ich/ik-Grenze) trennt das "Klevisch-Weselische" vom südlich gelegenen Limburgisch-Bergischen. Gemeinsam mit den Mundarten des heutigen
Niederfränkisch
Niederfränkisch ist der westliche Zweig der niederdeutschen Sprachen, der sich in den "niederen Landen des Frankenreichs" -nordwestlich der Benrather Linie - entwickelte. Das Niederfränkische bildet die Grundlage des Niederländischen, aus der in jüngerer
Niederrheinische Sprache
Mit Niederrheinisch werden die im heutigen Regierungsbezirk Düsseldorf ursprünglich gesprochenen Dialekte bezeichnet. Räumlich abgegrenzt werden können zwei Gebiete:
- Kleverländische Dialekte, gesprochen am unteren Niederrhein (Kreis Kleve, Kreis Wesel), im westlichen (Rheinischen) Ruhrgebiet (ahd. loch; mhd. loh) bezeichnet eine Einhöhlung bzw. einen Hohlraum in einem Material. Ein Loch kann
- auf natürliche Weise entstehen – z. B. im Gestein durch Erosion,
- zielgerichtet erzeugt werden – z. B. runde Löcher bei einer Südniederfränkisch ist die südliche Dialektgruppe des Niederfränkischen bzw. Niederländischen und umfasst folgende Dialekte:
- Deutschniederländisch (Südgeldersch) (
All Rights Reserved 2005 wikimiki.org