Newstead Abbey

Newstead Abbey – opactwo położone niedaleko Nottingham w Anglii, początkowo należało do Augustian, najbardziej jednak znane jako dom rodzinny Lorda Byrona. Opactwo to zostało założone w XII wieku przez króla Henryka II w ramach pokuty za morderstwo Tomasza Becketa. W XVI wieku zostało przemianowane w prywatną posiadłość, którą kupił Sir John Byron w 1540 roku. Na terenie posiadłości znajdują się ogrody i park o łącznej powierzchni 300 akrów. Dzisiaj Newstead Abbey jest własnością publiczną, mieści się tam muzeum, w którym wystawione są rzeczy związane z Byronem.

Linki zewnętrzne

- [http://www.newsteadabbey.org.uk/ Newstead Abbey - strona oficjalna] Kategoria:Anglia

Nottingham

Nottingham – miasto w środkowej Anglii w regionie East Midlands, położone nad rzeką Trent. W samym mieście żyje około 270 tys. mieszkańców, a w otaczającej jej konurbacji - 613 tys. Historia: Od VI w. istniała tu osada anglosaska. Na przełomie IX i X w. (podczas podbojów Anglii przez Duńczyków) Nottingam to jedno z pięciu miast duńskich w Anglii. W drugiej połowie XI w. powstaje tu zamek normański, a w 1155r. Nottingam uzyskuje pierwsze przywileje miejskie. W 1642 stało się miejscem rozpoczęcia przez króla - Karol I kampanii przeciw parlamentowi (wybuch wojny domowej w Anglii). W XIX w. miały tu miejsce silne ruchy luddystów, później czartystów. Zabytki: Zamek Nothingham, katedra z reflektarzem.

Miasta partnerskie

- Ghent, Belgia
- Harare, Zimbabwe
- Karlsruhe, Niemcy
- Ljubljana, Słowenia
- Mińsk, Białoruś

Znani urodzeni w Nottingham

- 1961 - Andrew Fletcher - współzałożyciel Depeche Mode Kategoria:Miasta Anglii

Augustianie

Augustianie zakony męskie oparte na regule świętego Augustyna Należą do nich w ścisłym znaczeniu:
- augustianie-eremici
- kanonicy regularni
- asumpcjoniści W szerokim znaczeniu również inne zakony odwołujące się do regły świętego Augustyna czyli dominikanie, bonifratrzy, templariusze, serwici i inni. Kategoria:Zakony katolickie ja:聖アウグスチノ修道会

George Gordon Byron

George Gordon Noel Byron, Lord Byron (22 stycznia 1788 - 19 kwietnia 1824) - poeta angielski, jeden z czołowych twórców europejskiego romantyzmu.

Biografia

Urodził się w Londynie, w zubożałej rodzinie arystokratycznej, wychował się przy matce, w Aberdeen w Szkocji. W wieku lat dziesięciu otrzymał po śmierci stryjecznego dziadka tytuł szlachecki - Szóstego Barona Byron. W latach 1805-1808 studiował w Cambridge. Od 1812 zasiadał w Izbie Lordów, gdzie 27 lutego wygłosił swą pierwszą przemowę. Udzielał się w życiu towarzyskim Londynu, wsławiając się m.in. romansem z żoną przyszłego premiera, Lady Caroline Lamb. Krążyły także nie potwierdzone przez badaczy pogłoski o homoseksualnym epizodzie z młodym chórzystą. Największą miłością Byrona w okresie londyńskim była jego przyrodnia siostra, Augusta Leigh. Odeszła ona od swego męża w 1811 r., a w 1814 urodziła córkę. Radość Byrona z powodu narodzin dziecka spowodowała spekulacje o jego ojcowstwie. Augusta namówiła Byrona do "małżeństwa z rozsądku" w celu uniknięcia skandalu. Niechętnie poślubił on 2 stycznia 1815 r. Annę Isabellę (Annabellę) Milbank, kuzynkę Lady Caroline Lamb. Małżeństwo było nieszczęśliwe, dodatkowo Byron był rozczarowany narodzinami z tego związku córki - Ady, a nie syna. Po roku nieudanego pożycia Lady Byron opuściła męża, zabierając ze sobą córkę. Ada Byron, później Ada Lovelace, m.in. współpracowała z Charlesem Babbage przy budowie jego maszyny analitycznej. Byron po separacji z żoną wyjechał do Genewy. Zaprzyjaźnił się z przebywającym tam innym angielskim poetą, Percym Shelleyem i jego żoną Mary Shelley, autorką powieści Frankenstein. Nawiązał romans z przyrodnią siostrą Mary, Claire Clairmont, z którą miał dziecko. Choć odmówił poślubienia Claire, dał się przekonać Shelleyom do uznania dziecka i łożenia na nie. Na kolejne dwa lata Byron przeniósł się do Włoch, do Genui, gdzie powstało m.in. dzieło jego życia - poemat Don Juan oraz Lament of Tasso. W roku 1823 Byron poczuł znużenie Genuą, a szczególnie swą tamtejszą kochanką, hrabiną Guiccioli. Odmianę przyniosła prośba o wsparcie idei niepodległości dla Grecji, która nadeszła z Imperium Otomańskiego. Byron rzucił się w sprawę z całą swą energią, majątkiem i entuzjazmem. 16 lipca wypłynął z Genui na statku Herkules, a 2 sierpnia dotarł do Kefalonii na Wyspach Jońskich. Poświęcił 4 tysiące funtów z własnych funduszy na doposażenie greckiej floty, a 29 grudnia przybył do Missolongi w zachodniej Grecji, gdzie dołączył do księcia Aleksandrosa Mavrokordatosa - przywódcy greckich rebeliantów. Planowali wspólny atak na opanowaną przez Turków twierdzę Lepanto w Zatoce Korynckiej. Byron najął doświadczonego strzelca do przygotowania artylerii, a sam, mimo braku doświadczenia wojskowego, objął dowództwo nad oddziałem buntowników, który sam opłacił. Jednakże jeszcze przed wypłynięciem wojennej wyprawy, 15 lutego 1824 r. Byron zachorował. Próbowano go wyleczyć tradycyjną wówczas metodą puszczania krwi, co osłabiło go jeszcze bardziej. Po kilku tygodniach zaczął dochodzić do zdrowia, lecz właśnie wtedy złapał silne przeziębienie - jego osłabiające skutki pogłębiło kolejne upuszczenie krwi zalecone przez lekarzy. Przeziębienie przerodziło się w gwałtowną gorączkę i doprowadziło do śmierci Byrona 19 kwietnia. Śmierć Byrona była długo opłakiwana przez Greków, którzy ogłosili go swym bohaterem narodowym. Do dziś zgrecyzowana forma nazwiska Byron - Viron jest popularnym greckim imieniem męskim. Ciało poety zabalsamowano i odesłano do Anglii - odmówiono jego pochówku w Westminster Abbey. Spoczywa na cmentarzu kościoła św. Marii Magdaleny w Hucknall w hrabstwie Nottingham, zaś serce Byrona - pod drzewem w Missolongi. Na swoje życzenie obok ciała Byrona została pochowana jego niechciana córka, Ada Lovelace. Opactwo Westminsterskie zezwoliło na umieszczenie na swoim terenie kopii marmurowej płyty grobu Byrona ofiarowanej przez króla Grecji w 1969 r.

Twórczość

Sławę przyniosło Byronowi wydanie w latach 1812-1818 pieśni epickich Childe Harold's Pilgrimage (Wędrówki Childe Harolda) oraz powieści poetyckich The Giaour (Giaur) w 1813 r. i The Corsair (Korsarz) w roku następnym. Choć polskiemu czytelnikowi znany jest najbardziej jako autor "Giaura", dziełem jego życia pozostaje złożony z 17 pieśni poemat dygresyjny Don Juan - 1819-24. Inne utwory Byrona to dramaty filozoficzne Manfred - 1817 i Cain (Kain) - 1821 oraz liczne krótsze liryki. Charakterystyczny dla twórczości Byrona jest wykreowany przez niego typ bohatera literackiego, tzw. bohater bajroniczny. Jest to człowiek samotny, zbuntowany, idący pod prąd, wyjątkowy - zwykle wybitnie utalentowany, uwikłany w nieszczęśliwą miłość, skazany na tragiczny koniec. Byron, George Gordon

Zobacz też:

Byronizm

Henryk II (król Anglii)

Henryk II Plantagenet (ur. 5 marca 1133, Le Mans - zm. 6 lipca 1189, Chinon) - od 1151 hrabia Andegawenii, od 1154 król Anglii. Syn Godfryda Plantegeneta i Matyldy (ur. 1102 - zm. 1167/69), córki Henryka I (ur. 1068 - zm. 1135), króla Anglii (1100-1135). Dzięki rozmaitym układom, małżeństwom i pieniądzom poszerzył swoje państwo na kontynencie o Akwitanię, Gaskonię i Andegawenię. Znacznie uszczuplił skarb państwa i chcąc to naprawić spróbował opodatkować duchowieństwo. Temu pomysłowi silnie sprzeciwił się arcybiskup Canterbury, Tomasz Becket, którego na polecenie króla zamordowano w 1170. Klątwa rzucona przez arcybiskupa na króla znacznie wzmocniła antykrólewską opozycję w Anglii. Zmarł podczas walk z opozycją. Kategoria:Władcy Anglii i Wielkiej Brytanii Kategoria:Władcy Normandii Kategoria:Plantageneci ja:ヘンリー2世 (イングランド王) simple:Henry II of England

Thomas Becket

Tomasz Becket (ur. ok. 1115 w Londynie, zm. 29 grudnia 1170 w Canterbury), święty, arcybiskup Canterbury w latach 1162-1170 i kanclerz Anglii. Zginął zamordowany z polecenia króla Anglii Henryka II w wyniku sporu dotyczącego przywilejów duchowieństwa angielskiego. Kanonizowany w 1173. Był przyjacielem króla Henryka II, który w nadziei uzyskania większego wpływu na kościół mianował go Arcybiskupem Canterbury. Becket oparł się manipulacjom króla, który w odwecie zlecił jego zabójstwo. Czterech rycerzy zamordowało Becketa w canterburyjskiej katedrze, która stała się odtąd miejscem kultu i celem pielgrzymek. Henryk II został obłożony ekskomuniką, a Becketa kanonizowano w 1172 r. Z pielgrzymką do Canterbury udają się m.in. bohaterowie XIV-wiecznych Canterbury Tales (Opowieści Canterburyjskich) Geoffrey'a Chaucera. Sztuka T. S. Eliota z 1935 r. Murder in the Cathedral (Morderstwo w katedrze) opisuje zabójstwo T. Becketa. Pod wpływem kanonizacji Becketa kanonizowany został również polski biskup - męczennik, Stanisław Szczepanowski. Kategoria:Anglicy Kategoria:Święci katoliccy ja:トマス・ベケット

XVI wiek

XV wiek XVI wiek XVII wiek 1501 1502 1503 1504 1505 1506 1507 1508 1509 1510 1511 1512 1513 1514 1515 1516 1517 1518 1519 1520 1521 1522 1523 1524 1525 1526 1527 1528 1529 1530 1531 1532 1533 1534 1535 1536 1537 1538 1539 1540 1541 1542 1543 1544 1545 1546 1547 1548 1549 1550 1551 1552 1553 1554 1555 1556 1557 1558 1559 1560 1561 1562 1563 1564 1565 1566 1567 1568 1569 1570 1571 1572 1573 1574 1575 1576 1577 1578 1579 1580 1581 1582 1583 1584 1585 1586 1587 1588 1589 1590 1591 1592 1593 1594 1595 1596 1597 1598 1599 1600 ---- 1600 Wynalazki wieków XVI-XVIII
- ... Wydarzenia, które przeszły do historii :
- wiek wielkich odkryć geograficznych i podboju świata przez Europejczyków
- w Kościele chrześcijańskim dochodzi do schizmy, kiedy przez Europę przetacza się fala Reformacji i będącej odpowiedzią na nią Kontrreformacji Władcy Polski w XVI wieku :
- 1501 - 1506 : Aleksander Jagiellończyk
- 1506 - 1548 : Zygmunt I Stary
- 1548 - 1572 : Zygmunt II August (koronowany w 1530)
- 1573 - 1575 : Henryk Walezy
- 1576 - 1586 : Stefan Batory
- 1587 - 1632 : Zygmunt III Waza Ważne wydarzenia w historii Polski :
- 1505 - konstytucja Nihil novi
- 1507 - 1508 - II wojna moskiewska
- 1512 - 1537 - III wojna moskiewska
- 1525 - traktat krakowski - sekularyzacja państwa zakonu krzyżackiego i powstanie Prus Książęcych jako księstwa lennego Polski
- 1529 - wydanie I statutu litewskiego
- 1534 - 1537 - IV wojna moskiewska
- 1537 - wojna kokosza
- 1558 - 1570 - polsko - moskiewska wojna o Inflanty
- 1564 - sprowadzenie Jezuitów do Polski
- 1574 - ucieczka Henryka Walezego z Polski
- 1577 - 1582 - wojna polsko-rosyjska zakończona traktatem w Jamie Zapolskim Sławni twórcy sztuki i kultury :
- Michał Anioł
- Miguel Cervantes
- El Greco
- Hans Holbein
- Tintoretto Sławni odkrywcy i badacze :
- Mikołaj Kopernik Inne sławne postacie :
- Marcin Luter
- Thomas More Kategoria:Kartka z kalendarza-wiek ko:16세기 ja:16世紀 th:คริสต์ศตวรรษที่ 16

Akr

Akr (ang. acre) - jednostka miary powierzchni gruntów
- 1 akr = 4046,8564 metrów kwadratowych
- 1 akr = 4840 jardów kwardatowych
- 1 akr = 43560 stóp kwadratowych
- 1 akr = 0,404685 hektara Miara używana w krajach anglosaskich. Był to obszar, który mógł zostać zaorany przez pług zaprzęgnięty w woły w ciągu jednego dnia. Zobacz : wielkość fizyczna, pozaukładowe jednostki miary, SI Kategoria:Jednostki miar i wag ja:エーカー

Kategoria:Anglia

Kategoria:Wielka Brytania ko:분류:잉글랜드 ja:Category:イングランド

Lett weltervekt

Super lettvekt eller Lett weltervekt er en vektklasse som brukes i både vanlig og profesjonell boksing.

Vekt

Menn

Kvinner

Kategori:Vektklasser i boksing

Malaga accommodation Gry piesni programy cukrzyca

:: RELATED NEWS ::

Pygoscelis antarctica
Der Zügel- oder Kehlstreifpinguin (Pygoscelis antarctica) lebt vor allem im Westen und Norden der antarktischen Halbinsel und auf wenigen Inseln im Südatlantik, den subantarktischen Inseln. Er gehört zur Gattung der Langschwanzpingui

Charadriidae
Wikipedia:Taxoboxen Wikipedia:Taxoboxen] Wikipedia:Taxoboxen] Die Regenpfeifer (Charadriidae) sind eine Familie aus der Wikipedia:Taxoboxen. --> Die Trauerseeschwalbe (Chlidonias niger) ist eine Vogelart aus der Familie der Seeschwalben (Sternidae).

Beschreibung

Die Trauerseeschwalbe wird etwa bis 25 cm groß. Ihr spitzer Schnabel ist schwarz und die Füße rotschwarz gefärbt. Der Kopf, die Brust und der Bauch

Brachyramphus brevirostris
Der Kurzschnabelalk (Brachyramphus brevirostris) ist ein kleiner Alkenvogel des nördlichen Pazifik. Diese Art ist sehr gefährdet und brütet nicht wie andere Alken in Kolonien am Meer, sondern auf isolierten Berggipfeln, die über der Baumgrenze liegen. Den Indianern Nordamerikas war dieser Vogel schon lange bekannt bevor sie auch von skeptischen Ornithologen gefunden wurden. Über diese Art is

Synthliboramphus hypoleucus
Der Lummenalk (Synthliboramphus hypoleucus) ist ein kleiner Meeresvogel des nördlichen Pazifiks aus der Familie der Alkenvögel. Er brütet auf Inseln vor der Küste Kaliforniens und Mexikos. Der Lummenalk hat ein schwarz-weißes Gefieder, einen kleinen Kopf und einen dünnen, scharfen Schnabel. Gemeinsam mit dem Caverialk hat diese Art die südlichs

Brachyramphus marmoratus
Der Marmelalk (Brachyramphus marmoratus) ist ein kleiner Meeresvogel des nördlichen Pazifiks aus der Familie der Alkenvögel. Er brütet, sehr ungewöhnlich für ein Mitglied dieser Familie, in Wäldern weit im Innland und nicht dicht an der Küste. Erst 1974 entdeckte ein Baumkletterer ein Küken und machte so das Nestverhalten dieser Art bekannt. Von den zwei Unterarten brütet B. m. marmoratus in Read More...

Phalacrocorax albiventer
Die Königsscharbe (Phalacrocorax albiventer), auch als Königskormoran bezeichnet, ist ein sehr großer Vertreter aus der Familie der Kormorane. Sie erreicht eine Körperlänge von 69 bis 74 cm und hat eine Flügelspannbreite von 102 cm. Sie ähnelt der Blauaugenscharbe im Federkleid und unterscheidet sich im Wesentlichen dadurch, dass b

Stendal-Tangermünder Eisenbahn-Gesellschaft
Die Stendal-Tangermünder Eisenbahn-Gesellschaft wurde im Jahre 1884 gegründet mit dem Ziel, eine Bahnverbindung von dem bedeutenden Eisenbahnknotenpunkt Stendal in der Altmark zu der Stadt Tangermünde an der Elbe zu errichten und zu betreiben. Hauptaktionäre waren die Stadt Tangermünde mit 51% und die dortige Zuckerraffinerie mit 39% des Kapitals. Dieses Verhältnis änderte sich bis in die Jahre 1946/47 nicht wesentlich. Dann übernahm die Provinz Sachsen die Bahn und gliederte sie in die